Hadith Representative
Ihlal
Imam Ahmad : 2240حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ حَدَّثَنَا خُصَيْفُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْجَزَرِيُّ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ قَالَ قُلْتُ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ يَا أَبَا الْعَبَّاسِ عَجَبًا لِاخْتِلَافِ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي إِهْلَالِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ أَوْجَبَ فَقَالَ إِنِّي لَأَعْلَمُ النَّاسِ بِذَلِكَ إِنَّهَا إِنَّمَا كَانَتْ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَجَّةً وَاحِدَةً فَمِنْ هُنَالِكَ اخْتَلَفُوا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَاجًّا فَلَمَّا صَلَّى فِي مَسْجِدِهِ بِذِي الْحُلَيْفَةِ رَكْعَتَيْهِ أَوْجَبَ فِي مَجْلِسِهِ فَأَهَلَّ بِالْحَجِّ حِينَ فَرَغَ مِنْ رَكْعَتَيْهِ فَسَمِعَ ذَلِكَ مِنْهُ أَقْوَامٌ فَحَفِظُوا عَنْهُ ثُمَّ رَكِبَ فَلَمَّا اسْتَقَلَّتْ بِهِ نَاقَتُهُ أَهَلَّ وَأَدْرَكَ ذَلِكَ مِنْهُ أَقْوَامٌ وَذَلِكَ أَنَّ النَّاسَ إِنَّمَا كَانُوا يَأْتُونَ أَرْسَالًا فَسَمِعُوهُ حِينَ اسْتَقَلَّتْ بِهِ نَاقَتُهُ يُهِلُّ فَقَالُوا إِنَّمَا أَهَلَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ اسْتَقَلَّتْ بِهِ نَاقَتُهُ ثُمَّ مَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا عَلَا عَلَى شَرَفِ الْبَيْدَاءِ أَهَلَّ وَأَدْرَكَ ذَلِكَ مِنْهُ أَقْوَامٌ فَقَالُوا إِنَّمَا أَهَلَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ عَلَا عَلَى شَرَفِ الْبَيْدَاءِ وَايْمُ اللَّهِ لَقَدْ أَوْجَبَ فِي مُصَلَّاهُ وَأَهَلَّ حِينَ اسْتَقَلَّتْ بِهِ نَاقَتُهُ وَأَهَلَّ حِينَ عَلَا عَلَى شَرَفِ الْبَيْدَاءِ فَمَنْ أَخَذَ بِقَوْلِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ أَهَلَّ فِي مُصَلَّاهُ إِذَا فَرَغَ مِنْ رَكْعَتَيْهِ
Al à dit [Yaqub] al à dit [mi pari] di [Ibn Ishaq] al à dit [Khushaif bin Abdurrahman Al Jazari] di [Said bin Jubair] al à dit; O ai dit a [Ibn Abbas]; “O Ibn Abbas, al è pardabon sorprendent la dispute jenfri i compagns dal Rasulullah Sallallahu Wasallam a rivuart dal ihlal dal Rasulullah Sallallahu Wasallam - scomençâ l’ihram cun intenzion - cuant che lu veve domandât”. Al disè; “Di fat, o soi la persone che lu cognòs miôr. Di fat, al jere dome un Hajj dal Rasulullah, daspò di li a jerin diviers. Il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al si è metût a fâ il Hajj, cuant che al à preât dôs raka’s inte sô moschee a Dzulhulaifah, al à fat deventâ obligatori pe sô assemblee, che une volte che al veve finît di fâ lis dôs raka’s al fasè la preiere dal Hajj. La int e sintû chest in maniere direte di lui e si ricuardà di lui, daspò al montà su la sô mont. Daspò che il so camêl al è lât vie, al à fat il so ihlal -intended-, e chest al fo cognossût di diviersis personis, chest al fo parcè che la int e vignive a man a man, cussì che a lu sintevin fâ il so ihlal -intenzionât- cuant che il so camêl al è lât vie, cussì a disevin; “In fat, il Rasulullah al veve l’intenzion - cuant che il so camêl al partì”. Po dopo il Rasulullah al cjaminà e cuant che al jere paralêl al baida al veve la intenzion - e chest al jere cognossût di tantis personis. Alore a disèrin; “In fat, il Rasulullah al veve une intenzion - cuant che il so camêl al jere paralêl a Baida”. Par Allah, al lu à rindût obligatori tal puest de preiere, e al veve la intenzion di fâlu cuant che il so camêl al le, al veve ancje la intenzion di fâlu cuant che al rivà al nivel di Baida. Cui che al si aderìs aes peraulis di Abdullah bin Abbas al fasarà halal - intenzion - tal puest de preiere tant che al varâ finît di fâ lis sôs dôs rak’ah.