Hadith Representative
Shafa dan Marwah termasuk syiar Allah
Imam Ahmad : 24717حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ حَدَّثَنَا ابْنُ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ أَرَأَيْتِ قَوْلَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوْ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا } وَاللَّهِ مَا عَلَى أَحَدٍ جُنَاحٌ أَنْ لَا يَطَّوَّفَ بِهِمَا قَالَتْ بِئْسَمَا قُلْتَ يَا ابْنَ أُخْتِي إِنَّهَا لَوْ كَانَتْ كَمَا أَوَّلْتَهَا عَلَيْهِ كَانَتْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لَا يَطَّوَّفَ بِهِمَا إِنَّمَا أُنْزِلَتْ أَنَّ هَذَا الْحَيَّ مِنْ الْأَنْصَارِ كَانُوا قَبْلَ أَنْ يُسْلِمُوا يُهِلُّوا لِمَنَاةَ الطَّاغِيَةِ الَّتِي كَانُوا يَعْبُدُونَ عِنْدَ الْمُشَلَّلِ وَكَانَ مَنْ أَهَلَّ لَهَا يَتَحَرَّجُ أَنْ يَطَّوَّفَ بِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَسَأَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ ذَلِكَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوْ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا } قَالَ ثُمَّ قَدْ سَنَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الطَّوَافَ بِهِمَا فَلَيْسَ يَنْبَغِي لِأَحَدٍ أَنْ يَدَعَ الطَّوَافَ بِهِمَا
Ба мо гуфт [Абу Комил] ба мо гуфт [Иброҳим] ба мо гуфт [Ибни Шиҳоб] аз [Урва] гуфт; Аз Оиша пурсидам; 'Дар бораи Каломи Аллох аззавачаллох чи фикр доред: Дар хакикат шафо ва марва нишонахои сийари Аллох аст, касе ки дар Каъба хач кунад ё умра кунад пас барои хар ду тавофро ба хотири Аллох дуруст аст оё барои касе чоиз аст ки хар дуро тавоф накунад? Оиша гуфт; «Чӣ даҳшатнок гуфтӣ. Эй ҷияни ман! Агар оят ҳамон гунае бошад, ки шумо тавзеҳ додед, ҳеҷ гуноҳе надорад, ки ҳар дуро тавоф накунад. Аммо воќеан ин оят дар бораи як гурўњ аз ансориён пеш аз он ки исломро ќабул кунанд, нозил шудааст, онњо бо нияти бути манот, ки дар мавсими хушкї мепарастиданд, тавоф мекарданд. Шахсе, ки нияташ барои ӯ бошад, бояд тавоф дар Шафо ва Марва кунад. Дар ин бора аз Паёмбари Худо (с) пурсиданд. Сўнг Аллоҳ аззаваҷалла нозил қилди: «Дарҳақиқат, шафо ва марва Аллоҳ таолонинг сийарлигининг аломатларидандир, ким ҳаж ёки умра қилса, ҳар иккисини тавоф қилиши жоиздир». Урва гуфт; Пас Расули Худо (с) ба суннат амр кард, ки ҳар дуро тавоф кунад ва барои касе ҷоиз нест, ки ҳар дуро тавоф кунад.