Hadith Representative
Nabi tidak tahu apa yang terjadi dengan Aisyah pada peristiwa fitnah bohong, sampai turun ayat membelanya
Imam Bukhari : 4381حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ يُونُسَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ وَسَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ حَدِيثِ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الْإِفْكِ مَا قَالُوا فَبَرَّأَهَا اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكُلٌّ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنْ الْحَدِيثِ وَبَعْضُ حَدِيثِهِمْ يُصَدِّقُ بَعْضًا وَإِنْ كَانَ بَعْضُهُمْ أَوْعَى لَهُ مِنْ بَعْضٍ الَّذِي حَدَّثَنِي عُرْوَةُ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا أَنَّ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا زَوْجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ أَقْرَعَ بَيْنَ أَزْوَاجِهِ فَأَيَّتُهُنَّ خَرَجَ سَهْمُهَا خَرَجَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعَهُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَقْرَعَ بَيْنَنَا فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا فَخَرَجَ سَهْمِي فَخَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدَمَا نَزَلَ الْحِجَابُ فَأَنَا أُحْمَلُ فِي هَوْدَجِي وَأُنْزَلُ فِيهِ فَسِرْنَا حَتَّى إِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ غَزْوَتِهِ تِلْكَ وَقَفَلَ وَدَنَوْنَا مِنْ الْمَدِينَةِ قَافِلِينَ آذَنَ لَيْلَةً بِالرَّحِيلِ فَقُمْتُ حِينَ آذَنُوا بِالرَّحِيلِ فَمَشَيْتُ حَتَّى جَاوَزْتُ الْجَيْشَ فَلَمَّا قَضَيْتُ شَأْنِي أَقْبَلْتُ إِلَى رَحْلِي فَإِذَا عِقْدٌ لِي مِنْ جَزْعِ ظَفَارِ قَدْ انْقَطَعَ فَالْتَمَسْتُ عِقْدِي وَحَبَسَنِي ابْتِغَاؤُهُ وَأَقْبَلَ الرَّهْطُ الَّذِينَ كَانُوا يَرْحَلُونَ لِي فَاحْتَمَلُوا هَوْدَجِي فَرَحَلُوهُ عَلَى بَعِيرِي الَّذِي كُنْتُ رَكِبْتُ وَهُمْ يَحْسِبُونَ أَنِّي فِيهِ وَكَانَ النِّسَاءُ إِذْ ذَاكَ خِفَافًا لَمْ يُثْقِلْهُنَّ اللَّحْمُ إِنَّمَا تَأْكُلُ الْعُلْقَةَ مِنْ الطَّعَامِ فَلَمْ يَسْتَنْكِرْ الْقَوْمُ خِفَّةَ الْهَوْدَجِ حِينَ رَفَعُوهُ وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةَ السِّنِّ فَبَعَثُوا الْجَمَلَ وَسَارُوا فَوَجَدْتُ عِقْدِي بَعْدَمَا اسْتَمَرَّ الْجَيْشُ فَجِئْتُ مَنَازِلَهُمْ وَلَيْسَ بِهَا دَاعٍ وَلَا مُجِيبٌ فَأَمَمْتُ مَنْزِلِي الَّذِي كُنْتُ بِهِ وَظَنَنْتُ أَنَّهُمْ سَيَفْقِدُونِي فَيَرْجِعُونَ إِلَيَّ فَبَيْنَا أَنَا جَالِسَةٌ فِي مَنْزِلِي غَلَبَتْنِي عَيْنِي فَنِمْتُ وَكَانَ صَفْوَانُ بْنُ الْمُعَطَّلِ السُّلَمِيُّ ثُمَّ الذَّكْوَانِيُّ مِنْ وَرَاءِ الْجَيْشِ فَأَدْلَجَ فَأَصْبَحَ عِنْدَ مَنْزِلِي فَرَأَى سَوَادَ إِنْسَانٍ نَائِمٍ فَأَتَانِي فَعَرَفَنِي حِينَ رَآنِي وَكَانَ رَآنِي قَبْلَ الْحِجَابِ فَاسْتَيْقَظْتُ بِاسْتِرْجَاعِهِ حِينَ عَرَفَنِي فَخَمَّرْتُ وَجْهِي بِجِلْبَابِي وَ وَاللَّهِ مَا كَلَّمَنِي كَلِمَةً وَلَا سَمِعْتُ مِنْهُ كَلِمَةً غَيْرَ اسْتِرْجَاعِهِ حَتَّى أَنَاخَ رَاحِلَتَهُ فَوَطِئَ عَلَى يَدَيْهَا فَرَكِبْتُهَا فَانْطَلَقَ يَقُودُ بِي الرَّاحِلَةَ حَتَّى أَتَيْنَا الْجَيْشَ بَعْدَمَا نَزَلُوا مُوغِرِينَ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ فَهَلَكَ مَنْ هَلَكَ وَكَانَ الَّذِي تَوَلَّى الْإِفْكَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ ابْنَ سَلُولَ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَاشْتَكَيْتُ حِينَ قَدِمْتُ شَهْرًا وَالنَّاسُ يُفِيضُونَ فِي قَوْلِ أَصْحَابِ الْإِفْكِ لَا أَشْعُرُ بِشَيْءٍ مِنْ ذَلِكَ وَهُوَ يَرِيبُنِي فِي وَجَعِي أَنِّي لَا أَعْرِفُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّطَفَ الَّذِي كُنْتُ أَرَى مِنْهُ حِينَ أَشْتَكِي إِنَّمَا يَدْخُلُ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيُسَلِّمُ ثُمَّ يَقُولُ كَيْفَ تِيكُمْ ثُمَّ يَنْصَرِفُ فَذَاكَ الَّذِي يَرِيبُنِي وَلَا أَشْعُرُ بِالشَّرِّ حَتَّى خَرَجْتُ بَعْدَمَا نَقَهْتُ فَخَرَجَتْ مَعِي أُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ وَهُوَ مُتَبَرَّزُنَا وَكُنَّا لَا نَخْرُجُ إِلَّا لَيْلًا إِلَى لَيْلٍ وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ نَتَّخِذَ الْكُنُفَ قَرِيبًا مِنْ بُيُوتِنَا وَأَمْرُنَا أَمْرُ الْعَرَبِ الْأُوَلِ فِي التَّبَرُّزِ قِبَلَ الْغَائِطِ فَكُنَّا نَتَأَذَّى بِالْكُنُفِ أَنْ نَتَّخِذَهَا عِنْدَ بُيُوتِنَا فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ وَهِيَ ابْنَةُ أَبِي رُهْمِ بْنِ عَبْدِ مَنَافٍ وَأُمُّهَا بِنْتُ صَخْرِ بْنِ عَامِرٍ خَالَةُ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ وَابْنُهَا مِسْطَحُ بْنُ أُثَاثَةَ فَأَقْبَلْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ بَيْتِي وَقَدْ فَرَغْنَا مِنْ شَأْنِنَا فَعَثَرَتْ أُمُّ مِسْطَحٍ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ فَقُلْتُ لَهَا بِئْسَ مَا قُلْتِ أَتَسُبِّينَ رَجُلًا شَهِدَ بَدْرًا قَالَتْ أَيْ هَنْتَاهْ أَوَلَمْ تَسْمَعِي مَا قَالَ قَالَتْ قُلْتُ وَمَا قَالَ فَأَخْبَرَتْنِي بِقَوْلِ أَهْلِ الْإِفْكِ فَازْدَدْتُ مَرَضًا عَلَى مَرَضِي فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي وَدَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَعْنِي سَلَّمَ ثُمَّ قَالَ كَيْفَ تِيكُمْ فَقُلْتُ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ آتِيَ أَبَوَيَّ قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أُرِيدُ أَنْ أَسْتَيْقِنَ الْخَبَرَ مِنْ قِبَلِهِمَا قَالَتْ فَأَذِنَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجِئْتُ أَبَوَيَّ فَقُلْتُ لِأُمِّي يَا أُمَّتَاهْ مَا يَتَحَدَّثُ النَّاسُ قَالَتْ يَا بُنَيَّةُ هَوِّنِي عَلَيْكِ فَوَاللَّهِ لَقَلَّمَا كَانَتْ امْرَأَةٌ قَطُّ وَضِيئَةٌ عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا وَلَهَا ضَرَائِرُ إِلَّا كَثَّرْنَ عَلَيْهَا قَالَتْ فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ أَوَلَقَدْ تَحَدَّثَ النَّاسُ بِهَذَا قَالَتْ فَبَكَيْتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ حَتَّى أَصْبَحْتُ لَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ حَتَّى أَصْبَحْتُ أَبْكِي فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْيُ يَسْتَأْمِرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ قَالَتْ فَأَمَّا أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ فَأَشَارَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالَّذِي يَعْلَمُ مِنْ بَرَاءَةِ أَهْلِهِ وَبِالَّذِي يَعْلَمُ لَهُمْ فِي نَفْسِهِ مِنْ الْوُدِّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَهْلَكَ وَلَا نَعْلَمُ إِلَّا خَيْرًا وَأَمَّا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمْ يُضَيِّقْ اللَّهُ عَلَيْكَ وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ وَإِنْ تَسْأَلْ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ قَالَتْ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَرِيرَةَ فَقَالَ أَيْ بَرِيرَةُ هَلْ رَأَيْتِ مِنْ شَيْءٍ يَرِيبُكِ قَالَتْ بَرِيرَةُ لَا وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنْ رَأَيْتُ عَلَيْهَا أَمْرًا أَغْمِصُهُ عَلَيْهَا أَكْثَرَ مِنْ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ تَنَامُ عَنْ عَجِينِ أَهْلِهَا فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاسْتَعْذَرَ يَوْمَئِذٍ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَيٍّ ابْنِ سَلُولَ قَالَتْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ قَدْ بَلَغَنِي أَذَاهُ فِي أَهْلِ بَيْتِي فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلَّا خَيْرًا وَلَقَدْ ذَكَرُوا رَجُلًا مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا وَمَا كَانَ يَدْخُلُ عَلَى أَهْلِي إِلَّا مَعِي فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ الْأَنْصَارِيُّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا أَعْذِرُكَ مِنْهُ إِنْ كَانَ مِنْ الْأَوْسِ ضَرَبْتُ عُنُقَهُ وَإِنْ كَانَ مِنْ إِخْوَانِنَا مِنْ الْخَزْرَجِ أَمَرْتَنَا فَفَعَلْنَا أَمْرَكَ قَالَتْ فَقَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَهُوَ سَيِّدُ الْخَزْرَجِ وَكَانَ قَبْلَ ذَلِكَ رَجُلًا صَالِحًا وَلَكِنْ احْتَمَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ فَقَالَ لِسَعْدٍ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لَا تَقْتُلُهُ وَلَا تَقْدِرُ عَلَى قَتْلِهِ فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ وَهُوَ ابْنُ عَمِّ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ فَقَالَ لِسَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لَنَقْتُلَنَّهُ فَإِنَّكَ مُنَافِقٌ تُجَادِلُ عَنْ الْمُنَافِقِينَ فَتَثَاوَرَ الْحَيَّانِ الْأَوْسُ وَالْخَزْرَجُ حَتَّى هَمُّوا أَنْ يَقْتَتِلُوا وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمٌ عَلَى الْمِنْبَرِ فَلَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُخَفِّضُهُمْ حَتَّى سَكَتُوا وَسَكَتَ قَالَتْ فَبَكَيْتُ يَوْمِي ذَلِكَ لَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ قَالَتْ فَأَصْبَحَ أَبَوَايَ عِنْدِي وَقَدْ بَكَيْتُ لَيْلَتَيْنِ وَيَوْمًا لَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ وَلَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ يَظُنَّانِ أَنَّ الْبُكَاءَ فَالِقٌ كَبِدِي قَالَتْ فَبَيْنَمَا هُمَا جَالِسَانِ عِنْدِي وَأَنَا أَبْكِي فَاسْتَأْذَنَتْ عَلَيَّ امْرَأَةٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فَأَذِنْتُ لَهَا فَجَلَسَتْ تَبْكِي مَعِي قَالَتْ فَبَيْنَا نَحْنُ عَلَى ذَلِكَ دَخَلَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَلَّمَ ثُمَّ جَلَسَ قَالَتْ وَلَمْ يَجْلِسْ عِنْدِي مُنْذُ قِيلَ مَا قِيلَ قَبْلَهَا وَقَدْ لَبِثَ شَهْرًا لَا يُوحَى إِلَيْهِ فِي شَأْنِي قَالَتْ فَتَشَهَّدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ جَلَسَ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ يَا عَائِشَةُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنِي عَنْكِ كَذَا وَكَذَا فَإِنْ كُنْتِ بَرِيئَةً فَسَيُبَرِّئُكِ اللَّهُ وَإِنْ كُنْتِ أَلْمَمْتِ بِذَنْبٍ فَاسْتَغْفِرِي اللَّهَ وَتُوبِي إِلَيْهِ فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اعْتَرَفَ بِذَنْبِهِ ثُمَّ تَابَ إِلَى اللَّهِ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ قَالَتْ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَقَالَتَهُ قَلَصَ دَمْعِي حَتَّى مَا أُحِسُّ مِن
Hefur sagt okkur [Yahya bin Bukair] Hefur sagt okkur [Al Laits] frá [Yunus] frá [Ibn Shihab] að hann sagði; Hefur sagt mér ['Urwah bin Az Zubair] og [Sa'id bin Al Musayyab] og ['Alqamah bin Waqqash] og ['Ubaidullah bin 'Abdullah bin 'Utbah bin Mas'ud] frá sögu ['Aisyah radliallahu 'anha] eiginkonu spámannsins sallallaahu 'alaihi wasallam, þegar fólk sem rægði hana dreifði slúðri um hana með öllu sem það sagði, útskýrði Allah að hann sýknaði sig af þessum ásökunum. Hópur fólks sagði sögur um mig í hópum, sumir þeirra fengu söguna af atvikinu frá öðrum, svo að sagan virtist verða sterk, þar til ég lærði utanbókar orð hvers og eins sem þeir sögðu mér og sumar sögurnar staðfestu hinar. Frá Urwah sagði hann mér frá Aisyah, eiginkonu spámannsins (friður sé með honum) sem sagði: „Þegar spámaðurinn (friður sé með honum) vildi ferðast, dró hann hlutkesti meðal eiginkvenna sinna. Sá sem dregur í happdrættinu, hann er sá sem fer með spámanninum (friður sé með honum). Aisha sagði: „Þá dró hann hlutkesti á milli okkar í bardaga og örvar mínar komu út í hlutkesti, svo ég fór með sendiboða Allahs (friður sé með honum). Þessi atburður átti sér stað eftir opinberun verssins um hijab. Þá var ég tekinn í mitt annað sinn. Í miðri ferðinni fór ég niður þar til sendiboði Allahs (friður og blessun Allahs sé með honum) hafði lokið stríði og hann sneri aftur til Medínu. Eitt kvöldið var ég með hópi múslima. Þegar þeir sofnuðu stóð ég upp og gekk þar til ég var kominn á undan þeim. Eftir að ég lauk við erindi mitt sneri ég aftur til að ganga til liðs við múslimahópinn.“ Þegar ég þreifaði á brjósti mér kom í ljós að hálsmenið mitt, sem kom frá Zhafar í Jemen, var brotið. Svo ég fór til baka og leitaði að hálsmeninu mínu, en leitin tafði mig. Og hópurinn sem hafði komið með slæðuna mína var þegar farinn. Þeir voru að ganga með hana á úlfaldanum mínum, sem ég var vön að reið. Þeir héldu að ég væri þegar inni í henni.“ Aisha sagði: „Á þeim tíma voru konur hans grannar og léttar, því þær borðuðu aldrei kjöt. En þær borðuðu aðeins léttan mat. Þannig að enginn grunaði þyngd slæðunnar þegar þær gengu og báru hana. Ennfremur var ég enn lítill á þeim tíma. Að lokum tóku þær úlfaldana sína og gengu - héldu áfram ferð sinni -. Ég fann hálsmenið mitt þegar herinn var kominn fram hjá. Svo þegar ég kom að sætum þeirra kallaði enginn á þær og enginn svaraði. Svo fór ég aftur í sætið mitt þar sem ég hafði setið. Ég vonaði að einhver úr múslimska hernum myndi finna mig og koma aftur til að sækja mig. Þegar ég settist niður varð ég syfjuð og sofnaði. Á meðan dvöldu Shafwan bin Mu'atthal Assulami og fólk Dzakwans eftir hermennina - til að athuga hvort einhver væri eftir. Þeir gengu snemma kvölds og að morgni komu þeir að sæti mínu. Shafwan bin Al Mu'atthal Assulami sá einhvern sem var enn sofandi, svo hann kom til mín og þekkti mig þegar hann sá mig. Því hann hafði séð mig áður en ég þurfti að vera í hijab. Strax vaknaði ég og heyrði hann hvíla sig - segja, inna lillahi wa inna ilaihi raaji'un - þegar hann þekkti mig. Ég huldi andlit mitt strax með hijab mínum. Fyrir Allah, hann talaði ekki orð og ég heyrði ekki eitt einasta orð nema istirja' hans. Að lokum lét hann úlfaldann síga niður og ég klifraði upp á hann. Síðan fór hann og leiddi úlfaldann - sem ég reið - þar til við náðum múslimsku hermönnunum eftir að þeir höfðu hvílt sig á Azhzhariah ströndinni. Vei þeim sem hafa skaðað málefni mín. Á þeim tíma var sá sem stóð mest á bak við slúðrið Abdullah ibn Ubay ibn Salul. Loksins kom ég til Medínu. Eftir komu okkar veiktist ég skyndilega í næstum mánuð, á meðan fólk hélt áfram að ræða ásakanir sem beinast að mér, jafnvel þótt ég fyndi ekki einu sinni fyrir minnstu sektarkennd. Þannig fór hann að gruna veikindi mín. Ég fann ekki lengur fyrir þeirri mildi spámannsins Múhameðs (friður og blessun Allahs sé yfir honum) sem ég hafði séð frá honum áður. Þegar ég var veikur kom spámaðurinn Múhameð (friður og blessun Allahs sé yfir honum) inn og heilsaði mér og spurði: „Hvernig hefurðu það?“ Það var eins og hann væri að efast um mig, en ég fannst ég ekki hafa gert neitt rangt. Eftir að ég fann að ég var að byrja að jafna mig fór ég út með Umm Mistah á einkastað til að létta á mér. Við fórum aldrei út nema á nóttunni fram að myrkri. Einkastaðurinn var byggður nálægt húsum okkar. Mál okkar voru eins og hjá arabískum forfeðrum okkar; við höfðum einkastað til að létta á okkur heima. Síðan snerum ég og Umm Mistah - hún er dóttir Abi Ruhmi bin Al Muthallib bin Abdi Manaf og móðir hennar er dóttir Shakhri bin Amir, frænku Abu Bakr sem Shidiq og sonur hennar er Mistah bin Utsabah bin Abbad bin Al Muthallib - aftur heim til mín eftir að við höfðum lokið erindum okkar. Þá rann Umm Mistah til vegna þess að hún steig á eða festist í fötunum sínum. Þá sagði hún: „Vei Mistah!“ Ég spurði hana: „Hversu slæmt er það sem þú hefur sagt, þú hefur gagnrýnt mann sem tók þátt í orrustunni við Badr.“ Hún sagði: „Já, heyrðirðu ekki hvað hann sagði?“ Ég sagði: „Hvað sagði hann?“ Þá upplýsti hún mig um orð þeirra sem ásökuðu mig. Þá varð ég veikari og þegar ég kom aftur heim til mín tók sendiboði Allahs sallallaahu 'alaihi wa sallam á móti mér og heilsaði mér. Þá sagði hann: „Hvernig hefurðu það?“ Ég sagði: „Leyfið þið mér að fara til foreldra minna?“ sagði hann; „Á þeim tíma vildi ég staðfesta fréttirnar frá þeim báðum. Að lokum leyfði sendiboði Allahs, sallallahu 'alaihi wa sallam, mér það líka. Þá fór ég til foreldra minna og spurði móður mína: „Ó, móðir mín, um hvað eru menn að tala?“ Hún svaraði: „Ó, sonur minn, megi mál þín verða auðveld, fyrir tilstilli Allahs, það er engin kona sem er greinilega með manni sem elskar hana á meðan maðurinn á aðrar konur, nema þær muni margfalda ásakanir gegn henni.“ Hann sagði: „Dýrð sé Allah, er þetta það sem menn eru að tala um?“ sagði hann. „Um nóttina grét ég, þar til að morgni gátu tárin mín ekki lengur runnið vegna þess að þau voru úrvinda og ég svaf ekki meðan ég svaf. Þegar morgunninn rann hélt ég áfram að gráta. Og á þeim tíma kallaði sendiboði Allahs, sallallahu 'alaihi wa sallam, á Ali bin Abi Talib og Usamah bin Zaid til að bjóða þeim að ráðgast við til að aðskilja konur sínar þar til opinberunin hefði borist.“ Aisha sagði: „Hvað varðar Usamah bin Zaid, þá gaf hann Rasulullah sallallahu 'alaihi wa sallam ráð út frá því sem hann vissi, þ.e. hversu fjarri eiginkonu hans var þessari athöfn og hvað hann vissi um eðli ástar hennar á honum. Usamah sagði: „Ó, sendiboði Allahs! Þær eru eiginkonur þínar, við vitum ekkert nema gæsku.“ Hvað varðar Ali bin Abi Talib, þá sagði hann: „Allah Azzawajalla mun ekki valda þér erfiðleikum og það eru margar aðrar konur fyrir utan hann.“ „Og vissulega, ef þú spyrð þræl þinn, þá mun hann örugglega vera heiðarlegur.“ Aisha sagði: „Þá kallaði Rasulullah sallallahu 'alaihi wa sallam á Barirah og spurði: „Ó Barirah! Sérðu eitthvað sem efast um þig varðandi Aisha?“ Barirah svaraði: „Við þann sem sendi þig með sannleikann, ef ég sá eitthvað athugavert við hann, þá var það ekkert annað en að þegar hann var barn sofnaði hann á meðan hann beið eftir hveitinu í fjölskyldu sinni, þá kom tamt dýr og át hann.“ Þá stóð Rasulullah sallallahu 'alaihi wa sallam upp og bað um rök frá manni að nafni Abdullah bin Ubai bin Salul. Þegar Rasulullah sallallahu 'alaihi wa sallam var í prédikunarstólnum, sagði Rasulullah sallallahu 'alaihi wa sallam: „Ó, allir múslimar, hver vill færa mér rök frá manni sem hefur sært fjölskyldu mína? Vissulega, við Allah, ég veit ekkert um fjölskyldu mína nema gæskuna eina. Þeir höfðu sagt mér frá manni sem ég vissi ekkert um.“ „En góðvild. Og enginn hittir konu mína nema hún sé með mér.“ Sa'ad bin Mu'adz Al Ansari sagði: „Ó, sendiboði Allahs! Ég mun hjálpa þér.“ „Allt í lagi, ef sá sem dreifir orðróminum er frá Bani Aus, þá mun ég höggva af honum hálsinn.“ „Hins vegar, ef það kemur frá bræðrum okkar frá Banu Khazraj, vinsamlegast skipið okkur svo að við framfylgjum skipunum ykkar.“ Strax sagði Sa'ad bin Ubadah - hann var leiðtogi Bani Khazraj, hann var réttlátur maður. Hins vegar var hann enn ofstækisfullur - hann sagði við Sa'ad bin Mu'ad: „Fyrir Allah, þú munt ekki geta drepið hann og munt ekki geta drepið hann.“ Þá stóð Usaid bin Hudlair upp og hann var frændi Sa'ad bin Mu'adz, hann sagði við Sa'ad bin Ubadah: „Þú ert að ljúga, í raun munum við drepa hann vegna þess að þú ert hræsnari sem rífast við hræsnara.“ Ástandið hitnaði æ meira milli Aus og Khazraj barna, svo mikið að þau vildu drepa hvort annað á meðan sendiboði Allah (friður og blessun Allah sé yfir honum) stóð enn á prédikunarstólnum. Þá róaði sendiboði Allah (friður og blessun Allah sé yfir honum) þau niður þar til þau þögnuðu, og hann þagnaði líka. Það Daginn grét ég þar til tárin runnu út og ég var ekki í neinu kohl þegar ég svaf. Næstu nótt hélt ég áfram að gráta þar til tárin runnu út og ég var ekki í neinu kohl þegar ég svaf. Foreldrar mínir héldu að gráturinn minn myndi skaða hjartað mitt. Aisha sagði: „Þá settust þau bæði við hliðina á mér á meðan ég hélt áfram að gráta. Á þeim tíma bað kona frá Ansar mig um leyfi til að hitta mig og ég leyfði henni það. Hún settist niður og grét með mér. Meðan við vorum í þessu ástandi kom sendiboði Allahs (friður og blessun Allahs sé yfir honum) til okkar, heilsaði okkur og settist síðan niður.“ Hún sagði: „Hann hefur ekki setið við hliðina á mér í mánuð síðan honum var ekki opinberað neitt varðandi málefni mín.“ Hún sagði: „Sendiboði Allahs (friður og blessun Allahs sé yfir honum) bar vitni og heilsaði honum á meðan hann settist niður. Hann sagði: „Amma ba'd, ó Aisyah, vissulega hafa þessi og slík tíðindi borist mér, vissulega, ef þú sleppur frá þessu vegna þess að þú gerir það ekki, megi Allah Azzawajalla halda þér frá. Hins vegar, ef þú drýgir þessa synd, biddu Allah um fyrirgefningu og iðrast hans. Því að þjónn sem viðurkennir syndir sínar og iðrast síðan, mun Allah samþykkja iðrun hans.“ Aisha sagði: „Þegar Rasulullah sallallahu 'alaihi wa sallam lauk máli sínu, runnu tárin mín hraðar og hraðar þar til ég fann ekki lengur tárin.“ Ég sagði við föður minn: „Svaraðu því sem Sendiboði Allahs (friður og blessun Allahs sé yfir honum) sagði um mig.“ Faðir minn sagði: „Ég veit það ekki, fyrir Allah, ég mun ekki tala við Rasulullah sallallahu 'alaihi wa sallam'. Þá sagði ég við móður mína: „Svaraðu því sem Sendiboði Allahs (friður og blessun Allahs sé yfir honum).“ „Allah (friður og blessun Allahs sé yfir honum) sagði um mig!“ sagði móðir mín: „Við Allah, ég veit ekki hvað ég á að segja við sendiboða Allahs (friður og blessun Allahs sé yfir honum). Aisha sagði: „Ég er ung stúlka, ég hef ekki lesið Kóraninn mikið. Við Allah, ég veit að þú hefur heyrt þetta þangað til þú ert öruggur og trúir á það. Ef ég segi þér að ég er fjarri þeirri athöfn, og Allah almáttugur veit að ég er fjarri þeirri athöfn, þá munt þú ekki trúa mér. Ef ég játa eitthvað fyrir þér, og Allah almáttugur veit að ég er fjarri þeirri athöfn, þá munt þú örugglega trúa mér.“ Fyrir Allah, ekkert orð er á milli mín og þín nema eins og Abu Yusuf sagði: Þolinmæði er góð og Allah er sá sem leitar hjálpar gegn því sem þú ásakar.“ Aisha sagði: „Þá breytti ég stöðu minni, ég lagðist í rúmið mitt.“ Hún sagði: „Fyrir Allah, á þeim tíma vissi ég að ég var fjarri þeirri athöfn, og Allah Azzawajalla mun halda mér frá því að ég var fjarri þeirri athöfn. Hins vegar, fyrir Allah, bjóst ég ekki við að opinberun kæmi niður í mínu tilfelli. Og í raun finnst mér mál mitt vera ómerkilegra en að Allah Azza wa jalla sagði við mig með opinberun sem var lesin. Hins vegar vona ég aðeins að í draumi spámannsins sallallahu 'alaihi wa sallam verði sýnt fram á að Allah Azzawajalla fjarlægði mig frá þessari athöfn.“ Aisha sagði: „Fyrir Allah, sendiboði Allahs sallallahu 'alaihi wa sallam yfirgaf ekki samkomu sína og enginn fór úr húsinu fyrr en Allah Azzawajalla sendi niður opinberun til spámanns síns. Þannig breyttist ástand hans eins og breytingar eiga sér venjulega stað þegar opinberun kemur, Svitinn hélt áfram að hellast þótt það væri vetur. Þetta var vegna þess að þyngd orðsins sem honum hafði verið opinberað var svo þung.“ Aisha sagði: „Þegar Rasulullah shallaallahu ‘alaihi wa sallam fékk gleðifréttirnar, hló hann og fyrsta setningin sem hann sagði á þeim tíma var: „Góðar fréttir, ó Aisyah! Allah Azza wa jalla hefur haldið þér frá þessari athöfn.“ Þá sagði móðir mín við mig: „Stattu upp gegn honum.“ Ég sagði: „Fyrir Allah, ég mun ekki standa gegn honum og ég mun ekki lofa nema Allah Azza wa jalla, hann er sá sem hefur sent niður opinberanir sem útskýra hversu langt í burtu ég er. Allah Azzawajalla hefur opinberað vers sem þýðir: Vissulega eru þeir sem bera falskar fréttir úr þínum hópi, allt að tíu versum. Allah Azzawajalla hefur sent niður nokkur vers sem útskýra hversu langt ég er frá þessari athöfn.“ Aisha sagði: „Áður fyrr gaf Abu Bakr Misthah ölmusu - greiddi greiðslur - því hann var ættingi hans og fátækur maður. Hann sagði: „Fyrir Allah, ég mun aldrei hjálpa honum að eilífu eftir að hann ásakaði Aisyah.“ Þá sendi Allah Azzawajalla opinberun sem þýðir: „Og viljið þið ekki, þeir sem hafa - allt að orði Hans - að Allah fyrirgefi ykkur?“ Abu Bakr sagði: „Fyrir Allah, ég væri hamingjusamari ef Allah fyrirgaf mér.“ Þá sneri hann sér aftur að því að veita Misthah aðstoð eins og hann veitti honum venjulega. Abu Bakr sagði: „Sannarlega mun ég ekki hætta að hjálpa honum að eilífu.“ Aisha sagði: „Rasulullah sallallahu 'alaihi wa sallam spurði Zainab bint Jahsy, eiginkonu spámannsins sallallahu 'alaihi wa sallam, um það sem gerðist mér: „Hvað veistu, hvað hefur þú séð eða hvaða fréttir hafa borist þér?“ svaraði hann: „Ó Sendiboði Allahs!“ „Ég gæti alltaf heyrnar minnar og sjónar og ég þekki ekkert nema góðvild.“ Aisyah sagði: „Jafnvel þótt hún væri ein af eiginkonum spámannsins (friður sé með honum) sem fannst hún æðri mér, þá annaðist aðeins Allah hana með góðu hugarfari, jafnvel þótt systir hennar, Hamnah bint Jahsyin, hataði hana svo hún var ein af þeim sem dreifðu ömurlegum fölskum fréttum.“