Hadith
Utusan yang membawa surat Rasulullah diusir dari majelis
Imam Bukhari : 2723حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الْإِسْلَامِ وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ شُكْرًا لِمَا أَبْلَاهُ اللَّهُ فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لِأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍأَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطُلِقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ إِلَيْهِ نَسَبًا قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لِأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنْ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلَا الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لَا فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لَا قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لَا وَنَحْنُ الْآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لَا أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلًا وَسِجَالًا يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الْأُخْرَى قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ بِهِ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لَا نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلَاةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمْ اتَّبَعُوهُ وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لَا يَسْخَطُهُ أَحَدٌ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لَا يَغْدِرُونَ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلًا وَيُدَالُ عَلَيْكُمْ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الْأُخْرَى وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلَاةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَيَّ هَاتَيْنِ وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ سَلَامٌ عَلَى مَنْ اتَّبَعَ الْهُدَى أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الْإِسْلَامِ أَسْلِمْ تَسْلَمْ وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الْأَرِيسِيِّينَ وَ{ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ }قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ فَلَا أَدْرِي مَاذَا قَالُوا وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ هَذَا مَلِكُ بَنِي الْأَصْفَرِ يَخَافُهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلًا مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الْإِسْلَامَ وَأَنَا كَارِهٌ
Na ka treguar [Ibrahim bin Hamza] se [Ibrahim bin Sa'ad] nga [Salih bin Kaisan] nga [Ibn Shihab] nga [Ubaidullah bin Abdullah bin 'Utbah] nga [Abdullah bin Abbas, radiallahu anhuma] se ai e informoi atë se Pejgamberi (s.a.v.s.) i shkroi një letër Kajsharit - Mbretit të Romakëve - duke e ftuar atë të përqafonte Islamin. Kështu që ai i dërgoi Dihjah El-Kelbij letrën e tij dhe Pejgamberi (s.a.v.s.) i urdhëroi që së pari t'ua jepte zyrtarëve të Bushrës dhe pastaj t'ia jepte Kajsharit. Dhe Kajshari, kur Allahu e fitoi kundër trupave persiane, ai eci midis qytetit të Himshit dhe qytetit të Ijliyas si falënderim për fitoren që Allahu i dha. Kur letra e Pejgamberit (s.a.v.s.) i erdhi Kajsharit, ai tha pasi e lexoi atë; 'Sillni para meje dikë nga populli i tij që unë t'i pyes për të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). [Ibn Abbasi] tha: [Ebu Sufjan bin Harb] më tha se në atë kohë ai ishte në tokën e Sirisë me popullin Kurejsh, të cilët e vizitonin atë vend për të tregtuar gjatë periudhës së paqes/armëpushimit midis Profetit (s.a.v.s.) dhe jobesimtarëve Kurejsh. Ebu Sufjani tha: 'Kështu që i dërguari i Kajsharit na takoi kur ishim në Siri dhe pastaj ai shkoi të më ftonte mua dhe miqtë e mi derisa kur mbërritëm në tokën e Ijliyas, na ftuan të shkonim të takonim Kajsharin, i cili në atë kohë ishte ulur në mbledhjen e tij mbretërore ndërsa mbante një kurorë, ndërsa rreth tij ishin dinjitarët e mbretërisë Romake. Kështu që ai i tha përkthyesit të tij: 'Pyetini ata se cili prej tyre ka nasab-in më të afërt - lidhje gjaku - me njeriun që pretendon të jetë Profeti'. Ebu Sufjani tha: kështu them unë; 'Unë jam personi më i afërt në prejardhje'. Ai pyeti; 'Cila është marrëdhënia juaj me të?' Unë u përgjigja; 'Ai është djali i xhaxhait tim'. Dhe në atë kohë nuk kishte askush nga pasardhësit e Beni Abdu Menafit përveç meje. Pastaj Kajshari tha përsëri; 'Afrojeni më afër meje'. Pastaj ai i urdhëroi miqtë e mi dhe i bëri të qëndronin pas meje në një rresht pranë shpatullave të mia. Pastaj ai i tha përkthyesit të tij; 'Thuaju miqve të tij se e pyeta këtë person për njeriun që pretendonte të ishte Profeti. Nëse ai gënjen, atëherë edhe ti gënje atij'. Ebu Sufjani tha; 'Për Allahun, nëse në atë kohë nuk do të kishte qenë për turp që do të kishte një ndikim të keq tek miqtë e mi - nëse do të gënjeja - do të kisha gënjerë kur ai të pyeste për të - Profetin (salallahu alejhi ue selem) -. Megjithatë, do të turpërohesha nëse do t'u jepja atyre një imazh të keq të gënjeshtrës dhe do ta konfirmoja atë'. Pastaj ai i tha përsëri përkthyesit të tij; "Thuaji, cila është marrëdhënia e këtij njeriu midis jush?" Unë u përgjigja: “Midis nesh, ai është një njeri me prejardhje të mirë.” Ai pyeti përsëri: “A e ka thënë ndonjëherë ndonjëri prej jush para tij këtë pretendim të tij si Profet?” Unë u përgjigja: “Kurrë.” Ai pyeti përsëri: “A e akuzuat se gënjeu para se ta bënte këtë pretendim?” Unë u përgjigja: “Kurrë.” Ai pyeti përsëri: “A u bë ndonjëherë ndonjëri nga paraardhësit e tij mbret?” Unë u përgjigja: “Asnjë.” Ai pyeti përsëri: “A janë ata që e ndjekin atë nga fisnikët apo nga të dobëtit?” Unë u përgjigja: “Në fakt, ata që e ndjekin atë janë të dobët.” Ai pyeti përsëri: “A po shtohen apo po pakësohen ndjekësit e tij?” Unë u përgjigja: “Në fakt, ata po shtohen.” Ai pyeti përsëri: “A ka ndonjë që bëhet përsëri apostatë për shkak të urrejtjes për mësimet e fesë së tyre pasi e përqafojnë atë?” Unë u përgjigja: “Asnjë.” Ai pyeti përsëri: “A ka ndonjë që bëhet përsëri apostatë për shkak të urrejtjes për mësimet e fesë së tyre pasi e përqafojnë atë?” Unë u përgjigja: “Asnjë.” 'A ka tradhtuar ndonjëherë?' Unë u përgjigja; 'Kurrë. Dhe tani jemi në një periudhë paqeje dhe jemi të shqetësuar se ai do të na tradhtojë. Ebu Sufjani tha: "Mbreti nuk më dha as mundësinë më të vogël të thoja një fjalë që të mund ta kritikoja atë - Profetin (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) - ku nuk kisha frikë se ato fjalë do t'u jepnin njerëzve të tjerë një përshtypje të keqe për mua". Ai pyeti përsëri: "A po e lufton ti atë apo ai po të lufton ty?" Unë u përgjigja: "Po". Ai vazhdoi: "Si përfundoi lufta juaj?" Unë u përgjigja: "Fitorja dhe humbja alternohen midis nesh. Ndonjëherë ai na rrah dhe herë të tjera ne e rrahim atë". Ai pyeti përsëri: "Atëherë çfarë ju urdhëroi të bëni?" Unë u përgjigja: "Ai na urdhëroi që të adhurojmë vetëm Allahun dhe të mos i shoqërojmë asgjë Atij dhe na ndaloi të adhuronim atë që adhuronin paraardhësit tanë. Ai gjithashtu na urdhëroi të falnim namazin, të jepnim shadaka, të ishim të ndershëm, të përmbushnim premtimet dhe të përmbushnim urdhrat". Ai i tha përkthyesit të tij, ndërsa unë po u përgjigjesha të gjitha këtyre: 'I thuaj se kur të pyeta për prejardhjen e tij midis jush, ti the se ai ishte një njeri me prejardhje të mirë. Dhe i tillë është i Dërguari që dërgohet gjithmonë midis prejardhjes së popullit të tij. Dhe kur të pyeta nëse dikush midis jush e ka thënë këtë rrëfim para tij, ti the jo. Pra, unë thashë se nëse dikush midis jush e ka thënë këtë para tij, atëherë ky person po ndiqte vetëm fjalët e atyre që erdhën para tij. Dhe kur të pyeta nëse e kishe akuzuar ndonjëherë se gënjeu para se të thoshte këtë rrëfim, ti the jo. Pra, nga kjo e di se është e pamundur për të që të shmangë të thënit gënjeshtra njerëzve dhe pastaj të guxojë të gënjejë kundër Allahut. Dhe kur të pyeta nëse ndonjë nga paraardhësit e tij ishte mbret, ti the jo. Unë thashë se nëse ndonjë nga paraardhësit e tij kishte qenë mbret, unë thashë se ky person po kërkon - duke kërkuar mbrapsht - mbretërinë e paraardhësve të tij. Dhe kur të pyeta nëse njerëzit që e ndoqën ishin fisnikë apo të dobët, ti u përgjigj se ishin të dobëtit ata që e ndoqën. Dhe me të vërtetë ata ishin ndjekësit e Profetit. Dhe kur të pyeta nëse ithtarët e tij po shtoheshin apo po pakësoheshin, ti m'u përgjigj se po shtoheshin. Dhe kështu besimi do të vazhdojë të rritet deri në përsosmëri. Dhe kur të pyeta nëse kishte njerëz që u bënë apostatë sepse i urrenin mësimet e fesë së tyre pasi e përqafuan atë, ti m'u përgjigj se nuk kishte asnjë. Dhe kështu është besimi, pasi të ketë hyrë në thellësitë e zemrës, askush nuk do ta urrejë atë - në lidhje me mësimet e fesë së dikujt -. Dhe kur të pyeta nëse të kishte tradhtuar ndonjëherë, ti m'u përgjigj kurrë. Dhe kështu nuk do të tradhtonin të Dërguarit. Dhe kur të pyeta nëse po e luftoje atë dhe ai po të luftonte ty, ti m'u përgjigj se kishte pasur luftëra të shpeshta dhe se luftërat e tua dhe të tij kishin ndryshuar. Ndonjëherë ai të mund dhe ndonjëherë mund ta mundësh ti në raste të tjera. Dhe kështu u sprovuan të Dërguarit dhe në fund fitorja ishte padyshim e tyre. Dhe kur të pyeta se çfarë të urdhëroi të bëje, ti u përgjigj se të urdhëroi ta adhuroje Allahun duke mos i shoqëruar shokë në asgjë dhe duke të ndaluar nga ajo që adhuronin paraardhësit e tu dhe të urdhëroi të falje namazin, të jepje shadakanë, të ishe i ndershëm, të përmbushje premtimet dhe të përmbushje urdhrin tënd. Mbreti tha: “Këto janë cilësitë e një Profeti. Në të vërtetë, unë e dija që Profeti i fundit ishte shfaqur, por kurrë nuk mendova se ai do të vinte nga mesi juaj - Kurejshët -. Nëse ajo që thua është e vërtetë, ai me të vërtetë do të sundojë tokën që tani është nën këmbët e mia, dhe nëse do të kisha ndonjë shpresë ta takoja, sigurisht që do ta detyroja veten ta takoja. Dhe nëse do të isha para tij, patjetër do t’ia laja shputat e këmbëve.” Ebu Sufjani tha: “Pastaj ai kërkoi një letër nga i Dërguari i Allahut (salallahu alejhi ue selem) dhe ia lexoi atij, përmbajtja e së cilës ishte: “Bismilahir rahmanir rahim.” Nga Muhamedi, shërbëtor i Allahut dhe i Dërguari i Tij, te Herakliu, Mbreti i Romakëve, siguri për ata që ndjekin udhëzimet. Pastaj, nga kjo, unë me të vërtetë ju thërras me thirrjen e Islamit. Hyni në Islam dhe do të jeni të sigurt. Hyni në Islam dhe Allahu do t'ju shpërblejë dyfish. Megjithatë, nëse ngurroni, atëherë do t'i mbani mëkatet e Erapanacionit. Dhe; -Në letër ai shkroi fjalët e Allahut QS Alu 'Imran ajeti 63- që do të thotë; -'O ithtarë të librit, le të -mbahemi- pas një fjalie - një dekreti - se nuk ka mosmarrëveshje midis nesh dhe jush; se ne nuk adhurojmë askënd tjetër përveç Allahut dhe nuk i shoqërojmë asgjë Atij dhe as nuk pranojmë të tjerë si zota përveç Allahut. Nëse ata kthehen, atëherë thuaju atyre: 'Shikoni; se ne jemi njerëz që i nënshtrohemi Allahut-'. Ebu Sufjani tha: 'Kur Mbreti mbaroi fjalimin e tij, papritmas u dëgjua një zhurmë e madhe nga njerëzit përreth tij nga dinjitarët romakë dhe zhurma e tyre u shtua dhe unë nuk e kuptova se çfarë po thoshin.' Pastaj na urdhëruan të largoheshim. Kur po bëhesha gati të largohesha me miqtë e mi dhe isha larguar nga kuvendi i tyre, u thashë miqve të mi: “Çështja e këtij djali të Ebu Kabsyah është me të vërtetë e madhe. Ky është një mbret i Beni Asfar - një komb romak me lëkurë të verdhë - për të cilin ai shqetësohet gjithashtu”. Ebu Sufjani tha përsëri: “Për Allahun, gjithmonë ndihesha i poshtëruar dhe isha shumë i sigurt se çështjet e tij fetare do të kishin sukses derisa më në fund Allahu ma hapi zemrën për të pranuar Islamin, edhe pse më parë e urreja”.