Hadith Representative
Ka’ab berkata: akhirnya saya ditakdirkan untuk tidak ikut serta ke medan perang
Imam Muslim : 4973حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ مَوْلَى بَنِي أُمَيَّةَ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ ثُمَّ غَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزْوَةَ تَبُوكَ وَهُوَ يُرِيدُ الرُّومَ وَنَصَارَى الْعَرَبِ بِالشَّامِ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ كَانَ قَائِدَ كَعْبٍ مِنْ بَنِيهِ حِينَ عَمِيَ قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ يُحَدِّثُ حَدِيثَهُ حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ لَمْ أَتَخَلَّفْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا قَطُّ إِلَّا فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ غَيْرَ أَنِّي قَدْ تَخَلَّفْتُ فِي غَزْوَةِ بَدْرٍ وَلَمْ يُعَاتِبْ أَحَدًا تَخَلَّفَ عَنْهُ إِنَّمَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ يُرِيدُونَ عِيرَ قُرَيْشٍ حَتَّى جَمَعَ اللَّهُ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ عَدُوِّهِمْ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ وَلَقَدْ شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ حِينَ تَوَاثَقْنَا عَلَى الْإِسْلَامِ وَمَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهَا مَشْهَدَ بَدْرٍ وَإِنْ كَانَتْ بَدْرٌ أَذْكَرَ فِي النَّاسِ مِنْهَا وَكَانَ مِنْ خَبَرِي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ أَنِّي لَمْ أَكُنْ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْهُ فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ وَاللَّهِ مَا جَمَعْتُ قَبْلَهَا رَاحِلَتَيْنِ قَطُّ حَتَّى جَمَعْتُهُمَا فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ فَغَزَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَرٍّ شَدِيدٍ وَاسْتَقْبَلَ سَفَرًا بَعِيدًا وَمَفَازًا وَاسْتَقْبَلَ عَدُوًّا كَثِيرًا فَجَلَا لِلْمُسْلِمِينَ أَمْرَهُمْ لِيَتَأَهَّبُوا أُهْبَةَ غَزْوِهِمْ فَأَخْبَرَهُمْ بِوَجْهِهِمْ الَّذِي يُرِيدُ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَثِيرٌ وَلَا يَجْمَعُهُمْ كِتَابُ حَافِظٍ يُرِيدُ بِذَلِكَ الدِّيوَانَ قَالَ كَعْبٌ فَقَلَّ رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَتَغَيَّبَ يَظُنُّ أَنَّ ذَلِكَ سَيَخْفَى لَهُ مَا لَمْ يَنْزِلْ فِيهِ وَحْيٌ مِنْ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَغَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تِلْكَ الْغَزْوَةَ حِينَ طَابَتْ الثِّمَارُ وَالظِّلَالُ فَأَنَا إِلَيْهَا أَصْعَرُ فَتَجَهَّزَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَطَفِقْتُ أَغْدُو لِكَيْ أَتَجَهَّزَ مَعَهُمْ فَأَرْجِعُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا وَأَقُولُ فِي نَفْسِي أَنَا قَادِرٌ عَلَى ذَلِكَ إِذَا أَرَدْتُ فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى اسْتَمَرَّ بِالنَّاسِ الْجِدُّ فَأَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَادِيًا وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَلَمْ أَقْضِ مِنْ جَهَازِي شَيْئًا ثُمَّ غَدَوْتُ فَرَجَعْتُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى أَسْرَعُوا وَتَفَارَطَ الْغَزْوُ فَهَمَمْتُ أَنْ أَرْتَحِلَ فَأُدْرِكَهُمْ فَيَا لَيْتَنِي فَعَلْتُ ثُمَّ لَمْ يُقَدَّرْ ذَلِكَ لِي فَطَفِقْتُ إِذَا خَرَجْتُ فِي النَّاسِ بَعْدَ خُرُوجِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَحْزُنُنِي أَنِّي لَا أَرَى لِي أُسْوَةً إِلَّا رَجُلًا مَغْمُوصًا عَلَيْهِ فِي النِّفَاقِ أَوْ رَجُلًا مِمَّنْ عَذَرَ اللَّهُ مِنْ الضُّعَفَاءِ وَلَمْ يَذْكُرْنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى بَلَغَ تَبُوكَ فَقَالَ وَهُوَ جَالِسٌ فِي الْقَوْمِ بِتَبُوكَ مَا فَعَلَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ حَبَسَهُ بُرْدَاهُ وَالنَّظَرُ فِي عِطْفَيْهِ فَقَالَ لَهُ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ بِئْسَ مَا قُلْتَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَيْنَمَا هُوَ عَلَى ذَلِكَ رَأَى رَجُلًا مُبَيِّضًا يَزُولُ بِهِ السَّرَابُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُنْ أَبَا خَيْثَمَةَ فَإِذَا هُوَ أَبُو خَيْثَمَةَ الْأَنْصَارِيُّ وَهُوَ الَّذِي تَصَدَّقَ بِصَاعِ التَّمْرِ حِينَ لَمَزَهُ الْمُنَافِقُونَ فَقَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ فَلَمَّا بَلَغَنِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ تَوَجَّهَ قَافِلًا مِنْ تَبُوكَ حَضَرَنِي بَثِّي فَطَفِقْتُ أَتَذَكَّرُ الْكَذِبَ وَأَقُولُ بِمَ أَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ غَدًا وَأَسْتَعِينُ عَلَى ذَلِكَ كُلَّ ذِي رَأْيٍ مِنْ أَهْلِي فَلَمَّا قِيلَ لِي إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَظَلَّ قَادِمًا زَاحَ عَنِّي الْبَاطِلُ حَتَّى عَرَفْتُ أَنِّي لَنْ أَنْجُوَ مِنْهُ بِشَيْءٍ أَبَدًا فَأَجْمَعْتُ صِدْقَهُ وَصَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَادِمًا وَكَانَ إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِالْمَسْجِدِ فَرَكَعَ فِيهِ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ لِلنَّاسِ فَلَمَّا فَعَلَ ذَلِكَ جَاءَهُ الْمُخَلَّفُونَ فَطَفِقُوا يَعْتَذِرُونَ إِلَيْهِ وَيَحْلِفُونَ لَهُ وَكَانُوا بِضْعَةً وَثَمَانِينَ رَجُلًا فَقَبِلَ مِنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَانِيَتَهُمْ وَبَايَعَهُمْ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمْ وَوَكَلَ سَرَائِرَهُمْ إِلَى اللَّهِ حَتَّى جِئْتُ فَلَمَّا سَلَّمْتُ تَبَسَّمَ تَبَسُّمَ الْمُغْضَبِ ثُمَّ قَالَ تَعَالَ فَجِئْتُ أَمْشِي حَتَّى جَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ لِي مَا خَلَّفَكَ أَلَمْ تَكُنْ قَدْ ابْتَعْتَ ظَهْرَكَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي وَاللَّهِ لَوْ جَلَسْتُ عِنْدَ غَيْرِكَ مِنْ أَهْلِ الدُّنْيَا لَرَأَيْتُ أَنِّي سَأَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ بِعُذْرٍ وَلَقَدْ أُعْطِيتُ جَدَلًا وَلَكِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَئِنْ حَدَّثْتُكَ الْيَوْمَ حَدِيثَ كَذِبٍ تَرْضَى بِهِ عَنِّي لَيُوشِكَنَّ اللَّهُ أَنْ يُسْخِطَكَ عَلَيَّ وَلَئِنْ حَدَّثْتُكَ حَدِيثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَيَّ فِيهِ إِنِّي لَأَرْجُو فِيهِ عُقْبَى اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَانَ لِي عُذْرٌ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْكَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا هَذَا فَقَدْ صَدَقَ فَقُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِيكَ فَقُمْتُ وَثَارَ رِجَالٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ فَاتَّبَعُونِي فَقَالُوا لِي وَاللَّهِ مَا عَلِمْنَاكَ أَذْنَبْتَ ذَنْبًا قَبْلَ هَذَا لَقَدْ عَجَزْتَ فِي أَنْ لَا تَكُونَ اعْتَذَرْتَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَا اعْتَذَرَ بِهِ إِلَيْهِ الْمُخَلَّفُونَ فَقَدْ كَانَ كَافِيَكَ ذَنْبَكَ اسْتِغْفَارُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَكَ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زَالُوا يُؤَنِّبُونَنِي حَتَّى أَرَدْتُ أَنْ أَرْجِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُكَذِّبَ نَفْسِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ لَهُمْ هَلْ لَقِيَ هَذَا مَعِي مِنْ أَحَدٍ قَالُوا نَعَمْ لَقِيَهُ مَعَكَ رَجُلَانِ قَالَا مِثْلَ مَا قُلْتَ فَقِيلَ لَهُمَا مِثْلَ مَا قِيلَ لَكَ قَالَ قُلْتُ مَنْ هُمَا قَالُوا مُرَارَةُ بْنُ الرَّبِيعَةَ الْعَامِرِيُّ وَهِلَالُ بْنُ أُمَيَّةَ الْوَاقِفِيُّ قَالَ فَذَكَرُوا لِي رَجُلَيْنِ صَالِحَيْنِ قَدْ شَهِدَا بَدْرًا فِيهِمَا أُسْوَةٌ قَالَ فَمَضَيْتُ حِينَ ذَكَرُوهُمَا لِي قَالَ وَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمُسْلِمِينَ عَنْ كَلَامِنَا أَيُّهَا الثَّلَاثَةُ مِنْ بَيْنِ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهُ قَالَ فَاجْتَنَبَنَا النَّاسُ وَقَالَ تَغَيَّرُوا لَنَا حَتَّى تَنَكَّرَتْ لِي فِي نَفْسِيَ الْأَرْضُ فَمَا هِيَ بِالْأَرْضِ الَّتِي أَعْرِفُ فَلَبِثْنَا عَلَى ذَلِكَ خَمْسِينَ لَيْلَةً فَأَمَّا صَاحِبَايَ فَاسْتَكَانَا وَقَعَدَا فِي بُيُوتِهِمَا يَبْكِيَانِ وَأَمَّا أَنَا فَكُنْتُ أَشَبَّ الْقَوْمِ وَأَجْلَدَهُمْ فَكُنْتُ أَخْرُجُ فَأَشْهَدُ الصَّلَاةَ وَأَطُوفُ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يُكَلِّمُنِي أَحَدٌ وَآتِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُسَلِّمُ عَلَيْهِ وَهُوَ فِي مَجْلِسِهِ بَعْدَ الصَّلَاةِ فَأَقُولُ فِي نَفْسِي هَلْ حَرَّكَ شَفَتَيْهِ بِرَدِّ السَّلَامِ أَمْ لَا ثُمَّ أُصَلِّي قَرِيبًا مِنْهُ وَأُسَارِقُهُ النَّظَرَ فَإِذَا أَقْبَلْتُ عَلَى صَلَاتِي نَظَرَ إِلَيَّ وَإِذَا الْتَفَتُّ نَحْوَهُ أَعْرَضَ عَنِّي حَتَّى إِذَا طَالَ ذَلِكَ عَلَيَّ مِنْ جَفْوَةِ الْمُسْلِمِينَ مَشَيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ جِدَارَ حَائِطِ أَبِي قَتَادَةَ وَهُوَ ابْنُ عَمِّي وَأَحَبُّ النَّاسِ إِلَيَّ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَوَاللَّهِ مَا رَدَّ عَلَيَّ السَّلَامَ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا قَتَادَةَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمَنَّ أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ قَالَ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ فَفَاضَتْ عَيْنَايَ وَتَوَلَّيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ الْجِدَارَ فَبَيْنَا أَنَا أَمْشِي فِي سُوقِ الْمَدِينَةِ إِذَا نَبَطِيٌّ مِنْ نَبَطِ أَهْلِ الشَّامِ مِمَّنْ قَدِمَ بِالطَّعَامِ يَبِيعُهُ بِالْمَدِينَةِ يَقُولُ مَنْ يَدُلُّ عَلَى كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ فَطَفِقَ النَّاسُ يُشِيرُونَ لَهُ إِلَيَّ حَتَّى جَاءَنِي فَدَفَعَ إِلَيَّ كِتَابًا مِنْ مَلِكِ غَسَّانَ وَكُنْتُ كَاتِبًا فَقَرَأْتُهُ فَإِذَا فِيهِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنَا أَنَّ صَاحِبَكَ قَدْ جَفَاكَ وَلَمْ يَجْعَلْكَ اللَّهُ بِدَارِ هَوَانٍ وَلَا مَضْيَعَةٍ فَالْحَقْ بِنَا نُوَاسِكَ قَالَ فَقُلْتُ حِينَ قَرَأْتُهَا وَهَذِهِ أَيْضَا مِنْ الْبَلَاءِ فَتَيَامَمْتُ بِهَا التَّنُّورَ ف
Hevur sagt mær [Abu Ath Thahir Ahmad bin Amru bin Abdullah bin Amru bin Sarh] trælurin hjá Umayyadunum hevur sagt mær [Ibnu Wahb] hevur sagt mær [Yunus] frá [Ibn Shihab] hann segði; 'Profeturin fór einaferð til bardagan í Tabuk fyri at møta rómverjum og arabarum, sum vóru kristnir í Sýria'. Ibn Sjihab segði; 'Eg havi fingið at vita frá [Abdul Rahman bin Abdullah bin Ka'ab bin Malik], at Abdullah bin Ka'ab bin Malik - Abdullah bin Ka'ab var ein av synunum hjá Ka'ab, sum fylgdi Ka'ab, tá hann var blindur - hann segði; 'Eg hoyrdi einaferð [Ka'ab bin Malik] siga frá eini hending um seg sjálvan, tá hann luttók saman við rasullah í Tabuk-stríðnum'. Ka'ab bin Málik segði; 'Eg var ongantíð eftir at fylgja Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam í stríðunum, hann luttók í uttan Tabuk-stríðið, men eg var eisini eftir í Badr-stríðnum. Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam kritiseraði ongantíð ein muslim, sum ikki tók lut í Badr-stríðnum, hetta var tí, at Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam og muslimarnir - í Badr-stríðnum - var byrjanarendamálið bert at ráða yvir Quraish-vantrúgvandi, sum ferðaðust á kamelum, til Allah førdi muslimarnar til samtykki við teirra muslimum. Tá luttók eg saman við Rasulullah náttina til 'Aqabah tá vit lovaðu at verja islam. Eftir mínum tykki er tað ikki sambærligt at taka lut í Badr-stríðnum við at taka lut í Aqabah-náttini, hóast Badr-stríðið er meira umtókt hjá teimum flestu. Millum søgurnar tá eg ikki luttók saman við Rasulullah í Tabuk-stríðnum eru hesar; 'Eg var fullkomiliga hjálparleysur og eingin hevði meira frælsi enn eg, tá eg ikki luttók í Tabuk-stríðnum. Við Allah, fyrr fyrireikaði eg als ikki tvey reiðdjór til ymiskar bardagar. Men í hesum Tabuk-stríðnum fyrireikaði eg tvey reiðdjór. At enda fór Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam til bardagan í Tabuk tá veðrið var sera heitt. Sigast kann, at hann ferðaðist sera langa leið og var fullur av váða og møtti einum stórum tali av fíggindum. Síðani greiddi muslimunum frá, hvat teir skuldu møta við honum. Tí gav hann muslimunum boð um at fyrireika nóg mikið av krígsvørum. Tá fylgdu nógvir muslimar Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam uttan at verða útnevndir við uppgávubrævi at berjast. Ka'ab segði; »Tað var ein maður, sum ikki møtti upp, tí hann vildi halda seg burtur frá krígnum. Hann hevði illgruna um, at hansara ófylgja ikki fór at verða kent av Rasulullah - so leingi eingin opinbering kom niður um hann frá Allah Azza Wa Jalla -. Rasulullah Shallallahu Alaihi Wasallam fór í kríggj í Tabuk tá fruktavreiðingin var so nøktandi, at eg mátti venda uppmerksemi mínum burtur frá avreiðingunum. Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam og muslimarnir sem toku lut voru ad gerast klárir og eg for strax ad leita eftir veitum hja teim. Síðani fór eg heim uttan at fáa nakra amboð yvirhøvur. Eg segði við meg sjálvan; — Eg kann fyrireika amboð nær sum helst. Eg eri altíð í einum gátuføri millum ja og nei, til fólk eru meira klár'. Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam fór avstað við muslimunum, meðan eg als ikki hevði fyrireikað nakrar veitingar. Endiliga fór eg avstað, so fór eg heim uttan at fyrireika nakað. Eg var altíð í sovorðnum iva um, hvørt eg skuldi taka lut í krígnum ella ikki, til muslimsku hermenninir høvdu skundað sær avstað og kríggið longu herjaði. Tá vil eg hava meg at melda seg til vígvøllin - men tað var bara ynski - og at enda var eg ætlaður ikki at luttaka á vígvøllinum. Eftir at Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam fór á vígvøllin í Tabuk, fór ein kensla av sorg at umringa meg. Tá eg fór út í samfelagið rundan um, varnaðist eg, at tað var eingin, eg kundi hitta uttan fólk, sum vóru hyklarisk ella veik fólk, sum høvdu fingið eftirløn av Allah Azza Wa Jalla. Meðan mintist Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam meg ikki fyrr enn hann kom til Tabuk. Sidan er hann sat i milli vina sinna, spurdi hann skyndiliga; »Hví kom Ka'ab bin Malik ikki við okkum? » Ein vinkona úr Bani Salima svaraði; »Ó Allahs sendiboð, tað tykist sum um, at Ka’ab bin Malik er meira umhugsaður av sær sjálvum enn hesi stríðsgongdini? » Hoyrdi orð vinmannsins, segði Muadz bin Jabal; »Hey vinurin, hvat fyri ringt tú segði! Við Allah, o Allahs sendiboð, veit eg, at Ka'ab bin Malik er eitt gott menniskja'. Tá tigaði Rasulullah Sallallahu Aleyhi Wasallam. Tá ið hann tagdi soleiðis, sá hann knappliga ein mann í jarnhjálmi, sum var ringur at kenna aftur. Tá segði rasullah: 'Tú mást vera Abu Khaitsamah? ' Tað vísti seg, at hesin persónurin veruliga var Abu Khaitsamah Al Ansari, ein vinur, sum einaferð gav næstakærleikanum ein sha' av dadlum, tá hann varð spottaður av hyklarum. Ka'ab bin Málik segði; 'Tá eg hoyrdi, at Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam fyrireikaði seg at koma aftur úr Tabuk-stríðnum, var eg fyltur av sorg. Síðani fór eg at hugsa mær umberingar fyri at lúgva. Eg segði við meg sjálvan; »Hvør vit kunnu bjarga mær frá vreiði profetsins? ’ Fyri at fáast við hetta bað eg um hjálp frá familjuni, sum kundi geva mær ráð. Tá onkur segði mær, at Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam næstan var komin til býin Medina, hvarv orsøkin til at lúgva úr huganum. Endiliga varnaðist eg, at eg als ikki kundi lúgva fyri Rasulullah. Tí mátti eg siga honum sannleikan. Ikki leingi eftir tað kom Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam til býin Medina. Sum vanligt fór hann beint í moskuna - eins og hansara siðvenja var hvørja ferð hann kom frá at ferðast til eitt øki - at halda bønir. Eftir at hava hildið sunnabønina, prátaði rasullah Shallallahu Alaihi Wasallam beinanvegin við sínar vinir. Eftir hetta komu fleiri vinir, sum ikki tímdu at luttaka í bardaga við muslimarnar og miðlaðu ymiskar orsøkir til hansara við at eiða. Mett verður, at tað vóru fleiri enn áttati fólk, sum ikki tóku lut í bardaganum. Tað vísir seg, at profeturin tók undir við ærligheit teirra, sum ikki luttóku í krígnum, lovaði teimum trúfesti, bað um fyrigeving fyri teimum og gav Allah tað, sum tey goymdu í hjørtunum. Nakrar løtur seinni kom eg at vitja Rasulullah. Eftir at eg hevði heilsað uppá hann, smíltist hann sum smílið hjá einum reiðuligum persóni. pá mælti hann; 'Kom higar! ’ Síðani gekk eg nærri honum, til eg sat beint framman fyri honum. Eftir hetta spurdi Rasulullah: »Hví fylgir tú ikki við okkum í bardaganum, o Ka'ab? Hevur tú ikki lovað at lata kropp og sál yvir til islam? » Eg svaraði; 'O sendiboð Allahs, við Allah, um eg sat nærhendis onkrum øðrum enn tær, so eri eg vísur í, at eg hevði verið leysur av hansara vreiði orsakað av teimum orsøkum og argumentum, sum eg havi lagt fram.' Men, við Allah, so veit eg, at um eg nú gevi tær orsøkir, sum eru fullar av lygnum fyri ikki at gera teg ill, so verður Allah sanniliga tann, sum gera teg illan við meg. Um eg leggi fram fyri teg, o sendiboð Allahs, mínar rættu og erligu orsøkir, og so skeldar tú meg fyri tær orsøkirnar, so taki eg tað við gleði. Lat Allah revsa meg við mínum erligu orðum. Við Allah, tað er eingin aldur, sum fer at forða mær í at taka lut í krígnum. Við Allah var eg heilt hjálparleysur tá hóast eg hevði sera avmarkaðan møguleika at melda meg til stríðið við muslimarnar. Hoyrdi hesa erligu játtan, segði Allahs sendiboð: »Hesin persónurin hevur tosað erliga og rætt. Statt tí til Allah gevur tær eina avgerð'. Endiliga reisti eg meg og flutti meg frá hansara síðu. Ikki leingi eftir fylgdu fleiri fólk úr Bani Salimah mær og søgdu; 'O Ka'ab, við Allah, fyrr vistu vit ikki, at tú hevði framt eitt mistak/synd. Tú greiddi veruliga ikki frá orsøkunum til Allahs sendiboð eins og orsøkirnar, sum aðrir vinir, sum ikki fóru í kríggj, løgdu fram. Jú, tað er bara sendiboð Allahs istighfar fyri teg, sum strikar tínar syndir'. Ka’ab bin Malik segði eftir tað; 'Við Allah, tey ræða meg altíð, til eg vil fara aftur til Rasulullah Shallallahu Alaihi Wasallam og so lúgvi eg fyri mær sjálvum'. Ka'ab bin Málik segði; »Er tað nakar annar, sum hevur møtt upp fyri Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam sum eg? ' Fólkið í Bani Salima svaraði; 'Ja. Tað eru tvey fólk afturat sum tú. Tey bæði fólkini søgdu við sendiharran hjá Allah tað, sum tú hevur sagt og sendiharrin hjá Allah svaraði teimum eins og hann svaraði tær'. Ka'ab bin Málik segði; »Tá spurdi eg; »Hvørji eru hesi bæði fólkini, vinir? » Teir, Bani Salima, svaraðu; 'Tey bæði fólkini eru Murarah bin Rabi'ah Al Amin og Hilal bin Ummayah Al Waqifi'. Ka'ab bin Málik segði; 'Síðani nevndu teir tveir rættvísar vinir, sum tóku lut í bardaganum í Badr og vóru teir báðir verdir at vera góðar fyrimyndir. Eftir tað fór eg avstað, tá tey nevndu hesi bæði fólkini fyri mær'. Ka'ab bin Málik segði; 'Nakrar dagar seinni forbjóðaði Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam muslimunum at tosa við okkum trý, sum ikki tóku lut í Tabuk-stríðnum. Síðani tá fóru muslimarnir at taka frástøðu og broyta hugburð móti okkum trimum til henda jørðin kendist okkum undarlig. Tað tykist, henda jørðin er ikki tann jørðin eg havi livað á áður og hetta vardi í fimmti nætur'. Tveir av mínum vinum, sum ikki luttóku í Tabuk-stríðnum, eru nú á knæ harmiliga í húsinum hjá sær og gráta, meðan eg eri ein harður og harður ungur maður. Eg haldi fram at uppføra meg vanliga og útføri dagliga virksemi sum vanligt. Eg fór framvegis úr húsinum, fór í moskuna at ganga til samkomubønir saman við øðrum muslimum, og gekk runt á marknaðinum hóast eingin vildi tosa við meg. Til ein dagin nærkaðist eg Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam og heilsaði uppá hann, tá hann var í sæti sínum eftir at hava biðið. Eg spurdi meg sjálvan; 'Vil Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam røra varrarnar fyri at svara heilsanini ella ikki? Síðani bað eg nærhendis sendiboðnum hjá Allah, meðan eg stjól eygnabrá til hann. Tá eg fyrireikaði meg at biðja, hugdi hann at mær. Og tá ið eg vendi mær til hansara, tók hann eyguni av mær.“ Eftir at hava verið avbyrgd í langa tíð frá muslimska samfelagnum, fór eg ein túr, til eg kom framvið hegninum í garðinum hjá Abu Qatadah. Abu Qatadah er sonur abba mín - frænda mín - og hann er tann persónurin, sum mær dámar. Tá eg kom hagar, heilsaði eg honum. Men, við Allah, er hann als ikki svaraði ikki mínum heilsanum. Endiliga fekk eg dirvið at spyrja hann; 'Ó Abu Qatadah, eg svørji tær í Allahs navni, veitst tú ikki, at eg veruliga elski Allah og Hansara sendiboð? » Tað vísti seg, at Abu Qatadah bara tigaði. Síðani endurtók eg míni orð aftur við at svørja sum fyrstu ferð. Men hann tagdi. Síðani endurtók eg tað, sum eg segði og hann svaraði; 'Sanniliga vita Allah og sendiboð Hansara betur um hetta'. Hoyrdi hansara orð, fyltu tár eyguni og eg fór heim aftur meðan eg gekk eftir garðinum. Tá eg gekk í Medina-marknaðinum, spurdi ein maður úr Sýrialandi, sum seldi mat í býnum Medina; »Hvør kann vísa mær, hvar Ka’ab bin Malik er? ' Síðan vísti fólkið mær, til maðurin kom til mín og rætti mær eitt bræv frá Ghassan kongi. Av tí at eg dugi at lesa og skriva, skilji eg eisini innihaldið í brævinum. Tað vísir seg, at innihaldið í brævinum er soleiðis; »Vit hoyrdu, at vinur tín - tað vil siga Rasulullah Shallallahu Alaihi Wasallam - hevur isolerað teg frá almenna samfelagnum, meðan Gud tín sjálvur ikki slepti tær soleiðis. Tí kom við okkum, vit hjálpa tær heilt sikkurt'. Eftir at hava lisið brævið, segði eg; 'Hetta brævið er faktiskt eisini ein vanlukka fyri meg'. Síðani setti eg tað í ovnin og brendi tað til tað var burtur. Eftir fjøruti dagar við almennari útihýsing vísti tað seg, at Guds opinbering ikki var komin niður. Til ein dagin kom ein sendiboð frá Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam til mín og bar boð; 'Ó Ka'ab, sanniliga gav Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam tær boð um at sleppa undan konu tíni'. eg spyrji; »Skal eg skiljast ella hvat? ' Sendiboðin svaraði; „Tær nýtist ikki at skiljast. Men slepp bara undan tí og nærkast ikki tí.“ Tá mælti eg við konu mína; 'O sis, tú skalt fyrst fara heim til foreldrini og vera hjá teimum, til Allah gevur eina greiða avgerð um hetta málið'. Ka'ab bin Málik segði; »Ikki leingi eftir tað fór kona Hilal bin Umayyah til rasullah og spurdi; 'Ó Allahs sendiboð, Hilal bin Umayyah er gamal og veikur og hevur ongar tænarar. Lat meg tí taka mær av honum'. Rasulullah Sallallahu Aleyhi Vasallam svaraði: 'Nei. Tað er best, um tú ikki fylgir honum fyrst, og hann ikki skal vera tætt við teg eina tíð'. Kona Hilal varð verandi áhaldandi og segði; »Við Allah, o Allahs sendiboð, nú hevur hann ongan eldhuga fyri lívinum longur. Hann hevur altíð grátið, síðani hann møtti hesum trupulleikanum til nú.“ Ka'ab bin Málik segði; »Sum fólk úr mínari familju søgdu; »Tú skalt fyrst biðja Allahs sendiboð um loyvi viðvíkjandi hesum máli hjá konu tíni. Tí sjálvur hevði givið Hilal bin Umayyah loyvi at ansa eftir manninum. Ka'ab bin Málik segði; »Eg fari ikki at biðja um loyvi frá Rasulullah í hesum máli um konu mína. Tí eg hevði tó ikki vitað, hvat svarið hjá Rasulullah hevði verið, um eg bað hann um loyvi, meðan eg enn var ungur.“ Ka'ab bin Málik segði; »Tað vísti seg, at hetta gekk í tíggju nætur, soleiðis at tað vóru fimmti nætur hjá okkum byrjandi frá tí, at muslimarnir vóru bannaðir at tosa við okkum. Ka'ab bin Málik segði; »Síðani framdi eg morgunbønina fimmtindu nátt aftast í húsinum. Meðan eg sat í bøn, var eg fyltur av angri og sorg. Tað tykist sum henda víða jørðin kennist smal ba gi mær sjálvum. Knappliga hoyrdi eg onkran rópa hart tvørtur um sjónarringin; »Ó Ka'ab bin Malik, gleð teg! ’ So eg datt niður og visti, at eg var leysur av mínum trupulleika. Ka'ab bin Málik segði; 'Síðani boðaði Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam muslimunum frá, at tað var liðugt