Hadith Representative
Maqam Ibrahim termasuk tanda-tanda kekuasaan Allah
Imam Abu Dawud : 1628حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ وَعُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَهِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ وَسُلَيْمَانُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدِّمَشْقِيَّانِ وَرُبَّمَا زَادَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ الْكَلِمَةَ وَالشَّيْءَ قَالُوا حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَعِيلَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَدَخَلْنَا عَلَى جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ فَلَمَّا انْتَهَيْنَا إِلَيْهِ سَأَلَ عَنْ الْقَوْمِ حَتَّى انْتَهَى إِلَيَّ فَقُلْتُ أَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ فَأَهْوَى بِيَدِهِ إِلَى رَأْسِي فَنَزَعَ زِرِّي الْأَعْلَى ثُمَّ نَزَعَ زِرِّي الْأَسْفَلَ ثُمَّ وَضَعَ كَفَّهُ بَيْنَ ثَدْيَيَّ وَأَنَا يَوْمَئِذٍ غُلَامٌ شَابٌّ فَقَالَ مَرْحَبًا بِكَ وَأَهْلًا يَا ابْنَ أَخِي سَلْ عَمَّا شِئْتَ فَسَأَلْتُهُ وَهُوَ أَعْمَى وَجَاءَ وَقْتُ الصَّلَاةِ فَقَامَ فِي نِسَاجَةٍ مُلْتَحِفًا بِهَا يَعْنِي ثَوْبًا مُلَفَّقًا كُلَّمَا وَضَعَهَا عَلَى مَنْكِبِهِ رَجَعَ طَرَفَاهَا إِلَيْهِ مِنْ صِغَرِهَا فَصَلَّى بِنَا وَرِدَاؤُهُ إِلَى جَنْبِهِ عَلَى الْمِشْجَبِ فَقُلْتُ أَخْبِرْنِي عَنْ حَجَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ بِيَدِهِ فَعَقَدَ تِسْعًا ثُمَّ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَكَثَ تِسْعَ سِنِينَ لَمْ يَحُجَّ ثُمَّ أُذِّنَ فِي النَّاسِ فِي الْعَاشِرَةِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَاجٌّ فَقَدِمَ الْمَدِينَةَ بَشَرٌ كَثِيرٌ كُلُّهُمْ يَلْتَمِسُ أَنْ يَأْتَمَّ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيَعْمَلَ بِمِثْلِ عَمَلِهِ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَخَرَجْنَا مَعَهُ حَتَّى أَتَيْنَا ذَا الْحُلَيْفَةِ فَوَلَدَتْ أَسْمَاءُ بِنْتُ عُمَيْسٍ مُحَمَّدَ بْنَ أَبِي بَكْرٍ فَأَرْسَلَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَيْفَ أَصْنَعُ فَقَالَ اغْتَسِلِي وَاسْتَذْفِرِي بِثَوْبٍ وَأَحْرِمِي فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ ثُمَّ رَكِبَ الْقَصْوَاءَ حَتَّى إِذَا اسْتَوَتْ بِهِ نَاقَتُهُ عَلَى الْبَيْدَاءِ قَالَ جَابِرٌ نَظَرْتُ إِلَى مَدِّ بَصَرِي مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ مِنْ رَاكِبٍ وَمَاشٍ وَعَنْ يَمِينِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَعَنْ يَسَارِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَمِنْ خَلْفِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا وَعَلَيْهِ يَنْزِلُ الْقُرْآنُ وَهُوَ يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ فَمَا عَمِلَ بِهِ مِنْ شَيْءٍ عَمِلْنَا بِهِ فَأَهَلَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالتَّوْحِيدِ لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ إِنَّ الْحَمْدَ وَالنِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ وَأَهَلَّ النَّاسُ بِهَذَا الَّذِي يُهِلُّونَ بِهِ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا مِنْهُ وَلَزِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَلْبِيَتَهُ قَالَ جَابِرٌ لَسْنَا نَنْوِي إِلَّا الْحَجَّ لَسْنَا نَعْرِفُ الْعُمْرَةَ حَتَّى إِذَا أَتَيْنَا الْبَيْتَ مَعَهُ اسْتَلَمَ الرُّكْنَ فَرَمَلَ ثَلَاثًا وَمَشَى أَرْبَعًا ثُمَّ تَقَدَّمَ إِلَى مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ فَقَرَأَ{ وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى }فَجَعَلَ الْمَقَامَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْبَيْتِ قَالَ فَكَانَ أَبِي يَقُولُ قَالَ ابْنُ نُفَيْلٍ وَعُثْمَانُ وَلَا أَعْلَمُهُ ذَكَرَهُ إِلَّا عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ سُلَيْمَانُ وَلَا أَعْلَمُهُ إِلَّا قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقْرَأُ فِي الرَّكْعَتَيْنِ بِقُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ وَقُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى الْبَيْتِ فَاسْتَلَمَ الرُّكْنَ ثُمَّ خَرَجَ مِنْ الْبَابِ إِلَى الصَّفَا فَلَمَّا دَنَا مِنْ الصَّفَا قَرَأَ{ إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ }نَبْدَأُ بِمَا بَدَأَ اللَّهُ بِهِ فَبَدَأَ بِالصَّفَا فَرَقِيَ عَلَيْهِ حَتَّى رَأَى الْبَيْتَ فَكَبَّرَ اللَّهَ وَوَحَّدَهُ وَقَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ أَنْجَزَ وَعْدَهُ وَنَصَرَ عَبْدَهُ وَهَزَمَ الْأَحْزَابَ وَحْدَهُ ثُمَّ دَعَا بَيْنَ ذَلِكَ وَقَالَ مِثْلَ هَذَا ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ نَزَلَ إِلَى الْمَرْوَةِ حَتَّى إِذَا انْصَبَّتْ قَدَمَاهُ رَمَلَ فِي بَطْنِ الْوَادِي حَتَّى إِذَا صَعَدَ مَشَى حَتَّى أَتَى الْمَرْوَةَ فَصَنَعَ عَلَى الْمَرْوَةِ مِثْلَ مَا صَنَعَ عَلَى الصَّفَا حَتَّى إِذَا كَانَ آخِرُ الطَّوَافِ عَلَى الْمَرْوَةِ قَالَ إِنِّي لَوْ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ لَمْ أَسُقْ الْهَدْيَ وَلَجَعَلْتُهَا عُمْرَةً فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ لَيْسَ مَعَهُ هَدْيٌ فَلْيُحْلِلْ وَلْيَجْعَلْهَا عُمْرَةً فَحَلَّ النَّاسُ كُلُّهُمْ وَقَصَّرُوا إِلَّا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْيٌ فَقَامَ سُرَاقَةُ بْنُ جُعْشُمٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَلِعَامِنَا هَذَا أَمْ لِلْأَبَدِ فَشَبَّكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَصَابِعَهُ فِي الْأُخْرَى ثُمَّ قَالَ دَخَلَتْ الْعُمْرَةُ فِي الْحَجِّ هَكَذَا مَرَّتَيْنِ لَا بَلْ لِأَبَدِ أَبَدٍ لَا بَلْ لِأَبَدِ أَبَدٍ قَالَ وَقَدِمَ عَلِيٌّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مِنْ الْيَمَنِ بِبُدْنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَوَجَدَ فَاطِمَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا مِمَّنْ حَلَّ وَلَبِسَتْ ثِيَابًا صَبِيغًا وَاكْتَحَلَتْ فَأَنْكَرَ عَلِيٌّ ذَلِكَ عَلَيْهَا وَقَالَ مَنْ أَمَرَكِ بِهَذَا فَقَالَتْ أَبِي فَكَانَ عَلِيٌّ يَقُولُ بِالْعِرَاقِ ذَهَبْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُحَرِّشًا عَلَى فَاطِمَةَ فِي الْأَمْرِ الَّذِي صَنَعَتْهُ مُسْتَفْتِيًا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الَّذِي ذَكَرَتْ عَنْهُ فَأَخْبَرْتُهُ أَنِّي أَنْكَرْتُ ذَلِكَ عَلَيْهَا فَقَالَتْ إِنَّ أَبِي أَمَرَنِي بِهَذَا فَقَالَ صَدَقَتْ صَدَقَتْ مَاذَا قُلْتَ حِينَ فَرَضْتَ الْحَجَّ قَالَ قُلْتُ اللَّهُمَّ إِنِّي أُهِلُّ بِمَا أَهَلَّ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَإِنَّ مَعِيَ الْهَدْيَ فَلَا تَحْلِلْ قَالَ وَكَانَ جَمَاعَةُ الْهَدْيِ الَّذِي قَدِمَ بِهِ عَلِيٌّ مِنْ الْيَمَنِ وَالَّذِي أَتَى بِهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْمَدِينَةِ مِائَةً فَحَلَّ النَّاسُ كُلُّهُمْ وَقَصَّرُوا إِلَّا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْيٌ قَالَ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ التَّرْوِيَةِ وَوَجَّهُوا إِلَى مِنًى أَهَلُّوا بِالْحَجِّ فَرَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى بِمِنًى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ وَالصُّبْحَ ثُمَّ مَكَثَ قَلِيلًا حَتَّى طَلَعَتْ الشَّمْسُ وَأَمَرَ بِقُبَّةٍ لَهُ مِنْ شَعْرٍ فَضُرِبَتْ بِنَمِرَةٍ فَسَارَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا تَشُكُّ قُرَيْشٌ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاقِفٌ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ بِالْمُزْدَلِفَةِ كَمَا كَانَتْ قُرَيْشٌ تَصْنَعُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَأَجَازَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَى عَرَفَةَ فَوَجَدَ الْقُبَّةَ قَدْ ضُرِبَتْ لَهُ بِنَمِرَةٍ فَنَزَلَ بِهَا حَتَّى إِذَا زَاغَتْ الشَّمْسُ أَمَرَ بِالْقَصْوَاءِ فَرُحِلَتْ لَهُ فَرَكِبَ حَتَّى أَتَى بَطْنَ الْوَادِي فَخَطَبَ النَّاسَ فَقَالَ إِنَّ دِمَاءَكُمْ وَأَمْوَالَكُمْ عَلَيْكُمْ حَرَامٌ كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هَذَا فِي شَهْرِكُمْ هَذَا فِي بَلَدِكُمْ هَذَا أَلَا إِنَّ كُلَّ شَيْءٍ مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ تَحْتَ قَدَمَيَّ مَوْضُوعٌ وَدِمَاءُ الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعَةٌ وَأَوَّلُ دَمٍ أَضَعُهُ دِمَاؤُنَا دَمُ قَالَ عُثْمَانُ دَمُ ابْنُ رَبِيعَةَ و قَالَ سُلَيْمَانُ دَمُ رَبِيعَةَ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ و قَالَ بَعْضُ هَؤُلَاءِ كَانَ مُسْتَرْضَعًا فِي بَنِي سَعْدٍ فَقَتَلَتْهُ هُذَيْلٌ وَرِبَا الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعٌ وَأَوَّلُ رِبًا أَضَعُهُ رِبَانَا رِبَا عَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَإِنَّهُ مَوْضُوعٌ كُلُّهُ اتَّقُوا اللَّهَ فِي النِّسَاءِ فَإِنَّكُمْ أَخَذْتُمُوهُنَّ بِأَمَانَةِ اللَّهِ وَاسْتَحْلَلْتُمْ فُرُوجَهُنَّ بِكَلِمَةِ اللَّهِ وَإِنَّ لَكُمْ عَلَيْهِنَّ أَنْ لَا يُوطِئْنَ فُرُشَكُمْ أَحَدًا تَكْرَهُونَهُ فَإِنْ فَعَلْنَ فَاضْرِبُوهُنَّ ضَرْبًا غَيْرَ مُبَرِّحٍ وَلَهُنَّ عَلَيْكُمْ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَإِنِّي قَدْ تَرَكْتُ فِيكُمْ مَا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدَهُ إِنْ اعْتَصَمْتُمْ بِهِ كِتَابَ اللَّهِ وَأَنْتُمْ مَسْئُولُونَ عَنِّي فَمَا أَنْتُمْ قَائِلُونَ قَالُوا نَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ وَأَدَّيْتَ وَنَصَحْتَ ثُمَّ قَالَ بِأُصْبُعِهِ السَّبَّابَةِ يَرْفَعُهَا إِلَى السَّمَاءِ وَيَنْكُبُهَا إِلَى النَّاسِ اللَّهُمَّ اشْهَدْ اللَّهُمَّ اشْهَدْ اللَّهُمَّ اشْهَدْ ثُمَّ أَذَّنَ بِلَالٌ ثُمَّ أَقَامَ فَصَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ أَقَامَ فَصَلَّى الْعَصْرَ وَلَمْ يُصَلِّ بَيْنَهُمَا شَيْئًا ثُمَّ رَكِبَ الْقَصْوَاءَ حَتَّى أَتَى الْمَوْقِفَ فَجَعَلَ بَطْنَ نَاقَتِهِ الْقَصْوَاءِ إِلَى الصَّخَرَاتِ وَجَعَلَ حَبْلَ الْمُشَاةِ بَيْنَ يَدَيْهِ فَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ فَلَمْ يَزَلْ وَاقِفًا حَتَّى غَرَبَتْ الشَّمْسُ وَذَهَبَتْ الصُّفْرَةُ قَلِيلًا حِينَ غَابَ الْقُرْصُ وَأَرْدَفَ أُسَامَةَ خَلْفَهُ فَدَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَس
D’inis [Abdullah bin Muhammad An Nufaili], [Uthman bin Abu Syaibah], [Hisyam bin 'Ammar] agus [Sulaiman bin Abdurrahman Ad Dimasyqi] dúinn é, agus is féidir gur chuir cuid acu abairt amháin leis na cinn eile. Dúirt siad; d’inis sé dúinn [Hatim bin Isma'il], d’inis sé dúinn [Ja'far bin Muhammad] óna [athair], dúirt sé; Bhuail muid le [Jabir bin Abdullah], ansin nuair a shroicheamar é d’fhiafraigh sé faoi na daoine seo go dtí gur shroicheamar mise. Deirim; Is mise Muhammad bin Ali bin Husain. Ansin shroich sé a lámh chuig mo cheann agus dhícheangail sé cnaipe barr mo léine, ansin dhícheangail sé cnaipe íochtair mo léine, ansin chuir sé a bhos idir dhá siní agus bhí mé i mo leanbh óg ag an am sin. Ansin dúirt sé; fáilte romhat, a dheartháir. Fiafraigh cad atá uait. Ansin d’fhiafraigh mé de agus é ina fhear dall. Ansin tháinig am na paidreacha, ansin sheas sé suas agus léine air a raibh cuid amháin den chuid eile gafa aige, gach uair a chuirfeadh sé ar a ghuaillí í, thiocfadh an dá cheann ar ais chuige mar gheall ar mhéid beag na n-éadaí. Ansin ghuigh sé Linn agus a sheál i leataobh ar bharr an áit le haghaidh éadaí a chrochadh. Ansin dúirt mé; Inis dúinn faoi Hajj an Rasulullah shallAllahu wa'alaihi wa sallam! Ansin rinne sé gotha lena lámh agus chomhaireamh sé naoi. Ansin dúirt sé; Go deimhin, d'fhan an Rasulullah shallAllahu wa'alaihi wa sallam ar feadh naoi mbliana gan Hajj a dhéanamh, ansin fógraíodh i measc na ndaoine sa naoú bliain gur mian leis an Rasulullah shallAllahu wa'alaihi wa sallam Hajj a dhéanamh. Ansin tháinig go leor daoine go Medina, agus theastaigh uathu go léir an Rasulullah shallAllahu wa'alaihi wa sallam a leanúint agus déanamh mar a rinne sé. Ansin tháinig an Rasulullah (frid agus féith an tsaoil) amach agus chuaigh muid amach leis go dtí gur shroicheamar Dzul Hulaifah, agus rug Asma` bint 'Umais Muhammad bin Abu Bakr. Ansin chuir sé teachtaire chuig an Rasulullah (frid agus féith an tsaoil) ag fiafraí; cad atá le déanamh agam? Ansin dúirt sé: 'Glac cithfholcadh agus fill do farji - do ghiniúna - i n-éadach, agus téigh isteach san ihram'. Ansin ghuigh an Rasulullah (frid agus féith an tsaoil) sa mhosc, ansin thiomáin sé camall Al Qashwa`, go dtí go raibh a chamall ar Al Baida`…. -Dúirt Jabir; D'fhéach mé chomh fada agus a chonaic mo shúile os mo chomhair, ó dhaoine ag tiomáint agus ag siúl agus ón taobh deas mar sin, agus ón taobh clé mar sin, agus óna chúl mar sin. Agus bhí Teachtaire Allah (frid agus féith an tsaoil) inár measc, agus seoladh an Corán anuas chuige, agus bhí a fhios aige a thacaíocht. An rud a rinne sé, Rinneamar, ansin d'aithris sé an aondiachas leis an abairt: LABBAIKALLAAHUMMA LABBAIK, LABBAIKA LAA SYARIIKA LAKA LABBAIK INNAL HAMDA WAN NI'MATA WAL MULKA LAA SYARII KALAK. -A Dhia, comhlíonaim Do ghlao, comhlíonaim Do ghlao, comhlíonaim Do ghlao. Níl aon pháirtí ann duit, comhlíonaim Do ghlao, go deimhin is leatsa gach moladh, taitneamh agus an ríocht ar fad, níl aon pháirtí ann duit. Agus bhí daoine talbiyah leis an talbiyah a dúirt siad, agus níor dhiúltaigh Rasulullah shallAllahu wa'alaihi wa sallam d'aon cheann de seo, agus lean Rasulullah shallAllahu wa'alaihi wa sallam ag rá a talbiyah. Dúirt Jabir; Ní raibh sé i gceist againn ach an Hajj a dhéanamh. Ní raibh a fhios againn cén sórt Umrah a bhí ann, go dtí gur shroicheamar an Kaaba leis. Chuimil sé na piléir agus rith sé trí huaire agus shiúil sé ceithre huaire de ghnáth, ansin chuaigh sé go Maqam Ibrahim agus léigh sé an véarsa: 'Agus déan cuid de Maqam Ibrahim ina áit urnaí'. Ansin rinne sé Maqam Ibrahim idir é féin agus an Kaaba. Dúirt Perowi; dúirt [m'athair]; dúirt [Ibn Nufail] agus dúirt [Uthman]; …. -agus níl a fhios agam é mura dtagann sé ón bhFáidh sallallaahu 'alaihi wasallam- a dúirt [Sulaiman]; agus níl a fhios agam é ach amháin a rá; Rasulullah shallAllahu wa'alaihi wa sallam i dhá rak'ah léigh Surah Al Ikhlas agus Surah Al Kaafiruun. Ansin d'fhill sé ar an Kaaba agus chuimil sé an rukun ansin chuaigh sé amach an doras go dtí an Shafa. Ansin nuair a chuaigh sé i dtreo Shafa léigh sé: 'INNASH SHAFA WAL MARWATA MIN SYA'AAIRILLAAH, NABDAU BIMAA BADA-ALLAAHU BIHI'. -Go deimhin, is cuid de syi'ar Allah iad Shafaa agus Marwa. Tosaímid mar a thosaigh Dia-. Ansin thosaigh sé ón Safa, dhreap sé é go dtí gur chonaic sé an Kaaba, ansin dúirt sé takbir agus aondiachas Allah. Dúirt sé: 'LAA ILAAHA ILALLAAHU WAHDAHU LAA SYARIIKA LAHU, LAHUL MULKU WA LAHUL HAMDU YUHYII WA YUMIITU WA HUWA 'ALAA KULLI SYAI IN QADIIR. LAA ILAAHA ILLALLAAHU WAHDAH, ANJAZA WA'DAH WA NASHARA 'ABDAH, WA HAZAMAL AHZAAABA WAHDAH'. -Níl aon dia ann a bhfuil an ceart aige adhradh a fháil ach Allah ina aonar, níl aon pháirtithe aige, is leis an ríocht ar fad agus is leis gach moladh, is é an Té a thugann an bheatha agus an Té a chuireann bás faoi deara agus tá sé in ann gach rud a dhéanamh. Níl aon dia fiúntach adhradh ach Allah ina aonar, sábhálann sé ina aonar, agus cuidíonn sé lena shearbhóntaí agus buaileann sé grúpaí namhaid ina aonar. Ansin ghuigh sé idir na rudaí seo agus dúirt sé rud éigin mar sin trí huaire, ansin chuaigh sé síos go Marwa go dtí gur shiúil boinn a chosa air, rith sé i lár an ghleanna, go dtí gur shiúil sé tar éis dó dul suas go dtí gur shroich sé Marwa, agus ar bharr Marwa rinne sé an rud a rinne sé ar Shafa. Go dtí tar éis dheireadh an tawaf ar Marwa dúirt sé: "Dá mbeadh rudaí le feiceáil dom san am atá thart atá le feiceáil anois ní bheadh ainmhí íobairt tugtha agam agus Umrah déanta de, mar sin cibé duine agaibh nach dtugann ainmhí íobairt ba chóir dó Tahallul a dhéanamh agus Umrah a dhéanamh de." Ansin chrom na daoine go léir síos agus ghearr siad a gcuid gruaige, ach amháin an Fáidh sallallaahu 'alaihi wasallam agus na daoine a thug na hainmhithe íobairt. Ansin dúirt Suraqah bin Ju'syam; A Theachtaire Allah, an bhfuil sé díreach dár mbliain nó go deo? Ansin, fhitear a mhéara idir a chéile ag an Rasulullah (frid agus féithi) agus dúirt sé: 'Chuaigh tú isteach in Umrah sa Hajj mar seo'. Dúirt sé faoi dhó é 'Ní hea, ach go deo'. Tháinig Ali (frid agus féithi) ón Éimin agus camall an Fháidh (frid agus féithi) á iompar aige agus fuair sé Fatima (frid agus féithi) i measc daoine a raibh tahallul bainte amach acu agus a raibh éadaí scaoilte gan smál orthu. Ansin shéan Ali é agus dúirt sé; Cé a d'ordaigh duit é seo a dhéanamh? Dúirt Fatima; m'athair. Dúirt Ali san Iaráic uair amháin; Tháinig mé chuig an Rasulullah (frid agus féithi) chun Fatima a spreagadh maidir leis an méid a rinne sí agus d'iarr mé ar an Rasulullah (frid agus féithi) fatwa a thabhairt maidir leis an méid a dúirt sí. Ansin dúirt mé leis gur shéan mé an méid a rinne sé. Ansin dúirt Fatima; Go deimhin, d'ordaigh m'athair é seo dom. Ansin dúirt an Rasulullah (frid agus féithi): 'Tá an ceart aige, tá an ceart aige.' 'Cad a deir tú nuair is mian leat Hajj a dhéanamh?' a dúirt Ali; Deirim: ALLAAHUMMA INNII UHILLU BIMAA AHALLA BIHI RASUULULLAH SHALLALLAHU 'ALAIHI WASALLAM. -A Dhia, is mise talbiyah le talbiyah Rasulullah shallAllahu wa'alaihi wa sallam-. Dúirt sé: 'Go deimhin, thug mé ainmhí íobairt, mar sin ná bí tahallul'. Agus bhí céad duine i measc na n-ainmhithe íobairt a thug Ali ón Éimin agus a thug an Fáidh sallallaahu 'alaihi wasallam ó Medina. Ansin rinne gach duine aithrí agus ghearr siad a gcuid gruaige ach amháin an Fáidh sallallaahu 'alaihi wasallam agus na daoine a thug na hainmhithe íobairt. Ansin nuair a bhí sé ina Lá Tarwiyah agus nuair a chuaigh siad go Mina, rinne siad an talbiyah chun an Hajj a dhéanamh. Ansin chuaigh an Rasulullah (Frithiúnais) ar bord an fheithicil agus rinne sé paidreacha ag Dhuhr, Asr, Maghrib agus Isha' chomh maith le Fajr i Mina, ansin d'fhan sé ar feadh tamaill go dtí gur éirigh an ghrian, agus d'ordaigh sé Qubbah a thógáil dó déanta as gruaig. Ansin bunaíodh an Qubbah i gceantar Namirah, ansin shiúil an Rasulullah (Frithiúnais) agus ní raibh aon amhras ar mhuintir Quraish go ndearna an Rasulullah (Frithiúnais) níocháin ag Mash'ar Haram i Muzdalifah mar a dhéanadh mhuintir Quraish le linn ré Jahiliyah. Ansin chuaigh an Rasulullah (Frithiúnais) thar bráid go dtí gur shroich sé Arafah agus fuair sé amach go raibh an Qubbah tógtha dó i Namirah. Ansin stad sé ansin go dtí tar éis luí na gréine. D'ordaigh sé a chamall ar a dtugtaí Qashwa` a ullmhú, ansin diallait a chur air, ansin chuaigh sé go lár an chnoic agus thug sé seanmóir agus dúirt: 'Go deimhin, is haram bhur gcuid fola agus maoine mar atá haram ar bhur lá, i bhur mí agus i bhur dtír féin. Bíodh a fhios agaibh go bhfágtar gach ní faoi mo chosa le linn na tréimhse aineolais, doirteadh an fhuil le linn na tréimhse aineolais agus an chéad fhuil a doirteadh ná Ár gcuid fola - a dúirt Uthman; eadhon fuil Ibn Rabi'ah. Idir an dá linn dúirt Sulaiman; fuil Rabi'ah bin Al Harith bin Abdul Muththalib. Dúirt cuid acu; Roimhe seo, bhí sé á bheathú ar an gcíoch i measc mhuintir Bani Sa'd, ansin mharaigh muintir Hudzail é - agus cuireadh an úsaireacht jahiliyah ar ceal, an chéad úsaireacht a chuir mé ar ceal ná Ár n-úsaireacht, eadhon úsaireacht Abbas bin Abdul Muththalib, i ndáiríre cuireadh na úsairí seo go léir ar ceal. Bíodh eagla ort roimh Allah agus tú ag déileáil le mná, glacann tú leo le muinín Allah, agus tugann tú údar do farjj le focail Allah, go deimhin is é do cheart orthu gan ligean do dhaoine nach dtaitníonn leat dul isteach i do theach, má dhéanann siad é seo buail iad le buillí nach ngortaíonn. Tá an ceart acu duit iad a bheathú agus a éadaí a chur orthu ar bhealach maith. Agus d'fhág mé rud éigin agat nach rachaidh tú amú ina dhiaidh má chloíonn tú leis, eadhon Leabhar Allah - an Qur'an -. 'Faigheann tú ceisteanna fúmsa, cad a cheapann tú?' D'fhreagair siad; 'Deimhnímid gur sheachaid tú agus gur chomhlíon tú an tráchtas agus gur thug tú comhairle.' Ansin dúirt sé, ag ardú a mhéar innéacs suas go dtí an spéir agus ag pointeáil chuig na daoine dúirt sé: 'A Allah, finné, A Allah, finné'. Ansin labhair Bilal an glao chun paidir agus iqamah uair amháin. Ansin rinne sé paidir Zuhr ansin sheas sé suas agus rinne sé paidir Asr agus níor rinne sé aon phaidir eatarthu. Ansin dhreap sé Al Qaswa` go dtí gur shroich sé áit wuquf agus chuir sé bolg a chamaill, eadhon Al Qashwa`, os comhair na gcarraigeacha, agus chuir sé Hablul Musyah - eadhon an áit inar bhailigh siad - os a chomhair, ansin d’fhéach sé ar an Qibla, agus d’fhan sé ina sheasamh go dtí gur chuaigh an ghrian faoi agus gur imigh an dath buí beagán go dtí gur luigh an ciorcal. Ansin d’iompair sé Usamah ina dhiaidh agus ansin shiúil sé agus tharraing sé sreanga a chamaill ar a dtugtar Qashwa` go dtí gur bhain a cheann le bun a dhiolaide, agus dúirt sé lena lámh dheas: 'Socair síos, a dhuine, socair síos a dhuine'. Gach uair a chuaigh a cheann i ngar don rópa, scaoil sé beagán é, go dtí gur ardaigh sé agus gur shroich sé Muzdalifah, ansin chuaigh sé isteach sna paidreacha Maghrib agus Isha le glao amháin chun paidreacha agus dhá iqamah, a dúirt [Uthman]; agus níor dhein sé aon paidreacha sunnah idir an dá cheann. Ansin tá a bhfuaimniú mar an gcéanna, eadhon; Ansin luigh sé síos go dtí tar éis breacadh an lae gur dhein sé paidir na maidine nuair a bhí sé soiléir gur breacadh an lae a bhí ann. A dúirt [Solamh]; le glao amháin chun paidir agus iqamah. Ansin is ionann a bhfuaimniú, eadhon; Ansin mharcaigh sé Qashwa` go dtí gur sheas sé ar Mash'ar Al Haram, agus gur dhreap sé air. A dúirt [Uthman] agus [Sulaiman]; agus os comhair an Qibla. Ansin mhol sé Allah agus thug sé glóir dó. Chuir [Uthman] leis; agus tabhair onóir dó. Lean sé air ag seasamh go dtí go raibh solas na maidine an-gheal, ansin d'imigh sé sula n-éireodh an ghrian, agus ghlac sé Al Fadhl bin Al Abbas mar thaistealaí, fear a bhí ann le gruaig álainn, bán agus lonrach go hálainn. Ansin, tar éis don Fháidh sallallaahu 'alaihi wasallam imeacht, chuaigh sé thar roinnt ban a bhí ag rith, ansin thosaigh Al Fadhl ag féachaint orthu agus chuir an Fáidh sallallaahu 'alaihi wasallam a lámh ar aghaidh Al Fadhl ansin chas Al Fadhl a aghaidh ar an taobh eile. Ansin bhog an Fáidh sallallaahu 'alaihi wasallam a lámh go dtí an taobh eile agus chas Al Fadhl a aghaidh ar an taobh eile agus é fós ag féachaint, go dtí tar éis dó Muhassir a bhaint amach bhog sé beagán agus ansin lean sé an cosán lár a threoraíonn amach go Jamrah Kubra go dtí gur shroich sé an Jamrah ina bhfuil crann, ansin chaith sé seacht gcloch bheag agus dúirt sé takbir le gach cloch bheag caite cosúil le cloch bheag den slingshot. Chaith sé ó lár an chnoic agus ansin chuaigh sé go dtí an áit mharaithe agus mharaigh sé seasca trí chamal lena lámha, agus d'ordaigh sé d'Ali na cinn eile a mharú agus chuaigh sé isteach i marú a chuid camall, ansin d'ordaigh sé níos mó ná beirt ó gach camall agus ansin chuir sé i bpota cócaireachta iad agus chócaráil siad iad. D'ith an bheirt acu cuid den fheoil agus d'ól siad cuid den brat. Dúirt [Sulaiman]; ansin chuaigh sé i bhfeithicil agus d’fhill sé ar an gCáaba agus rinne sé paidir an Zuhur i Mecca agus ansin chuaigh sé go dtí an Bani Abdul Muththalib agus iad ag glacadh uisce Zamzam, ansin dúirt sé: ‘Ól, a Bani Abdul Muththalib, mura mbuailfidh na daoine thú agus tú ag tabhairt deoch dóibh, ólfaidh mé leat i ndáiríre’. Ansin thug siad buicéad dó agus d’ól sé cuid de.