Hadith Representative
Ka’ab berkata: akhirnya saya ditakdirkan untuk tidak ikut serta ke medan perang
Imam Muslim : 4973حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ مَوْلَى بَنِي أُمَيَّةَ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ ثُمَّ غَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزْوَةَ تَبُوكَ وَهُوَ يُرِيدُ الرُّومَ وَنَصَارَى الْعَرَبِ بِالشَّامِ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ كَانَ قَائِدَ كَعْبٍ مِنْ بَنِيهِ حِينَ عَمِيَ قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ يُحَدِّثُ حَدِيثَهُ حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ لَمْ أَتَخَلَّفْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا قَطُّ إِلَّا فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ غَيْرَ أَنِّي قَدْ تَخَلَّفْتُ فِي غَزْوَةِ بَدْرٍ وَلَمْ يُعَاتِبْ أَحَدًا تَخَلَّفَ عَنْهُ إِنَّمَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ يُرِيدُونَ عِيرَ قُرَيْشٍ حَتَّى جَمَعَ اللَّهُ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ عَدُوِّهِمْ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ وَلَقَدْ شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ حِينَ تَوَاثَقْنَا عَلَى الْإِسْلَامِ وَمَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهَا مَشْهَدَ بَدْرٍ وَإِنْ كَانَتْ بَدْرٌ أَذْكَرَ فِي النَّاسِ مِنْهَا وَكَانَ مِنْ خَبَرِي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ أَنِّي لَمْ أَكُنْ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْهُ فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ وَاللَّهِ مَا جَمَعْتُ قَبْلَهَا رَاحِلَتَيْنِ قَطُّ حَتَّى جَمَعْتُهُمَا فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ فَغَزَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَرٍّ شَدِيدٍ وَاسْتَقْبَلَ سَفَرًا بَعِيدًا وَمَفَازًا وَاسْتَقْبَلَ عَدُوًّا كَثِيرًا فَجَلَا لِلْمُسْلِمِينَ أَمْرَهُمْ لِيَتَأَهَّبُوا أُهْبَةَ غَزْوِهِمْ فَأَخْبَرَهُمْ بِوَجْهِهِمْ الَّذِي يُرِيدُ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَثِيرٌ وَلَا يَجْمَعُهُمْ كِتَابُ حَافِظٍ يُرِيدُ بِذَلِكَ الدِّيوَانَ قَالَ كَعْبٌ فَقَلَّ رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَتَغَيَّبَ يَظُنُّ أَنَّ ذَلِكَ سَيَخْفَى لَهُ مَا لَمْ يَنْزِلْ فِيهِ وَحْيٌ مِنْ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَغَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تِلْكَ الْغَزْوَةَ حِينَ طَابَتْ الثِّمَارُ وَالظِّلَالُ فَأَنَا إِلَيْهَا أَصْعَرُ فَتَجَهَّزَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَطَفِقْتُ أَغْدُو لِكَيْ أَتَجَهَّزَ مَعَهُمْ فَأَرْجِعُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا وَأَقُولُ فِي نَفْسِي أَنَا قَادِرٌ عَلَى ذَلِكَ إِذَا أَرَدْتُ فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى اسْتَمَرَّ بِالنَّاسِ الْجِدُّ فَأَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَادِيًا وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَلَمْ أَقْضِ مِنْ جَهَازِي شَيْئًا ثُمَّ غَدَوْتُ فَرَجَعْتُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى أَسْرَعُوا وَتَفَارَطَ الْغَزْوُ فَهَمَمْتُ أَنْ أَرْتَحِلَ فَأُدْرِكَهُمْ فَيَا لَيْتَنِي فَعَلْتُ ثُمَّ لَمْ يُقَدَّرْ ذَلِكَ لِي فَطَفِقْتُ إِذَا خَرَجْتُ فِي النَّاسِ بَعْدَ خُرُوجِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَحْزُنُنِي أَنِّي لَا أَرَى لِي أُسْوَةً إِلَّا رَجُلًا مَغْمُوصًا عَلَيْهِ فِي النِّفَاقِ أَوْ رَجُلًا مِمَّنْ عَذَرَ اللَّهُ مِنْ الضُّعَفَاءِ وَلَمْ يَذْكُرْنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى بَلَغَ تَبُوكَ فَقَالَ وَهُوَ جَالِسٌ فِي الْقَوْمِ بِتَبُوكَ مَا فَعَلَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ حَبَسَهُ بُرْدَاهُ وَالنَّظَرُ فِي عِطْفَيْهِ فَقَالَ لَهُ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ بِئْسَ مَا قُلْتَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَيْنَمَا هُوَ عَلَى ذَلِكَ رَأَى رَجُلًا مُبَيِّضًا يَزُولُ بِهِ السَّرَابُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُنْ أَبَا خَيْثَمَةَ فَإِذَا هُوَ أَبُو خَيْثَمَةَ الْأَنْصَارِيُّ وَهُوَ الَّذِي تَصَدَّقَ بِصَاعِ التَّمْرِ حِينَ لَمَزَهُ الْمُنَافِقُونَ فَقَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ فَلَمَّا بَلَغَنِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ تَوَجَّهَ قَافِلًا مِنْ تَبُوكَ حَضَرَنِي بَثِّي فَطَفِقْتُ أَتَذَكَّرُ الْكَذِبَ وَأَقُولُ بِمَ أَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ غَدًا وَأَسْتَعِينُ عَلَى ذَلِكَ كُلَّ ذِي رَأْيٍ مِنْ أَهْلِي فَلَمَّا قِيلَ لِي إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَظَلَّ قَادِمًا زَاحَ عَنِّي الْبَاطِلُ حَتَّى عَرَفْتُ أَنِّي لَنْ أَنْجُوَ مِنْهُ بِشَيْءٍ أَبَدًا فَأَجْمَعْتُ صِدْقَهُ وَصَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَادِمًا وَكَانَ إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِالْمَسْجِدِ فَرَكَعَ فِيهِ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ لِلنَّاسِ فَلَمَّا فَعَلَ ذَلِكَ جَاءَهُ الْمُخَلَّفُونَ فَطَفِقُوا يَعْتَذِرُونَ إِلَيْهِ وَيَحْلِفُونَ لَهُ وَكَانُوا بِضْعَةً وَثَمَانِينَ رَجُلًا فَقَبِلَ مِنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَانِيَتَهُمْ وَبَايَعَهُمْ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمْ وَوَكَلَ سَرَائِرَهُمْ إِلَى اللَّهِ حَتَّى جِئْتُ فَلَمَّا سَلَّمْتُ تَبَسَّمَ تَبَسُّمَ الْمُغْضَبِ ثُمَّ قَالَ تَعَالَ فَجِئْتُ أَمْشِي حَتَّى جَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ لِي مَا خَلَّفَكَ أَلَمْ تَكُنْ قَدْ ابْتَعْتَ ظَهْرَكَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي وَاللَّهِ لَوْ جَلَسْتُ عِنْدَ غَيْرِكَ مِنْ أَهْلِ الدُّنْيَا لَرَأَيْتُ أَنِّي سَأَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ بِعُذْرٍ وَلَقَدْ أُعْطِيتُ جَدَلًا وَلَكِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَئِنْ حَدَّثْتُكَ الْيَوْمَ حَدِيثَ كَذِبٍ تَرْضَى بِهِ عَنِّي لَيُوشِكَنَّ اللَّهُ أَنْ يُسْخِطَكَ عَلَيَّ وَلَئِنْ حَدَّثْتُكَ حَدِيثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَيَّ فِيهِ إِنِّي لَأَرْجُو فِيهِ عُقْبَى اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَانَ لِي عُذْرٌ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْكَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا هَذَا فَقَدْ صَدَقَ فَقُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِيكَ فَقُمْتُ وَثَارَ رِجَالٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ فَاتَّبَعُونِي فَقَالُوا لِي وَاللَّهِ مَا عَلِمْنَاكَ أَذْنَبْتَ ذَنْبًا قَبْلَ هَذَا لَقَدْ عَجَزْتَ فِي أَنْ لَا تَكُونَ اعْتَذَرْتَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَا اعْتَذَرَ بِهِ إِلَيْهِ الْمُخَلَّفُونَ فَقَدْ كَانَ كَافِيَكَ ذَنْبَكَ اسْتِغْفَارُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَكَ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زَالُوا يُؤَنِّبُونَنِي حَتَّى أَرَدْتُ أَنْ أَرْجِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُكَذِّبَ نَفْسِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ لَهُمْ هَلْ لَقِيَ هَذَا مَعِي مِنْ أَحَدٍ قَالُوا نَعَمْ لَقِيَهُ مَعَكَ رَجُلَانِ قَالَا مِثْلَ مَا قُلْتَ فَقِيلَ لَهُمَا مِثْلَ مَا قِيلَ لَكَ قَالَ قُلْتُ مَنْ هُمَا قَالُوا مُرَارَةُ بْنُ الرَّبِيعَةَ الْعَامِرِيُّ وَهِلَالُ بْنُ أُمَيَّةَ الْوَاقِفِيُّ قَالَ فَذَكَرُوا لِي رَجُلَيْنِ صَالِحَيْنِ قَدْ شَهِدَا بَدْرًا فِيهِمَا أُسْوَةٌ قَالَ فَمَضَيْتُ حِينَ ذَكَرُوهُمَا لِي قَالَ وَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمُسْلِمِينَ عَنْ كَلَامِنَا أَيُّهَا الثَّلَاثَةُ مِنْ بَيْنِ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهُ قَالَ فَاجْتَنَبَنَا النَّاسُ وَقَالَ تَغَيَّرُوا لَنَا حَتَّى تَنَكَّرَتْ لِي فِي نَفْسِيَ الْأَرْضُ فَمَا هِيَ بِالْأَرْضِ الَّتِي أَعْرِفُ فَلَبِثْنَا عَلَى ذَلِكَ خَمْسِينَ لَيْلَةً فَأَمَّا صَاحِبَايَ فَاسْتَكَانَا وَقَعَدَا فِي بُيُوتِهِمَا يَبْكِيَانِ وَأَمَّا أَنَا فَكُنْتُ أَشَبَّ الْقَوْمِ وَأَجْلَدَهُمْ فَكُنْتُ أَخْرُجُ فَأَشْهَدُ الصَّلَاةَ وَأَطُوفُ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يُكَلِّمُنِي أَحَدٌ وَآتِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُسَلِّمُ عَلَيْهِ وَهُوَ فِي مَجْلِسِهِ بَعْدَ الصَّلَاةِ فَأَقُولُ فِي نَفْسِي هَلْ حَرَّكَ شَفَتَيْهِ بِرَدِّ السَّلَامِ أَمْ لَا ثُمَّ أُصَلِّي قَرِيبًا مِنْهُ وَأُسَارِقُهُ النَّظَرَ فَإِذَا أَقْبَلْتُ عَلَى صَلَاتِي نَظَرَ إِلَيَّ وَإِذَا الْتَفَتُّ نَحْوَهُ أَعْرَضَ عَنِّي حَتَّى إِذَا طَالَ ذَلِكَ عَلَيَّ مِنْ جَفْوَةِ الْمُسْلِمِينَ مَشَيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ جِدَارَ حَائِطِ أَبِي قَتَادَةَ وَهُوَ ابْنُ عَمِّي وَأَحَبُّ النَّاسِ إِلَيَّ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَوَاللَّهِ مَا رَدَّ عَلَيَّ السَّلَامَ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا قَتَادَةَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمَنَّ أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ قَالَ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ فَفَاضَتْ عَيْنَايَ وَتَوَلَّيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ الْجِدَارَ فَبَيْنَا أَنَا أَمْشِي فِي سُوقِ الْمَدِينَةِ إِذَا نَبَطِيٌّ مِنْ نَبَطِ أَهْلِ الشَّامِ مِمَّنْ قَدِمَ بِالطَّعَامِ يَبِيعُهُ بِالْمَدِينَةِ يَقُولُ مَنْ يَدُلُّ عَلَى كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ فَطَفِقَ النَّاسُ يُشِيرُونَ لَهُ إِلَيَّ حَتَّى جَاءَنِي فَدَفَعَ إِلَيَّ كِتَابًا مِنْ مَلِكِ غَسَّانَ وَكُنْتُ كَاتِبًا فَقَرَأْتُهُ فَإِذَا فِيهِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنَا أَنَّ صَاحِبَكَ قَدْ جَفَاكَ وَلَمْ يَجْعَلْكَ اللَّهُ بِدَارِ هَوَانٍ وَلَا مَضْيَعَةٍ فَالْحَقْ بِنَا نُوَاسِكَ قَالَ فَقُلْتُ حِينَ قَرَأْتُهَا وَهَذِهِ أَيْضَا مِنْ الْبَلَاءِ فَتَيَامَمْتُ بِهَا التَّنُّورَ ف
Huet mir [Abu Ath Thahir Ahmad bin 'Amru bin 'Abdullah bin 'Amru bin Sarh] erzielt, de Sklav vun den Umayyaden, huet mir erzielt, datt [Ibnu Wahb] mir [Yunus] erzielt huet, datt [Ibn Shihab] gesot huet: 'De Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam ass eemol an d'Schluecht vun Tabuk gaangen, fir sech géint d'Réimer an d'Araber ze stellen, déi Chrëschten a Syrien waren.' Den Ibn Shihab sot: 'Mir gouf vum [Abdul Rahman bin Abdullah bin Ka'ab bin Malik] erzielt, datt den Abdullah bin Ka'ab bin Malik - den Abdullah bin Ka'ab war ee vun de Jonge vum Ka'ab, deen de Ka'ab begleet huet, wéi hien blann war - hie sot: 'Ech hunn de Ka'ab bin Malik eemol vun engem Evenement iwwer sech selwer héieren erzielen, wéi hien dem Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam an der Schluecht vun Tabuk ugeschloss huet'. De Ka'ab bin Malik sot; „Ech sinn ni zréckgelooss ginn, wéi ech de Prophet sallallahu 'alaihi wasallam an de Kricher begleet hunn, un deenen hien deelgeholl huet, ausser am Tabuk-Krich, awer ech sinn och am Badr-Krich zréckgelooss ginn. De Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam huet ni e Moslem kritiséiert, deen net um Badr-Krich deelgeholl huet, dëst war well de Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam an d'Muslime - am Badr-Krich - war dat ursprénglecht Zil nëmmen, déi Quraish-Ongleeweg unzegräifen, déi op Kamellen gereest sinn, bis Allah d'Muslime mat hire Feinde zesummebruecht huet, ouni eng virdru vereinbart Zäit. Deemools hunn ech mam Rasulullah an der Nuecht vun 'Aqabah deelgeholl, wéi mir versprach hunn, den Islam ze verdeedegen. Meiner Meenung no ass d'Participatioun um Badr-Krich net vergläichbar mat der Participatioun un der Nuecht vun Aqabah, och wann de Badr-Krich bei de meeschte Leit méi populär ass. Zu de Geschichten, wou ech net mam Rasulullah um Tabuk-Krich deelgeholl hunn, gehéieren déi folgend: 'Ech war komplett hëlleflos a keen hat méi Fräiheet wéi ech, wéi ech net um Tabuk-Krich deelgeholl hunn.'" Bei Allah, virdru hunn ech guer keng zwee Reidendéieren fir verschidde Schluechte virbereet. Mee an dësem Tabuk-Krich hunn ech zwee Reidendéieren virbereet. Schlussendlech ass de Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam an d'Schluecht vun Tabuk gaangen, wéi d'Wieder ganz waarm war. Et kann ee soen, datt hien eng ganz laang Distanz gereest ass a voller Risiken war a mat enger grousser Zuel vu Feinde konfrontéiert war. Dunn huet de Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam de Muslime erkläert, wat si mat him begéine géifen. Dofir huet hien de Muslime bestallt, genuch Krichsmaterial virzebereeden. Zu där Zäit hunn vill Muslime de Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam begleet, ouni per Zouweisungsbréif zum Kampf ernannt ze ginn. De Ka'ab sot: 'Et gouf e Mann, deen net opgedaucht ass, well hie wollt aus dem Krich eraus bleiwen. Hie verdächtegt, datt säin Net-Konformitéit net vum Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam bekannt géif ginn - soulaang keng Offenbarung iwwer hie vum Allah Azza Wa Jalla erofkënnt -.' Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam ass zu Tabuk an de Krich gaangen, wéi d'Fruuchternte sou zefriddestellend war, datt ech meng Opmierksamkeet vun der Ernte ofwenden hu missen. Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam an d'Muslimen, déi deelgeholl hunn, hunn sech prett gemaach an ech sinn direkt mat hinne no Versuergung sichen gaangen. Dann sinn ech heem gaangen, ouni iwwerhaapt Versuergung ze kréien. Ech hunn zu mir gesot: 'Ech kann zu all Moment Versuergung virbereeden. Ech sinn ëmmer an engem Rätsel tëscht Jo an Nee, bis d'Leit méi prett sinn'. Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam ass mat de Muslimen fortgaangen, während ech iwwerhaapt keng Versuergung virbereet hat. Schlussendlech sinn ech fortgaangen, dann sinn ech heem gaangen, ouni eppes virzebereeden. Ech war ëmmer sou a Zweiwel, ob ech um Krich deelhuele soll oder net, bis déi muslimesch Truppen fortgerannt waren an de Krich scho gewütet huet. Dann wollt ech mech op d'Schluechtfeld setzen - awer dat war just Wonschdenken - an um Enn war ech bestëmmt, net op d'Schluechtfeld ze setzen. Nodeems de Messenger vu Gott (Fridden a Segen vun Gott sief mat him) op de Schluechtfeld vun Tabuk fortgaangen ass, huet d'Trauregkeet mech iwwerwältegt. Wéi ech an d'Mëtt vun der Ëmgéigend erausgaange sinn, hunn ech gemierkt, datt ech keen anere begéine konnt, ausser Leit, déi an der Heuchelei waren, oder schwaach Leit, déi vum Allah Azza Wa Jalla Ausriede kritt hunn. Mëttlerweil huet de Messenger vu Gott (Fridden a Segen vun Gott sief mat him) sech net un mech erënnert, bis hien zu Tabuk ukomm ass. Dunn, wéi hien ënner senge Begleeder souz, huet hien op eemol gefrot: "Firwat ass de Ka'ab bin Malik net mat eis komm?" E Begleeder vu Bani Salimah huet geäntwert: "O Messenger vu Gott, et schéngt, datt de Ka'ab bin Malik méi ëm sech selwer këmmert wéi ëm dëse Kampf?" Wéi hien d'Wierder vum Begleeder héieren huet, sot de Muadh bin Jabal: "O Frënd, wat e schlecht Wuert hues du! Bei Gott, O Messenger vu Gott, ech weess, datt de Ka'ab bin Malik e gudde Mënsch ass." Dunn ass de Messenger vu Gott (Fridden a Segen vun Gott sief mat him) roueg bliwwen. Wéi hien esou roueg war, huet hien op eemol e Mann mat engem Eisenhelm gesinn, deen schwéier ze erkennen war. Dunn huet de Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam gesot: 'Du muss den Abu Khaitsamah sinn?' Et huet sech erausgestallt, datt dës Persoun wierklech den Abu Khaitsamah Al Ansari war, e Frënd, deen eemol eng Sha' vun Dates ginn huet, wéi hien vun Heuchler veruerteelt gouf. De Ka'ab bin Malik sot: 'Wéi ech héieren hunn, datt de Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam sech prett gemaach huet, aus der Schluecht vun Tabuk zréckzekommen, war ech mat Trauregkeet gefëllt. Dunn hunn ech ugefaangen Ausrieden ze erdenken fir ze léien. Ech hunn zu mir gesot: 'Wat fir e Grond kann mech virum Roserei vum Prophet retten?' Fir domat ëmzegoen, hunn ech meng Famill ëm Hëllef gefrot, déi mir Rot kéint ginn. Wéi een mir gesot huet, datt de Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam bal an der Stad Medina ukomm wier, ass de Grond fir ze léien aus mengem Kapp verschwonnen. Schlussendlech hunn ech gemierkt, datt ech de Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam guer net léie konnt. Dofir musst ech him d'Wourecht soen. Kuerz drop ass de Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam an der Stad Medina ukomm. Wéi gewinnt ass hien direkt an d'Moschee gaangen - wéi et seng Traditioun all Kéier war, wann hien vun enger Rees an eng Géigend koum - fir Gebieder ze maachen. Nodeems hien d'Sunnah-Gebied gemaach hat, huet de Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam direkt mat senge Frënn geschwat. Duerno koumen e puer Frënn, déi keng Zäit haten, fir un de Kämpf mat de Muslimen deelzehuelen, an hunn him verschidde Grënn duerch Fluchen vermëttelt. Et gëtt geschat, datt et méi wéi achtzeg Leit goufen, déi net un de Kämpf deelgeholl hunn. Et stellt sech eraus, datt de Prophet d'Éierlechkeet vun deenen, déi net um Krich deelgeholl hunn, akzeptéiert huet, hinnen d'Trei geschwuer huet, fir si ëm Verzeiung gefrot huet an dat, wat se an hiren Häerzer verstoppt hunn, un Allah iwwerginn huet. E puer Momenter méi spéit sinn ech bei de Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam komm. Nodeems ech hie begréisst hat, huet hie gelächelt wéi d'Laachen vun enger rosener Persoun. Dann sot hien: 'Komm hei!' Dann sinn ech méi no bei hie gaangen, bis ech direkt virun him souz. Duerno huet de Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam gefrot: 'Firwat kämpfs du net mat eis, O Ka'ab? Hues du net versprach, däi Kierper a Séil dem Islam z'iwwerginn?' Ech hunn geäntwert: 'O Messenger vu Gott, bei Gott, wann ech bei engem anere wéi dir sëtze géif, sinn ech sécher, datt ech wéinst de Grënn an Argumenter, déi ech presentéiert hunn, vu sengem Roserei fräi wier. Awer bei Gott, ech weess, datt wann ech dir elo Grënn ginn, déi voller Ligen sinn, fir datt du net rosen bass, sécherlech Allah dee wäert sinn, deen dech rosen op mech mécht. Wann ech dir, O Messenger vu Gott, meng richteg an éierlech Grënn presentéieren, an du mech dann aus dëse Grënn schëlls, dann akzeptéieren ech dat mat Freed. Loosst Allah mech mat mengen éierleche Wierder bestrofen. Bei Gott, et gëtt keen Alter, dat mech dovun ofhält, um Krich deelzehuelen.' Bei Gott, ech war deemools komplett hëlleflos, och wann ech eng ganz limitéiert Méiglechkeet hat, mech mam Kampf géint d'Muslimen ze verbannen. Wéi de Messenger vu Gott dëst oprecht Geständnis héieren huet, sot hien: "Dës Persoun huet éierlech a korrekt geschwat. Dofir, bleift stoen, bis Allah Iech eng Entscheedung gëtt." Schlussendlech sinn ech opgestan an hunn mech vu senger Säit ewechbeweegt. Kuerz drop sinn e puer Leit aus Bani Salimah mir nogaangen a soten: "O Ka'ab, bei Gott, virdru woussten mir net, datt Dir e Feeler/eng Sënn gemaach hutt. Dir hutt dem Messenger vu Gott d'Grënn net wierklech erkläert, wéi d'Grënn, déi vun anere Frënn virgedroe goufen, déi net an de Krich gaange sinn. Tatsächlech ass et nëmmen d'Istighfar vum Messenger vu Gott fir Iech, déi Är Sënne läscht." De Ka'ab bin Malik sot duerno: "Bei Gott, si beleidegen mech ëmmer, bis ech zréck beim Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam' wëll goen, an dann léien ech mech selwer un." De Ka'ab bin Malik sot: "Gëtt et iergendeen aneren, deen virum Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam' opgetrueden ass, wéi ech?" ' D'Leit vu Bani Salimah hunn geäntwert: 'Jo. Et gëtt nach zwee Leit wéi Dir.' Déi zwee Männer hunn dem Messenger vu Gott dat gesot, wat Dir gesot hutt, an de Messenger vu Gott huet hinnen geäntwert, wéi hien Iech geäntwert huet. De Ka'ab bin Malik sot: 'Dann hunn ech gefrot: 'Wien sinn dës zwee Männer, O Begleeder?' Si, d'Banu Salimah, hunn geäntwert: 'Dës zwee Männer sinn de Murarah bin Rabi'ah Al Amin an den Hilal bin Ummayah Al Waqifi.' De Ka'ab bin Malik sot: 'Dann hunn si zwee gerecht Begleeder ernimmt, déi un der Schluecht vu Badr deelgeholl hunn, an allebéid si wäertvoll, gutt Virbiller ze sinn. Duerno sinn ech fortgaang, wéi si mir dës zwee Männer ernimmt hunn.' De Ka'ab bin Malik sot: 'E puer Deeg méi spéit huet de Messenger vu Gott (Fridden a Segen vun Allah sinn op him) de Muslimen verbueden, mat eis dräi ze schwätzen, déi net un der Schluecht vun Tabuk deelgeholl hunn. Zënterhier hunn d'Muslimen ugefaang, sech ze distanzéieren an hir Astellung zu eis dräi geännert, bis dës Äerd sech fir eis komesch ugefillt huet.' Et huet ausgesinn, wéi wann dës Äerd net méi déi Äerd wier, déi ech jeemools virdru bewunnt hat, an dat ass fofzeg Nuechte sou weidergaangen.‘ Zwee vu menge Frënn, déi net um Tabuk-Krich deelgeholl hunn, knien elo traureg an hirem Haus a kräischen, während ech e staarke jonke Mann sinn. Ech verhalen mech weiderhin normal a maachen alldeeglech Aktivitéiten wéi gewinnt. Ech sinn trotzdem aus dem Haus gaangen, sinn an d'Moschee gaangen, fir mat anere Muslimen un de Gemeinschaftsgebieder deelzehuelen, an sinn um Maart ronderëm gaangen, och wann keen mat mir schwätze wollt. Bis ech een Dag op de Profet sallallaahu 'alaihi wasallam zougaangen sinn an hie begréisst hunn, wéi hien no dem Gebiet op sengem Sëtz souz. Ech hunn mech gefrot: 'Wäert de Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam seng Lëpse beweegen, fir op d'Begréissung ze äntwerten oder net? Dann hunn ech beim Gesandte vu Gott gebiet, während ech him kuerz ugekuckt hunn. Wéi ech mech virbereet hunn, ze bieden, huet hien mech ugekuckt. An wéi ech mech zu him gedréint hunn, huet hien seng Aen vu mir ofgeholl.‘ Nodeems ech eng laang Zäit vun der muslimescher Gesellschaft isoléiert war, sinn ech spazéiere gaangen, bis ech den Zaun vum Gaart vum Abu Qatadah erreecht hunn. Den Abu Qatadah ass de Jong vu mengem Monni - mengem Cousin - an hien ass déi Persoun, déi ech gär hunn. Wéi ech do ukomm sinn, hunn ech him Moien gesot. Mee bei Allah, hien huet meng Begréissung guer net beäntwert. Schlussendlech hunn ech de Courage fonnt, hie ze froen: 'O Abu Qatadah, ech schwieren dir am Numm vun Allah, weess du net, datt ech Allah a säi Messenger wierklech gär hunn?' Et huet sech erausgestallt, datt den Abu Qatadah just roueg war. Dann hunn ech meng Wierder nach eng Kéier geflucht, wéi déi éischt Kéier. Mee hie blouf roueg. Dann hunn ech widderholl, wat ech gesot hunn, an hien huet geäntwert: 'Tatsächlech wëssen Allah a säi Messenger et besser.' Wéi ech seng Wierder héieren hunn, hunn Tréinen meng Aen gefëllt an ech sinn heemgaang, wärend ech duerch de Gaart spazéiere gaange sinn. Wéi ech um Medina Maart spazéiere gaange sinn, huet e Mann aus dem Land Syrien, deen an der Stad Medina Liewensmëttel verkaaft huet, gefrot: 'Wien kann mir weisen, wou de Ka'ab bin Malik ass?' Dann hunn d'Leit mir et gewisen, bis déi Persoun bei mech koum an mir e Bréif vum Kinnek vu Ghassan ginn huet. Well ech liesen a schreiwe konnt, hunn ech den Inhalt vum Bréif verstanen. Et huet sech erausgestallt, datt den Inhalt vum Bréif folgend war: 'Mir hunn héieren, datt Äre Frënd - dat heescht de Messenger vun Allah sallallaahu 'alaihi wasallam - Iech vun den ëffentleche Relatiounen isoléiert huet, während Äre Här selwer Iech net sou verschwendt. Dofir, maacht mat, mir wäerten Iech sécher hëllefen.' Nodeems ech de Bréif gelies hat, hunn ech gesot: 'Eigentlech ass dëse Bréif och eng Katastroph fir mech.' Dann hunn ech en an d'Feier geluecht a verbrannt, bis en zerstéiert war. No véierzeg Deeg ëffentlecher Isolatioun huet sech erausgestallt, datt Gottes Offenbarung net erofkomm war. Bis enges Daags e Messenger vum Messenger vun Allah sallallaahu 'alaihi wasallam bei mech koum mat enger Botschaft: 'O Ka'b, wierklech huet de Messenger vun Allah sallallaahu 'alaihi wasallam Iech befielt, Är Fra ze vermeiden.' Ech hunn gefrot: 'Soll ech mech scheeden oder wat?' De Messenger huet geäntwert: 'Dir braucht Iech net scheeden. Mee, vermeit et einfach a këmmert Iech net drëm.' Dann hunn ech zu menger Fra gesot; „O Schwëster, du solls als éischt heem bei deng Elteren goen a bei hinne bleiwen, bis Allah eng kloer Entscheedung an dëser Saach gëtt.“ De Ka'ab bin Malik sot: „Kuerz drop ass d'Fra vum Hilal bin Umayyah bei de Messenger vu Gott gaangen a gefrot: „O Messenger vu Gott, den Hilal bin Umayyah ass al a schwaach an huet keng Dénger. Dofir loosst mech mech ëm hie këmmeren.“ De Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam huet geäntwert: „Nee. Et ass am beschten, wann s du hien net als éischt beglees an hie soll eng Zäit laang net bei dir sinn.“ D'Fra vum Hilal ass onopfälleg bliwwen a sot: „Bei Allah, O Messenger vu Gott, elo huet hien kee Begeeschterung méi fir d'Liewen. Hie kräischt ëmmer, zënter hien dëst Problem begéint ass bis elo.“ De Ka'ab bin Malik sot: „ E puer vu menge Familljemembere soten: "Dir sollt als éischt de Messenger vu Gott ëm Erlaabnes froen, wat Är Fra ugeet. Well de Messenger vu Gott, Fridden a Segen sief mat him, selwer dem Hilal bin Umayyah d'Erlaabnes ginn huet, sech ëm hire Mann ze këmmeren." De Ka'ab bin Malik sot: "Ech wäert de Messenger vu Gott, Fridden a Segen sief mat him, net ëm Erlaabnes froen, wat meng Fra ugeet. Well, schliisslech wäert ech net wëssen, wéi de Messenger vu Gott äntwere wäert, wann ech seng Erlaabnes froen, während ech nach jonk sinn." De Ka'ab bin Malik sot: "Et huet sech erausgestallt, datt dëst zéng Nuechte sou weidergaangen ass, sou datt et fofzeg Nuechte fir eis waren, ugefaange vun deem Moment wou de Muslime verbueden war, mat eis ze schwätzen." De Ka'ab bin Malik sot: "Dann hunn ech an der fofzegster Nuecht d'Mueresgebitt hannen am Haus gemaach. Wéi ech am Gebiet souz, war ech voller Bedauern an Trauregkeet. Et schéngt, wéi wann dës grouss Äerd mir enk wier. Op eemol hunn ech een haart iwwer den Horizont ruffen héieren: 'O Ka'ab bin Malik, freeë dech!' Also sinn ech op d'Kopp gefall a wousst, datt ech vu mengem Problem befreit war." De Ka'ab bin Malik sot: "Dann huet de Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam de Muslime verkënnegt, datt et eriwwer wier."