-

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْأَنْصَارِيُّ حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ قَالَ أَنْبَأَنِي نَافِعٌ عَنْ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَاأَنْ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ أَصَابَ أَرْضًا بِخَيْبَرَ فَأَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْتَأْمِرُهُ فِيهَا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَصَبْتُ أَرْضًا بِخَيْبَرَ لَمْ أُصِبْ مَالًا قَطُّ أَنْفَسَ عِنْدِي مِنْهُ فَمَا تَأْمُرُ بِهِ قَالَ إِنْ شِئْتَ حَبَسْتَ أَصْلَهَا وَتَصَدَّقْتَ بِهَا قَالَ فَتَصَدَّقَ بِهَا عُمَرُ أَنَّهُ لَا يُبَاعُ وَلَا يُوهَبُ وَلَا يُورَثُ وَتَصَدَّقَ بِهَا فِي الْفُقَرَاءِ وَفِي الْقُرْبَى وَفِي الرِّقَابِ وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ وَابْنِ السَّبِيلِ وَالضَّيْفِ لَا جُنَاحَ عَلَى مَنْ وَلِيَهَا أَنْ يَأْكُلَ مِنْهَا بِالْمَعْرُوفِ وَيُطْعِمَ غَيْرَ مُتَمَوِّلٍقَالَ فَحَدَّثْتُ بِهِ ابْنَ سِيرِينَ فَقَالَ غَيْرَ مُتَأَثِّلٍ مَالًا

[Qutaibah bin Sa’id] powiedział nam, że [Muhammad bin 'Abdullah Al Anshariy] powiedział nam, że [Ibn 'Aun] powiedział, że [Nafi'] przekazał mi od [Ibn 'Umara radialiallahu 'anhuma], że 'Umar bin Al Khaththab radialiallahu 'anhu otrzymał kawałek ziemi w Chajbar, a następnie udał się do Proroka sallallaahu 'alaihi wasallam, aby zapytać go o opinię na temat tej ziemi i powiedział: „O Posłańcu Allaha, otrzymałem ziemię w Chajbar, której bogactwa nigdy nie uważałem za cenniejsze od niej. Co więc każesz mi zrobić z tą ziemią?”. Na to on odpowiedział: „Jeśli chcesz, możesz zachować (utrzymać) drzewa, a potem możesz dawać jałmużnę z (owoców)”. Ibn Umar, niech Allah będzie z niego zadowolony, powiedział: „Umar uczynił sadaqahah dla tego, czego nie sprzedał, nie rozdał ani nie odziedziczył, ale dał to fakirowi, krewnym, wolnym niewolnikom, fii sabilillah, ibnu sabil i na podejmowanie gości. I nie jest grzechem dla osoby, która się tym opiekuje, jeść z tego w sposób ma'ruf (poprawny) i karmić innych, nie zamierzając tego gromadzić. Narrator powiedział: „Potem opowiedziałem ten hadis Ibn Sirinowi, a on powiedział: „ghoiru muta'atstsal maalan” oznacza, że nie zabiera się majątku sieroty, aby połączyć go z własnym”.