Hadith Representative
Orang-orang yang bersaksi bahwa tiada tuhan yang disembah kecuali Allah, maka Allah memerintahkan kepada malaikat agar mengeluarkan dari neraka
Imam Muslim : 267حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ أَخْبَرَهُ أَنَّ نَاسًا قَالُوا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ نَرَى رَبَّنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَلْ تُضَارُّونَ فِي رُؤْيَةِ الْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ قَالُوا لَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ هَلْ تُضَارُّونَ فِي الشَّمْسِ لَيْسَ دُونَهَا سَحَابٌ قَالُوا لَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَإِنَّكُمْ تَرَوْنَهُ كَذَلِكَ يَجْمَعُ اللَّهُ النَّاسَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيَقُولُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ شَيْئًا فَلْيَتَّبِعْهُ فَيَتَّبِعُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ الشَّمْسَ الشَّمْسَ وَيَتَّبِعُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ الْقَمَرَ الْقَمَرَ وَيَتَّبِعُ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ الطَّوَاغِيتَ الطَّوَاغِيتَ وَتَبْقَى هَذِهِ الْأُمَّةُ فِيهَا مُنَافِقُوهَا فَيَأْتِيهِمْ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى فِي صُورَةٍ غَيْرِ صُورَتِهِ الَّتِي يَعْرِفُونَ فَيَقُولُ أَنَا رَبُّكُمْ فَيَقُولُونَ نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْكَ هَذَا مَكَانُنَا حَتَّى يَأْتِيَنَا رَبُّنَا فَإِذَا جَاءَ رَبُّنَا عَرَفْنَاهُ فَيَأْتِيهِمْ اللَّهُ تَعَالَى فِي صُورَتِهِ الَّتِي يَعْرِفُونَ فَيَقُولُ أَنَا رَبُّكُمْ فَيَقُولُونَ أَنْتَ رَبُّنَا فَيَتَّبِعُونَهُ وَيُضْرَبُ الصِّرَاطُ بَيْنَ ظَهْرَيْ جَهَنَّمَ فَأَكُونُ أَنَا وَأُمَّتِي أَوَّلَ مَنْ يُجِيزُ وَلَا يَتَكَلَّمُ يَوْمَئِذٍ إِلَّا الرُّسُلُ وَدَعْوَى الرُّسُلِ يَوْمَئِذٍ اللَّهُمَّ سَلِّمْ سَلِّمْ وَفِي جَهَنَّمَ كَلَالِيبُ مِثْلُ شَوْكِ السَّعْدَانِ هَلْ رَأَيْتُمْ السَّعْدَانَ قَالُوا نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَإِنَّهَا مِثْلُ شَوْكِ السَّعْدَانِ غَيْرَ أَنَّهُ لَا يَعْلَمُ مَا قَدْرُ عِظَمِهَا إِلَّا اللَّهُ تَخْطَفُ النَّاسَ بِأَعْمَالِهِمْ فَمِنْهُمْ الْمُؤْمِنُ بَقِيَ بِعَمَلِهِ وَمِنْهُمْ الْمُجَازَى حَتَّى يُنَجَّى حَتَّى إِذَا فَرَغَ اللَّهُ مِنْ الْقَضَاءِ بَيْنَ الْعِبَادِ وَأَرَادَ أَنْ يُخْرِجَ بِرَحْمَتِهِ مَنْ أَرَادَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ أَمَرَ الْمَلَائِكَةَ أَنْ يُخْرِجُوا مِنْ النَّارِ مَنْ كَانَ لَا يُشْرِكُ بِاللَّهِ شَيْئًا مِمَّنْ أَرَادَ اللَّهُ تَعَالَى أَنْ يَرْحَمَهُ مِمَّنْ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَيَعْرِفُونَهُمْ فِي النَّارِ يَعْرِفُونَهُمْ بِأَثَرِ السُّجُودِ تَأْكُلُ النَّارُ مِنْ ابْنِ آدَمَ إِلَّا أَثَرَ السُّجُودِ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَى النَّارِ أَنْ تَأْكُلَ أَثَرَ السُّجُودِ فَيُخْرَجُونَ مِنْ النَّارِ وَقَدْ امْتَحَشُوا فَيُصَبُّ عَلَيْهِمْ مَاءُ الْحَيَاةِ فَيَنْبُتُونَ مِنْهُ كَمَا تَنْبُتُ الْحِبَّةُ فِي حَمِيلِ السَّيْلِ ثُمَّ يَفْرُغُ اللَّهُ تَعَالَى مِنْ الْقَضَاءِ بَيْنَ الْعِبَادِ وَيَبْقَى رَجُلٌ مُقْبِلٌ بِوَجْهِهِ عَلَى النَّارِ وَهُوَ آخِرُ أَهْلِ الْجَنَّةِ دُخُولًا الْجَنَّةَ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ اصْرِفْ وَجْهِي عَنْ النَّارِ فَإِنَّهُ قَدْ قَشَبَنِي رِيحُهَا وَأَحْرَقَنِي ذَكَاؤُهَا فَيَدْعُو اللَّهَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَدْعُوَهُ ثُمَّ يَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى هَلْ عَسَيْتَ إِنْ فَعَلْتُ ذَلِكَ بِكَ أَنْ تَسْأَلَ غَيْرَهُ فَيَقُولُ لَا أَسْأَلُكَ غَيْرَهُ وَيُعْطِي رَبَّهُ مِنْ عُهُودٍ وَمَوَاثِيقَ مَا شَاءَ اللَّهُ فَيَصْرِفُ اللَّهُ وَجْهَهُ عَنْ النَّارِ فَإِذَا أَقْبَلَ عَلَى الْجَنَّةِ وَرَآهَا سَكَتَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَسْكُتَ ثُمَّ يَقُولُ أَيْ رَبِّ قَدِّمْنِي إِلَى بَابِ الْجَنَّةِ فَيَقُولُ اللَّهُ لَهُ أَلَيْسَ قَدْ أَعْطَيْتَ عُهُودَكَ وَمَوَاثِيقَكَ لَا تَسْأَلُنِي غَيْرَ الَّذِي أَعْطَيْتُكَ وَيْلَكَ يَا ابْنَ آدَمَ مَا أَغْدَرَكَ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ وَيَدْعُو اللَّهَ حَتَّى يَقُولَ لَهُ فَهَلْ عَسَيْتَ إِنْ أَعْطَيْتُكَ ذَلِكَ أَنْ تَسْأَلَ غَيْرَهُ فَيَقُولُ لَا وَعِزَّتِكَ فَيُعْطِي رَبَّهُ مَا شَاءَ اللَّهُ مِنْ عُهُودٍ وَمَوَاثِيقَ فَيُقَدِّمُهُ إِلَى بَابِ الْجَنَّةِ فَإِذَا قَامَ عَلَى بَابِ الْجَنَّةِ انْفَهَقَتْ لَهُ الْجَنَّةُ فَرَأَى مَا فِيهَا مِنْ الْخَيْرِ وَالسُّرُورِ فَيَسْكُتُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَسْكُتَ ثُمَّ يَقُولُ أَيْ رَبِّ أَدْخِلْنِي الْجَنَّةَ فَيَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لَهُ أَلَيْسَ قَدْ أَعْطَيْتَ عُهُودَكَ وَمَوَاثِيقَكَ أَنْ لَا تَسْأَلَ غَيْرَ مَا أُعْطِيتَ وَيْلَكَ يَا ابْنَ آدَمَ مَا أَغْدَرَكَ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ لَا أَكُونُ أَشْقَى خَلْقِكَ فَلَا يَزَالُ يَدْعُو اللَّهَ حَتَّى يَضْحَكَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى مِنْهُ فَإِذَا ضَحِكَ اللَّهُ مِنْهُ قَالَ ادْخُلْ الْجَنَّةَ فَإِذَا دَخَلَهَا قَالَ اللَّهُ لَهُ تَمَنَّهْ فَيَسْأَلُ رَبَّهُ وَيَتَمَنَّى حَتَّى إِنَّ اللَّهَ لَيُذَكِّرُهُ مِنْ كَذَا وَكَذَا حَتَّى إِذَا انْقَطَعَتْ بِهِ الْأَمَانِيُّ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى ذَلِكَ لَكَ وَمِثْلُهُ مَعَهُ قَالَ عَطَاءُ بْنُ يَزِيدَ وَأَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ مَعَ أَبِي هُرَيْرَةَ لَا يَرُدُّ عَلَيْهِ مِنْ حَدِيثِهِ شَيْئًا حَتَّى إِذَا حَدَّثَ أَبُو هُرَيْرَةَ أَنَّ اللَّهَ قَالَ لِذَلِكَ الرَّجُلِ وَمِثْلُهُ مَعَهُ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ وَعَشَرَةُ أَمْثَالِهِ مَعَهُ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ مَا حَفِظْتُ إِلَّا قَوْلَهُ ذَلِكَ لَكَ وَمِثْلُهُ مَعَهُ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ أَشْهَدُ أَنِّي حَفِظْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَوْلَهُ ذَلِكَ لَكَ وَعَشَرَةُ أَمْثَالِهِ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ وَذَلِكَ الرَّجُلُ آخِرُ أَهْلِ الْجَنَّةِ دُخُولًا الْجَنَّةَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ أَخْبَرَنَا أَبُو الْيَمَانِ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ وَعَطَاءُ بْنُ يَزِيدَ اللَّيْثِيُّ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ أَخْبَرَهُمَا أَنَّ النَّاسَ قَالُوا لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ نَرَى رَبَّنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِمِثْلِ مَعْنَى حَدِيثِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ
Al à contât [Zuhair bin Harb] al à contât [Yaqub bin Ibrahim] al à contât [mio pari] di [Ibn Shihab] di [Atha’ bin Yazid al-Laitsi] che [Abu Hurairah] al à ripuartât a lui, che la int e diseve; ‘O Messazîr di Allah! A podaressin viodi il nestri Rabb il Dì de Resurezion? Al domandà po dopo: ‘Starès in pericul cuant che tu viodarès la lune intune gnot plene dulà che no son nûi?’. A àn rispuindût: ‘No, o Messazîr di Allah’. Al domandà di gnûf: ‘Stâs in pericul cuant che tu viodarès il soreli in lûs di dì cence nûi sot di lui?’ A àn rispuindût: ‘No, o Messazîr di Allah’. Alore al disè: ‘Invezit ancje tu puedis viodilu cussì. Allah al cjaparà sù la int il dì de Resurezion e al dirà; ‘Cui che al adore alc, al segui chê robe, cui che al adore il soreli, al segui il soreli, cui che al adore la lune, al segui la lune e cui che al adore il taghut, al segui il taghut, e cheste ummah e reste dulà che a son ancjemò ipocrits. Alore Allah Tabaraka wa Ta’ala ju cjatà intune forme che no ricognossevin, alore Al disè; “O soi il to Rabb”. Ma lôr a rispuinderin; “O ciri rifugji in Allah di te, chest al è il nestri puest fintant che il nestri Rabb a nus cjate, se il nestri Rabb al nus cjate, alore o lu ricognossarìn”. Dopo di chel Allah Ta’ala ju cjatà cuntune forme che a ricognossevin, Allah al disè; “O soi il to Rabb”. A àn rispuindût; “Sì, tu sês il nestri Rabb”. Duncje a lu seguirin. E i shirath - puints - a jerin slungjâts in dutis dôs lis bandis dal Jahannam, intant che jo e la mê ummah o jerin i prins a traviersâlu, nissun al fevelave in mût separât dai apuestui, invezit la preiere dai apuestui in chel timp e jere ‘O Allah, salvâ, salvâ’. E tal infier a son cjamps di fier come lis spinis dal arbul di Sa’dan. Cognossevistu l’arbul di Sa’dan? I amîs a rispuinderin; ‘Sì, o Messazîr di Allah’. Al disè: ‘Invezit chescj cjamps a son come l’arbul di Sa’dan, ma nissun al cognòs la sô grandece fûr di Allah. Al cjaparà ognidun secont lis lôr azions, tra di lôr a son chei che a son crodints e salvâts par vie des lôr azions, e tra di lôr a son chei che a vadin oltri i limits des lôr azions che a si salvaran lôr stes, cussì che cuant che Allah al à finît di decidi il destin dai siei servidôrs e al vûl gjavâ vie i angei dai abitants dal cîl cun Lui butâ fûr i abitants dal infier cui che nol associe compagns cun Allah cun nuie, ven a stâi chei che Allah Ta’ala al vûl vê pietât di Lui, di chei che a disin; ‘No je divinitât meritevule fûr di Allah’. I angei a ricognossaran chei che a son tal infier dai segns de prostrazion, parcè che l’infier al devorarà i fîs di Adam gjavant i segns de prostrazion. Allah al à proibît al infier di devorâ segns di prostrazion, cussì che a jessin dal infier cun cuarps brusâts, daspò a son bagnâts cun nahrul hayyah - la aghe de vite -, fin che a cressin come che al cres il grant intun flum. Dopo che Allah al veve finît di decidi lis cuistions jenfri i Siei servidôrs, e al jere restât un tra di lôr che al voltà la muse viers l’infier, al fo l’ultin resident dal cîl a jentrâ tal cîl, al preà; ‘O Signôr, sburtâ la mê muse vie dal infier, parcè che il so odor al m’à disturbât e lis sôs flamis a mi àn brusât’. Al domandà daspò a Allah ce che al voleve, daspò Allah al disè; ‘Tu domandarès alc di plui se o compli la tô domande? ,’ Al rispuindè; ‘No, par la Toe glorie, no domandarò nissun altri’. E il so Rabb al cjapà lis promesis e i vôts come che al voleve, daspò al voltà la muse vie dal infier. Cuant che al si frontà al cîl e al viodè la sô bielece, al la Dopo al tacà a zirâ un pôc e al implorà; ‘O Allah, metimi ae puarte dal cîl’. Allah al domande; ‘No âs rinunciât ae To promesse e al to vôt di no domandâmi par simpri altri che ce che o ai dât? , o Fi di Adam, ce che al è content par te tradi. Il servidôr al disè; ’ Il servidôr al disè; ‘Oh mio Signôr...!’ E al jere ancjemò daûr a domandâ, fin che Allah al domandà: ‘Tu domandarès alc di diferent, se o concedi la tô domande? Al rispuindè; ‘No, par vie de To glorie, no Ti domandarò di gnûf cuntune altre domande’. Po dopo la persone e rinuncià aes sôs promesis e ai siei vôts in mût che Allah ju metè ae puarte dal cîl. Cuant che il servidôr al jere stât ae puarte dal cîl, il cîl si vierzè cussì che al viodè i plasês de vite e la zornade dentri, daspò al tacà a zirâ par un moment, e al implorà; ‘O mio Signôr, jentrami in cîl’. Allah al dîs; ‘No âs lassât la tô promesse di no domandâ alc di diferent di ce che o ai dât? , o Fi di Adam, ce prest che tu âs tradit’. Il servidôr al disè; ‘O mio Rabb, no fâmi un dai Tois servidôrs plui miserabii’. E nol à mai smetût di implorâ Allah fintant che Allah Tabaraka wa Ta’ala nol à ridût par vie di lui. E se Allah al ves ridût di un servidôr, alore Allah al varès dit; ‘Entrâ in paradîs’. Se un servidôr al è jentrât dentri, Allah al i dîs; “Imagjinâl”. Cussì un servidôr al domandarà al so Signôr e al somearà, fin che Allah al ricuardarà disint robis cussì fin che i sogns di un servidôr a no son rivâts al colm, al i dîs Allah; ‘Chest al è par te e par te ancje par te par esempli di gnûf’. [Ata ben Yazid] al à dit; [Abu Said Al Khudri] insiemi cun Abu Hurairah nol à refudât il hadith par nuie, cussì che se Abu Hurairah al trasmetès il hadith che Allah al à dit a un servidôr ‘E par te cussì,’ alore Abu Said al à dit; “E dîs voltis cussì, o Abu Hurairah”. Abu Uraira al disè; ‘No memorizi fûr che peraulis come ‘Par te cussì,’ al disè Abu Said; “O testimoni che o ai memorizât chê frase dal Rasulullah, ven a stâi lis sôs peraulis; “E dîs voltis cussì, o Abu Hurairah”. Abu Uraira al disè; ‘E chel servidôr al è l’ultin resident dal cîl a jentrâ tal cîl’. Al à dit [Abdullah bin Abdurrahman Ad Darimi] al à dit [Abu Al Yaman] al à dit [Syu’aib] di [Az Zuhri] al à dit; al à comunicât [Said bin Al Musayyab] e [Atha ben Yazid Al Laitsi] che [Abu Hurairah] al à comunicât a ducj i doi, che i compagns a àn domandât al Profete sallam; ‘O Messazîr di Allah, o viodarìn il nestri Rabb il dì de Resurezion?’. Po dopo il naradôr al continue il hadith come tal hadith di Ibrahim bin Sa’d.