Hadith Representative
Yang pertama dipanggil adalah adam
Imam Muslim : 327حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ الْعَبْسِيُّ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ يَا آدَمُ فَيَقُولُ لَبَّيْكَ وَسَعْدَيْكَ وَالْخَيْرُ فِي يَدَيْكَ قَالَ يَقُولُ أَخْرِجْ بَعْثَ النَّارِ قَالَ وَمَا بَعْثُ النَّارِ قَالَ مِنْ كُلِّ أَلْفٍ تِسْعَ مِائَةٍ وَتِسْعَةً وَتِسْعِينَ قَالَ فَذَاكَ حِينَ يَشِيبُ الصَّغِيرُ { وَتَضَعُ كُلُّ ذَاتِ حَمْلٍ حَمْلَهَا وَتَرَى النَّاسَ سُكَارَى وَمَا هُمْ بِسُكَارَى وَلَكِنَّ عَذَابَ اللَّهِ شَدِيدٌ } قَالَ فَاشْتَدَّ عَلَيْهِمْ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَيُّنَا ذَلِكَ الرَّجُلُ فَقَالَ أَبْشِرُوا فَإِنَّ مِنْ يَأْجُوجَ وَمَأْجُوجَ أَلْفًا وَمِنْكُمْ رَجُلٌ قَالَ ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنِّي لَأَطْمَعُ أَنْ تَكُونُوا رُبُعَ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَحَمِدْنَا اللَّهَ وَكَبَّرْنَا ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنِّي لَأَطْمَعُ أَنْ تَكُونُوا ثُلُثَ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَحَمِدْنَا اللَّهَ وَكَبَّرْنَا ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنِّي لَأَطْمَعُ أَنْ تَكُونُوا شَطْرَ أَهْلِ الْجَنَّةِ إِنَّ مَثَلَكُمْ فِي الْأُمَمِ كَمَثَلِ الشَّعْرَةِ الْبَيْضَاءِ فِي جِلْدِ الثَّوْرِ الْأَسْوَدِ أَوْ كَالرَّقْمَةِ فِي ذِرَاعِ الْحِمَارِ حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ ح و حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ كِلَاهُمَا عَنْ الْأَعْمَشِ بِهَذَا الْإِسْنَادِ غَيْرَ أَنَّهُمَا قَالَا مَا أَنْتُمْ يَوْمَئِذٍ فِي النَّاسِ إِلَّا كَالشَّعْرَةِ الْبَيْضَاءِ فِي الثَّوْرِ الْأَسْوَدِ أَوْ كَالشَّعْرَةِ السَّوْدَاءِ فِي الثَّوْرِ الْأَبْيَضِ وَلَمْ يَذْكُرَا أَوْ كَالرَّقْمَةِ فِي ذِرَاعِ الْحِمَارِ
Ба мо [Усмон бин Абушайба ал-Абсӣ] ривоят кардааст, ба мо [Ҷарир] аз [ал-Аъмасӣ] аз [Абу Солеҳ] аз [Абу Саъид] ривоят кардааст, ки ӯ гуфт: «Паёмбари Худо (с) гуфт: «Худо гуфт: «Эй Одам! Сипас Одам ҷавоб дод: «Ман бо хурсандӣ даъвати Туро иҷро мекунам ва некӣ дар дасти Ту аст». Аллоҳ мегӯяд: «Онҳоеро, ки ба дӯзах фиристода шудаанд, берун кунед». Одам пурсид: «Чанд нафар ба дӯзах фиристода шудаанд?» Аллоҳ мегӯяд: «Аз ҳар ҳазор нафар нӯҳсаду наваду нӯҳ нафар берун оварда мешаванд». Расулуллоҳ (с) гуфтанд: «Ҳамаи ин вақте рух медиҳад, ки кӯдакон сафед мешаванд: «-Занони ҳомила исқоти ҳамл мекунанд ва одамон дар ҳолати мастӣ хоҳанд буд, ҳарчанд дар асл онҳо маст нестанд, аммо азоби Аллоҳ хеле даҳшатнок аст» - С. Ҳаҷ: 2-. Ин суханони Паёмбар (с) саҳобагонро ба ҳайрат оварданд. Пас пурсиданд: «Эй Паёмбари Худо, он мард аз миёни мо аз ҳазор нафар кист?» Паёмбар (с) гуфт: «Хушбахт бошед, зеро дар миёни ҳазор нафар Яғҷуҷ ва Макҷуҷ ҳастанд, дар ҳоле ки аз шумо танҳо як нафар ҳастед». Сипас гуфт: «Қасам ба он касе, ки ҷони ман дар дасти Ӯст, умедворам, ки шумо чоряки аҳли биҳишт хоҳед буд». Пас мо - саҳобагон - Худоро ситоиш мекунем ва такбир мегӯем. Боз гуфт: «Қасам ба он касе, ки ҷони ман дар дасти Ӯст, умедворам, ки шумо сеяки аҳли биҳишт хоҳед буд». Мо Худоро ситоиш мекунем ва такбир мегӯем. Сипас гуфт: «Қасам ба он касе, ки ҷони ман дар дасти Ӯст, орзу мекунам, ки шумо нисфи аҳли биҳишт бошед. Мисоли шумо дар байни дигар одамон мисли пари сафед дар болои гови сиёҳ ё мисли нишоне дар гӯсолаи хар аст. Ба мо хабар додааст [Абу Бакр бин Абу Шайба] ба мо хабар додааст [Воқӣ]. -дар ривояти дигар омадааст- Ва ба мо гуфта шудааст, ки [Абу Қурайб] ба мо [Абу Муовия] гуфтааст, ки ҳарду аз [ал-Аъмосӣ] бо ин иснод ривоят кардаанд, танҳо ҳардуи онҳо гуфтаанд: «Шумо дар он замон дар байни мардум набудед, балки мисли говҳои сафед бар говҳои сиёҳ ё мӯйҳои сиёҳ бар говҳои сафед будед». Ва ҳеҷ яке аз онҳо нагуфтанд: «Мисли нишонаҳо дар гӯсолаи хар».