Hadith Representative
Yang selalu menyalakan api dan mengobarkannya adalah malik penjaga neraka, itulah neraka
Imam Bukhari : 1297بَاب حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ حَدَّثَنَا أَبُو رَجَاءٍ عَنْ سَمُرَةَ بْنِ جُنْدَبٍ قَالَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا صَلَّى صَلَاةً أَقْبَلَ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ فَقَالَ مَنْ رَأَى مِنْكُمْ اللَّيْلَةَ رُؤْيَا قَالَ فَإِنْ رَأَى أَحَدٌ قَصَّهَا فَيَقُولُ مَا شَاءَ اللَّهُ فَسَأَلَنَا يَوْمًا فَقَالَ هَلْ رَأَى أَحَدٌ مِنْكُمْ رُؤْيَا قُلْنَا لَا قَالَ لَكِنِّي رَأَيْتُ اللَّيْلَةَ رَجُلَيْنِ أَتَيَانِي فَأَخَذَا بِيَدِي فَأَخْرَجَانِي إِلَى الْأَرْضِ الْمُقَدَّسَةِ فَإِذَا رَجُلٌ جَالِسٌ وَرَجُلٌ قَائِمٌ بِيَدِهِ كَلُّوبٌ مِنْ حَدِيدٍ قَالَ بَعْضُ أَصْحَابِنَا عَنْ مُوسَى إِنَّهُ يُدْخِلُ ذَلِكَ الْكَلُّوبَ فِي شِدْقِهِ حَتَّى يَبْلُغَ قَفَاهُ ثُمَّ يَفْعَلُ بِشِدْقِهِ الْآخَرِ مِثْلَ ذَلِكَ وَيَلْتَئِمُ شِدْقُهُ هَذَا فَيَعُودُ فَيَصْنَعُ مِثْلَهُ قُلْتُ مَا هَذَا قَالَا انْطَلِقْ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى أَتَيْنَا عَلَى رَجُلٍ مُضْطَجِعٍ عَلَى قَفَاهُ وَرَجُلٌ قَائِمٌ عَلَى رَأْسِهِ بِفِهْرٍ أَوْ صَخْرَةٍ فَيَشْدَخُ بِهِ رَأْسَهُ فَإِذَا ضَرَبَهُ تَدَهْدَهَ الْحَجَرُ فَانْطَلَقَ إِلَيْهِ لِيَأْخُذَهُ فَلَا يَرْجِعُ إِلَى هَذَا حَتَّى يَلْتَئِمَ رَأْسُهُ وَعَادَ رَأْسُهُ كَمَا هُوَ فَعَادَ إِلَيْهِ فَضَرَبَهُ قُلْتُ مَنْ هَذَا قَالَا انْطَلِقْ فَانْطَلَقْنَا إِلَى ثَقْبٍ مِثْلِ التَّنُّورِ أَعْلَاهُ ضَيِّقٌ وَأَسْفَلُهُ وَاسِعٌ يَتَوَقَّدُ تَحْتَهُ نَارًا فَإِذَا اقْتَرَبَ ارْتَفَعُوا حَتَّى كَادَ أَنْ يَخْرُجُوا فَإِذَا خَمَدَتْ رَجَعُوا فِيهَا وَفِيهَا رِجَالٌ وَنِسَاءٌ عُرَاةٌ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا قَالَا انْطَلِقْ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى أَتَيْنَا عَلَى نَهَرٍ مِنْ دَمٍ فِيهِ رَجُلٌ قَائِمٌ عَلَى وَسَطِ النَّهَرِقَالَ يَزِيدُ وَوَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ عَنْ جَرِيرِ بْنِ حَازِمٍ وَعَلَى شَطِّ النَّهَرِ رَجُلٌ بَيْنَ يَدَيْهِ حِجَارَةٌ فَأَقْبَلَ الرَّجُلُ الَّذِي فِي النَّهَرِ فَإِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ رَمَى الرَّجُلُ بِحَجَرٍ فِي فِيهِ فَرَدَّهُ حَيْثُ كَانَ فَجَعَلَ كُلَّمَا جَاءَ لِيَخْرُجَ رَمَى فِي فِيهِ بِحَجَرٍ فَيَرْجِعُ كَمَا كَانَ فَقُلْتُ مَا هَذَا قَالَا انْطَلِقْ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى انْتَهَيْنَا إِلَى رَوْضَةٍ خَضْرَاءَ فِيهَا شَجَرَةٌ عَظِيمَةٌ وَفِي أَصْلِهَا شَيْخٌ وَصِبْيَانٌ وَإِذَا رَجُلٌ قَرِيبٌ مِنْ الشَّجَرَةِ بَيْنَ يَدَيْهِ نَارٌ يُوقِدُهَا فَصَعِدَا بِي فِي الشَّجَرَةِ وَأَدْخَلَانِي دَارًا لَمْ أَرَ قَطُّ أَحْسَنَ مِنْهَا فِيهَا رِجَالٌ شُيُوخٌ وَشَبَابٌ وَنِسَاءٌ وَصِبْيَانٌ ثُمَّ أَخْرَجَانِي مِنْهَا فَصَعِدَا بِي الشَّجَرَةَ فَأَدْخَلَانِي دَارًا هِيَ أَحْسَنُ وَأَفْضَلُ فِيهَا شُيُوخٌ وَشَبَابٌ قُلْتُ طَوَّفْتُمَانِي اللَّيْلَةَ فَأَخْبِرَانِي عَمَّا رَأَيْتُ قَالَا نَعَمْ أَمَّا الَّذِي رَأَيْتَهُ يُشَقُّ شِدْقُهُ فَكَذَّابٌ يُحَدِّثُ بِالْكَذْبَةِ فَتُحْمَلُ عَنْهُ حَتَّى تَبْلُغَ الْآفَاقَ فَيُصْنَعُ بِهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَالَّذِي رَأَيْتَهُ يُشْدَخُ رَأْسُهُ فَرَجُلٌ عَلَّمَهُ اللَّهُ الْقُرْآنَ فَنَامَ عَنْهُ بِاللَّيْلِ وَلَمْ يَعْمَلْ فِيهِ بِالنَّهَارِ يُفْعَلُ بِهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَالَّذِي رَأَيْتَهُ فِي الثَّقْبِ فَهُمْ الزُّنَاةُ وَالَّذِي رَأَيْتَهُ فِي النَّهَرِ آكِلُوا الرِّبَا وَالشَّيْخُ فِي أَصْلِ الشَّجَرَةِ إِبْرَاهِيمُ عَلَيْهِ السَّلَام وَالصِّبْيَانُ حَوْلَهُ فَأَوْلَادُ النَّاسِ وَالَّذِي يُوقِدُ النَّارَ مَالِكٌ خَازِنُ النَّارِ وَالدَّارُ الْأُولَى الَّتِي دَخَلْتَ دَارُ عَامَّةِ الْمُؤْمِنِينَ وَأَمَّا هَذِهِ الدَّارُ فَدَارُ الشُّهَدَاءِ وَأَنَا جِبْرِيلُ وَهَذَا مِيكَائِيلُ فَارْفَعْ رَأْسَكَ فَرَفَعْتُ رَأْسِي فَإِذَا فَوْقِي مِثْلُ السَّحَابِ قَالَا ذَاكَ مَنْزِلُكَ قُلْتُ دَعَانِي أَدْخُلْ مَنْزِلِي قَالَا إِنَّهُ بَقِيَ لَكَ عُمُرٌ لَمْ تَسْتَكْمِلْهُ فَلَوْ اسْتَكْمَلْتَ أَتَيْتَ مَنْزِلَكَ
Ни кажа [Муса бин Исмаил] ни кажа [Џарир бин Хазим] ни кажа [Абу Раџа] од [Самра бин Џундаб] дека: „Беше обичај на Пророкот, саллаллахуалаихивеселем, кога ќе завршеше со молитва, да го сврти лицето кон нас и да рече: „Кој од вас сонуваше синоќа?“ Тој - Самра бин Џундаб - рече: „Ако некој сонува, тогаш таа личност ќе го раскаже, тогаш рече: „Маа сија-Алах“ - по волјата на Аллах -“. Еден друг ден нè праша: „Дали некој од вас сонува?“ Ние одговоривме: „Ништо“. Тој рече: „Но, синоќа сонував дека двајца мажи дојдоа кај мене и двајцата ме држеа за рака и ме однесоа во света земја - Ал Мукадаса -, се испостави дека еден човек стои, а другиот седи и во раката држи железен стап со свиткан крај - обично за закачување нешто -.“ Некои од нашите придружници рекоа, од Мојсеј, дека: железната прачка била вметната во едната страна од устата на човекот - од катниците - сè додека не му го пробила задниот дел од вратот. Потоа истото било направено и од другата страна на устата, потоа била извадена од устата и вратена, и така натаму. Прашав: „Што значи ова?“ Двајцата мажи што ме носеа рекоа: „Оди.“ Па отидовме на друго место и дојдовме до еден човек кој лежел на задниот дел од вратот, додека друг човек стоел на главата држејќи камен или голема карпа за да му ја скрши главата. Кога го удри, каменот му ја смачка главата. Па човекот отиде кај него да ја земе и не престана да го прави ова сè додека главата не му се врати во првобитната состојба, а потоа повторно го удираше со каменот сè додека не го смачка. Прашав: „Кој е овој човек?“ Двајцата рекоа: „Оди.“ Па тргнавме додека не стигнавме до дупка како огниште каде што врвот беше тесен, а дното широко, а на дното се палеше оган кој, ако огнот се приближеше, тие - жителите - стануваа и кога ќе се изгаснеше, жителите се враќаа во него, жителите составени од мажи и жени. Прашав: „Кои се тие?“ Двајцата одговорија: „Одете“. Па тргнавме додека не стигнавме до река чија вода беше крв, имаше човек кој стоеше на средина од реката. Рекоа [Јазид] и [Вахб бин Џарир] од [Џарир бин Хазим]: „И на брегот на реката имаше човек кој држеше камен. Кога лицето на средина од реката се сврте кон него и сакаше да излезе од реката, човекот кој го држеше каменот фрлаше камења кон него кон устата додека не се врати на своето првобитно место на средина од реката, и така натаму, секој пат кога сакаше да излезе од реката, беше фрлан со камен за да се врати на своето првобитно место. Прашав: „Што значи ова?“ И двајцата одговорија: „Одете“. Па така отидовме додека не стигнавме до зелена градина, во неа полна со големи дрвја, под неа имаше старец и деца, а имаше човек близу дрвото кој држеше оган. Кога го запали огнот, двајцата мажи што ме однесоа на дрвото ме одведоа и ме сместија во куќа - село - какво што никогаш порано не сум видел, а во неа имаше мажи, стари луѓе, млади луѓе, жени и деца. Потоа ме извадија оттаму и ме однесоа повторно на дрвото, а потоа ме сместија во подобра и поубава куќа, во која имаше стари луѓе и млади луѓе. Јас реков: „Оди ме наоколу вечерва и објасни ми што видов.“ Тие рекоа: „Добро. Што се однесува до оној чија уста ја видовте прободена со железо, тој е човек кој сака да лаже и кога зборува секогаш лаже, па затоа е однесен на хоризонтот и така ќе се однесуваат кон него до Денот на воскресението.“ Што се однесува до човекот чија глава ја видовте како се крши, тој беше човек кого Аллах го научил на Куранот, потоа спиел една ноќ, но не го практикувал преку ден, и така ќе се однесуваат кон него до Денот на Воскресението. А оние што ги видовте во огнената печка се прељубниците, а оние што ги видовте во реката се оние што земале лихва, а старецот под дрвото е пророкот Ибрахим (мир на него), а децата околу него се децата на човештвото. Што се однесува до оној што го запалил огнот, тој е чувар на пеколот, а првата куќа во која влеговте е домот на сите верници, а оваа куќа е домот на мачениците, а јас сум Габриел, а ова е Михаил, затоа кренете ја главата. Па ја кренав главата и имаше нешто како облак над мојата глава. Двајцата рекоа: „Тоа е твоето место“. Јас реков: „Дозволи ми да влезам во мојата куќа“. Двајцата рекоа: „Твојот живот сè уште не е завршен, а кога ќе дојде неговиот крај, сигурно ќе влезеш во твојата куќа“.