Hadith Representative
Allah tidak akan berbicara dengan tiga golongan pada hari kiamat, salah satunya orang yang bersumpah dusta untuk menipu dagangan
Imam Abu Dawud : 3565حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُدْرِكٍ عَنْ أَبِي زُرْعَةَ بْنِ عَمْرِو بْنِ جَرِيرٍ عَنْ خَرَشَةَ بْنِ الْحُرِّ عَنْ أَبِي ذَرٍّعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ ثَلَاثَةٌ لَا يُكَلِّمُهُمْ اللَّهُ وَلَا يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَا يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ قُلْتُ مَنْ هُمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ خَابُوا وَخَسِرُوا فَأَعَادَهَا ثَلَاثًا قُلْتُ مَنْ هُمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ خَابُوا وَخَسِرُوا فَقَالَ الْمُسْبِلُ وَالْمَنَّانُ وَالْمُنَفِّقُ سِلْعَتَهُ بِالْحَلِفِ الْكَاذِبِ أَوْ الْفَاجِرِحَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ سُفْيَانَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ مُسْهِرٍ عَنْ خَرَشَةَ بْنِ الْحُرِّ عَنْ أَبِي ذَرٍّ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِهَذَا وَالْأَوَّلُ أَتَمُّ قَالَ الْمَنَّانُ الَّذِي لَا يُعْطِي شَيْئًا إِلَّا مَنَّهُ
हफस इब्न उमर इत्यनेन अस्मान् प्रति वृत्तान्तः, शुअबाहः अस्मान् प्रति वर्णितवान्, अली इब्न मुद्रिकः अस्मान् प्रति वर्णितवान्, अबू ज़ुराह इब्न अम्र इब्न जरीर इत्यनेन अस्मान् प्रति वर्णितं, खरस्याह इब्न अल-हुर इत्यनेन अस्मान् प्रति वर्णितं, अबू धारर् अस्मान् प्रति वर्णितवान्, नबी (स.अ.व.) इत्यनेन उक्तं यत्, "त्रयः समूहाः सन्ति जनानां येषां अल्लाहः न पश्यति, येषां पापाः कयामतदिने न क्षमिताः भविष्यन्ति, तेषां कृते च कष्टप्रदः दण्डः अस्ति।" अहं पृष्टवान्, "के सन्ति, हे अल्लाहस्य दूत? ते कथं व्यर्थाः, व्यर्थाः च!" तत् त्रिवारं पुनः पुनः अवदत् । अहं पुनः पृष्टवान्, "के सन्ति हे अल्लाहस्य दूत? ते कथं व्यर्थाः, व्यर्थाः च!" स प्रत्युवाच वस्त्रदर्शकाः, दानं प्रदर्शयन्तः, मिथ्याशपथैः स्वव्यापारविक्रयिणः च। अस्मान् प्रति [मुसद्ददः] उक्तवान्, अस्मान् [यह्या] [सुफ्यान्] इत्यस्मात् [अल अ'मासी] इत्यस्मात् [सुलेमान बिन् मुशीर] इत्यस्मात् [खरस्याह इब्नुल हुर्] इत्यस्मात् [खरस्याह इब्नुल हुर] इत्यस्मात् [अबू द्जार] इत्यस्मात् नबीतः, शान्तिः तस्य उपरि भवतु, यथा अस्मिन् हदीसे। परन्तु प्रथमं आख्यानं अधिकं सिद्धं भवति, अबु द्जारः अवदत् यत्, 'अल मन्नान् सः व्यक्तिः अस्ति यः पुनरागमनस्य आशां विहाय किमपि न ददाति' इति।