হাদিছ
Malaikat pencabut nyawa datang kepada Nabi dawud
Imam Ahmad : 9063حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مُحَمَّدٍ يَعْنِي الْقَارِيَّ عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي عَمْرٍو عَنِ الْمُطَّلِبِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كَانَ دَاوُدُ النَّبِيُّ فِيهِ غَيْرَةٌ شَدِيدَةٌ وَكَانَ إِذَا خَرَجَ أُغْلِقَتْ الْأَبْوَابُ فَلَمْ يَدْخُلْ عَلَى أَهْلِهِ أَحَدٌ حَتَّى يَرْجِعَ قَالَ فَخَرَجَ ذَاتَ يَوْمٍ وَغُلِّقَتْ الدَّارُ فَأَقْبَلَتْ امْرَأَتُهُ تَطَّلِعُ إِلَى الدَّارِ فَإِذَا رَجُلٌ قَائِمٌ وَسَطَ الدَّارِ فَقَالَتْ لِمَنْ فِي الْبَيْتِ مِنْ أَيْنَ دَخَلَ هَذَا الرَّجُلُ الدَّارَ وَالدَّارُ مُغْلَقَةٌ وَاللَّهِ لَتُفْتَضَحُنَّ بِدَاوُدَ فَجَاءَ دَاوُدُ فَإِذَا الرَّجُلُ قَائِمٌ وَسَطَ الدَّارِ فَقَالَ لَهُ دَاوُدُ مَنْ أَنْتَ قَالَ أَنَا الَّذِي لَا أَهَابُ الْمُلُوكَ وَلَا يَمْتَنِعُ مِنِّي شَيْءٌ فَقَالَ دَاوُدُ أَنْتَ وَاللَّهِ مَلَكُ الْمَوْتِ فَمَرْحَبًا بِأَمْرِ اللَّهِ فَرَمَلَ دَاوُدُ مَكَانَهُ حَيْثُ قُبِضَتْ رُوحُهُ حَتَّى فَرَغَ مِنْ شَأْنِهِ وَطَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ فَقَالَ سُلَيْمَانُ لِلطَّيْرِ أَظِلِّي عَلَى دَاوُدَ فَأَظَلَّتْ عَلَيْهِ الطَّيْرُ حَتَّى أَظْلَمَتْ عَلَيْهِمَا الْأَرْضُ فَقَالَ لَهَا سُلَيْمَانُ اقْبِضِي جَنَاحًا جَنَاحًا قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ يُرِينَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَيْفَ فَعَلَتْ الطَّيْرُ وَقُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَغَلَبَتْ عَلَيْهِ يَوْمَئِذٍ الْمَصْرَخِيَّةُ
আমাক কৈছে [কুটাইবা] কৈছে; আমাক [ইয়াকুব বিন আব্দুৰহমান বিন মহম্মদ] - অৰ্থাৎ আল কাৰী - [আমৰু বিন আবি আমৰু]ৰ পৰা [আল মুথথালিব]ৰ পৰা [আবু হুৰাইৰা]ৰ পৰা কৈছে; যে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে ক’লে: ‘সঁচাকৈয়ে হজৰত দাউদৰ বৰ ঈৰ্ষা আছিল, যেতিয়া তেওঁ বাহিৰলৈ ওলাই যায় তেতিয়া তেওঁ ঘৰলৈ অহালৈকে তেওঁৰ পৰিয়াল - তেওঁৰ পত্নীক কোনেও দেখা নাপাব বুলি সকলো দুৱাৰ বন্ধ কৰি দিছিল।’ তেওঁ ক’লে: ‘গতিকে এদিন হজৰত দাউদ গুচি গ’ল, তেওঁৰ পত্নীয়ে ঘৰৰ চাৰিওফালে চালে, তাৰ পিছত হঠাতে ঘৰৰ মাজত এজন মানুহ থিয় হৈ থকা মানুহবোৰক সুধিলে ঘৰত; ‘দুৱাৰখন বন্ধ হৈ থকাৰ সময়ত এই মানুহজন ক’ৰ পৰা আহিছিল? আল্লাহৰ কচম দাউদ নিশ্চয় খং কৰিব'। ইয়াৰ পিছত হজৰত দাউদ আহি মানুহজনক তেওঁৰ ঘৰৰ মাজত থিয় হৈ থকা দেখিলে, গতিকে দাউদে তেওঁক সুধিলে; 'আপুনি কোন? ' মানুহজনে উত্তৰ দিলে; 'মই এজন মানুহ যিয়ে কেতিয়াও ৰজাক ভয় নকৰে, আৰু মোক একোৱেই বাধা দিব নোৱাৰে'। গতিকে দাউদে ক’লে; 'আল্লাহৰ কচম, তুমি মৃত্যুৰ ফেৰেস্তা, আল্লাহৰ আজ্ঞাত আদৰণি জনোৱা।' তেতিয়া দাউদ খৰধৰকৈ খোজ কাঢ়ি গ’ল য’ত তেওঁ মৃত্যুবৰণ কৰিলে, যেতিয়া দাউদৰ মৃত্যু হ’ল তেতিয়া সূৰ্য্য উদয় হ’ল, চলোমনে চৰাইবোৰক ক’লে; ‘ছাঁ দাউদ’, তেতিয়া চৰাইবোৰে তেওঁক এনেদৰে ঢাকি ৰাখিলে যে পৃথিৱীখন আন্ধাৰ হৈ পৰিল। চলোমনে চৰাইবোৰক ক’লে; 'হল্ড অন উইং বাই উইং'।' আবু হুৰাইৰাহে ক’লে; তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে আমাক দেখুৱাই দিলে যে চৰাইবোৰে কেনেকৈ কৰিছিল। আৰু ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ জীৱন কাঢ়ি লোৱা হ’ল আৰু সেই সময়ত প্ৰাণ হেৰুৱাৰ ভয়াৱহতা ঘটিল।