Hadith Representative
Malaikat jibril datang kepada manusia untuk mengajarkan agama mereka yaitu iman, islam, ihsan, dan tanda-tanda kiamat
Imam Abu Dawud : 4075حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا كَهْمَسٌ عَنْ ابْنِ بُرَيْدَةَ عَنْ يَحْيَى بْنِ يَعْمَرَ قَالَ كَانَ أَوَّلَ مَنْ تَكَلَّمَ فِي الْقَدَرِ بِالْبَصْرَةِ مَعْبَدٌ الْجُهَنِيُّ فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَحُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحِمْيَرِيُّ حَاجَّيْنِ أَوْ مُعْتَمِرَيْنِ فَقُلْنَا لَوْ لَقِينَا أَحَدًا مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَأَلْنَاهُ عَمَّا يَقُولُ هَؤُلَاءِ فِي الْقَدَرِ فَوَفَّقَ اللَّهُ لَنَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ دَاخِلًا فِي الْمَسْجِدِ فَاكْتَنَفْتُهُ أَنَا وَصَاحِبِي فَظَنَنْتُ أَنَّ صَاحِبِي سَيَكِلُ الْكَلَامَ إِلَيَّ فَقُلْتُ أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِنَّهُ قَدْ ظَهَرَ قِبَلَنَا نَاسٌ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ وَيَتَفَقَّرُونَ الْعِلْمَ يَزْعُمُونَ أَنْ لَا قَدَرَ وَالْأَمْرَ أُنُفٌ فَقَالَ إِذَا لَقِيتَ أُولَئِكَ فَأَخْبِرْهُمْ أَنِّي بَرِيءٌ مِنْهُمْ وَهُمْ بُرَآءُ مِنِّي وَالَّذِي يَحْلِفُ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ لَوْ أَنَّ لِأَحَدِهِمْ مِثْلَ أُحُدٍ ذَهَبًا فَأَنْفَقَهُ مَا قَبِلَهُ اللَّهُ مِنْهُ حَتَّى يُؤْمِنَ بِالْقَدَرِ ثُمَّ قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ قَالَبَيْنَمَا نَحْنُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذْ طَلَعَ عَلَيْنَا رَجُلٌ شَدِيدُ بَيَاضِ الثِّيَابِ شَدِيدُ سَوَادِ الشَّعْرِ لَا يُرَى عَلَيْهِ أَثَرُ السَّفَرِ وَلَا نَعْرِفُهُ حَتَّى جَلَسَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَسْنَدَ رُكْبَتَيْهِ إِلَى رُكْبَتَيْهِ وَوَضَعَ كَفَّيْهِ عَلَى فَخِذَيْهِ وَقَالَ يَا مُحَمَّدُ أَخْبِرْنِي عَنْ الْإِسْلَامِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْإِسْلَامُ أَنْ تَشْهَدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ وَتُقِيمَ الصَّلَاةَ وَتُؤْتِيَ الزَّكَاةَ وَتَصُومَ رَمَضَانَ وَتَحُجَّ الْبَيْتَ إِنْ اسْتَطَعْتَ إِلَيْهِ سَبِيلًا قَالَ صَدَقْتَ قَالَ فَعَجِبْنَا لَهُ يَسْأَلُهُ وَيُصَدِّقُهُ قَالَ فَأَخْبِرْنِي عَنْ الْإِيمَانِ قَالَ أَنْ تُؤْمِنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَتُؤْمِنَ بِالْقَدَرِ خَيْرِهِ وَشَرِّهِ قَالَ صَدَقْتَ قَالَ فَأَخْبِرْنِي عَنْ الْإِحْسَانِ قَالَ أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ كَأَنَّكَ تَرَاهُ فَإِنْ لَمْ تَكُنْ تَرَاهُ فَإِنَّهُ يَرَاكَ قَالَ فَأَخْبِرْنِي عَنْ السَّاعَةِ قَالَ مَا الْمَسْئُولُ عَنْهَا بِأَعْلَمَ مِنْ السَّائِلِ قَالَ فَأَخْبِرْنِي عَنْ أَمَارَاتِهَا قَالَ أَنْ تَلِدَ الْأَمَةُ رَبَّتَهَا وَأَنْ تَرَى الْحُفَاةَ الْعُرَاةَ الْعَالَةَ رِعَاءَ الشَّاءِ يَتَطَاوَلُونَ فِي الْبُنْيَانِ قَالَ ثُمَّ انْطَلَقَ فَلَبِثْتُ ثَلَاثًا ثُمَّ قَالَ يَا عُمَرُ هَلْ تَدْرِي مَنْ السَّائِلُ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ فَإِنَّهُ جِبْرِيلُ أَتَاكُمْ يُعَلِّمُكُمْ دِينَكُمْحَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ عُثْمَانَ بْنِ غِيَاثٍ قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُرَيْدَةَ عَنْ يَحْيَى بْنِ يَعْمَرَ وَحُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَا لَقِيَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فَذَكَرْنَا لَهُ الْقَدَرَ وَمَا يَقُولُونَ فِيهِ فَذَكَرَ نَحْوَهُ زَادَ قَالَ وَسَأَلَهُ رَجُلٌ مِنْ مُزَيْنَةَ أَوْ جُهَيْنَةَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِيمَا نَعْمَلُ أَفِي شَيْءٍ قَدْ خَلَا أَوْ مَضَى أَوْ فِي شَيْءٍ يُسْتَأْنَفُ الْآنَ قَالَ فِي شَيْءٍ قَدْ خَلَا وَمَضَى فَقَالَ الرَّجُلُ أَوْ بَعْضُ الْقَوْمِ فَفِيمَ الْعَمَلُ قَالَ إِنَّ أَهْلَ الْجَنَّةِ يُيَسَّرُونَ لِعَمَلِ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَإِنَّ أَهْلَ النَّارِ يُيَسَّرُونَ لِعَمَلِ أَهْلِ النَّارِ حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا الْفِرْيَابِيُّ عَنْ سُفْيَانَ قَالَ حَدَّثَنَا عَلْقَمَةُ بْنُ مَرْثَدٍ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ بُرَيْدَةَ عَنْ ابْنِ يَعْمَرَ بِهَذَا الْحَدِيثِ يَزِيدُ وَيَنْقُصُ قَالَ فَمَا الْإِسْلَامُ قَالَ إِقَامُ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءُ الزَّكَاةِ وَحَجُّ الْبَيْتِ وَصَوْمُ شَهْرِ رَمَضَانَ وَالِاغْتِسَالُ مِنْ الْجَنَابَةِ قَالَ أَبُو دَاوُد عَلْقَمَةُ مُرْجِئٌ
अस्मान् [उबैदुल्लाह बिन् मुअध्] इत्यस्मै कथितं यत् सः अवदत्, अस्मान् [मम पितुः] कृते कथितं यत् सः अवदत्, अस्मान् [कहमा] [इब्न बुराइदा] इत्यस्मात् [याह्या बिन् या'मर] इत्यस्मात् कथितं यत् सः अवदत् यत्, 'बसराह-नगरे प्रथमः व्यक्तिः यः दैवस्य विषये वदति स्म सः मा'बाद अल जुहानी आसीत्।' हुमैद बिन् अब्दुर्रहमान अल हिम्यारी च अहं च हजं वा उमरा वा गतवन्तौ। ततः वयं गुञ्जितवन्तः, 'यदि वयं पश्चात् अल्लाहस्य दूतस्य (स.अ.व.) सहचरानाम् एकां सहचरं प्राप्नुमः तर्हि वयं तं पृच्छामः यत् जनाः दैवस्य विषये किं वदन्ति।' तदा अल्लाहः अस्मान् [अब्दुल्लाह बिन् उमर] इत्यनेन सह मिलितुं नियतं कृतवान् यदा सः मस्जिदं प्रविष्टुं प्रवृत्तः आसीत्, अतः अहं च मम सहचरः च तस्य समीपं गतवन्तौ। मया चिन्तितम् यत् मम सहचरः मम समक्षं वार्तालापस्य प्रतिनिधित्वं करिष्यति, अतः अहं अवदम्, 'हे अबू अब्दुर्रहमान, अस्माकं मध्ये एतादृशाः जनाः प्रादुर्भूताः ये कुरानं पठन्ति, ज्ञानं अन्वेष्टुं च प्रयतन्ते, परन्तु ते मन्यन्ते यत् दैवं नास्ति, दैवस्य हस्तक्षेपं विना किमपि स्वयमेव भवति!' इब्न उमरः तदा अवदत् यत् यदि भवन्तः तान् मिलन्ति तर्हि अहं तेभ्यः मुक्तः अस्मि ते मम मुक्ताः इति वदन्तु। यस्य च अब्दुल्ला बिन् उमरः शपथं करोति यत् यदि तेषां कृते उहुदपर्वतवत् विशालं सुवर्णं भवति, ते च तत् व्यययन्ति स्म, तर्हि अल्लाहः तेभ्यः तत् न स्वीकुर्यात् यावत् ते दैवे विश्वासं न कुर्वन्ति। तदा सः अवदत्, ' [उमर इब्नुल खट्टाबः] मां अवदत्, सः अवदत्, 'यदा वयं अल्लाहस्य दूतेन (स.अ.व.) सह आसन्, तदा सहसा एकः पुरुषः अतीव श्वेतवस्त्रधारी, अतीव कृष्णकेशधारी च आगतः। तस्य दीर्घयात्रायाः संकेतः नासीत्, परन्तु अस्माकं कश्चन अपि तं न जानाति स्म । ततः सः अल्लाहस्य दूतस्य (स.अ.व.) समीपं गतः, सः नबी इत्यस्य जानुषु जानुनि अवलम्ब्य स्वस्य तालुकौ ऊरुषु स्थापितवान्। तदनन्तरं सः अवदत्- हे मुहम्मद, इस्लामधर्मस्य विषये मां सूचयतु? ततः अल्लाहस्य दूतः (स.अ.व.) उत्तरम् अददात् - इस्लामधर्मः अस्ति यत् भवन्तः साक्ष्यं ददति यत् अल्लाहं विहाय अन्यः कोऽपि देवः पूजनीयः नास्ति तथा च मुहम्मदः तस्य दूतः अस्ति। त्वं नमाजं स्थापयसि, जकातं करोषि, रमजानस्य उपवासं करोषि, यदि समर्थः सन् सदनस्य हजं करोषि'। सः पुरुषः अवदत् - 'भवतः सम्यक्' इति। उमरः अवदत् यत् 'वयं तस्य विषये आश्चर्यचकिताः अभवम, सः पृष्टवान्, सः स्वयमेव तस्य पुष्टिं कृतवान्' इति। सः पुरुषः पुनः पृष्टवान्, 'श्रद्धायाः विषये मां सूचयतु?' सः अवदत् - 'विश्वासः अस्ति यत् भवन्तः अल्लाहस्य, तस्य दूतानां, तस्य पुस्तकानां, तस्य दूतानां, अन्तिमदिने च विश्वासं कुर्वन्ति, दैवस्य विषये च विश्वासं कुर्वन्ति; तस्य दुष्टं तस्य हितं च' इति । सः पुरुषः अवदत् - 'भवतः सम्यक्' इति। सः पुरुषः अग्रे अवदत्, 'इहसानस्य विषये मां सूचयतु?' सः अवदत् - 'भवन्तः अल्लाहस्य पूजां कुर्वन्ति यथा भवन्तः तं पश्यन्ति, यदि भवन्तः तं द्रष्टुं न शक्नुवन्ति तर्हि खलु सः भवन्तं पश्यति' इति। सः पुरुषः पुनः पृष्टवान्, 'न्यायादिनस्य विषये मां सूचयतु?' स प्रत्युवाच पृष्टः याचमानात् श्रेष्ठं न जानाति' इति । सः पुरुषः अपृच्छत्, 'तर्हि तस्य चिह्नानि मां सूचयतु?' सः अवदत्- 'यदा दासः स्वामिनं जनयति तदा भवन्तः नग्नपदाः - दरिद्राः - गोपालकाः च उच्चभवननिर्माणार्थं स्पर्धां कुर्वन्ति' इति। उमरः अवदत् - 'सः पुरुषः तदा गतः, अहं च त्रयः दिवसाः मौनम् अभवम्।' अथ अब्रवीत्- हे उमर, किं त्वं जानासि यः पृष्टः पुरुषः कोऽस्ति? अहं प्रत्युवाच अल्लाहः तस्य दूतः च श्रेष्ठतया जानन्ति। सः अवदत्- 'सः गेब्रियलः, सः भवतः धर्मस्य विषये भवतः समीपम् आगतः' इति। [मुसद्दद्] अस्मान् अवदत् यत्, [याह्या] अस्मान् [उस्मान बिन् घियात्स्] इत्यस्मात् अवदत् सः अवदत्; [अब्दुल्लाह बिन् बुरैदा] [याह्या बिन् या'मर] तः [हुमैद बिन् अब्दुर्रहमान] च उभौ अवदताम्, 'वयं [अब्दुल्ला बिन् उमर] इत्यनेन सह मिलितवन्तः, ततः वयं तस्मै दैवस्य विषये अवदमः, तस्य विषये जनाः किं वदन्ति इति च.... ततः सः हदीसे इव उल्लेखं कृतवान्।' परन्तु सः अपि अवदत्, सः अवदत् 'तदा मुजैना-नगरस्य अथवा जुहैना-नगरस्य कश्चन पुरुषः नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमम् अपृच्छत्, 'हे अल्लाहस्य दूत, अस्माभिः कथं कार्यं कर्तव्यम्? किं कृतं फरमानं गतं वा किमपि नूतनं वा आधारितम्?' सः प्रत्युवाच - 'किञ्चित् निर्धारितम् आधारीकृत्य' इति । सः पुरुषः, अथवा केचन जनाः पुनः पृष्टवन्तः, 'तर्हि किं कार्यं कर्तव्यम्' इति। सः अवदत् - 'ननु स्वर्गजनानाम् कर्मणा सह स्वर्गस्य जनाः सुलभाः भविष्यन्ति, नरकजनाः नरकजनानाम् कर्मभिः सह कार्यं कर्तुं सुलभाः भविष्यन्ति' इति। [महमुद बिन् खालिद्] अस्मान् अवदत्, [अल फर्याबी] अस्मान् [सुफ्यान्] इत्यस्मात् अवदत् सः अवदत्; [अल्कामाह बिन् मार्त्साद] अस्मान् [सुलेमान बिन् बुरैदाह] इत्यस्मात् [इब्न या'मार] इत्यस्मात् तया एव हदीसेन 'वर्धमानः न्यूनः च' इति अवदत्। सः पृष्टवान् - तर्हि इस्लामधर्मः किम् ? सः अवदत्- 'नमाजस्य स्थापना, जकात-प्रदानं, हज-करणं, रमजान-मासे उपवासं, जुनुब-स्नानं च।' अबू दाऊदः अवदत् यत् अलकामा मुर्जिया आसीत्।