Hadith
Ibu Nabi bernama Aminah lalu dirawat Ummu Aiman
Imam Muslim : 3318و حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ وَحَرْمَلَةُ قَالَا أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ لَمَّا قَدِمَ الْمُهَاجِرُونَ مِنْ مَكَّةَ الْمَدِينَةَ قَدِمُوا وَلَيْسَ بِأَيْدِيهِمْ شَيْءٌ وَكَانَ الْأَنْصَارُ أَهْلَ الْأَرْضِ وَالْعَقَارِ فَقَاسَمَهُمْ الْأَنْصَارُ عَلَى أَنْ أَعْطَوْهُمْ أَنْصَافَ ثِمَارِ أَمْوَالِهِمْ كُلَّ عَامٍ وَيَكْفُونَهُمْ الْعَمَلَ وَالْمَئُونَةَ وَكَانَتْ أُمُّ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ وَهِيَ تُدْعَى أُمَّ سُلَيْمٍ وَكَانَتْ أُمُّ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ كَانَ أَخًا لِأَنَسٍ لِأُمِّهِ وَكَانَتْ أَعْطَتْ أُمُّ أَنَسٍ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عِذَاقًا لَهَا فَأَعْطَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُمَّ أَيْمَنَ مَوْلَاتَهُ أُمَّ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمَّا فَرَغَ مِنْ قِتَالِ أَهْلِ خَيْبَرَ وَانْصَرَفَ إِلَى الْمَدِينَةِ رَدَّ الْمُهَاجِرُونَ إِلَى الْأَنْصَارِ مَنَائِحَهُمْ الَّتِي كَانُوا مَنَحُوهُمْ مِنْ ثِمَارِهِمْ قَالَ فَرَدَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أُمِّي عِذَاقَهَا وَأَعْطَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُمَّ أَيْمَنَ مَكَانَهُنَّ مِنْ حَائِطِهِ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَكَانَ مِنْ شَأْنِ أُمِّ أَيْمَنَ أُمِّ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ أَنَّهَا كَانَتْ وَصِيفَةً لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَكَانَتْ مِنْ الْحَبَشَةِ فَلَمَّا وَلَدَتْ آمِنَةُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدَ مَا تُوُفِّيَ أَبُوهُ فَكَانَتْ أُمُّ أَيْمَنَ تَحْضُنُهُ حَتَّى كَبِرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَعْتَقَهَا ثُمَّ أَنْكَحَهَا زَيْدَ بْنَ حَارِثَةَ ثُمَّ تُوُفِّيَتْ بَعْدَ مَا تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِخَمْسَةِ أَشْهُرٍ
Dhe më ka treguar mua [Ebu At Thahir] dhe [Harmalah] të dyve; na ka informuar [Ibnu Vehbi] më ka informuar [Junusin] nga [Ibn Shihabi] nga [Enes bin Maliku] se ai tha: 'Kur Muhaxhirët mbërritën nga Meka në Medinë, ata nuk morën asgjë me vete, ndërsa Ensarët kishin sipërfaqe të mëdha toke dhe kopshte hurmash. Kështu që Ensarët shpërndanë një pjesë të saj tek Miqtë e Muhaxhirëve me kusht që ata të jepnin gjysmën e të korrave të tyre çdo vit. Kështu që Muhaxhirët i paguanin Ensarët me punë dhe ushqim'. Znj. Enes bin Maliku ose që zakonisht quhet Umm Suleim, dhe znj. Abdullah bin Ebu Thalha - gjysmëvëllai i Enesit, znj. Enes ia dha kopshtin e saj të hurmave Resulullahut (salallahu alejhi ue selem), pastaj ajo ia dha Umm Aiman, skllaves së znj. Usame bin Zeid. Ibn Shihabi tha: 'Pastaj Enes bin Maliku më tha; se kur Resulullahu (s.a.v.s.) u kthye nga lufta e Hajberit, ai u kthye në Medinë, pastaj muhaxhirët i kthyen kopshtet e hurmave që ensarët ua kishin dhënë atyre.' Ibn Shihabi tha: 'I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ia ktheu gjithashtu kopshtin e tij të hurmave nënës sime, dhe ai (s.a.v.s.) i dha gjithashtu një pjesë të kopshtit të tij të hurmave Umm Aimanit.' Ibn Shihabi tha: 'Problemi i Umm Aimanit është se znj. Usamah bin Zejd dikur ishte shërbëtore e Abdullah bin Abdul Muththalibit, i cili vinte nga Habasija. Kur Amina - nëna e Profetit - lindi Resulullahun (s.a.v.s.), pasi vdiq babai i saj, ishte Umm Aiman ajo që u kujdes për të derisa ajo u bë e rritur, pastaj ajo u lirua dhe u martua nga Zejd bin Haritsa. Umm Aiman vdiq pesë vjet pas vdekjes së Resulullahut (s.a.v.s.).