Hadith
Ka’ab berkata: akhirnya saya ditakdirkan untuk tidak ikut serta ke medan perang
Imam Muslim : 4973حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ مَوْلَى بَنِي أُمَيَّةَ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ ثُمَّ غَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزْوَةَ تَبُوكَ وَهُوَ يُرِيدُ الرُّومَ وَنَصَارَى الْعَرَبِ بِالشَّامِ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ كَانَ قَائِدَ كَعْبٍ مِنْ بَنِيهِ حِينَ عَمِيَ قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ يُحَدِّثُ حَدِيثَهُ حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ لَمْ أَتَخَلَّفْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا قَطُّ إِلَّا فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ غَيْرَ أَنِّي قَدْ تَخَلَّفْتُ فِي غَزْوَةِ بَدْرٍ وَلَمْ يُعَاتِبْ أَحَدًا تَخَلَّفَ عَنْهُ إِنَّمَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ يُرِيدُونَ عِيرَ قُرَيْشٍ حَتَّى جَمَعَ اللَّهُ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ عَدُوِّهِمْ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ وَلَقَدْ شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ حِينَ تَوَاثَقْنَا عَلَى الْإِسْلَامِ وَمَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهَا مَشْهَدَ بَدْرٍ وَإِنْ كَانَتْ بَدْرٌ أَذْكَرَ فِي النَّاسِ مِنْهَا وَكَانَ مِنْ خَبَرِي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ أَنِّي لَمْ أَكُنْ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْهُ فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ وَاللَّهِ مَا جَمَعْتُ قَبْلَهَا رَاحِلَتَيْنِ قَطُّ حَتَّى جَمَعْتُهُمَا فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ فَغَزَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَرٍّ شَدِيدٍ وَاسْتَقْبَلَ سَفَرًا بَعِيدًا وَمَفَازًا وَاسْتَقْبَلَ عَدُوًّا كَثِيرًا فَجَلَا لِلْمُسْلِمِينَ أَمْرَهُمْ لِيَتَأَهَّبُوا أُهْبَةَ غَزْوِهِمْ فَأَخْبَرَهُمْ بِوَجْهِهِمْ الَّذِي يُرِيدُ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَثِيرٌ وَلَا يَجْمَعُهُمْ كِتَابُ حَافِظٍ يُرِيدُ بِذَلِكَ الدِّيوَانَ قَالَ كَعْبٌ فَقَلَّ رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَتَغَيَّبَ يَظُنُّ أَنَّ ذَلِكَ سَيَخْفَى لَهُ مَا لَمْ يَنْزِلْ فِيهِ وَحْيٌ مِنْ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَغَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تِلْكَ الْغَزْوَةَ حِينَ طَابَتْ الثِّمَارُ وَالظِّلَالُ فَأَنَا إِلَيْهَا أَصْعَرُ فَتَجَهَّزَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَطَفِقْتُ أَغْدُو لِكَيْ أَتَجَهَّزَ مَعَهُمْ فَأَرْجِعُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا وَأَقُولُ فِي نَفْسِي أَنَا قَادِرٌ عَلَى ذَلِكَ إِذَا أَرَدْتُ فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى اسْتَمَرَّ بِالنَّاسِ الْجِدُّ فَأَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَادِيًا وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَلَمْ أَقْضِ مِنْ جَهَازِي شَيْئًا ثُمَّ غَدَوْتُ فَرَجَعْتُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى أَسْرَعُوا وَتَفَارَطَ الْغَزْوُ فَهَمَمْتُ أَنْ أَرْتَحِلَ فَأُدْرِكَهُمْ فَيَا لَيْتَنِي فَعَلْتُ ثُمَّ لَمْ يُقَدَّرْ ذَلِكَ لِي فَطَفِقْتُ إِذَا خَرَجْتُ فِي النَّاسِ بَعْدَ خُرُوجِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَحْزُنُنِي أَنِّي لَا أَرَى لِي أُسْوَةً إِلَّا رَجُلًا مَغْمُوصًا عَلَيْهِ فِي النِّفَاقِ أَوْ رَجُلًا مِمَّنْ عَذَرَ اللَّهُ مِنْ الضُّعَفَاءِ وَلَمْ يَذْكُرْنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى بَلَغَ تَبُوكَ فَقَالَ وَهُوَ جَالِسٌ فِي الْقَوْمِ بِتَبُوكَ مَا فَعَلَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ حَبَسَهُ بُرْدَاهُ وَالنَّظَرُ فِي عِطْفَيْهِ فَقَالَ لَهُ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ بِئْسَ مَا قُلْتَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَيْنَمَا هُوَ عَلَى ذَلِكَ رَأَى رَجُلًا مُبَيِّضًا يَزُولُ بِهِ السَّرَابُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُنْ أَبَا خَيْثَمَةَ فَإِذَا هُوَ أَبُو خَيْثَمَةَ الْأَنْصَارِيُّ وَهُوَ الَّذِي تَصَدَّقَ بِصَاعِ التَّمْرِ حِينَ لَمَزَهُ الْمُنَافِقُونَ فَقَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ فَلَمَّا بَلَغَنِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ تَوَجَّهَ قَافِلًا مِنْ تَبُوكَ حَضَرَنِي بَثِّي فَطَفِقْتُ أَتَذَكَّرُ الْكَذِبَ وَأَقُولُ بِمَ أَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ غَدًا وَأَسْتَعِينُ عَلَى ذَلِكَ كُلَّ ذِي رَأْيٍ مِنْ أَهْلِي فَلَمَّا قِيلَ لِي إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَظَلَّ قَادِمًا زَاحَ عَنِّي الْبَاطِلُ حَتَّى عَرَفْتُ أَنِّي لَنْ أَنْجُوَ مِنْهُ بِشَيْءٍ أَبَدًا فَأَجْمَعْتُ صِدْقَهُ وَصَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَادِمًا وَكَانَ إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِالْمَسْجِدِ فَرَكَعَ فِيهِ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ لِلنَّاسِ فَلَمَّا فَعَلَ ذَلِكَ جَاءَهُ الْمُخَلَّفُونَ فَطَفِقُوا يَعْتَذِرُونَ إِلَيْهِ وَيَحْلِفُونَ لَهُ وَكَانُوا بِضْعَةً وَثَمَانِينَ رَجُلًا فَقَبِلَ مِنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَانِيَتَهُمْ وَبَايَعَهُمْ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمْ وَوَكَلَ سَرَائِرَهُمْ إِلَى اللَّهِ حَتَّى جِئْتُ فَلَمَّا سَلَّمْتُ تَبَسَّمَ تَبَسُّمَ الْمُغْضَبِ ثُمَّ قَالَ تَعَالَ فَجِئْتُ أَمْشِي حَتَّى جَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ لِي مَا خَلَّفَكَ أَلَمْ تَكُنْ قَدْ ابْتَعْتَ ظَهْرَكَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي وَاللَّهِ لَوْ جَلَسْتُ عِنْدَ غَيْرِكَ مِنْ أَهْلِ الدُّنْيَا لَرَأَيْتُ أَنِّي سَأَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ بِعُذْرٍ وَلَقَدْ أُعْطِيتُ جَدَلًا وَلَكِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَئِنْ حَدَّثْتُكَ الْيَوْمَ حَدِيثَ كَذِبٍ تَرْضَى بِهِ عَنِّي لَيُوشِكَنَّ اللَّهُ أَنْ يُسْخِطَكَ عَلَيَّ وَلَئِنْ حَدَّثْتُكَ حَدِيثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَيَّ فِيهِ إِنِّي لَأَرْجُو فِيهِ عُقْبَى اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَانَ لِي عُذْرٌ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْكَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا هَذَا فَقَدْ صَدَقَ فَقُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِيكَ فَقُمْتُ وَثَارَ رِجَالٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ فَاتَّبَعُونِي فَقَالُوا لِي وَاللَّهِ مَا عَلِمْنَاكَ أَذْنَبْتَ ذَنْبًا قَبْلَ هَذَا لَقَدْ عَجَزْتَ فِي أَنْ لَا تَكُونَ اعْتَذَرْتَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَا اعْتَذَرَ بِهِ إِلَيْهِ الْمُخَلَّفُونَ فَقَدْ كَانَ كَافِيَكَ ذَنْبَكَ اسْتِغْفَارُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَكَ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زَالُوا يُؤَنِّبُونَنِي حَتَّى أَرَدْتُ أَنْ أَرْجِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُكَذِّبَ نَفْسِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ لَهُمْ هَلْ لَقِيَ هَذَا مَعِي مِنْ أَحَدٍ قَالُوا نَعَمْ لَقِيَهُ مَعَكَ رَجُلَانِ قَالَا مِثْلَ مَا قُلْتَ فَقِيلَ لَهُمَا مِثْلَ مَا قِيلَ لَكَ قَالَ قُلْتُ مَنْ هُمَا قَالُوا مُرَارَةُ بْنُ الرَّبِيعَةَ الْعَامِرِيُّ وَهِلَالُ بْنُ أُمَيَّةَ الْوَاقِفِيُّ قَالَ فَذَكَرُوا لِي رَجُلَيْنِ صَالِحَيْنِ قَدْ شَهِدَا بَدْرًا فِيهِمَا أُسْوَةٌ قَالَ فَمَضَيْتُ حِينَ ذَكَرُوهُمَا لِي قَالَ وَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمُسْلِمِينَ عَنْ كَلَامِنَا أَيُّهَا الثَّلَاثَةُ مِنْ بَيْنِ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهُ قَالَ فَاجْتَنَبَنَا النَّاسُ وَقَالَ تَغَيَّرُوا لَنَا حَتَّى تَنَكَّرَتْ لِي فِي نَفْسِيَ الْأَرْضُ فَمَا هِيَ بِالْأَرْضِ الَّتِي أَعْرِفُ فَلَبِثْنَا عَلَى ذَلِكَ خَمْسِينَ لَيْلَةً فَأَمَّا صَاحِبَايَ فَاسْتَكَانَا وَقَعَدَا فِي بُيُوتِهِمَا يَبْكِيَانِ وَأَمَّا أَنَا فَكُنْتُ أَشَبَّ الْقَوْمِ وَأَجْلَدَهُمْ فَكُنْتُ أَخْرُجُ فَأَشْهَدُ الصَّلَاةَ وَأَطُوفُ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يُكَلِّمُنِي أَحَدٌ وَآتِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُسَلِّمُ عَلَيْهِ وَهُوَ فِي مَجْلِسِهِ بَعْدَ الصَّلَاةِ فَأَقُولُ فِي نَفْسِي هَلْ حَرَّكَ شَفَتَيْهِ بِرَدِّ السَّلَامِ أَمْ لَا ثُمَّ أُصَلِّي قَرِيبًا مِنْهُ وَأُسَارِقُهُ النَّظَرَ فَإِذَا أَقْبَلْتُ عَلَى صَلَاتِي نَظَرَ إِلَيَّ وَإِذَا الْتَفَتُّ نَحْوَهُ أَعْرَضَ عَنِّي حَتَّى إِذَا طَالَ ذَلِكَ عَلَيَّ مِنْ جَفْوَةِ الْمُسْلِمِينَ مَشَيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ جِدَارَ حَائِطِ أَبِي قَتَادَةَ وَهُوَ ابْنُ عَمِّي وَأَحَبُّ النَّاسِ إِلَيَّ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَوَاللَّهِ مَا رَدَّ عَلَيَّ السَّلَامَ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا قَتَادَةَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمَنَّ أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ قَالَ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ فَفَاضَتْ عَيْنَايَ وَتَوَلَّيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ الْجِدَارَ فَبَيْنَا أَنَا أَمْشِي فِي سُوقِ الْمَدِينَةِ إِذَا نَبَطِيٌّ مِنْ نَبَطِ أَهْلِ الشَّامِ مِمَّنْ قَدِمَ بِالطَّعَامِ يَبِيعُهُ بِالْمَدِينَةِ يَقُولُ مَنْ يَدُلُّ عَلَى كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ فَطَفِقَ النَّاسُ يُشِيرُونَ لَهُ إِلَيَّ حَتَّى جَاءَنِي فَدَفَعَ إِلَيَّ كِتَابًا مِنْ مَلِكِ غَسَّانَ وَكُنْتُ كَاتِبًا فَقَرَأْتُهُ فَإِذَا فِيهِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنَا أَنَّ صَاحِبَكَ قَدْ جَفَاكَ وَلَمْ يَجْعَلْكَ اللَّهُ بِدَارِ هَوَانٍ وَلَا مَضْيَعَةٍ فَالْحَقْ بِنَا نُوَاسِكَ قَالَ فَقُلْتُ حِينَ قَرَأْتُهَا وَهَذِهِ أَيْضَا مِنْ الْبَلَاءِ فَتَيَامَمْتُ بِهَا التَّنُّورَ ف
Më ka treguar [Ebu Eth Thahir Ahmed bin Amru bin Abdullah bin Amru bin Sarh], skllavi i Umejadëve më ka treguar [Ibnu Vehbi] se më ka treguar [Junusi] nga [Ibn Shihabi] se ka thënë: “Profeti (salallahu alejhi ue selem) shkoi një herë në betejën e Tebukut për t'u përballur me romakët dhe arabët që ishin të krishterë në Siri”. Ibn Shihabi ka thënë: “Më ka thënë [Abdul-Rahman bin Abdullah bin Ka'ab bin Malik] se Abdullah bin Ka'ab bin Malik - Abdullah bin Ka'ab ishte një nga djemtë e Ka'abit që e shoqëroi Ka'ab kur ai ishte i verbër - ai ka thënë: “Njëherë e dëgjova [Ka'ab bin Malik] të tregonte një ngjarje për veten e tij kur ai mori pjesë me të Dërguarin e Allahut (salallahu alejhi ue selem) në luftën e Tebukut”. Ka'ab bin Malik ka thënë: "Unë kurrë nuk mbeta pas duke e shoqëruar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në luftërat në të cilat ai mori pjesë, përveç luftës së Tebukut, por mbeta pas edhe në luftën e Bedrit. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kurrë nuk e kritikoi një musliman që nuk mori pjesë në luftën e Bedrit, kjo sepse i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe muslimanët - në luftën e Bedrit - qëllimi fillestar ishte vetëm të sulmonin jobesimtarët Kurejsh që udhëtonin me deve derisa Allahu i bashkoi muslimanët me armiqtë e tyre pa një kohë të caktuar më parë. Në atë kohë unë mora pjesë me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në natën e Akabesë, kur premtuam të mbronim Islamin. Sipas mendimit tim, pjesëmarrja në luftën e Bedrit nuk është e krahasueshme me pjesëmarrjen në natën e Akabesë, edhe pse lufta e Bedrit është më e popullarizuar tek shumica e njerëzve. Ndër historitë kur nuk mora pjesë me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në luftën e Tebukut janë si më poshtë: "Isha plotësisht i pafuqishëm dhe askush nuk kishte më shumë liri se unë kur nuk mora pjesë në luftën e Tebukut." Pasha Allahun, më parë nuk kisha përgatitur fare dy kafshë për të hipur në beteja të ndryshme. Por në këtë luftë të Tebukut, përgatita dy kafshë për të hipur në beteja. Më në fund, i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) shkoi në betejën e Tebukut kur moti ishte shumë i nxehtë. Mund të thuhet se ai udhëtoi një distancë shumë të gjatë dhe ishte plot rreziqe dhe u përball me një numër të madh armiqsh. Pastaj i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) u shpjegoi muslimanëve se me çfarë do të përballeshin me të. Prandaj, ai u urdhëroi muslimanëve të përgatitnin furnizime të mjaftueshme për luftë. Në atë kohë, shumë muslimanë e shoqëruan të Dërguarin e Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) pa qenë të caktuar me letër për të luftuar. Ke'abi tha: "Ishte një burrë që nuk u paraqit sepse donte të qëndronte larg luftës. Ai dyshonte se mosbindja e tij nuk do të dihej nga i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) - për sa kohë që nuk do të zbriste ndonjë shpallje për të nga Allahu Azze ue Xhel". I Dërguari i Allahut (paqja qoftë mbi të) shkoi në luftë në Tebuk kur vjelja e frutave ishte aq e kënaqshme, saqë më duhej ta largoja vëmendjen nga vjelja. I Dërguari i Allahut (paqja qoftë mbi të) dhe muslimanët që morën pjesë po përgatiteshin dhe unë menjëherë shkova të kërkoja furnizime me ta. Pastaj shkova në shtëpi pa marrë asnjë furnizim. Thashë me vete: "Mund të përgatis furnizime në çdo kohë. Gjithmonë jam në një dilemë midis po dhe jo derisa njerëzit të jenë më të gatshëm". I Dërguari i Allahut (paqja qoftë mbi të) u largua me muslimanët, ndërsa unë nuk kisha përgatitur asnjë furnizim. Më në fund u largova, pastaj shkova në shtëpi pa përgatitur asgjë. Gjithmonë isha në dyshim nëse do të merrja pjesë në luftë apo jo, derisa trupat muslimane u larguan me nxitim dhe lufta tashmë po shkatërrohej. Pastaj doja të bashkohesha në fushën e betejës - por kjo ishte vetëm një dëshirë e kotë - dhe në fund isha i destinuar të mos bashkohesha në fushëbetejë. Pasi Profeti Muhamed (paqja qoftë mbi të) u largua për në fushën e betejës së Tebukut, trishtimi filloi të më pushtonte. Kur dola në mes të komunitetit përreth, kuptova se nuk mund të takoja askënd përveç njerëzve që ishin në hipokrizi ose njerëzve të dobët që justifikoheshin nga Allahu Azze ue Xhel. Ndërkohë, Profeti Muhamed (paqja qoftë mbi të) nuk më kujtoi derisa mbërriti në Tebuk. Pastaj, ndërsa ishte ulur midis shokëve të tij, ai papritmas pyeti: "Pse nuk na u bashkua Ka'ab bin Maliku?" Një shok nga Beni Salime u përgjigj: "O i Dërguar i Allahut, duket se Ka'ab bin Maliku është më i shqetësuar për veten sesa për këtë luftë?" Duke dëgjuar fjalët e shokut, Muadh bin Xhebeli tha: "O mik, çfarë fjale të keqe ke! Pasha Allahun, o i Dërguar i Allahut, unë e di që Ka'ab bin Maliku është një njeri i mirë." Pastaj Profeti Muhamed (paqja qoftë mbi të) heshtte. Kur heshtte kështu, papritmas pa një burrë që mbante një helmetë hekuri të cilën ishte e vështirë ta njihje. Pastaj i Dërguari i Allahut (paqja qoftë mbi të) tha: "Ti duhet të jesh Ebu Khaitsamah?" Doli që ky person ishte në të vërtetë Ebu Khaitsamah Al Ensari, një mik i cili dikur dha lëmoshë me pak hurma kur u ofendua nga hipokritët. Ka'ab bin Maliku tha: "Kur dëgjova se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) po përgatitej të kthehej nga lufta e Tebukut, u mbusha me trishtim. Pastaj fillova të shpikja justifikime për të gënjyer. Thashë me vete: 'Çfarë arsye mund të më shpëtojë nga zemërimi i Profetit?' Për t'u përballur me këtë, kërkova ndihmë nga familja ime, të cilët mund të më jepnin këshilla. Kur dikush më tha se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) pothuajse kishte mbërritur në qytetin e Medinës, arsyeja e gënjeshtrës u zhduk nga mendja ime. Më në fund e kuptova se nuk mund ta gënjeja fare të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). Prandaj, më duhej t'i tregoja të vërtetën. Jo shumë kohë pas kësaj, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) mbërriti në qytetin e Medinës. Si zakonisht, ai shkoi drejt e në xhami - siç ishte tradita e tij sa herë që mbërrinte nga një udhëtim në një zonë - për të kryer namazin. Pasi kreu namazin e sunetit, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) bisedoi menjëherë me miqtë e tij. Pas kësaj, erdhën disa miq që nuk kishin kohë të merrnin pjesë në luftime me muslimanët dhe ia përcollën arsye të ndryshme duke u betuar. Vlerësohet se kishte më shumë se tetëdhjetë njerëz që nuk morën pjesë në luftime. Rezulton se Profeti e pranoi sinqeritetin e atyre që nuk morën pjesë në luftë, u zotua për besnikëri, kërkoi falje për ta dhe ia dorëzoi Allahut atë që fshihnin në zemrat e tyre. Disa çaste më vonë, shkova ta takoja të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). Pasi e përshëndeta, ai buzëqeshi si buzëqeshja e një personi të zemëruar. Pastaj tha: 'Eja këtu!' Pastaj iu afrova atij derisa u ula pikërisht përpara tij. Pas kësaj, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) pyeti: 'Pse nuk vjen të luftosh me ne, o Ka'ab?' A nuk ke premtuar se do t’ia dorëzosh trupin dhe shpirtin tënd Islamit?’ Unë u përgjigja: ‘O i Dërguar i Allahut, për Allahun, nëse do të ulesha pranë dikujt tjetër përveç teje, jam i sigurt se do të isha i lirë nga zemërimi i tij për shkak të arsyeve dhe argumenteve që kam paraqitur. Por, për Allahun, e di që nëse tani të jap arsye plot gënjeshtra, në mënyrë që të mos zemërohesh, me siguri Allahu do të jetë ai që do të të zemërojë me mua. Nëse të paraqes ty, o i Dërguar i Allahut, arsyet e mia të sakta dhe të ndershme, dhe pastaj më qorton për ato arsye, atëherë do t’i pranoj me kënaqësi. Le të më ndëshkojë Allahu me fjalët e mia të ndershme. Për Allahun, nuk ka moshë që do të më ndalojë të marr pjesë në luftë. Për Allahun, në atë kohë isha plotësisht i pafuqishëm edhe pse kisha një mundësi shumë të kufizuar për t’u bashkuar me luftën me muslimanët. Duke dëgjuar këtë rrëfim të sinqertë, i Dërguari i Allahut tha: ‘Ky person ka folur sinqerisht dhe saktë. Prandaj, qëndro derisa Allahu të të japë një vendim’. Më në fund u ngrita dhe u largova nga ana e tij. Jo shumë kohë më vonë, disa njerëz nga Beni Salimah më ndoqën dhe thanë: 'O Ka'ab, për Allahun, më parë nuk e dinim se kishe bërë një gabim/mëkat. Vërtet nuk ia shpjegove arsyet të Dërguarit të Allahut, siç i paraqitën miqtë e tjerë që nuk shkuan në luftë. Në të vërtetë, vetëm istigfari i të Dërguarit të Allahut për ty fshin mëkatet e tua'. Ka'ab bin Maliku tha më pas: 'Për Allahun, ata gjithmonë më fyejnë derisa të dua të kthehem te i Dërguari i Allahut (salallahu alejhi ue selem) dhe pastaj gënjej veten'. Ka'ab bin Maliku tha: 'A ka ndonjë tjetër që është paraqitur para të Dërguarit të Allahut (salallahu alejhi ue selem) si unë?' Njerëzit e Beni Salimes u përgjigjën: 'Po. Ka edhe dy njerëz të tjerë si ti. Të dy burrat i thanë të Dërguarit të Allahut çfarë the ti dhe i Dërguari i Allahut u përgjigj atyre ashtu siç u përgjigj edhe ty. Ka'ab bin Maliku tha: 'Pastaj pyeta: 'Kush janë këta dy burra, o shokë?'' Ata, Benu Salimah, u përgjigjën: 'Këta dy burra janë Murarah bin Rabi'ah Al Amin dhe Hilal bin Ummayah Al Waqifi.' Ka'ab bin Maliku tha: 'Pastaj ata përmendën dy shokë të drejtë që morën pjesë në Betejën e Bedrit dhe të dy janë të denjë për të qenë shembuj të mirë. Pas kësaj, unë u largova kur ata më përmendën këta dy burra.' Ka'ab bin Maliku tha: 'Disa ditë më vonë, i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ua ndaloi muslimanëve të flisnin me ne të tre që nuk morëm pjesë në Betejën e Tebukut. Që atëherë, muslimanët filluan të distancoheshin dhe ndryshuan qëndrimin e tyre ndaj ne të treve derisa kjo tokë na u duk e çuditshme. Duket se kjo tokë nuk ishte toka që kisha banuar ndonjëherë më parë dhe kjo vazhdoi për pesëdhjetë netë.' Dy nga miqtë e mi që nuk morën pjesë në luftën e Tebukut tani janë gjunjëzuar me trishtim në shtëpinë e tyre duke qarë, ndërsa unë jam një i ri i ashpër dhe i ashpër. Unë vazhdoj të sillem normalisht dhe të kryej aktivitetet e përditshme si zakonisht. Unë prapë dola nga shtëpia, shkova në xhami për të marrë pjesë në lutjet me xhemat me muslimanë të tjerë dhe eca nëpër treg edhe pse askush nuk donte të fliste me mua. Derisa një ditë iu afrova të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe e përshëndeta kur ai ishte ulur pasi ishte falur. Pyeta veten: "A do t'i lëvizë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) buzët për t'iu përgjigjur përshëndetjes apo jo?" Pastaj u luta pranë të Dërguarit të Allahut duke i hedhur një vështrim të fshehtë. Kur po përgatitesha të falesha, ai më shikoi. Dhe kur u ktheva nga ai, ai më hoqi sytë." Pasi qëndrova i izoluar për një kohë të gjatë nga shoqëria muslimane, shkova për një shëtitje derisa arrita te gardhi i kopshtit të Ebu Katades. Ebu Katade është djali i xhaxhait tim - kushëririt tim - dhe ai është personi që më pëlqen. Kur arrita atje, e përshëndeta. Por, për Allahun, ai nuk iu përgjigj fare përshëndetjes sime. Më në fund mora guximin ta pyesja; 'O Ebu Katade, të betohem në emër të Allahut, a nuk e di se unë me të vërtetë e dua Allahun dhe të Dërguarin e Tij?' Doli që Ebu Katade thjesht heshtte. Pastaj i përsërita fjalët e mia duke u betuar si herën e parë. Por ai heshtte. Pastaj e përsërita atë që thashë dhe ai u përgjigj: 'Vërtet Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë më mirë për këtë'. Duke dëgjuar fjalët e tij, sytë më mbushën me lot dhe u ktheva në shtëpi ndërsa ecja përgjatë kopshtit. Ndërsa po ecja në tregun e Medinës, një burrë nga toka e Sirisë që shiste ushqime në qytetin e Medinës pyeti: 'Kush mund të më tregojë se ku është Ka'ab bin Maliku?' Pastaj njerëzit më treguan derisa personi erdhi tek unë dhe më dha një letër nga mbreti i Gasanit. Meqenëse dija të lexoja dhe të shkruaja, e kuptova përmbajtjen e letrës. Doli që përmbajtja e letrës ishte si më poshtë: 'Dëgjuam se miku juaj - që do të thotë i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) - ju ka izoluar nga marrëdhëniet me publikun, ndërsa vetë Zoti juaj nuk ju ka shkatërruar kështu.' Prandaj, bashkohu me ne, me siguri do të të ndihmojmë.’ Pasi e lexova letrën, thashë: ‘Në fakt, edhe kjo letër është një fatkeqësi për mua.’ Pastaj e vura në zjarr dhe e dogja derisa u shkatërrua. Pas dyzet ditësh izolim publik, doli që shpallja e Zotit nuk kishte zbritur ende. Derisa një ditë, një i dërguar i të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) erdhi tek unë dhe më dha një mesazh: ‘O Ka’b, me të vërtetë i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) të urdhëron të shmangësh gruan tënde.’ Pyeta: ‘A duhet ta divorcoj apo jo?’ I dërguari u përgjigj: ‘Nuk ke nevojë të divorcohesh. Por, thjesht shmangu dhe mos iu afro.’ Pastaj i thashë gruas sime: ‘O motër, së pari duhet të shkosh në shtëpi te prindërit e tu dhe të qëndrosh me ta derisa Allahu të japë një vendim të qartë për këtë çështje’. Ka’ab bin Maliku tha: ‘Jo shumë kohë pas kësaj, gruaja e Hilal bin Umejjes shkoi tek i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) dhe pyeti: 'O i Dërguari i Allahut, Hilal bin Umejje është i vjetër dhe i dobët dhe nuk ka shërbëtorë. Prandaj, më lejo mua të kujdesem për të'. I Dërguari i Allahut (salallahu alejhi ue selem) gjithashtu u përgjigj: 'Mos e bëj. Është më mirë të mos e shoqërosh më parë dhe ai nuk duhet të jetë afër teje për një kohë'. Gruaja e Hilalit mbeti e vendosur dhe tha: 'Për Allahun, o i Dërguar i Allahut, tani ai nuk ka më entuziazëm për jetën. Ai gjithmonë ka qarë, që kur është përballur me këtë problem deri më tani'. Ka'ab bin Maliku tha: 'Disa njerëz nga familja ime thanë: 'Së pari duhet të kërkosh leje nga i Dërguari i Allahut në lidhje me këtë çështje të gruas sate. Sepse vetë i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) i ka dhënë leje Hilal bin Umejje të kujdeset për burrin e saj'. Ka'ab bin Maliku tha: 'Unë nuk do të kërkoj leje nga i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) në lidhje me këtë çështje të gruas sime'. Sepse, në fund të fundit, nuk do ta di se si do të përgjigjet i Dërguari i Allahut nëse i kërkoj leje ndërsa jam ende i ri.’ Ka’ab bin Maliku tha; ‘Doli që kjo vazhdoi për dhjetë netë, kështu që u bënë plot pesëdhjetë netë për ne, meqenëse muslimanëve u ndalohej të na flisnin.’ Ka'ab bin Malik tha: "Pastaj e fala namazin e agimit në natën e pesëdhjetë në pjesën e prapme të shtëpisë. Ndërsa isha ulur në namaz, u mbusha me keqardhje dhe trishtim. Më duket sikur kjo tokë e gjerë më duket e ngushtë. Papritmas dëgjova dikë që bërtiste me zë të lartë përtej horizontit: "O Ka'ab bin Malik, gëzohu!" Kështu që rashë në sexhde dhe e dija se isha i lirë nga problemi im. Ka'ab bin Malik tha: "Pastaj i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) u njoftoi muslimanëve se gjithçka kishte mbaruar."