-

حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ الْبَرَاءِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَكُنَّا يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ أَرْبَعَ عَشْرَةَ مِائَةً وَالْحُدَيْبِيَةُ بِئْرٌ فَنَزَحْنَاهَا حَتَّى لَمْ نَتْرُكْ فِيهَا قَطْرَةً فَجَلَسَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى شَفِيرِ الْبِئْرِ فَدَعَا بِمَاءٍ فَمَضْمَضَ وَمَجَّ فِي الْبِئْرِ فَمَكَثْنَا غَيْرَ بَعِيدٍ ثُمَّ اسْتَقَيْنَا حَتَّى رَوِينَا وَرَوَتْ أَوْ صَدَرَتْ رَكَائِبُنَا

Powiedział nam [Malik bin Isma'il], powiedział nam [Isra'il] z [Abu Ishaq] z [Al Bara' radiallahu 'anhu], że powiedział: „W czasie incydentu w Hudajbii było nas tysiąc czterysta osób, a w Hudajbii była studnia, braliśmy wodę, aż nie została ani kropla”. Wtedy Prorok (sallallaahu 'alaihi wasallam) usiadł na brzegu studni i modlił się o wodę. Przepłukał usta, a następnie zwymiotował do studni. Po chwili milczenia w końcu mogliśmy pić, aż się nasyciliśmy, a nasze wierzchowce również piły tyle, ile mogły”.