Hadith Representative
Orang beriman melihat tempatnya di surga, lalu berkata: Ya Rabb, percepatlah datangnya hari kiamat agar aku kembali kepada keluargaku dan hartaku
Imam Ahmad : 17803حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ قَالَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ مِنْهَالِ بْنِ عَمْرٍو عَنْ زَاذَانَ عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي جِنَازَةِ رَجُلٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَانْتَهَيْنَا إِلَى الْقَبْرِ وَلَمَّا يُلْحَدْ فَجَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَجَلَسْنَا حَوْلَهُ وَكَأَنَّ عَلَى رُءُوسِنَا الطَّيْرَ وَفِي يَدِهِ عُودٌ يَنْكُتُ فِي الْأَرْضِ فَرَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ اسْتَعِيذُوا بِاللَّهِ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا ثُمَّ قَالَ إِنَّ الْعَبْدَ الْمُؤْمِنَ إِذَا كَانَ فِي انْقِطَاعٍ مِنْ الدُّنْيَا وَإِقْبَالٍ مِنْ الْآخِرَةِ نَزَلَ إِلَيْهِ مَلَائِكَةٌ مِنْ السَّمَاءِ بِيضُ الْوُجُوهِ كَأَنَّ وُجُوهَهُمْ الشَّمْسُ مَعَهُمْ كَفَنٌ مِنْ أَكْفَانِ الْجَنَّةِ وَحَنُوطٌ مِنْ حَنُوطِ الْجَنَّةِ حَتَّى يَجْلِسُوا مِنْهُ مَدَّ الْبَصَرِ ثُمَّ يَجِيءُ مَلَكُ الْمَوْتِ عَلَيْهِ السَّلَام حَتَّى يَجْلِسَ عِنْدَ رَأْسِهِ فَيَقُولُ أَيَّتُهَا النَّفْسُ الطَّيِّبَةُ اخْرُجِي إِلَى مَغْفِرَةٍ مِنْ اللَّهِ وَرِضْوَانٍ قَالَ فَتَخْرُجُ تَسِيلُ كَمَا تَسِيلُ الْقَطْرَةُ مِنْ فِي السِّقَاءِ فَيَأْخُذُهَا فَإِذَا أَخَذَهَا لَمْ يَدَعُوهَا فِي يَدِهِ طَرْفَةَ عَيْنٍ حَتَّى يَأْخُذُوهَا فَيَجْعَلُوهَا فِي ذَلِكَ الْكَفَنِ وَفِي ذَلِكَ الْحَنُوطِ وَيَخْرُجُ مِنْهَا كَأَطْيَبِ نَفْحَةِ مِسْكٍ وُجِدَتْ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ قَالَ فَيَصْعَدُونَ بِهَا فَلَا يَمُرُّونَ يَعْنِي بِهَا عَلَى مَلَإٍ مِنْ الْمَلَائِكَةِ إِلَّا قَالُوا مَا هَذَا الرُّوحُ الطَّيِّبُ فَيَقُولُونَ فُلَانُ بْنُ فُلَانٍ بِأَحْسَنِ أَسْمَائِهِ الَّتِي كَانُوا يُسَمُّونَهُ بِهَا فِي الدُّنْيَا حَتَّى يَنْتَهُوا بِهَا إِلَى السَّمَاءِ الدُّنْيَا فَيَسْتَفْتِحُونَ لَهُ فَيُفْتَحُ لَهُمْ فَيُشَيِّعُهُ مِنْ كُلِّ سَمَاءٍ مُقَرَّبُوهَا إِلَى السَّمَاءِ الَّتِي تَلِيهَا حَتَّى يُنْتَهَى بِهِ إِلَى السَّمَاءِ السَّابِعَةِ فَيَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ اكْتُبُوا كِتَابَ عَبْدِي فِي عِلِّيِّينَ وَأَعِيدُوهُ إِلَى الْأَرْضِ فَإِنِّي مِنْهَا خَلَقْتُهُمْ وَفِيهَا أُعِيدُهُمْ وَمِنْهَا أُخْرِجُهُمْ تَارَةً أُخْرَى قَالَ فَتُعَادُ رُوحُهُ فِي جَسَدِهِ فَيَأْتِيهِ مَلَكَانِ فَيُجْلِسَانِهِ فَيَقُولَانِ لَهُ مَنْ رَبُّكَ فَيَقُولُ رَبِّيَ اللَّهُ فَيَقُولَانِ لَهُ مَا دِينُكَ فَيَقُولُ دِينِيَ الْإِسْلَامُ فَيَقُولَانِ لَهُ مَا هَذَا الرَّجُلُ الَّذِي بُعِثَ فِيكُمْ فَيَقُولُ هُوَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَقُولَانِ لَهُ وَمَا عِلْمُكَ فَيَقُولُ قَرَأْتُ كِتَابَ اللَّهِ فَآمَنْتُ بِهِ وَصَدَّقْتُ فَيُنَادِي مُنَادٍ فِي السَّمَاءِ أَنْ صَدَقَ عَبْدِي فَأَفْرِشُوهُ مِنْ الْجَنَّةِ وَأَلْبِسُوهُ مِنْ الْجَنَّةِ وَافْتَحُوا لَهُ بَابًا إِلَى الْجَنَّةِ قَالَ فَيَأْتِيهِ مِنْ رَوْحِهَا وَطِيبِهَا وَيُفْسَحُ لَهُ فِي قَبْرِهِ مَدَّ بَصَرِهِ قَالَ وَيَأْتِيهِ رَجُلٌ حَسَنُ الْوَجْهِ حَسَنُ الثِّيَابِ طَيِّبُ الرِّيحِ فَيَقُولُ أَبْشِرْ بِالَّذِي يَسُرُّكَ هَذَا يَوْمُكَ الَّذِي كُنْتَ تُوعَدُ فَيَقُولُ لَهُ مَنْ أَنْتَ فَوَجْهُكَ الْوَجْهُ يَجِيءُ بِالْخَيْرِ فَيَقُولُ أَنَا عَمَلُكَ الصَّالِحُ فَيَقُولُ رَبِّ أَقِمْ السَّاعَةَ حَتَّى أَرْجِعَ إِلَى أَهْلِي وَمَالِي قَالَ وَإِنَّ الْعَبْدَ الْكَافِرَ إِذَا كَانَ فِي انْقِطَاعٍ مِنْ الدُّنْيَا وَإِقْبَالٍ مِنْ الْآخِرَةِ نَزَلَ إِلَيْهِ مِنْ السَّمَاءِ مَلَائِكَةٌ سُودُ الْوُجُوهِ مَعَهُمْ الْمُسُوحُ فَيَجْلِسُونَ مِنْهُ مَدَّ الْبَصَرِ ثُمَّ يَجِيءُ مَلَكُ الْمَوْتِ حَتَّى يَجْلِسَ عِنْدَ رَأْسِهِ فَيَقُولُ أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْخَبِيثَةُ اخْرُجِي إِلَى سَخَطٍ مِنْ اللَّهِ وَغَضَبٍ قَالَ فَتُفَرَّقُ فِي جَسَدِهِ فَيَنْتَزِعُهَا كَمَا يُنْتَزَعُ السَّفُّودُ مِنْ الصُّوفِ الْمَبْلُولِ فَيَأْخُذُهَا فَإِذَا أَخَذَهَا لَمْ يَدَعُوهَا فِي يَدِهِ طَرْفَةَ عَيْنٍ حَتَّى يَجْعَلُوهَا فِي تِلْكَ الْمُسُوحِ وَيَخْرُجُ مِنْهَا كَأَنْتَنِ رِيحِ جِيفَةٍ وُجِدَتْ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ فَيَصْعَدُونَ بِهَا فَلَا يَمُرُّونَ بِهَا عَلَى مَلَإٍ مِنْ الْمَلَائِكَةِ إِلَّا قَالُوا مَا هَذَا الرُّوحُ الْخَبِيثُ فَيَقُولُونَ فُلَانُ بْنُ فُلَانٍ بِأَقْبَحِ أَسْمَائِهِ الَّتِي كَانَ يُسَمَّى بِهَا فِي الدُّنْيَا حَتَّى يُنْتَهَى بِهِ إِلَى السَّمَاءِ الدُّنْيَا فَيُسْتَفْتَحُ لَهُ فَلَا يُفْتَحُ لَهُ ثُمَّ قَرَأَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ { لَا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوَابُ السَّمَاءِ وَلَا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى يَلِجَ الْجَمَلُ فِي سَمِّ الْخِيَاطِ } فَيَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ اكْتُبُوا كِتَابَهُ فِي سِجِّينٍ فِي الْأَرْضِ السُّفْلَى فَتُطْرَحُ رُوحُهُ طَرْحًا ثُمَّ قَرَأَ { وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَكَأَنَّمَا خَرَّ مِنْ السَّمَاءِ فَتَخْطَفُهُ الطَّيْرُ أَوْ تَهْوِي بِهِ الرِّيحُ فِي مَكَانٍ سَحِيقٍ } فَتُعَادُ رُوحُهُ فِي جَسَدِهِ وَيَأْتِيهِ مَلَكَانِ فَيُجْلِسَانِهِ فَيَقُولَانِ لَهُ مَنْ رَبُّكَ فَيَقُولُ هَاهْ هَاهْ لَا أَدْرِي فَيَقُولَانِ لَهُ مَا دِينُكَ فَيَقُولُ هَاهْ هَاهْ لَا أَدْرِي فَيَقُولَانِ لَهُ مَا هَذَا الرَّجُلُ الَّذِي بُعِثَ فِيكُمْ فَيَقُولُ هَاهْ هَاهْ لَا أَدْرِي فَيُنَادِي مُنَادٍ مِنْ السَّمَاءِ أَنْ كَذَبَ فَافْرِشُوا لَهُ مِنْ النَّارِ وَافْتَحُوا لَهُ بَابًا إِلَى النَّارِ فَيَأْتِيهِ مِنْ حَرِّهَا وَسَمُومِهَا وَيُضَيَّقُ عَلَيْهِ قَبْرُهُ حَتَّى تَخْتَلِفَ فِيهِ أَضْلَاعُهُ وَيَأْتِيهِ رَجُلٌ قَبِيحُ الْوَجْهِ قَبِيحُ الثِّيَابِ مُنْتِنُ الرِّيحِ فَيَقُولُ أَبْشِرْ بِالَّذِي يَسُوءُكَ هَذَا يَوْمُكَ الَّذِي كُنْتَ تُوعَدُ فَيَقُولُ مَنْ أَنْتَ فَوَجْهُكَ الْوَجْهُ يَجِيءُ بِالشَّرِّ فَيَقُولُ أَنَا عَمَلُكَ الْخَبِيثُ فَيَقُولُ رَبِّ لَا تُقِمْ السَّاعَةَ حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ حَدَّثَنَا الْمِنْهَالُ بْنُ عَمْرٍو عَنْ أَبِي عُمَرَ زَاذَانَ قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي جِنَازَةِ رَجُلٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَانْتَهَيْنَا إِلَى الْقَبْرِ وَلَمَّا يُلْحَدْ قَالَ فَجَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَجَلَسْنَا مَعَهُ فَذَكَرَ نَحْوَهُ وَقَالَ فَيَنْتَزِعُهَا تَتَقَطَّعُ مَعَهَا الْعُرُوقُ وَالْعَصَبُ قَالَ أَبِي وَكَذَا قَالَ زَائِدَةُ حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ عَمْرٍو حَدَّثَنَا زَائِدَةُ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ الْأَعْمَشُ حَدَّثَنَا الْمِنْهَالُ بْنُ عَمْرٍو حَدَّثَنَا زَاذَانُ قَالَ قَالَ الْبَرَاءُ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي جِنَازَةِ رَجُلٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ إِلَّا أَنَّهُ قَالَ وَتَمَثَّلَ لَهُ رَجُلٌ حَسَنُ الثِّيَابِ حَسَنُ الْوَجْهِ وَقَالَ فِي الْكَافِرِ وَتَمَثَّلَ لَهُ رَجُلٌ قَبِيحُ الْوَجْهِ قَبِيحُ الثِّيَابِ
Hevur sagt okkum [Abu Muawiyah], sagt Hevur sagt okkum [Al-Amasy] frá [Minhal bin 'Umar] frá [Zadzan] frá [Al Barra' bin 'Azib] sagt, Vit fóru avstað við profetinum sallallaahu alaihi Wasallam í fylgi við einum Ansar líki. Síðani komu vit til kirkjugarðin. Tá ið jørðin varð grivin upp, settist Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam niður og vit sótu um hann, sum um vit høvdu fuglar á høvdinum meðan hendur hansara bóru greinar sum hann sló á jørðina. Hann lyfti høvdið upp til himmals og segði: 'Bið Allah um verju móti pínuni í grøvini -hann segði hetta tvær ella tríggjar ferðir-. Síðan mælti hann: «Tá ið ein trúgvandi tænari skilur seg frá hesum heimi og vendir sær móti eptirlívinum, stíga einglar av himli niður ímóti honum við andlitum, sum eru so hvítar, sum andlit teirra vóru sólin.» Teir komu við einum líkklæði úr himmalsins líkklæði og luktilsi úr himmalsins luktilsi og sótu við síðuna av honum - eingilin var so stórur, sum hann sá - so langt sum eygað sá. Tá kom deyðaeingil, alaihissalam, og setti seg við høvdið á honum og segði: 'Ó rólig sál, tak væl ímóti fyrigeving og gleði Allahs.' Profeturin segði, tá rann likamið sum vatndropar, sum rann úr munninum á einum krukku og ein eingil dró hann út. Um eingilin dregur tað út, so letur hann tað ikki vera í hondini eina løtu, fyrr enn hann tekur andan úr og leggur tað í líkklæðið og parfumuna. So doyði líkið eins og angurin av tí mest angandi parfumu á jørðini. Profeturin sagdi, eingilinn bar sidan likaminn upp, til þess er þeir foru eigi framhja einglaflokki annars en þeir undradust: »O, oh, oh, hvers andi er hesin Wangi? Einglarnir svaraðu 'Amboi, hetta er andi 'A' barn av 'B', og teir kallaðu hann við tí besta navninum, sum menniskju brúka til at kalla hann, tá ið teir eru í heiminum, og so framvegis, til teir komu til heimsins himmal og teir bóðu um at verða latin upp, so varð tað latið upp. Einglarnir, sum vóru serfrøðingar í taqarrub, kunngjørdu tíðindini um deyða hansara til íbúgvarnar á næsta himli, til teir komu til sjeynda himmal, so segði Allah 'azza wajalla: 'Skriva skrásetingina um tænara mín í 'iliyyin o og vend honum aftur til jørðina, tí úr tí skapti eg teir aftur og, inn í. Profeturin segði, so varð andi hansara aftur í likam hansara, so komu tveir einglar til hansara og settu hann niður og spurdu 'Hvør er Gud tín'. Hann svaraði 'Harri mín Allah'. Spyr tey bæði: ’Hvør er tykkara trúgv? 'tín trúgv er islam'. svarar hann. Báðir spurdu 'Hvat siga tit um hendan mannin, sum varð sendur til tykkara? Líkið svaraði: 'Á, hann er Rasulullah. Báðir spurdu 'hvussu veitst tú? Hann svaraði 'Eg lesi Allahs bók so eg trúgvi á hana og staðfesti hana.' Tá var ein Kallari á himlinum, sum rópti: »Tænari mín er sannur, breið himmalin fyri honum og klæð hann í himlinum, og opna hurðina fyri honum til himmals,« segði profeturin, tá fekk tænarin tann søta luktin og angist av himlinum og grøvin víðkaðist so langt sum eygað kundi síggja. Þa var honum nærgd af manni med fagrligum andliti, klædi hans voru fagr, ilmr hans var ilmandi, ok mællti engillinn 'Ver gladr med þeim tidendum, er þik likar. Hetta er dagurin, sum er lovaður tær. Líkið spurdi: ’Ja, hvør ert tú veruliga? Eftir øllum at døma er andlitið hjá tær eitt andlit, sum ber góðsku við sær! Hin vakri maðurin svaraði: »Á, eg eri tín rættvísi gerningur. Tá bað tænarin: ’Ó rabbi mín, vinarliga fá heimsins enda beint nú, so eg kann koma aftur til mína familju og mítt ríkidømi. Hinvegin, um tann vantrúgvandi tænarin skilur seg frá heiminum - doyr - og kemur til eftirlívið, so verður hann møttur av himmalskum einglum við doyvum andlitum, sum bera jet-svørt líkklæði úr hári, teir sita við síðuna av honum, einglarnir eru so stórir, sum eygað kann síggja. Tá kom deyðaeingilin og setti seg á høvdið á honum og rópti: »O rotin andi, tak meg upp . Guds vreiði og vreiði hansara. Profeturin sagdi, sidan var likam hans rivin sundur, ok eingilinn dró anda hans ut med rívu - eda gancu - med margum bladum sem rifu bleyta klútinn ok dró hann sidan ut. Hevur eingilin plukkað hann, sparir hann honum ikki eitt eygnablikk, fyrr enn hann er pakkaður í ein myrkan svartan hárdúk og andin fer avstað við tí stingasta stinkinum á jørðini. Einglarnir lyftu hann síðani upp, og teir tóku hann ikki við sær til ein hóp av einglum á himlinum uttan so, at himmalsku einglarnir viðmerktu ’Hvør er hesin óreini andi? Einglarnir, sum tóku hann, svaraðu: 'Hetta er 'C', barnið hjá 'D', og teir søgdu fornavn hansara, sum menniskju ofta brúka til at kalla hann í heiminum, til líkið kom til heimsins himmal og heimsins himmal varð biðin um at lata upp. Og, heimsins himmal læt upp. Síðani las Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam versið 'Himmalshurðin verður ikki latin upp fyri teimum og tey koma ikki inn í himmalin, fyrr enn ein kamelur fer ígjøgnum nálaeygað' -QS. Al-Áráf; 40 tá segði Allah 'azza wajalla 'vinarliga skrásetið skrásetingina í sijjin á niðastu jørð.' Kontanturin av anda hansara varð kastaður burtur so langt sum gjørligt, so las hann versið 'Hvør sum helst, sum setur samstarvsfelagar í samband við Allah, tað verður sum um hann datt av himlinum og ein fuglur rændi hann ella sum vindurin bar hann langt burtur - QS. Alhaj; 31-. So varð andi hansara aftur í likam hansara. Teir báðir einglarnir komu síðani til hansara og settu hann niður og avhoyrdu 'Hvør er gud tín? Hann svaraði 'Bbbp, eg veit ikki? Teir báðir einglarnir spurdu aftur 'Hvør er tín trúgv? Hann svaraði 'Bbbppp, eg veit ikki? ? Teir báðir einglarnir spurdu aftur 'hvat halda tit um henda mannin, sum varð sendur til tykkara? Líkið svaraði; ', , Eg veit ikki? Tá rópti Himmalkallarin: ’Hann hevur sanniliga logið! Legg helviti niður fyri honum! So opnaði eingilin helvitis portur fyri honum og hann kom til hansara við øllum sínum hita og spreinging. Meðan grøvin klemmaði hann niður, til beinini vóru knúst. Síðani varð hann nærlagdur av einum manni, hvørs andlit var ræðuligt, klæðini vóru sløv, hann luktaði rotin og hann segði; »Ver glaður fyri alt, sum órógvar teg. Hetta er tín dagur, sum tær var lovaður. Tá spurdi eingilin: ’Hvør ert tú við tínum andliti, sum er so ræðandi og fær hetta ónda? Tá svarar maðurin '; „Eg eri tínar óndu gerningar, og hann bað: „O Harri, . Lat tað ikki henda nú! . Hevur sagt okkum [Ibn Numair] Hevur sagt okkum [Al-Amasy] Hevur sagt okkum [Al Minhal bin Amru] frá [Ibn Umar Zadzan] segði; Eg hoyrdi [Al Barra' bin 'Azib] siga, at vit fóru við Rasulullah Shallallahu Alaihi Wasallam at møta líkinum av einum Ansar, so komu vit til grøvina. Tá grøvin varð grivin, segði Albarra’, settist Rasulullah síðani niður og vit sótu saman við honum, so segði hann okkum okkurt sovorðið. Ok sagdi hann, þa tok engillinn brott and hans sva at musklar ok kyrtlar hans voru slitnir. Meðan pápi mín segði, og soleiðis segði Zaidah. Hevur sagt okkum [Muawiyah bin Amru] og Hevur sagt okkum [Za'idah] hevur sagt okkum [Sulaiman Al-Amasy] Hevur sagt okkum [Minhal bin Amru] Hevur sagt okkum [Zadzan] sagt, [Al Barra'] sagt, vit fóru við Rasulullah Sallallahu Alains var í ritstjórnargreinini hjá Rasulullah Shallallahu Alaihi Wasallam segði 'ein maður, hvørs klæðir eru vøkur, andlitið er vøkurt.' Meðan hann tosaði um vantrúgvandi, vísti ein maður seg fyri honum við einum ræðuligum andliti og ørkymlandi klæðum.