Hadith Representative
Kafarat berhubungan pada saat puasa adalah membebaskan satu budak, berpuasa 2 bulan berturut-turut dan memberikan nafkah 60 fakir miskin
Imam Tirmidzi : 656حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ وَأَبَو عَمَّارٍ وَالْمَعْنَى وَاحِدٌ وَاللَّفْظُ لَفْظُ أَبِي عَمَّارٍ قَالَا أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَأَتَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكْتُ قَالَ وَمَا أَهْلَكَكَ قَالَ وَقَعْتُ عَلَى امْرَأَتِي فِي رَمَضَانَ قَالَ هَلْ تَسْتَطِيعُ أَنْ تُعْتِقَ رَقَبَةً قَالَ لَا قَالَ فَهَلْ تَسْتَطِيعُ أَنْ تَصُومَ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِ قَالَ لَا قَالَ فَهَلْ تَسْتَطِيعُ أَنْ تُطْعِمَ سِتِّينَ مِسْكِينًا قَالَ لَا قَالَ اجْلِسْ فَجَلَسَ فَأُتِيَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِعَرَقٍ فِيهِ تَمْرٌ وَالْعَرَقُ الْمِكْتَلُ الضَّخْمُ قَالَ تَصَدَّقْ بِهِ فَقَالَ مَا بَيْنَ لَابَتَيْهَا أَحَدٌ أَفْقَرَ مِنَّا قَالَ فَضَحِكَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى بَدَتْ أَنْيَابُهُ قَالَ فَخُذْهُ فَأَطْعِمْهُ أَهْلَكَقَالَ وَفِي الْبَاب عَنْ ابْنِ عُمَرَ وَعَائِشَةَ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي هُرَيْرَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا الْحَدِيثِ عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ فِي مَنْ أَفْطَرَ فِي رَمَضَانَ مُتَعَمِّدًا مِنْ جِمَاعٍ وَأَمَّا مَنْ أَفْطَرَ مُتَعَمِّدًا مِنْ أَكْلٍ أَوْ شُرْبٍ فَإِنَّ أَهْلَ الْعِلْمِ قَدْ اخْتَلَفُوا فِي ذَلِكَ فَقَالَ بَعْضُهُمْ عَلَيْهِ الْقَضَاءُ وَالْكَفَّارَةُ وَشَبَّهُوا الْأَكْلَ وَالشُّرْبَ بِالْجِمَاعِ وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَابْنِ الْمُبَارَكِ وَإِسْحَقَ و قَالَ بَعْضُهُمْ عَلَيْهِ الْقَضَاءُ وَلَا كَفَّارَةَ عَلَيْهِ لِأَنَّهُ إِنَّمَا ذُكِرَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْكَفَّارَةُ فِي الْجِمَاعِ وَلَمْ تُذْكَرْ عَنْهُ فِي الْأَكْلِ وَالشُّرْبِ وَقَالُوا لَا يُشْبِهُ الْأَكْلُ وَالشُّرْبُ الْجِمَاعَ وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ و قَالَ الشَّافِعِيُّ وَقَوْلُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِلرَّجُلِ الَّذِي أَفْطَرَ فَتَصَدَّقَ عَلَيْهِ خُذْهُ فَأَطْعِمْهُ أَهْلَكَ يَحْتَمِلُ هَذَا مَعَانِيَ يَحْتَمِلُ أَنْ تَكُونَ الْكَفَّارَةُ عَلَى مَنْ قَدَرَ عَلَيْهَا وَهَذَا رَجُلٌ لَمْ يَقْدِرْ عَلَى الْكَفَّارَةِ فَلَمَّا أَعْطَاهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا وَمَلَكَهُ فَقَالَ الرَّجُلُ مَا أَحَدٌ أَفْقَرَ إِلَيْهِ مِنَّا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خُذْهُ فَأَطْعِمْهُ أَهْلَكَ لِأَنَّ الْكَفَّارَةَ إِنَّمَا تَكُونُ بَعْدَ الْفَضْلِ عَنْ قُوتِهِ وَاخْتَارَ الشَّافِعِيُّ لِمَنْ كَانَ عَلَى مِثْلِ هَذَا الْحَالِ أَنْ يَأْكُلَهُ وَتَكُونَ الْكَفَّارَةُ عَلَيْهِ دَيْنًا فَمَتَى مَا مَلَكَ يَوْمًا مَا كَفَّرَ
سانوں دسیا اے [نشر بن علی جہدلامی] تے [ابو عمار] - حدیث دے معنی اک ہی نیں جد کہ حدیث دا تلفظ ابو عمار توں اے - انہاں دوناں نے فرمایا اے، سانوں [سفیان بن عینہ] توں [عز زہری] توں [حمید بن عبد العمانہ] توں [ہُمید بن عبدرہ] اک منہ توں فرمایا، دسیا اے، رسول اللہ صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم نے آکھیا، اے رسول اللہ، میرے تے ہائے۔ اوہنے پچھیا: 'تہانوں کیہڑی گل نے نقصان پہنچایا؟' اس نے جواب دتا، ميں نے ماہ رمضان دی دوپہر اپنی بیوی دے نال جنسی تعلقات رکھے، اس نے فرمایا: 'کیہ تسيں اک غلام نوں آزاد کرنے دے قابل ہو؟' اس نے جواب دتا، نئیں۔ اس نے کہیا: 'کی تسيں مسلسل دو مہینے روزہ رکھنے دے قابل ہو؟' اس نے جواب دتا، نئیں۔ اوہ اگے بولیا: 'کی تسیں سٹھّ غریباں نوں کھانا کھوا سکدے ہو؟' اس نے جواب دتا، نئیں۔ اوہ بولیا: 'بہہ جاؤ'۔ فیر اوہ بہہ گئے، فیر رسول اللہ صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم نوں کھجوراں دی اک بوری لیائی گئی، فیر آپ نے فرمایا: انھاں نوں صدقہ دیو۔ اوہناں آکھیا، مدینہ وچ ساڈے توں ودھ غریب کوئی نہیں۔ پھر رسول اللہ صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم اس وقت تک ہسدے سن جدوں تک کہ انہاں دے داڑھ نظر آندے سن ۔ اوہنے آکھیا: 'لؤ تے اپنے گھر والیاں نوں دے دیو'۔ -راوی- نے کہیا، اس باب 9 وچ ابن عمر، عیسیٰ تے عبد اللہ بن امرو توں وی اک -پینٹ- تریخ موجود اے۔ ابو عیسی نے کہیا، ابو ہریرہ دی حدیث اک حسن مستند حدیث اے۔ علماء اس حدیث وچ موجود قانون اُتے پابند نيں یعنی ماہ رمضان وچ دن دے وقت اپنی بیوی دے نال جماع کرکے جان بوجھ کر روزہ توڑدا اے۔ تاہم، جان بوجھ کر کھان پین نال روزہ توڑن آلے لوکاں دے حوالے نال علماء مختلف رائے رکھدے نیں۔ انہاں وچوں بعض جداں سفیان دست تسوری ، عبد اللہ بن المبارک تے اسحاق دا خیال اے کہ جو لوک جان بوجھ کر کھان پین توں روزہ توڑدے نيں انہاں نوں قضالہ بنانے تے کفرہ - اک جرمانہ - ادا کرنے دی پابندی اے - اوہ کھان پین نوں جماع دے برابر قرار دیندے نيں - دریں اثنا ، بعض علما جداں سعیہ تے اعظہ لوکاں دی رائے اے - جان بجھ کے کھان پین نال اپنا روزہ توڑ دیندے نیں - صرف قضلہ بنان دے پابند ہوندے نیں تے کافرہ ادا کرن تے پابند نئیں ہوندے، کیونکہ رسول اللہ صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم نے جو گل کفرہ محدود کرن دا ذکر کیتا اے اوہ صرف جیما لئی اے تے کھان پین دا ذکر نئیں کردا۔ ادھر کھانا پینا تے جیما اک نئیں ہوندے۔ امام سیافی نے فرمایا، رسول اللہ صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم دے صدقہ دینے دا حکم اس امکان نوں مسترد نئيں کردا اے کہ کافرہ صرف انہاں لوکاں دے لئی واجب اے جنہاں دے پاس برداشت ہوئے، کیونجے ایہ مرد کافرہ ادا کرنے دے متحمل نئيں ہُندے نيں۔ اس دے بعد رسول اللہ صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم نے اسنوں کھجوراں دا اک تھیلا دتا تے صدقہ دینے دا فرمایا۔ تاہم، انہاں دے بیان دے بعد کہ انہاں توں زیادہ فقیر کوئی نئيں اے، رسول اللہ صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم نے انہاں توں کہیا کہ اوہ اپنے خاندان دا پیٹ بھرن، کیونجے کافرہ دی ادائیگی اس بنیادی خوراک توں ادا کيتی جاندی سی جس دی ضرورت ہُندی اے۔ امام سیافی ترجیح دیندے نيں کہ اوہ لوک جو اس شخص دی حالت وچ نيں، کھجوراں نوں کھا لین، لیکن فیر وی اس دے پاس کفرہ -جرمانہ- ادا کرنے دا قرض اے، جے اوہ اس قابل نئيں اے تاں فیر اوہ کفرہ -جرمانہ- ادا کرنے اُتے پابند نئيں اے۔