Hadith Representative
Waktu (suci) para wanita yang mengalami nifas, adalah empat puluh hari
Imam Tirmidzi : 129حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ حَدَّثَنَا شُجَاعُ بْنُ الْوَلِيدِ أَبُو بَدْرٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ الْأَعْلَى عَنْ أَبِي سَهْلٍ عَنْ مُسَّةَ الْأَزْدِيَّةِ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ قَالَتْكَانَتْ النُّفَسَاءُ تَجْلِسُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْبَعِينَ يَوْمًا فَكُنَّا نَطْلِي وُجُوهَنَا بِالْوَرْسِ مِنْ الْكَلَفِقَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لَا نَعْرِفُهُ إِلَّا مِنْ حَدِيثِ أَبِي سَهْلٍ عَنْ مُسَّةَ الْأَزْدِيَّةِ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ وَاسْمُ أَبِي سَهْلٍ كَثِيرُ بْنُ زِيَادٍ قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَعِيلَ عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ الْأَعْلَى ثِقَةٌ وَأَبُو سَهْلٍ ثِقَةٌ وَلَمْ يَعْرِفْ مُحَمَّدٌ هَذَا الْحَدِيثَ إِلَّا مِنْ حَدِيثِ أَبِي سَهْلٍ وَقَدْ أَجْمَعَ أَهْلُ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالتَّابِعِينَ وَمَنْ بَعْدَهُمْ عَلَى أَنَّ النُّفَسَاءَ تَدَعُ الصَّلَاةَ أَرْبَعِينَ يَوْمًا إِلَّا أَنْ تَرَى الطُّهْرَ قَبْلَ ذَلِكَ فَإِنَّهَا تَغْتَسِلُ وَتُصَلِّي فَإِذَا رَأَتْ الدَّمَ بَعْدَ الْأَرْبَعِينَ فَإِنَّ أَكْثَرَ أَهْلِ الْعِلْمِ قَالُوا لَا تَدَعُ الصَّلَاةَ بَعْدَ الْأَرْبَعِينَ وَهُوَ قَوْلُ أَكْثَرِ الْفُقَهَاءِ وَبِهِ يَقُولُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ وَابْنُ الْمُبَارَكِ وَالشَّافِعِيُّ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَقُ وَيُرْوَى عَنْ الْحَسَنِ الْبَصْرِيِّ أَنَّهُ قَالَ إِنَّهَا تَدَعُ الصَّلَاةَ خَمْسِينَ يَوْمًا إِذَا لَمْ تَرَ الطُّهْرَ وَيُرْوَى عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ وَالشَّعْبِيِّ سِتِّينَ يَوْمًا
беҙгә [Нәшр бин Ғәли Әл Джахдләми] әйтте; беҙгә [Сөйжә бин Әл Вәлид Әбү Бәдр] [Әли бин Ғәбдел Әллә] [Әбү Сәхл] [Мусса Әл Әҙдиә] [Өммө Сәләмә] нән һөйләне, ул әйтте; — Пәйғәмбәребеҙ ғәләйһис-сәләм заманында яңы ғына бала тапҡан ҡатын-ҡыҙҙар ҡырҡ көн буйы тын ултырҙы, ҡара төҫ арҡаһында йөҙөбөҙҙө сәнә — үҫемлектең бер төрө менән буяй инек». Әбү Иса әйтте; «Был ғәриб хәҙис, беҙ уны Әбү Сәхл хәҙисенән, Өммө Сәләмәнән Мусса Әл Әздиәнән башҡа белмәйбеҙ». Ә Әбү Сәхлдең исеме Кәсир бин Зияд. Был осраҡта Мөхәммәт бин Исмәғил әйткән; «Ғәли бин Ғәбдел Ғәлә һәм Әбү Сәхл ышаныслы кешеләр». Һәм Мөхәммәт был хәҙисте Әбү Сәхлдең хәҙисенән башҡа белмәне. Ғалимдар пәйғәмбәребеҙҙең сәхәбәләре, тәбиғиндәр һәм уларҙан һуңғыларҙың килешеүе тураһында килешкән: бала тапҡан ҡатындың ҡырҡ көн буйына намаҙҙы ҡалдырырға мөмкин, әгәр ҙә ул быға тиклем пакланмаһа, унан һуң йыуынырға һәм намаҙ уҡырға тейеш. Әгәр ҙә ҡырҡ көндән һуң ҡан күрһә, тимәк, ҡайһы бер ғалимдар; «Ҡырҡ көндән һуң намаҙҙан китергә тейеш түгел». Суфьян Ац Цаури, бин Әл Мөбәрәк, Сиафии, Әхмәт һәм Исхаҡ кеүек күпселек факиҡсылар был фекерҙә. Һәм ул шулай уҡ Әл-Хәсән Әл-Бәшриҙән риүәйәт ителгән, тигән; «Ысынлап та, бала тапҡан ҡатын үҙенең саф булыуын күрмәһә, илле көн намаҙ уҡымаҫ». Һәм шулай уҡ Әсә бин Әбү Рабахтан һәм Әш Сәйәбиҙән дә риүәйәт ителгән; атап әйткәндә, алтмыш көн'.