-

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ وَعُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَهِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ وَسُلَيْمَانُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدِّمَشْقِيَّانِ وَرُبَّمَا زَادَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ الْكَلِمَةَ وَالشَّيْءَ قَالُوا حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَعِيلَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَدَخَلْنَا عَلَى جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ فَلَمَّا انْتَهَيْنَا إِلَيْهِ سَأَلَ عَنْ الْقَوْمِ حَتَّى انْتَهَى إِلَيَّ فَقُلْتُ أَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ فَأَهْوَى بِيَدِهِ إِلَى رَأْسِي فَنَزَعَ زِرِّي الْأَعْلَى ثُمَّ نَزَعَ زِرِّي الْأَسْفَلَ ثُمَّ وَضَعَ كَفَّهُ بَيْنَ ثَدْيَيَّ وَأَنَا يَوْمَئِذٍ غُلَامٌ شَابٌّ فَقَالَ مَرْحَبًا بِكَ وَأَهْلًا يَا ابْنَ أَخِي سَلْ عَمَّا شِئْتَ فَسَأَلْتُهُ وَهُوَ أَعْمَى وَجَاءَ وَقْتُ الصَّلَاةِ فَقَامَ فِي نِسَاجَةٍ مُلْتَحِفًا بِهَا يَعْنِي ثَوْبًا مُلَفَّقًا كُلَّمَا وَضَعَهَا عَلَى مَنْكِبِهِ رَجَعَ طَرَفَاهَا إِلَيْهِ مِنْ صِغَرِهَا فَصَلَّى بِنَا وَرِدَاؤُهُ إِلَى جَنْبِهِ عَلَى الْمِشْجَبِ فَقُلْتُ أَخْبِرْنِي عَنْ حَجَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ بِيَدِهِ فَعَقَدَ تِسْعًا ثُمَّ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَكَثَ تِسْعَ سِنِينَ لَمْ يَحُجَّ ثُمَّ أُذِّنَ فِي النَّاسِ فِي الْعَاشِرَةِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَاجٌّ فَقَدِمَ الْمَدِينَةَ بَشَرٌ كَثِيرٌ كُلُّهُمْ يَلْتَمِسُ أَنْ يَأْتَمَّ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيَعْمَلَ بِمِثْلِ عَمَلِهِ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَخَرَجْنَا مَعَهُ حَتَّى أَتَيْنَا ذَا الْحُلَيْفَةِ فَوَلَدَتْ أَسْمَاءُ بِنْتُ عُمَيْسٍ مُحَمَّدَ بْنَ أَبِي بَكْرٍ فَأَرْسَلَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَيْفَ أَصْنَعُ فَقَالَ اغْتَسِلِي وَاسْتَذْفِرِي بِثَوْبٍ وَأَحْرِمِي فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ ثُمَّ رَكِبَ الْقَصْوَاءَ حَتَّى إِذَا اسْتَوَتْ بِهِ نَاقَتُهُ عَلَى الْبَيْدَاءِ قَالَ جَابِرٌ نَظَرْتُ إِلَى مَدِّ بَصَرِي مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ مِنْ رَاكِبٍ وَمَاشٍ وَعَنْ يَمِينِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَعَنْ يَسَارِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَمِنْ خَلْفِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا وَعَلَيْهِ يَنْزِلُ الْقُرْآنُ وَهُوَ يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ فَمَا عَمِلَ بِهِ مِنْ شَيْءٍ عَمِلْنَا بِهِ فَأَهَلَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالتَّوْحِيدِ لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ إِنَّ الْحَمْدَ وَالنِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ وَأَهَلَّ النَّاسُ بِهَذَا الَّذِي يُهِلُّونَ بِهِ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا مِنْهُ وَلَزِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَلْبِيَتَهُ قَالَ جَابِرٌ لَسْنَا نَنْوِي إِلَّا الْحَجَّ لَسْنَا نَعْرِفُ الْعُمْرَةَ حَتَّى إِذَا أَتَيْنَا الْبَيْتَ مَعَهُ اسْتَلَمَ الرُّكْنَ فَرَمَلَ ثَلَاثًا وَمَشَى أَرْبَعًا ثُمَّ تَقَدَّمَ إِلَى مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ فَقَرَأَ{ وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى }فَجَعَلَ الْمَقَامَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْبَيْتِ قَالَ فَكَانَ أَبِي يَقُولُ قَالَ ابْنُ نُفَيْلٍ وَعُثْمَانُ وَلَا أَعْلَمُهُ ذَكَرَهُ إِلَّا عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ سُلَيْمَانُ وَلَا أَعْلَمُهُ إِلَّا قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقْرَأُ فِي الرَّكْعَتَيْنِ بِقُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ وَقُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى الْبَيْتِ فَاسْتَلَمَ الرُّكْنَ ثُمَّ خَرَجَ مِنْ الْبَابِ إِلَى الصَّفَا فَلَمَّا دَنَا مِنْ الصَّفَا قَرَأَ{ إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ }نَبْدَأُ بِمَا بَدَأَ اللَّهُ بِهِ فَبَدَأَ بِالصَّفَا فَرَقِيَ عَلَيْهِ حَتَّى رَأَى الْبَيْتَ فَكَبَّرَ اللَّهَ وَوَحَّدَهُ وَقَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ أَنْجَزَ وَعْدَهُ وَنَصَرَ عَبْدَهُ وَهَزَمَ الْأَحْزَابَ وَحْدَهُ ثُمَّ دَعَا بَيْنَ ذَلِكَ وَقَالَ مِثْلَ هَذَا ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ نَزَلَ إِلَى الْمَرْوَةِ حَتَّى إِذَا انْصَبَّتْ قَدَمَاهُ رَمَلَ فِي بَطْنِ الْوَادِي حَتَّى إِذَا صَعَدَ مَشَى حَتَّى أَتَى الْمَرْوَةَ فَصَنَعَ عَلَى الْمَرْوَةِ مِثْلَ مَا صَنَعَ عَلَى الصَّفَا حَتَّى إِذَا كَانَ آخِرُ الطَّوَافِ عَلَى الْمَرْوَةِ قَالَ إِنِّي لَوْ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ لَمْ أَسُقْ الْهَدْيَ وَلَجَعَلْتُهَا عُمْرَةً فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ لَيْسَ مَعَهُ هَدْيٌ فَلْيُحْلِلْ وَلْيَجْعَلْهَا عُمْرَةً فَحَلَّ النَّاسُ كُلُّهُمْ وَقَصَّرُوا إِلَّا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْيٌ فَقَامَ سُرَاقَةُ بْنُ جُعْشُمٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَلِعَامِنَا هَذَا أَمْ لِلْأَبَدِ فَشَبَّكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَصَابِعَهُ فِي الْأُخْرَى ثُمَّ قَالَ دَخَلَتْ الْعُمْرَةُ فِي الْحَجِّ هَكَذَا مَرَّتَيْنِ لَا بَلْ لِأَبَدِ أَبَدٍ لَا بَلْ لِأَبَدِ أَبَدٍ قَالَ وَقَدِمَ عَلِيٌّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مِنْ الْيَمَنِ بِبُدْنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَوَجَدَ فَاطِمَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا مِمَّنْ حَلَّ وَلَبِسَتْ ثِيَابًا صَبِيغًا وَاكْتَحَلَتْ فَأَنْكَرَ عَلِيٌّ ذَلِكَ عَلَيْهَا وَقَالَ مَنْ أَمَرَكِ بِهَذَا فَقَالَتْ أَبِي فَكَانَ عَلِيٌّ يَقُولُ بِالْعِرَاقِ ذَهَبْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُحَرِّشًا عَلَى فَاطِمَةَ فِي الْأَمْرِ الَّذِي صَنَعَتْهُ مُسْتَفْتِيًا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الَّذِي ذَكَرَتْ عَنْهُ فَأَخْبَرْتُهُ أَنِّي أَنْكَرْتُ ذَلِكَ عَلَيْهَا فَقَالَتْ إِنَّ أَبِي أَمَرَنِي بِهَذَا فَقَالَ صَدَقَتْ صَدَقَتْ مَاذَا قُلْتَ حِينَ فَرَضْتَ الْحَجَّ قَالَ قُلْتُ اللَّهُمَّ إِنِّي أُهِلُّ بِمَا أَهَلَّ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَإِنَّ مَعِيَ الْهَدْيَ فَلَا تَحْلِلْ قَالَ وَكَانَ جَمَاعَةُ الْهَدْيِ الَّذِي قَدِمَ بِهِ عَلِيٌّ مِنْ الْيَمَنِ وَالَّذِي أَتَى بِهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْمَدِينَةِ مِائَةً فَحَلَّ النَّاسُ كُلُّهُمْ وَقَصَّرُوا إِلَّا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْيٌ قَالَ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ التَّرْوِيَةِ وَوَجَّهُوا إِلَى مِنًى أَهَلُّوا بِالْحَجِّ فَرَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى بِمِنًى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ وَالصُّبْحَ ثُمَّ مَكَثَ قَلِيلًا حَتَّى طَلَعَتْ الشَّمْسُ وَأَمَرَ بِقُبَّةٍ لَهُ مِنْ شَعْرٍ فَضُرِبَتْ بِنَمِرَةٍ فَسَارَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا تَشُكُّ قُرَيْشٌ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاقِفٌ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ بِالْمُزْدَلِفَةِ كَمَا كَانَتْ قُرَيْشٌ تَصْنَعُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَأَجَازَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَى عَرَفَةَ فَوَجَدَ الْقُبَّةَ قَدْ ضُرِبَتْ لَهُ بِنَمِرَةٍ فَنَزَلَ بِهَا حَتَّى إِذَا زَاغَتْ الشَّمْسُ أَمَرَ بِالْقَصْوَاءِ فَرُحِلَتْ لَهُ فَرَكِبَ حَتَّى أَتَى بَطْنَ الْوَادِي فَخَطَبَ النَّاسَ فَقَالَ إِنَّ دِمَاءَكُمْ وَأَمْوَالَكُمْ عَلَيْكُمْ حَرَامٌ كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هَذَا فِي شَهْرِكُمْ هَذَا فِي بَلَدِكُمْ هَذَا أَلَا إِنَّ كُلَّ شَيْءٍ مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ تَحْتَ قَدَمَيَّ مَوْضُوعٌ وَدِمَاءُ الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعَةٌ وَأَوَّلُ دَمٍ أَضَعُهُ دِمَاؤُنَا دَمُ قَالَ عُثْمَانُ دَمُ ابْنُ رَبِيعَةَ و قَالَ سُلَيْمَانُ دَمُ رَبِيعَةَ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ و قَالَ بَعْضُ هَؤُلَاءِ كَانَ مُسْتَرْضَعًا فِي بَنِي سَعْدٍ فَقَتَلَتْهُ هُذَيْلٌ وَرِبَا الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعٌ وَأَوَّلُ رِبًا أَضَعُهُ رِبَانَا رِبَا عَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَإِنَّهُ مَوْضُوعٌ كُلُّهُ اتَّقُوا اللَّهَ فِي النِّسَاءِ فَإِنَّكُمْ أَخَذْتُمُوهُنَّ بِأَمَانَةِ اللَّهِ وَاسْتَحْلَلْتُمْ فُرُوجَهُنَّ بِكَلِمَةِ اللَّهِ وَإِنَّ لَكُمْ عَلَيْهِنَّ أَنْ لَا يُوطِئْنَ فُرُشَكُمْ أَحَدًا تَكْرَهُونَهُ فَإِنْ فَعَلْنَ فَاضْرِبُوهُنَّ ضَرْبًا غَيْرَ مُبَرِّحٍ وَلَهُنَّ عَلَيْكُمْ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَإِنِّي قَدْ تَرَكْتُ فِيكُمْ مَا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدَهُ إِنْ اعْتَصَمْتُمْ بِهِ كِتَابَ اللَّهِ وَأَنْتُمْ مَسْئُولُونَ عَنِّي فَمَا أَنْتُمْ قَائِلُونَ قَالُوا نَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ وَأَدَّيْتَ وَنَصَحْتَ ثُمَّ قَالَ بِأُصْبُعِهِ السَّبَّابَةِ يَرْفَعُهَا إِلَى السَّمَاءِ وَيَنْكُبُهَا إِلَى النَّاسِ اللَّهُمَّ اشْهَدْ اللَّهُمَّ اشْهَدْ اللَّهُمَّ اشْهَدْ ثُمَّ أَذَّنَ بِلَالٌ ثُمَّ أَقَامَ فَصَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ أَقَامَ فَصَلَّى الْعَصْرَ وَلَمْ يُصَلِّ بَيْنَهُمَا شَيْئًا ثُمَّ رَكِبَ الْقَصْوَاءَ حَتَّى أَتَى الْمَوْقِفَ فَجَعَلَ بَطْنَ نَاقَتِهِ الْقَصْوَاءِ إِلَى الصَّخَرَاتِ وَجَعَلَ حَبْلَ الْمُشَاةِ بَيْنَ يَدَيْهِ فَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ فَلَمْ يَزَلْ وَاقِفًا حَتَّى غَرَبَتْ الشَّمْسُ وَذَهَبَتْ الصُّفْرَةُ قَلِيلًا حِينَ غَابَ الْقُرْصُ وَأَرْدَفَ أُسَامَةَ خَلْفَهُ فَدَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَس

ਇਹ ਸਾਨੂੰ [ਅਬਦੁੱਲਾ ਬਿਨ ਮੁਹੰਮਦ ਅਨ ਨੁਫੈਲੀ], [ਉਸਮਾਨ ਬਿਨ ਅਬੂ ਸ਼ਯਾਬਾ], [ਹਿਸ਼ਿਆਮ ਬਿਨ 'ਅੰਮਰ] ਅਤੇ [ਸੁਲੇਮਾਨ ਬਿਨ ਅਬਦੁਰਰਹਿਮਾਨ ਅਦ ਦਿਮਾਸੀਕੀ] ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਕ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਸਾਨੂੰ [ਹਾਤਿਮ ਬਿਨ ਇਸਮਾਈਲ] ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ [ਜਾਫਰ ਬਿਨ ਮੁਹੰਮਦ] ਨੇ [ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ] ਤੋਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ; ਅਸੀਂ [ਜਾਬੀਰ ਬਿਨ ਅਬਦੁੱਲਾ] ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਮੁਹੰਮਦ ਬਿਨ ਅਲੀ ਬਿਨ ਹੁਸੈਨ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ ਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਦੋ ਨਿੱਪਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ; ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ। ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਅੰਨ੍ਹਾ ਆਦਮੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਨਮਾਜ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਕ ਕਮੀਜ਼ ਪਹਿਨ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਸਿਰੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਨਮਾਜ਼ ਅਦਾ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਲ ਕੱਪੜੇ ਲਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਪਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਹਾ; ਸਾਨੂੰ ਰਸੂਲੁੱਲਾ ਸ਼ੱਲ ਫਿਰ ਰਸੂਲ ਅੱਲ੍ਹਾ ਵ'ਅਲੈਹੀ ਵ'ਸੱਲਮ ਬਾਹਰ ਆਏ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਦਜ਼ੁਲ ਹੁਲੈਫਾਹ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਅਸਮਾ' ਬਿੰਤ 'ਉਮੈਸ ਨੇ ਮੁਹੰਮਦ ਬਿਨ ਅਬੂ ਬਕਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਰਸੂਲ ਅੱਲ੍ਹਾ ਵ'ਅਲੈਹੀ ਵ'ਸੱਲਮ ਕੋਲ ਇੱਕ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ; ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: "ਨਹਾ ਲਓ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਫਰਜੀ (ਜਣਨ ਅੰਗਾਂ) ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੋ, ਅਤੇ ਇਹਰਾਮ ਪਾਓ।" ਫਿਰ ਰਸੂਲ ਅੱਲ੍ਹਾ ਵ'ਅਲੈਹੀ ਵ'ਸੱਲਮ ਨੇ ਮਸਜਿਦ ਵਿੱਚ ਨਮਾਜ਼ ਅਦਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਅਲ ਕਸ਼ਵਾ' ਊਠ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਊਠ ਅਲ-ਬੈਦਾ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ... -ਜਬੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਮੈਂ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਅਤੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਰਸੂਲ ਅੱਲ੍ਹਾ ਵ'ਅਲੈਹੀ ਵ'ਸੱਲਮ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕੁਰਾਨ ਉਤਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸਦੀ ਤਕਵੀਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਈਸ਼ਵਰਵਾਦ ਨੂੰ ਇਸ ਵਾਕ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਿਆ: ਲਬਬੈੱਕੱਲਾਹੁਮਮਾ ਲਬਬੈਕ, ਲਬਬੈੱਕਾ ਲਾ ਸਿਰੀਕਾ ਲਕਾ ਲਬਬੈੱਕ ਇਨਲ ਹਮਦਾ ਵਾਨ ਨਿ'ਮਾਤਾ ਵਾਲ ਮੁਲਕਾ ਲਾ ਸਿਰੀ ਕਲਾਕ। (ਹੇ ਅੱਲ੍ਹਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਹੈ)। ਅਤੇ ਲੋਕ ਉਸ ਤਲਬੀਆ ਨਾਲ ਤਾਲਬੀਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਸੂਲੁੱਲਾ ਸ਼ੱਲਾਹੁ ਵ'ਅਲੈਹੀ ਵ'ਸਲਾਮ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਸੂਲੁੱਲਾ ਸ਼ੱਲਾਹੁ ਵ'ਅਲੈਹੀ ਵ'ਸਲਾਮ ਆਪਣਾ ਤਾਲਬੀਆ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹੇ। ਜਬੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਸਾਡਾ ਇਰਾਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਹੱਜ ਕਰਨ ਦਾ ਸੀ। ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਮਰਾਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਕਾਬਾ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸਨੇ ਥੰਮ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਗੜਿਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਾਰ ਵਾਰ ਤੁਰਿਆ, ਫਿਰ ਮਕਮ ਇਬਰਾਹਿਮ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਆਇਤ ਪੜ੍ਹੀ: "ਅਤੇ ਮਕਮ ਇਬਰਾਹਿਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਨਮਾਜ਼ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਓ।" ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮਕਮ ਇਬਰਾਹਿਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਕਾਬਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਪੇਰੋਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ; [ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ] ਨੇ ਕਿਹਾ; [ਇਬਨ ਨੁਫੈਲ] ਅਤੇ [ਉਸਮਾਨ] ਨੇ ਕਿਹਾ; .... - ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਪੈਗੰਬਰ ਸੱਲੱਲੱਲਾਹੁ 'ਅਲੈਹਿ ਵਸੱਲਮ' ਤੋਂ ਨਾ ਆਵੇ - [ਸੁਲੇਮਾਨ] ਨੇ ਕਿਹਾ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਹਿਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਰਸੂਲੁੱਲਾ ਸ਼ੱਲੱਲਾਹੁ ਵ'ਅਲੈਹਿ ਵਾ ਸਲਾਮ ਨੇ ਦੋ ਰਕਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਤ ਅਲ ਇਖਲਾਸ ਅਤੇ ਸੂਰਤ ਅਲ ਕਾਫਿਰੂਨ ਪੜ੍ਹੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਾਬਾ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਰੁਕਨ ਨੂੰ ਰਗੜਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਾਫਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਾਫਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਪੜ੍ਹਿਆ: "ਇੰਨਾਸ਼ ਸ਼ਾਫਾ ਵਾਲ ਮਰਵਾਤਾ ਮਿਨ ਸਯਾ'ਆਇਰਿਲਾਹ, ਨਬਦੌ ਬਿਮਾ ਬਾਦ-ਅੱਲ੍ਹਾਹੁ ਬੀਹੀ।" (ਦਰਅਸਲ ਸ਼ਫਾ ਅਤੇ ਮਰਵਾ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਸੀਆਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ)। ਫਿਰ ਉਹ ਸਫਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਨੇ ਕਾਬਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਤਕਬੀਰ ਅਤੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਇਕਸੁਰਤਾ ਕਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਲਾ ਇਲਾਹਾ ਇਲਾਲਾਹ ਵਾਹਦਾਹੂ ਲਾ ਸਯਾਰੀਕਾ ਲਹੂ, ਲਹੂਲ ਮੁਲਕੂ ਵਾ ਲਹੁਲ ਹਮਦੂ ਯੁਹਯੀ ਵਾ ਯੁਮਿਤੁ ਵਾ ਹੁਵਾ ਅਲਆ ਕੁਲੀ ਸਈ ਇਨ ਕਾਦੀਰ। 'ਅਬਦਾਹ, ਵਾ ਹਜ਼ਮਲ ਅਹਜ਼ਾਬਾ ਵਾਹਦਾਹ'। (ਕੋਈ ਵੀ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਲ੍ਹਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਹੀ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਹੀ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਲ੍ਹਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਹ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ)। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਰਵਾ ਵੱਲ ਉਤਰ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲੇ ਉਸ 'ਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਪੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਾਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੌੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉੱਪਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਤੁਰਦਾ ਰਿਹਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਮਰਵਾ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਾਰਵਾ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਉਸਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਸਨੇ ਸ਼ਫਾ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮਰਵਾ 'ਤੇ ਤਵਾਫ਼ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: ""ਜੇਕਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੁਣ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦਾ ਜਾਨਵਰ ਨਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਉਮਰਾਹ ਲਈ ਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਕੋਈ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦਾ ਜਾਨਵਰ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਉਸਨੂੰ ਤਹੱਲੂਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਉਮਰਾਹ ਲਈ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਸਾਲ ਲਈ ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ? ਫਿਰ ਰਸੂਲੁੱਲਾ ਸ਼ੱਲੱਲਾਹੂ ਵ'ਅਲੈਹੀ ਵਾ ਸਲਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਜ ਵਿੱਚ ਉਮਰਾਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਇਹ ਦੋ ਵਾਰ ਕਿਹਾ। "ਨਹੀਂ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ।" ਅਲੀ ਨੇ ਇਸਦਾ ਖੰਡਨ ਕੀਤਾ ਕਿਹਾ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਕਿਸਨੇ ਦਿੱਤਾ? ਫਾਤਿਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ। ਇਰਾਕ ਵਿੱਚ ਅਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਿਹਾ; ਮੈਂ ਰਸੂਲੁੱਲਾ ਸ਼ੱਲੱਲਾਹੂ ਵ'ਅਲੈਹੀ ਵਾ ਸਲਾਮ ਕੋਲ ਫਾਤਿਮਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਭੜਕਾਉਣ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਰਸੂਲੁੱਲਾ ਸ਼ੱਲੱਲਾਹੂ ਵ'ਅਲੈਹੀ ਵਾ ਸਲਾਮ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਫਤਵਾ ਮੰਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਫਾਤਿਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਸੂਲੁੱਲਾ ਸ਼ੱਲੱਲਾਹੂ ਵ'ਅਲੈਹੀ ਵਾ ਸਲਾਮ ਕਿਹਾ: "ਉਹ ਸਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਹੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹੱਜ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ?" ਅਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਮੈਂ ਕਿਹਾ: ਅੱਲ੍ਹਾਹੁਮਾ ਇੰਨੀ ਉਹੀਲੂ ਬਿਮਾ ਅਹਿੱਲਾ ਬੀਹੀ ਰਸੂਲੁਲੱਲਾਹ ਸ਼ੱਲੱਲਾਹਹੁ 'ਅਲੈਹੀ ਵਸੱਲਮ। (ਹੇ ਅੱਲ੍ਹਾ, ਮੈਂ ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ ਸ਼ੱਲੱਲਾਹਹੁ ਵ'ਅਲੈਹੀ ਵ ਸਲਾਮ ਦੀ ਤਲਬੀਆ ਨਾਲ ਤਲਬੀਆ ਹਾਂ)। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦਰਅਸਲ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤਹੱਲੁਲ ਨਾ ਬਣੋ।" ਅਤੇ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਜੋ ਅਲੀ ਯਮਨ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪੈਗੰਬਰ ਸੱਲੱਲੱਲਾਹਹੁ 'ਅਲੈਹੀ ਵਸੱਲਮ ਦੁਆਰਾ ਮਦੀਨਾ ਤੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇੱਕ ਸੌ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਨਮਾਜ਼ ਪੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਸਿਵਾਏ ਪੈਗੰਬਰ ਸੱਲੱਲੱਲਾਹਹੁ 'ਅਲੈਹੀ ਵਸੱਲਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੋ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਲਿਆਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਤਰਵੀਆ ਦਾ ਦਿਨ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਮੀਨਾ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਜ ਕੀਤੀ। ਈਸ਼ਾ ਅਤੇ ਫਜਰ ਮੀਨਾ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੱਕ ਕੁਝ ਦੇਰ ਰੁਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਕੁੱਬਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕੁੱਬਾ ਨਮੀਰਾ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਰਸੂਲੁੱਲਾ ਅਲੈਹੱਲਾਹੂ ਵ'ਅਲੈਹੀ ਵ'ਸੱਲਮ ਤੁਰ ਪਏ ਅਤੇ ਕੁਰੈਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਰਸੂਲੁੱਲਾ ਅਲੈਹੱਲਾਹੂ ਵ'ਅਲੈਹੀ ਵ'ਸੱਲਮ ਨੇ ਮੁਜ਼ਦਲੀਫਾ ਦੇ ਮਸ਼'ਆਰ ਹਰਮ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਰੈਸ਼ ਲੋਕ ਜਾਹਿਲੀਆ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਰਸੂਲੁੱਲਾ ਅਲੈਹੱਲਾਹੂ ਵ'ਅਲੈਹੀ ਵ'ਸੱਲਮ ਉੱਥੋਂ ਲੰਘਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਅਰਾਫਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਨਮੀਰਾ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਲਈ ਕੁੱਬਾ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਥੇ ਰੁਕਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਊਠ ਨੂੰ ਕਸ਼ਵਾ' ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਕਾਠੀ ਪਾਈ, ਫਿਰ ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: "ਦਰਅਸਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਖੂਨ ਅਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਹਰਾਮ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਹੀਨੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਰਾਮ ਹੈ। ਜਾਣੋ ਕਿ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਖੂਨ ਵਹਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਖੂਨ ਜੋ ਵਹਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਉਹ ਸਾਡਾ ਖੂਨ ਸੀ - ਉਸਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਅਰਥਾਤ ਇਬਨ ਰਬੀਆ ਦਾ ਖੂਨ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਸੁਲੇਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਰਬੀਆਹ ਬਿਨ ਅਲ ਹਰੀਥ ਬਿਨ ਅਬਦੁਲ ਮੁਥਲਿਬ ਦਾ ਖੂਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਬਾਨੀ ਸਾਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਚੁੰਘਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਹੁਦਜ਼ੈਲ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ - ਅਤੇ ਜਾਹਿਲੀਆਹ ਸੂਦ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਹਿਲਾ ਸੂਦ ਜੋ ਮੈਂ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਸੀ ਉਹ ਸਾਡਾ ਸੂਦ ਸੀ, ਯਾਨੀ ਅੱਬਾਸ ਬਿਨ ਅਬਦੁਲ ਮੁਥਲਿਬ ਦਾ ਸੂਦ, ਦਰਅਸਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੂਦ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਅੱਲ੍ਹਾ ਤੋਂ ਡਰੋ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਫ਼ਰਜ ਨੂੰ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਓ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਕ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇਣ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟ-ਮਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰੋ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖੁਆਓ ਅਤੇ ਪਹਿਨਾਓ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਛੱਡੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਨਹੀਂ ਜਾਓਗੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਫੜੀ ਰੱਖੋਗੇ, ਅਰਥਾਤ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਕਿਤਾਬ (ਕੁਰਾਨ)। "ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਸਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਅਸੀਂ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੁਨੇਹਾ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਪਣੀ ਇੰਡੈਕਸ ਉਂਗਲ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉਠਾਈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਅੱਲ੍ਹਾ, ਗਵਾਹ, ਹੇ ਅੱਲ੍ਹਾ, ਗਵਾਹ।" ਫਿਰ ਬਿਲਾਲ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਜ਼ਾਨ ਅਤੇ ਇਕਾਮਾਹ ਪੜ੍ਹੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਜ਼ੁਹਰ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਅਦਾ ਕੀਤੀ ਫਿਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਅਸਤਰ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਅਦਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਨਮਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਲ ਕਸਵਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵੁਕਫ਼ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਊਠ ਦੇ ਢਿੱਡ, ਅਰਥਾਤ ਅਲ ਕਸਵਾ', ਨੂੰ ਚੱਟਾਨ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਹਬਲੁਲ ਮੁਸਯਾਹ (ਜੋ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ) ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕਿਬਲਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਚੱਕਰ ਡੁੱਬ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਸਾਮਾਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਫਿਰ ਤੁਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਊਠ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕਸਵਾ' ਸੀ, ਦੀ ਲਗਾਮ ਖਿੱਚੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਸਦਾ ਸਿਰ ਇਸਦੀ ਕਾਠੀ ਦੇ ਅਧਾਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੋ" "ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾ, ਮਨੁੱਖ।" ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਢਿੱਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਉੱਠਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਮੁਜ਼ਦਲੀਫਾ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਮਗਰੀਬ ਅਤੇ ਇਸ਼ਾ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਇੱਕ ਅਜ਼ਾਨ ਅਤੇ ਦੋ ਇਕਾਮਾਹ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, [ਉਸਮਾਨ] ਨੇ ਕਿਹਾ; ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਸੁੰਨਤ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੀ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ; ਫਿਰ ਉਹ ਲੇਟ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਸਵੇਰ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਸਵੇਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। [ਸੁਲੇਮਾਨ] ਨੇ ਕਿਹਾ; ਇੱਕ ਅਜ਼ਾਨ ਅਤੇ ਇਕਾਮਾਹ ਨਾਲ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ; ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕਸ਼ਵਾ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਮਸ਼'ਆਰ ਅਲ ਹਰਮ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਿਆ। [ਉਸਮਾਨ] ਅਤੇ [ਸੁਲੇਮਾਨ] ਨੇ ਕਿਹਾ; ਅਤੇ ਕਿਬਲਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। [ਉਸਮਾਨ] ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ; ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ। ਉਹ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਣ ਤੱਕ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਲ ਫਜ਼ਲ ਬਿਨ ਅਲ ਅੱਬਾਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਆਦਮੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਪੈਗੰਬਰ ਸੱਲੱਲਲੱਲਾਹੂ 'ਅਲੈਹਿ ਵਸਲਮ ਚਲੇ ਗਏ ਤਾਂ ਉਹ ਕਈ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘੇ ਜੋ ਭੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਫਿਰ ਅਲ ਫਜ਼ਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਪੈਗੰਬਰ ਸੱਲੱਲਲੱਲਾਹੂ 'ਅਲੈਹਿ ਵਸਲਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਅਲ ਫਜ਼ਲ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਫਿਰ ਅਲ ਫਜ਼ਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮੋੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਪੈਗੰਬਰ ਸੱਲੱਲਲੱਲਾਹੂ 'ਅਲੈਹਿ ਵਸਲਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਲ ਫਜ਼ਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੁਹੱਸਿਰ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਸੜਕ 'ਤੇ ਚੱਲਿਆ ਜੋ ਜੁਮਰਾਹ ਕੁਬਰਾ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਜਮਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਸੱਤ ਕੰਕਰ ਸੁੱਟੇ ਅਤੇ ਹਰ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਕੰਕਰ 'ਤੇ ਤਕਬੀਰ ਕਹੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਖਦਜ਼ਫ਼ ਕੰਕਰ (ਗੁਲਾਬੀ)। ਉਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਫਿਰ ਕਤਲ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੀਹਠ ਊਠਾਂ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਲੀ ਨੂੰ ਬਾਕੀ ਬਚੇ ਊਠਾਂ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਊਠਾਂ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹਰੇਕ ਊਠ ਨੂੰ ਦੋ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਕੜਾਹੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਪਕਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਮਾਸ ਖਾਧਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸੂਪ ਪੀਤਾ। [ਸੁਲੇਮਾਨ] ਨੇ ਕਿਹਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਗੱਡੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਬਾ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮੱਕਾ ਵਿੱਚ ਜ਼ੂਹਰ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਅਦਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਬਾਨੀ ਅਬਦੁਲ ਮੁਥਲਿਬ ਕੋਲ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ਮਜ਼ਮ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: "ਪੀਓ, ਹੇ ਬਾਨੀ ਅਬਦੁਲ ਮੁਥਲਿਬ, ਜੇਕਰ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪੀਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਬਾਲਟੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਪੀਤਾ।