Hadith Representative
Ka’ab berkata: akhirnya saya ditakdirkan untuk tidak ikut serta ke medan perang
Imam Muslim : 4973حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ مَوْلَى بَنِي أُمَيَّةَ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ ثُمَّ غَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزْوَةَ تَبُوكَ وَهُوَ يُرِيدُ الرُّومَ وَنَصَارَى الْعَرَبِ بِالشَّامِ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ كَانَ قَائِدَ كَعْبٍ مِنْ بَنِيهِ حِينَ عَمِيَ قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ يُحَدِّثُ حَدِيثَهُ حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ لَمْ أَتَخَلَّفْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا قَطُّ إِلَّا فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ غَيْرَ أَنِّي قَدْ تَخَلَّفْتُ فِي غَزْوَةِ بَدْرٍ وَلَمْ يُعَاتِبْ أَحَدًا تَخَلَّفَ عَنْهُ إِنَّمَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ يُرِيدُونَ عِيرَ قُرَيْشٍ حَتَّى جَمَعَ اللَّهُ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ عَدُوِّهِمْ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ وَلَقَدْ شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ حِينَ تَوَاثَقْنَا عَلَى الْإِسْلَامِ وَمَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهَا مَشْهَدَ بَدْرٍ وَإِنْ كَانَتْ بَدْرٌ أَذْكَرَ فِي النَّاسِ مِنْهَا وَكَانَ مِنْ خَبَرِي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ أَنِّي لَمْ أَكُنْ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْهُ فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ وَاللَّهِ مَا جَمَعْتُ قَبْلَهَا رَاحِلَتَيْنِ قَطُّ حَتَّى جَمَعْتُهُمَا فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ فَغَزَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَرٍّ شَدِيدٍ وَاسْتَقْبَلَ سَفَرًا بَعِيدًا وَمَفَازًا وَاسْتَقْبَلَ عَدُوًّا كَثِيرًا فَجَلَا لِلْمُسْلِمِينَ أَمْرَهُمْ لِيَتَأَهَّبُوا أُهْبَةَ غَزْوِهِمْ فَأَخْبَرَهُمْ بِوَجْهِهِمْ الَّذِي يُرِيدُ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَثِيرٌ وَلَا يَجْمَعُهُمْ كِتَابُ حَافِظٍ يُرِيدُ بِذَلِكَ الدِّيوَانَ قَالَ كَعْبٌ فَقَلَّ رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَتَغَيَّبَ يَظُنُّ أَنَّ ذَلِكَ سَيَخْفَى لَهُ مَا لَمْ يَنْزِلْ فِيهِ وَحْيٌ مِنْ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَغَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تِلْكَ الْغَزْوَةَ حِينَ طَابَتْ الثِّمَارُ وَالظِّلَالُ فَأَنَا إِلَيْهَا أَصْعَرُ فَتَجَهَّزَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَطَفِقْتُ أَغْدُو لِكَيْ أَتَجَهَّزَ مَعَهُمْ فَأَرْجِعُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا وَأَقُولُ فِي نَفْسِي أَنَا قَادِرٌ عَلَى ذَلِكَ إِذَا أَرَدْتُ فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى اسْتَمَرَّ بِالنَّاسِ الْجِدُّ فَأَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَادِيًا وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَلَمْ أَقْضِ مِنْ جَهَازِي شَيْئًا ثُمَّ غَدَوْتُ فَرَجَعْتُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى أَسْرَعُوا وَتَفَارَطَ الْغَزْوُ فَهَمَمْتُ أَنْ أَرْتَحِلَ فَأُدْرِكَهُمْ فَيَا لَيْتَنِي فَعَلْتُ ثُمَّ لَمْ يُقَدَّرْ ذَلِكَ لِي فَطَفِقْتُ إِذَا خَرَجْتُ فِي النَّاسِ بَعْدَ خُرُوجِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَحْزُنُنِي أَنِّي لَا أَرَى لِي أُسْوَةً إِلَّا رَجُلًا مَغْمُوصًا عَلَيْهِ فِي النِّفَاقِ أَوْ رَجُلًا مِمَّنْ عَذَرَ اللَّهُ مِنْ الضُّعَفَاءِ وَلَمْ يَذْكُرْنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى بَلَغَ تَبُوكَ فَقَالَ وَهُوَ جَالِسٌ فِي الْقَوْمِ بِتَبُوكَ مَا فَعَلَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ حَبَسَهُ بُرْدَاهُ وَالنَّظَرُ فِي عِطْفَيْهِ فَقَالَ لَهُ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ بِئْسَ مَا قُلْتَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَيْنَمَا هُوَ عَلَى ذَلِكَ رَأَى رَجُلًا مُبَيِّضًا يَزُولُ بِهِ السَّرَابُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُنْ أَبَا خَيْثَمَةَ فَإِذَا هُوَ أَبُو خَيْثَمَةَ الْأَنْصَارِيُّ وَهُوَ الَّذِي تَصَدَّقَ بِصَاعِ التَّمْرِ حِينَ لَمَزَهُ الْمُنَافِقُونَ فَقَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ فَلَمَّا بَلَغَنِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ تَوَجَّهَ قَافِلًا مِنْ تَبُوكَ حَضَرَنِي بَثِّي فَطَفِقْتُ أَتَذَكَّرُ الْكَذِبَ وَأَقُولُ بِمَ أَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ غَدًا وَأَسْتَعِينُ عَلَى ذَلِكَ كُلَّ ذِي رَأْيٍ مِنْ أَهْلِي فَلَمَّا قِيلَ لِي إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَظَلَّ قَادِمًا زَاحَ عَنِّي الْبَاطِلُ حَتَّى عَرَفْتُ أَنِّي لَنْ أَنْجُوَ مِنْهُ بِشَيْءٍ أَبَدًا فَأَجْمَعْتُ صِدْقَهُ وَصَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَادِمًا وَكَانَ إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِالْمَسْجِدِ فَرَكَعَ فِيهِ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ لِلنَّاسِ فَلَمَّا فَعَلَ ذَلِكَ جَاءَهُ الْمُخَلَّفُونَ فَطَفِقُوا يَعْتَذِرُونَ إِلَيْهِ وَيَحْلِفُونَ لَهُ وَكَانُوا بِضْعَةً وَثَمَانِينَ رَجُلًا فَقَبِلَ مِنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَانِيَتَهُمْ وَبَايَعَهُمْ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمْ وَوَكَلَ سَرَائِرَهُمْ إِلَى اللَّهِ حَتَّى جِئْتُ فَلَمَّا سَلَّمْتُ تَبَسَّمَ تَبَسُّمَ الْمُغْضَبِ ثُمَّ قَالَ تَعَالَ فَجِئْتُ أَمْشِي حَتَّى جَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ لِي مَا خَلَّفَكَ أَلَمْ تَكُنْ قَدْ ابْتَعْتَ ظَهْرَكَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي وَاللَّهِ لَوْ جَلَسْتُ عِنْدَ غَيْرِكَ مِنْ أَهْلِ الدُّنْيَا لَرَأَيْتُ أَنِّي سَأَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ بِعُذْرٍ وَلَقَدْ أُعْطِيتُ جَدَلًا وَلَكِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَئِنْ حَدَّثْتُكَ الْيَوْمَ حَدِيثَ كَذِبٍ تَرْضَى بِهِ عَنِّي لَيُوشِكَنَّ اللَّهُ أَنْ يُسْخِطَكَ عَلَيَّ وَلَئِنْ حَدَّثْتُكَ حَدِيثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَيَّ فِيهِ إِنِّي لَأَرْجُو فِيهِ عُقْبَى اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَانَ لِي عُذْرٌ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْكَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا هَذَا فَقَدْ صَدَقَ فَقُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِيكَ فَقُمْتُ وَثَارَ رِجَالٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ فَاتَّبَعُونِي فَقَالُوا لِي وَاللَّهِ مَا عَلِمْنَاكَ أَذْنَبْتَ ذَنْبًا قَبْلَ هَذَا لَقَدْ عَجَزْتَ فِي أَنْ لَا تَكُونَ اعْتَذَرْتَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَا اعْتَذَرَ بِهِ إِلَيْهِ الْمُخَلَّفُونَ فَقَدْ كَانَ كَافِيَكَ ذَنْبَكَ اسْتِغْفَارُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَكَ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زَالُوا يُؤَنِّبُونَنِي حَتَّى أَرَدْتُ أَنْ أَرْجِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُكَذِّبَ نَفْسِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ لَهُمْ هَلْ لَقِيَ هَذَا مَعِي مِنْ أَحَدٍ قَالُوا نَعَمْ لَقِيَهُ مَعَكَ رَجُلَانِ قَالَا مِثْلَ مَا قُلْتَ فَقِيلَ لَهُمَا مِثْلَ مَا قِيلَ لَكَ قَالَ قُلْتُ مَنْ هُمَا قَالُوا مُرَارَةُ بْنُ الرَّبِيعَةَ الْعَامِرِيُّ وَهِلَالُ بْنُ أُمَيَّةَ الْوَاقِفِيُّ قَالَ فَذَكَرُوا لِي رَجُلَيْنِ صَالِحَيْنِ قَدْ شَهِدَا بَدْرًا فِيهِمَا أُسْوَةٌ قَالَ فَمَضَيْتُ حِينَ ذَكَرُوهُمَا لِي قَالَ وَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمُسْلِمِينَ عَنْ كَلَامِنَا أَيُّهَا الثَّلَاثَةُ مِنْ بَيْنِ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهُ قَالَ فَاجْتَنَبَنَا النَّاسُ وَقَالَ تَغَيَّرُوا لَنَا حَتَّى تَنَكَّرَتْ لِي فِي نَفْسِيَ الْأَرْضُ فَمَا هِيَ بِالْأَرْضِ الَّتِي أَعْرِفُ فَلَبِثْنَا عَلَى ذَلِكَ خَمْسِينَ لَيْلَةً فَأَمَّا صَاحِبَايَ فَاسْتَكَانَا وَقَعَدَا فِي بُيُوتِهِمَا يَبْكِيَانِ وَأَمَّا أَنَا فَكُنْتُ أَشَبَّ الْقَوْمِ وَأَجْلَدَهُمْ فَكُنْتُ أَخْرُجُ فَأَشْهَدُ الصَّلَاةَ وَأَطُوفُ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يُكَلِّمُنِي أَحَدٌ وَآتِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُسَلِّمُ عَلَيْهِ وَهُوَ فِي مَجْلِسِهِ بَعْدَ الصَّلَاةِ فَأَقُولُ فِي نَفْسِي هَلْ حَرَّكَ شَفَتَيْهِ بِرَدِّ السَّلَامِ أَمْ لَا ثُمَّ أُصَلِّي قَرِيبًا مِنْهُ وَأُسَارِقُهُ النَّظَرَ فَإِذَا أَقْبَلْتُ عَلَى صَلَاتِي نَظَرَ إِلَيَّ وَإِذَا الْتَفَتُّ نَحْوَهُ أَعْرَضَ عَنِّي حَتَّى إِذَا طَالَ ذَلِكَ عَلَيَّ مِنْ جَفْوَةِ الْمُسْلِمِينَ مَشَيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ جِدَارَ حَائِطِ أَبِي قَتَادَةَ وَهُوَ ابْنُ عَمِّي وَأَحَبُّ النَّاسِ إِلَيَّ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَوَاللَّهِ مَا رَدَّ عَلَيَّ السَّلَامَ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا قَتَادَةَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمَنَّ أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ قَالَ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ فَفَاضَتْ عَيْنَايَ وَتَوَلَّيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ الْجِدَارَ فَبَيْنَا أَنَا أَمْشِي فِي سُوقِ الْمَدِينَةِ إِذَا نَبَطِيٌّ مِنْ نَبَطِ أَهْلِ الشَّامِ مِمَّنْ قَدِمَ بِالطَّعَامِ يَبِيعُهُ بِالْمَدِينَةِ يَقُولُ مَنْ يَدُلُّ عَلَى كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ فَطَفِقَ النَّاسُ يُشِيرُونَ لَهُ إِلَيَّ حَتَّى جَاءَنِي فَدَفَعَ إِلَيَّ كِتَابًا مِنْ مَلِكِ غَسَّانَ وَكُنْتُ كَاتِبًا فَقَرَأْتُهُ فَإِذَا فِيهِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنَا أَنَّ صَاحِبَكَ قَدْ جَفَاكَ وَلَمْ يَجْعَلْكَ اللَّهُ بِدَارِ هَوَانٍ وَلَا مَضْيَعَةٍ فَالْحَقْ بِنَا نُوَاسِكَ قَالَ فَقُلْتُ حِينَ قَرَأْتُهَا وَهَذِهِ أَيْضَا مِنْ الْبَلَاءِ فَتَيَامَمْتُ بِهَا التَّنُّورَ ف
O m’à dito [Abu Ath Thahir Ahmad bin Amru bin Abdullah bin Amru bin Sarh] o scciavo di Umayyadi o m’à dito [Ibnu Wahb] o m’à dito [Yunus] da [Ibn Shihab] o l’à dito; 'O Profeta o l'é anæto unna vòtta inta battaggia de Tabuk pe affrontâ i romoen e i arabi ch'ean crestien in Siria.' O Ibn Shihab o l'à dito; «Me son dito da-o [Abdul Rahman bin Abdullah bin Ka’ab bin Malik], che o Abdullah bin Ka’ab bin Malik – o Abdullah bin Ka’ab o l’ea un di figgi do Ka’ab ch’o l’aiva accompagnou o Ka’ab quand’o l’ea òrbo – o l’à dito; 'Unna vòtta ò sentio [o Ka'ab bin Malik] contâ un avvegnimento in sce de lê mæximo quande o s'é azzonto a-o Profeta inta battaggia de Tabuk'. O Ka'ab bin Malik o l'à dito; 'No son mai stæto lasciou apreuvo à accompagnâ o Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam inte guære che o l'à parteçipou feua che inta guæra de Tabuk, ma son stæto lasciou apreuvo ascì inta guæra de Badr. O Rasulullah o no l'à mai criticou un mossulman ch'o no l'à piggiou parte a-a guæra de Badr, sto fæto o l'é stæto perché o Rasulullah e i mossulmen – inta guæra de Badr – l'obiettivo prinçipâ o l'ea sôo che d'attaccâ i infedeli Quraish che viægiavan in sce di cammelli fin à quande Allah o l'à portou d'accòrdio co-i seu mossulmen un tempo. À quelli tempi ò parteçipou co-o Rasulullah a-a neutte de 'Aqabah quande emmo promisso de defende l'Islam. Segondo mi, piggiâ parte a-a guæra de Badr o no se peu paragonâ à piggiâ parte a-a neutte de Aqabah, ascì ben che a guæra de Badr a l'é ciù popolâ co-a ciù parte da gente. Tra e stöie quande no ò parteçipou co-o Rasulullah a-a guæra de Tabuk gh'é e seguente; — Son stæto do tutto indefeiso e nisciun o l'aiva ciù libertæ de mi quande no ò piggiou parte a-a guæra de Tabuk. Pe Allah, avanti no preparava pe ninte doe bestie à cavallo pe varie battagge. Ma inte sta guæra de Tabuk, ò preparou doe bestie à cavallo. Pe finî, o Rasulullah o l'é anæto inta battaggia de Tabuk quande o tempo o l'ea ben ben cado. Se peu dî ch'o l'à viægiou unna distansa ben ben longa e o l'ea pin de reiseghi e o l'à affrontou unna gran quantitæ de nemixi. Dapeu o Profeta o l'à ascciæio a-i mossulmen quello che avieivan da affrontâ con lê. Pe quello, o l'à ordenou a-i mossulmen de inandiâ assæ de fornitue de guæra. À quelli tempi, tanti mossulmen accompagnavan o Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam sensa ëse stæti nominæ pe lettia d'assegnaçion pe combatte. O Ka'ab o l'à dito; — Gh'ea un òmmo ch'o no se mostrava perché o voeiva stâ feua da guæra. O sospettava che a seu mancansa de conformitæ a no saieiva stæta conosciua da-o Rasulullah – fintanto che no gh'ea vegnuo nisciuña revelaçion in sce de lê da Allah Azza Wa Jalla –. O Rasulullah o l'é anæto in guæra à Tabuk quande a recuggeita do fruto a l'ea mai tanto satisfaçente che ò dovuo desviâ a mæ attençion da-a recuggeita. O Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam e i mossulmen ch'an piggiou parte se preparavan e son anæto subito à çercâ de fornitue con loiatri. Dapeu son anæto à cà sensa avei nisciuña fornitua pe ninte. Me son dito; — Poscio preparâ e fornitue in quæ se segge momento. Son delongo inte un enigma tra sæ e no fin à tanto che e gente no son ciù pronte». O Rasulullah o l'é anæto co-i mossulmen, tanto che mi no aiva inandiou nisciuña fornitua pe ninte. Pe finî son anæto, dapeu son anæto à cà sensa preparâ ninte. Son stæto delongo inte di dubi in sciô fæto de piggiâ parte a-a guæra ò no, fin à quande e truppe mossulmañe se son descadenæ e a guæra a l'ea za in corso. Dapeu Voeiva intrâ into campo de battaggia – ma quello o l'ea solo che un pensceo dexidëio – e in sciâ fin m'ea destinou à no intrâ into campo de battaggia. Dòppo che o Profeta o l'é anæto in sciô campo de battaggia de Tabuk, un sentimento de tristessa o l'à comensou à çircondâme. Quande son anæto feua inta communitæ d'in gio, ò capio che no gh'ea nisciun che poeiva incontrâ feua che de persoñe ch'ean de persoñe pòste ò debole che gh'aivan dæto o penscion da Allah Azza Wa Jalla. Into mentre, o Rasulullah o no s'é arregordou de mi fin à quande o l'é arrivou à Tabuk. Dapeu, quande o l'ea assettou tra i seu amixi, o l'à domandou tutt'assemme; — Perché o Ka'ab bin Malik o no l'é vegnuo con niatri? ' Un amigo de Banu Salimah o l'à respòsto; — O Messaggê de Allah, pâ che o Ka’ab bin Malik o se preoccupe ciù de lê mæximo che de sta lotta? ' Sentî e poule de l'amigo, o Muadz bin Jabal o l'à dito; — Ei amigo, che brutta cösa ch'a l'æ dito! Pe Allah, ò Messaggê de Allah, so che o Ka'ab bin Malik o l'é unna boña persoña». Dapeu o Rasulullah o l'à fæto mutto. Quande o l’é stæto mutto coscì, tutt’assemme o l’à visto un òmmo ch’o l’aiva in sce un casco de færo ch’o l’ea diffiçile da reconosce. Allora o Rasulullah o l'à dito: «Ti devi ëse Abu Khaitsamah? ' S'é descoverto che sta persoña a l'ea pe in davei Abu Khaitsamah Al Ansari, un amigo ch'o l'aiva dæto a-a caritæ un sha' de dæte quande o l'ea stæto sciätou da di pòpoli. O Ka'ab bin Malik o l'à dito; 'Quande ò sentio che o Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam o s'ea apreuvo à tornâ da-a battaggia de Tabuk, ò l'é stæto pin de tristessa. Dapeu ò comensou à inventâ de preuve pe mentâ. Me son dito; — Quæ raxon a peu sarvâme da-a raggia do Profeta? ’ Pe affrontâ sto fæto, ò domandou aggiutto a-a mæ famiggia ch’a poeiva dâ di conseggi. Quande quarchedun o m’à dito che o Profeta sallallaahu ‘alaihi wasallam o l’ea squæxi arrivou inta çittæ de Medina, a raxon pe-a buxia a l’é scentâ da-a mæ mente. Pe finî ò capio che no poeivan mentî pe ninte a-o Profeta. Pe quello, gh'ò dovuo dî a veitæ. No guæi tempo apreuvo, o Rasulullah o l'é arrivou inta çittæ de Medina. Comme pe-o sòlito, o l'ea anæto drito a-a moschea – comme a l'ea a seu tradiçion tutte e vòtte ch'o l'arrivava da viægiâ inte unn'aria – pe fâ e preghee. Dòppo avei fæto a preghea da sunna, o Rasulullah o l'à parlou de botto co-i seu amixi. Dòppo quello, l'é vegnuo ben ben di amixi che no aivan tempo de parteçipâ a-a battaggia co-i mossulmen e gh'an trasmisso varie raxoin con giurâ. Se stimma che gh'ea ciù de ottanta persoñe che no an piggiou parte a-o scombattimento. Se descoverze che o Profeta o l’à açettou a candor de quelli che no an piggiou parte a-a guæra, o gh’à promesso fedeltæ, o gh’à domandou o perdono e o l’à consegnou quello ch’aivan ascoso into seu cheu à Allah. Quarche momento apreuvo, son vegnuo à vedde o Rasulullah. Dòppo ch’o l’ò saluou, o l’à sorriso comme o sorriso de unna persoña arraggiâ. Allora o l'à dito; 'Vëgni chì! — Dapeu son anæto ciù vexin à lê fin à quande me son misso pròpio davanti à lê. Dòppo quello o Profeta o l’à domandou: «Perché no ti t’azzonze à niatri inta guæra, o Ka’ab? No t'æ promisso de arrende o teu còrpo e l'anima à l'Islam? — ò respòsto; — O Messaggê de Allah, pe Allah, se m’assettasse vexin à quarchedun atro che ti, son seguo che saieiva libero da-a seu raggia pe caxon de raxoin e di argomenti che ò presentou. Ma, pe Allah, so che oua ti dò de raxoin ch’en pinne de buxie pe no fâ arraggiâ, te De seguo o l’é stæto Allah ch’o t’à fæto arraggiâ con mi. Se ti presento, o Messaggê de Allah, e mæ raxoin corrette e oneste, e dapeu ti m’arrembi pe quelle raxoin, aloa l’açetto con piaxei. Che Allah o me castighe co-e mæ paròlle oneste. Pe Allah, no gh'é unn'etæ ch'a m'impedisce de piggiâ parte a-a guæra. Pe Allah, à quelli tempi l'ea do tutto indefeiso ascì ben ch'o l'aiva unn'opportunitæ ben ben limitâ de intrâ inta lòtta co-i mossulmen. Sentî sta confescion scinçera, o Messaggê de Allah o l’à dito: ‘Sta persoña a l’à parlou onestamente e correttamente. Pe quello, stæ in pê fin à quande Allah o no ve dà unna deçixon». Pe finî me son levou in çimma e me son mesciou da-o seu lato. No l'é guæi tempo che, diverse persoñe de Bani Salimah son anæte apreuvo à mi e an dito; ‘O Ka’ab, pe Allah, avanti no saveivan che ti l’aveivi commesso un errô/peccato. Pe in davei no t’æ spiegou e raxoin a-o Messaggê de Allah comme e raxoin avansæ da di atri amixi che no son anæti in guæra. De fæto, o l’é solo che o Messaggê de l’istighfar de Allah pe ti ch’o scassa i tò pecchi’. O Ka'ab bin Malik o l'à dito dòppo quello; «Pe Allah, m'insultan delongo fin à quande no veuggio tornâ a-o Profeta e dapeu me menzo». O Ka'ab bin Malik o l'à dito; — Gh’é quarchedun atro ch’o segge compario davanti a-o Profeta comme mi? ' O pòpolo de Banu Salimah o l'à respòsto; 'Scì. Gh'é ancon doe persoñe comme ti. E doe persoñe an dito a-o Messaggê de Allah quello che ti l’æ dito e o Messaggê de Allah o gh’à respòsto comme o t’à respòsto’. O Ka'ab bin Malik o l'à dito; — Allora ò domandou; — Chi son ste doe persoñe, amixi? ' Loiatri, i Bani Salimah, an respòsto; 'E doe persoñe son o Murarah bin Rabi'ah Al Amin e o Hilal bin Ummayah Al Waqifi'. O Ka'ab bin Malik o l'à dito; — Dapeu an mensunou doî amixi giusti ch'an piggiou parte a-a battaggia de Badr e tutti doî ean degni d'ëse di boin modelli. Dòppo quello, son anæto via quande m'an mensunou ste doe persoñe». O Ka'ab bin Malik o l'à dito; 'Quarche giorno apreuvo, o Rasulullah o l'à proibio a-i mossulmen de parlâ con niatri trei che no emmo piggiou parte a-a guæra de Tabuk. Da aloa in avanti, i mossulmen an comensou à piggiâ e distanse e à cangiâ e seu attitudini verso de nòsci trei fin à quande sta tæra a no s'é sentia strania. Pâ che sta tæra a no segge a tæra in sciâ quæ ò visciuo avanti e questo o l'é duou pe çinquanta neutte'. Doî di mæ amixi che no an piggiou parte a-a guæra de Tabuk son oua in zenoggio tristemente inta seu casa in piangî, tanto che mi son un zoveno duro e duro. Continuo à comportâme normalmente e à portâ avanti e attivitæ quotidiañe comme pe-o sòlito. Ancon ò lasciou a cà, ò anæto a-a moschea pe frequentâ e preghee congregaçionæ con di atri mossulmen, e ò camminou pe-o mercou ascì ben che nisciun o voeiva parlâ con mi. Fin à un giorno che me son avvixinou a-o Rasulullah e o l’ò saluou quand’o l’ea into seu pòsto dòppo avei pregou. Me son domandou; — O Profeta o se mescia e labre pe responde a-o saluto ò no? Dapeu ò pregou vexin a-o Messaggê de Allah tanto ch’o gh’arröbava di sguardi. Quande me preparava à pregâ, o m’à guardou. E quande me son vortou à lê, o m'à levou i euggi.» Dòppo ëse stæto isoou pe tanto tempo da-a soçietæ mossulmaña, son anæto à fâ unna passeggiâ fin à quande son arrivou a-a çenta do giardin da Abu Qatadah. Abu Qatadah o l'é o figgio de mæ tio – mæ cugin – e o l'é a persoña che me piaxe. Quande son arrivou lì, gh'ò dito ciao. Ancon Mi, pe Allah, o no l'à responduo pe ninte a-o mæ saluto. Pe finî ò piggiou o coraggio de domandâghe; — O Abu Qatadah, ti giuro into nomme de Allah, no sai che amo pe in davei Allah e o seu Messaggê? ' S'é descoverto che o Abu Qatadah o l'ea solo mutto. Dapeu ò repetio torna e mæ poule con giurâ comme a primma vòtta. Ma o l'é arrestou mutto. Dapeu ò repetio quello che ò dito e o l’à respòsto; «De fæto Allah e o seu Messaggê san megio sto fæto». Sentî e seu poule, e lagremme m’an impio inti euggi e son tornou à cà tanto che camminava pe-o giardin. Quande camminava into mercou de Medina, un òmmo da tæra de Sciria ch’o vendeiva do mangiâ inta çittæ de Medina o l’à domandou; — Chi me peu mostrâ donde gh'é o Ka'ab bin Malik? ' Allora o pòpolo o m'à mostrou fin à quande l'òmmo o m'é vegnuo e o m'à dæto unna lettia do re Ghassan. Pecöse son bon de leze e scrive, capisco ascì o contegnuo da lettia. Se descoverze che i contegnui da lettia son i seguenti; «Ammò sentio che o teu amigo – ch’o veu dî o Messaggê de Allah sallallaahu ‘alaihi wasallam – o t’aiva isoou da-a soçietæ pubrica, tanto che o teu mæximo Segnô o no t’à abbandonou coscì. Pe quello, s'azzonze à niatri, ti aggiuttemmo de seguo'. Dòppo avei lezzuo a lettia, ò dito; «In veitæ, sta lettia a l'é ascì un desastro pe mi». Dapeu l’ò misso into forno e l’ò bruxou fin ch’o no l’é anæto. Dòppo quaranta giorni d’escomunicaçion generale, s’é descoverto che a revelaçion do Segnô a no l’ea vegnua zu. Fin à un giorno, un messaggê do Profeta o l’é vegnuo da mi e o m’à consegnou un messaggio; «O Ka'ab, de fæto o Messaggê de Allah o t'à ordenou de schivâ e vòstre moggê». domando; — Dovieiva divorçiâ ò cöse? ' O messaggê o l'à respòsto; — No gh'é beseugno de divòrçiâ. Ma, schivâlo solo e no avvexinâte à lê.» Allora ò dito à mæ moggê; «O seu, ti dovieivi primma anâ à cà da-i to genitoî e stâ con loiatri fin à quande Allah o no dà unna deçixon ciæa in sce sta costion». O Ka'ab bin Malik o l'à dito; 'Pöco dòppo a moggê do Hilal bin Umayyah a l'é anæta da-o Messaggê de Allah e a l'à domandou; «O Messaggê de Allah, o Hilal bin Umayyah o l'é vegio e debole e o no l'à de servitoî. Pe quello, lascime piggiâme cura de lê». O Rasulullah o l'à respòsto: «No. L'é megio se no ô compagni primma e o no dovieiva ëse vexin à ti pe pöco tempo». A moggê do Hilal a l'é arrestâ ferma e a l'à dito; — Pe Allah, o Messaggê de Allah, oua o no l’à ciù entuxasmo pe-a vitta. O l'à delongo piangio, da quande o l'à incontrou sto problema fin oua.» O Ka'ab bin Malik o l'à dito; — Quarchedun da mæ famiggia o l'à dito; — Dovieiva primma domandâ a-o Messaggê de Allah o permisso in sce sta costion de vòstra moggê. Pecöse o mæximo Rasulullah o l'aiva dæto o permisso a-o Hilal bin Umayyah de piggiâse cura de seu maio. O Ka'ab bin Malik o l'à dito; — No domandiò o permisso a-o Profeta pe quello ch’o l’à da fâ con sta costion de mæ moggê. Pecöse, però, no saiæ stæto a respòsta do Rasulullah se ghe domandava o permisso quande l'ea ancon zoeno.» O Ka'ab bin Malik o l'à dito; — S’é descoverto che questo o l’é anæto avanti pe dexe neutte, coscì che l’é stæto çinquanta neutte pe niatri à partî da quande i mossulmen gh’ea vietou de parlâ con niatri. O Ka'ab bin Malik o l'à dito; — Dapeu ò fæto a preghea de l’alba a-a çinquanta neutte in sciô derê da cà. Comme m’assettava inta preghea, m’ea pin de pentimento e de tristessa. L'é comme Sta tæra larga a me se sente streita. All'improvviso ò sentio quarchedun che o gridava à fòrte de l'atro canto de l'orizzonte; — O Ka’ab bin Malik, s’allegra! — Coscì son cheito zu e ò capio che son libero da-o mæ problema. O Ka'ab bin Malik o l'à dito; 'Allora o Profeta o l'à annonçiou a-i mossulmen ch'o l'ea finio .