Hadith Representative
Utusan yang membawa surat Rasulullah diusir dari majelis
Imam Bukhari : 2723حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الْإِسْلَامِ وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ شُكْرًا لِمَا أَبْلَاهُ اللَّهُ فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لِأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍأَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطُلِقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ إِلَيْهِ نَسَبًا قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لِأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنْ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلَا الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لَا فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لَا قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لَا وَنَحْنُ الْآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لَا أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلًا وَسِجَالًا يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الْأُخْرَى قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ بِهِ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لَا نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلَاةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمْ اتَّبَعُوهُ وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لَا يَسْخَطُهُ أَحَدٌ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لَا يَغْدِرُونَ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلًا وَيُدَالُ عَلَيْكُمْ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الْأُخْرَى وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلَاةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَيَّ هَاتَيْنِ وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ سَلَامٌ عَلَى مَنْ اتَّبَعَ الْهُدَى أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الْإِسْلَامِ أَسْلِمْ تَسْلَمْ وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الْأَرِيسِيِّينَ وَ{ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ }قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ فَلَا أَدْرِي مَاذَا قَالُوا وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ هَذَا مَلِكُ بَنِي الْأَصْفَرِ يَخَافُهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلًا مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الْإِسْلَامَ وَأَنَا كَارِهٌ
Huet eis [Ibrahim bin Hamzah] erzielt, datt hien eis [Ibrahim bin Sa'ad] vum [Salih bin Kaisan] vum [Ibn Shihab] vum ['Ubaidullah bin 'Abdullah bin 'Utbah] vum ['Abdullah bin 'Abbas radliallahu 'anhuma] erzielt huet, datt hien him matgedeelt huet, datt de Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam e Bréif un de Qaishar - dem Kinnek vun de Réimer - geschriwwen huet, an deem hien invitéiert gouf, den Islam unzehuelen. Also huet hien den Dihyah Al Kalbiy mat sengem Bréif un hie geschéckt, an de Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam huet him bestallt, en als éischt un d'Bushra-Beamten an dann un de Qaishar ze ginn. An de Qaishar, wéi Allah hien géint d'persesch Truppen gewonnen huet, ass hien tëscht der Stad Himsh an der Stad Iyliya' gaang, als Merci fir de Victoire, deen Allah him ginn huet. Wéi de Bréif vum Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam beim Qaishar koum, sot hien, nodeems hien en gelies hat: 'Bréngt een aus sengem Vollek viru mir, fir datt ech se iwwer de Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam' froe kann. [Ibn 'Abbas] radliallahu 'anhu sot: [Abu Sufyan bin Harb] huet mir gesot, datt hien zu där Zäit am Land Syrien mat de Quraish Leit war, déi dëst Land besicht hunn, fir während der Period vum Fridden/Waffestëllstand tëscht dem Prophet sallallahu 'alaihi wasallam an den Ongleewegen vun de Quraish, sot den Abu Sufyan: 'Also huet de Messenger vum Qaishar eis begéint, wéi mir a Syrien waren, an dann ass hien fortgaang, fir mech a meng Frënn invitéieren, bis mir am Land vun der Iyliya ukomm sinn.' Mir goufen invitéiert, de Qaishar ze treffen, deen zu där Zäit a senger kinneklecher Versammlung souz, während hien eng Kroun gedroen huet, während ronderëm hie Würdentümer vum réimesche Kinnekräich waren. Also sot hien zu sengem Dolmetscher: "Frot si, wie vun hinnen déi nootste Nasab - Bluttverwandtschaft - mam Mann huet, deen behaapt, de Prophet ze sinn." Den Abu Sufyan sot; also sot ech: "Ech sinn déi Persoun, déi am nootste vun der Ofstamung ass." Hie freet: "Wat ass Är Relatioun mat him?" Ech hunn geäntwert: "Hien ass de Jong vu mengem Monni." An zu där Zäit gouf et keen aus den Nokommen vum Bani 'Abdu Manaf ausser mir. Dunn sot de Qaishar nach eng Kéier: "Bréngt hien méi no bei mech." Dunn huet hien menge Frënn bestallt an se hannert mir an enger Rei bei menge Schëlleren stellen gelooss. Dunn sot hien zu sengem Dolmetscher: "Sot senge Frënn, datt ech dëse Mann iwwer de Mann gefrot hunn, deen behaapt huet, de Prophet ze sinn. Wann hie léit, da léist du him un." Den Abu Sufyan sot: „Bei Allah, wann et net d'Schimmt wier, déi e schlechten Impakt op meng Begleeder hätt, wann ech géif léien, hätt ech gelunn, wéi hie mech iwwer de Prophéit (Fridden a Segen vun Allah sief mat him) gefrot huet. Mee ech hunn mech geschummt, hinnen e schlecht Bild vu Ligen ze ginn, dofir hunn ech et bestätegt.“ Dann sot hien zu sengem Dolmetscher: „Sot him, wat ass d'Ofstamung vun dësem Mann ënner iech?“ Ech hunn geäntwert: „Ënnert eis ass hien e Mann vu gudder Ofstamung.“ Hie freet nach eng Kéier: „Huet iergendeen ënner iech virun him dat jee iwwer hien als Prophéit gesot?“ Ech hunn geäntwert: „Keen huet.“ Hie freet nach eng Kéier: „Hutt Dir hien jee beschëllegt, ze léien, ier hien dës Ausso gemaach huet?“ Ech hunn geäntwert: „Ni.“ Hie freet nach eng Kéier: „Sinn iergendeen vu senge Vorfahren jee Kinnek ginn?“ Ech hunn geäntwert: „Keen.“ Hie freet nach eng Kéier: 'Kommen d'Leit, déi him folgen, aus de prominente Leit oder aus de Schwächen?' Ech hunn geäntwert: 'Och déi, déi him folgen, si schwaach Leit.' Hie freet nach eng Kéier: 'Ginn seng Unhänger zou oder of?' Ech hunn geäntwert: 'Tatsächlech geet et zou.' Hie freet nach eng Kéier: 'Gëtt et iergendeen, deen erëm en Apostat gëtt, well hien d'Léiere vu senger Relioun haasst, nodeems hien se ugeholl huet?' Ech hunn geäntwert: 'Näischt'. Hie freet nach eng Kéier: 'Huet hien jeemools verroden?' Ech hunn geäntwert: 'Ni. A mir sinn elo an enger Period vu Fridden a mir maache eis Suergen, datt hien eis verroden wäert. Den Abu Sufyan sot: 'De Kinnek huet mir net déi klengst Geleeënheet ginn, een eenzegt Wuert ze soen, fir datt ech hien - de Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam - kritiséiere kéint, wou ech keng Angscht hat, datt dës Wierder anere Leit en - schlechten - Androck iwwer mech géife ginn.' Hie freet nach eng Kéier: 'Kämpft Dir géint hien oder kämpft hien géint Iech?' Ech hunn geäntwert: 'Jo'. Hie sot weider: 'Wéi ass Äre Krich op en Enn gaangen?' Ech hunn geäntwert: 'Victoire a Néierlag wiesselen tëscht eis. Heiansdo schléit hien eis an aner Mol schloe mir hien.' Hie freet nach eng Kéier: 'Wat huet hien Iech dann ugeuerdent?' Ech hunn geäntwert: 'Hien huet eis bestallt, Allah eleng ze veréieren an näischt mat Him ze associéieren, an hien huet eis verbueden, dat ze veréieren, wat eis Vorfahren veréiert hunn. Hien huet eis och bestallt, Gebieder ze maachen, Shadaqah ze ginn, éierlech ze sinn, Verspriechen ze erfëllen a Mandater ze erfëllen.' Hie sot zu sengem Dolmetscher, während ech all dëst beäntwert hunn: 'Sot him, datt wéi ech Iech no senger Ofstamung ënner Iech gefrot hunn, Dir geäntwert hutt, datt hien e Mann vu gudder Ofstamung wier. An dat war wierklech e Messenger, deen ëmmer ënner seng Ofstamungen - Nokommen - vu sengem Vollek geschéckt gouf. An wéi ech Iech gefrot hunn, ob iergendeen vun Iech dëst Geständnis virun him gemaach huet, hutt Dir geäntwert, datt keen dat gemaach huet. Also hunn ech gesot, wann iergendeen vun Iech dat virun him gesot huet, dann ass dës Persoun nëmmen de Wierder vun deenen virun him gefollegt. An wéi ech Iech gefrot hunn, ob Dir hien jeemools beschëllegt hutt, ze léien, ier hien dëst Geständnis gemaach huet, hutt Dir nee gesot. Dofir wousst ech, datt et onméiglech fir hien war, ze vermeiden, Ligen zu de Leit ze schwätzen an dann ze trauen, géint Allah ze léien. An wéi ech Iech gefrot hunn, ob iergendeen vu senge Vorfahren Kinneke war, hutt Dir nee gesot. Ech hunn gesot, wann ee vu senge Virfahren Kinneke war, hunn ech gesot, dann sicht dës Persoun - da reklaméiert se - d'Kinnekräich vu senge Virfahren. An wéi ech Iech gefrot hunn, ob déi, déi him gefollegt sinn, aus den Adelegen oder de Schwache koumen, hutt Dir gesot, datt déi Schwache him gefollegt sinn. An tatsächlech waren si d'Unhänger vum Messenger. An wéi ech Iech gefrot hunn, ob seng Unhänger zougeholl oder ofgeholl hunn, hutt Dir gesot, datt si zougeholl hunn. An tatsächlech wiisst de Glawen weider, bis en perfektionéiert ass. An wéi ech Iech gefrot hunn, ob iergendeen en Apostat gouf wéinst Haass op d'Léiere vu senger Relioun, nodeems hien se ugeholl huet, hutt Dir nee gesot. An esou ass de Glawen, wann en eemol an d'Déifte vum Häerz agaangen ass, wäert keen en haassen - wat d'Léiere vu senger Relioun ugeet. An wéi ech Iech gefrot hunn, ob hien Iech jeemools verroden huet, hutt Dir ni geäntwert. An esou géifen d'Bote net verroden. An wéi ech Iech gefrot hunn, ob Dir géint hie gekämpft hutt an hien géint Iech gekämpft huet, hutt Dir geäntwert, datt et dacks Kricher gouf an datt Är a seng Kricher sech geännert hunn. Heiansdo schléit hien Iech an heiansdo kënnt Dir hien bei anere Geleeënheeten schloen. An esou goufen d'Bote gepréift an um Enn war de Victoire definitiv hinnen. An wéi ech Iech gefrot hunn, wat hien Iech gebueden huet ze maachen, hutt Dir geäntwert, datt hien Iech gebueden huet, Allah ze veréieren, andeems Dir Iech a kengem Partner mat Him associéiert a verbitt Iech dat, wat Är Vorfahren veréiert hunn, an hien huet Iech gebueden, Gebieder ze maachen, Shadaqah ze ginn, éierlech ze sinn, Är Verspriechen ze erfëllen an Äert Mandat ze erfëllen.' De Kinnek sot: 'Dat sinn d'Qualitéite vun engem Prophet. Tatsächlech wousst ech schonn, datt de leschte Prophet opgetrueden ass, awer ech hätt ni geduecht, datt hie vun Iech - de Quraysh - géif kommen. Wann dat, wat Dir sot, wouer ass, wäert hie wierklech d'Land regéieren, dat elo ënner menge Féiss ass, a wann ech Hoffnung hätt, hie kennenzeléieren, géif ech mech sécherlech verflichten, hie kennenzeléieren. A wann ech virun him wier, géif ech sécherlech seng Féisssohlen wäschen.' Den Abu Sufyan sot: 'Dunn huet hien e Bréif vum Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam gefrot an en him virgelies, deem säin Inhalt war; 'Bismillahir rahmaanir rahim. Vum Muhammad, Dénger vun Allah a sengem Gesandte, bis zum Heraclius, Kinnek vun de Réimer, Sécherheet fir déi, déi den Instruktioune befollegen. Dann vun do aus ruffen ech iech wierklech mam Ruff vum Islam. Gitt an den Islam an Dir wäert sécher sinn. Gitt an den Islam an Allah wäert iech zweemol belounen. Wann Dir awer zéckt, da wäert Dir d'Sënne vun der Arisiyyiin -Erapa- Natioun droen. An; - An deem Bréif huet hien d'Wuert vun Allah QS Alu 'Imran Vers 63 geschriwwen, wat bedeit: - 'O Leit vum Buch, kommt - haalt - un e Wuert - d'Dekret - tëscht eis an iech, et gëtt kee Sträit, datt mir keen anere wéi Allah ubidden a mir näischt mat Him associéieren an datt e puer vun eis anerer net als Häre nieft Allah huelen. Wann se sech ofwenden, da sot zu hinnen: 'Zeugt, datt mir déi sinn, déi sech -dem Allah- ënnerwerfen'. Den Abu Sufyan sot: „Wéi de Kinnek seng Ausso fäerdeg hat, koum op eemol e laute Kaméidi vun de Leit ronderëm hien, vun de réimeschen Dignitären, an hire Kaméidi ass méi staark ginn, an ech hunn net verstanen, wat se gesot hunn. Dunn kruten mir den Uerder ze goen. Wéi ech mat menge Frënn wollt goen an ech vun hirer Versammlung ewech war, hunn ech zu menge Frënn gesot: „D'Saach vun dësem Jong vum Abu Kabsyah ass wierklech grouss. Dëst ass e Kinnek vu Bani Asfar - enger gielhäuter/réimescher Natioun - ëm déi hie sech och Suergen mécht.“ Den Abu Sufyan sot nach eng Kéier: „Bei Allah, ech hunn mech ëmmer gedemütigt gefillt a war ganz zouversiichtlech, datt seng Affären - seng Relioun - erfollegräich wieren, bis Allah endlech mäin Häerz opgemaach huet, fir den Islam z'akzeptéieren, och wann ech en virdru gehaasst hunn.“