Hədis
Nabi tidak tahu apa yang terjadi dengan Aisyah pada peristiwa fitnah bohong, sampai turun ayat membelanya
Imam Bukhari : 4381حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ يُونُسَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ وَسَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ حَدِيثِ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الْإِفْكِ مَا قَالُوا فَبَرَّأَهَا اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكُلٌّ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنْ الْحَدِيثِ وَبَعْضُ حَدِيثِهِمْ يُصَدِّقُ بَعْضًا وَإِنْ كَانَ بَعْضُهُمْ أَوْعَى لَهُ مِنْ بَعْضٍ الَّذِي حَدَّثَنِي عُرْوَةُ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا أَنَّ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا زَوْجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ أَقْرَعَ بَيْنَ أَزْوَاجِهِ فَأَيَّتُهُنَّ خَرَجَ سَهْمُهَا خَرَجَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعَهُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَقْرَعَ بَيْنَنَا فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا فَخَرَجَ سَهْمِي فَخَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدَمَا نَزَلَ الْحِجَابُ فَأَنَا أُحْمَلُ فِي هَوْدَجِي وَأُنْزَلُ فِيهِ فَسِرْنَا حَتَّى إِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ غَزْوَتِهِ تِلْكَ وَقَفَلَ وَدَنَوْنَا مِنْ الْمَدِينَةِ قَافِلِينَ آذَنَ لَيْلَةً بِالرَّحِيلِ فَقُمْتُ حِينَ آذَنُوا بِالرَّحِيلِ فَمَشَيْتُ حَتَّى جَاوَزْتُ الْجَيْشَ فَلَمَّا قَضَيْتُ شَأْنِي أَقْبَلْتُ إِلَى رَحْلِي فَإِذَا عِقْدٌ لِي مِنْ جَزْعِ ظَفَارِ قَدْ انْقَطَعَ فَالْتَمَسْتُ عِقْدِي وَحَبَسَنِي ابْتِغَاؤُهُ وَأَقْبَلَ الرَّهْطُ الَّذِينَ كَانُوا يَرْحَلُونَ لِي فَاحْتَمَلُوا هَوْدَجِي فَرَحَلُوهُ عَلَى بَعِيرِي الَّذِي كُنْتُ رَكِبْتُ وَهُمْ يَحْسِبُونَ أَنِّي فِيهِ وَكَانَ النِّسَاءُ إِذْ ذَاكَ خِفَافًا لَمْ يُثْقِلْهُنَّ اللَّحْمُ إِنَّمَا تَأْكُلُ الْعُلْقَةَ مِنْ الطَّعَامِ فَلَمْ يَسْتَنْكِرْ الْقَوْمُ خِفَّةَ الْهَوْدَجِ حِينَ رَفَعُوهُ وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةَ السِّنِّ فَبَعَثُوا الْجَمَلَ وَسَارُوا فَوَجَدْتُ عِقْدِي بَعْدَمَا اسْتَمَرَّ الْجَيْشُ فَجِئْتُ مَنَازِلَهُمْ وَلَيْسَ بِهَا دَاعٍ وَلَا مُجِيبٌ فَأَمَمْتُ مَنْزِلِي الَّذِي كُنْتُ بِهِ وَظَنَنْتُ أَنَّهُمْ سَيَفْقِدُونِي فَيَرْجِعُونَ إِلَيَّ فَبَيْنَا أَنَا جَالِسَةٌ فِي مَنْزِلِي غَلَبَتْنِي عَيْنِي فَنِمْتُ وَكَانَ صَفْوَانُ بْنُ الْمُعَطَّلِ السُّلَمِيُّ ثُمَّ الذَّكْوَانِيُّ مِنْ وَرَاءِ الْجَيْشِ فَأَدْلَجَ فَأَصْبَحَ عِنْدَ مَنْزِلِي فَرَأَى سَوَادَ إِنْسَانٍ نَائِمٍ فَأَتَانِي فَعَرَفَنِي حِينَ رَآنِي وَكَانَ رَآنِي قَبْلَ الْحِجَابِ فَاسْتَيْقَظْتُ بِاسْتِرْجَاعِهِ حِينَ عَرَفَنِي فَخَمَّرْتُ وَجْهِي بِجِلْبَابِي وَ وَاللَّهِ مَا كَلَّمَنِي كَلِمَةً وَلَا سَمِعْتُ مِنْهُ كَلِمَةً غَيْرَ اسْتِرْجَاعِهِ حَتَّى أَنَاخَ رَاحِلَتَهُ فَوَطِئَ عَلَى يَدَيْهَا فَرَكِبْتُهَا فَانْطَلَقَ يَقُودُ بِي الرَّاحِلَةَ حَتَّى أَتَيْنَا الْجَيْشَ بَعْدَمَا نَزَلُوا مُوغِرِينَ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ فَهَلَكَ مَنْ هَلَكَ وَكَانَ الَّذِي تَوَلَّى الْإِفْكَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ ابْنَ سَلُولَ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَاشْتَكَيْتُ حِينَ قَدِمْتُ شَهْرًا وَالنَّاسُ يُفِيضُونَ فِي قَوْلِ أَصْحَابِ الْإِفْكِ لَا أَشْعُرُ بِشَيْءٍ مِنْ ذَلِكَ وَهُوَ يَرِيبُنِي فِي وَجَعِي أَنِّي لَا أَعْرِفُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّطَفَ الَّذِي كُنْتُ أَرَى مِنْهُ حِينَ أَشْتَكِي إِنَّمَا يَدْخُلُ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيُسَلِّمُ ثُمَّ يَقُولُ كَيْفَ تِيكُمْ ثُمَّ يَنْصَرِفُ فَذَاكَ الَّذِي يَرِيبُنِي وَلَا أَشْعُرُ بِالشَّرِّ حَتَّى خَرَجْتُ بَعْدَمَا نَقَهْتُ فَخَرَجَتْ مَعِي أُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ وَهُوَ مُتَبَرَّزُنَا وَكُنَّا لَا نَخْرُجُ إِلَّا لَيْلًا إِلَى لَيْلٍ وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ نَتَّخِذَ الْكُنُفَ قَرِيبًا مِنْ بُيُوتِنَا وَأَمْرُنَا أَمْرُ الْعَرَبِ الْأُوَلِ فِي التَّبَرُّزِ قِبَلَ الْغَائِطِ فَكُنَّا نَتَأَذَّى بِالْكُنُفِ أَنْ نَتَّخِذَهَا عِنْدَ بُيُوتِنَا فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ وَهِيَ ابْنَةُ أَبِي رُهْمِ بْنِ عَبْدِ مَنَافٍ وَأُمُّهَا بِنْتُ صَخْرِ بْنِ عَامِرٍ خَالَةُ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ وَابْنُهَا مِسْطَحُ بْنُ أُثَاثَةَ فَأَقْبَلْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ بَيْتِي وَقَدْ فَرَغْنَا مِنْ شَأْنِنَا فَعَثَرَتْ أُمُّ مِسْطَحٍ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ فَقُلْتُ لَهَا بِئْسَ مَا قُلْتِ أَتَسُبِّينَ رَجُلًا شَهِدَ بَدْرًا قَالَتْ أَيْ هَنْتَاهْ أَوَلَمْ تَسْمَعِي مَا قَالَ قَالَتْ قُلْتُ وَمَا قَالَ فَأَخْبَرَتْنِي بِقَوْلِ أَهْلِ الْإِفْكِ فَازْدَدْتُ مَرَضًا عَلَى مَرَضِي فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي وَدَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَعْنِي سَلَّمَ ثُمَّ قَالَ كَيْفَ تِيكُمْ فَقُلْتُ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ آتِيَ أَبَوَيَّ قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أُرِيدُ أَنْ أَسْتَيْقِنَ الْخَبَرَ مِنْ قِبَلِهِمَا قَالَتْ فَأَذِنَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجِئْتُ أَبَوَيَّ فَقُلْتُ لِأُمِّي يَا أُمَّتَاهْ مَا يَتَحَدَّثُ النَّاسُ قَالَتْ يَا بُنَيَّةُ هَوِّنِي عَلَيْكِ فَوَاللَّهِ لَقَلَّمَا كَانَتْ امْرَأَةٌ قَطُّ وَضِيئَةٌ عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا وَلَهَا ضَرَائِرُ إِلَّا كَثَّرْنَ عَلَيْهَا قَالَتْ فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ أَوَلَقَدْ تَحَدَّثَ النَّاسُ بِهَذَا قَالَتْ فَبَكَيْتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ حَتَّى أَصْبَحْتُ لَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ حَتَّى أَصْبَحْتُ أَبْكِي فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْيُ يَسْتَأْمِرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ قَالَتْ فَأَمَّا أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ فَأَشَارَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالَّذِي يَعْلَمُ مِنْ بَرَاءَةِ أَهْلِهِ وَبِالَّذِي يَعْلَمُ لَهُمْ فِي نَفْسِهِ مِنْ الْوُدِّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَهْلَكَ وَلَا نَعْلَمُ إِلَّا خَيْرًا وَأَمَّا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمْ يُضَيِّقْ اللَّهُ عَلَيْكَ وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ وَإِنْ تَسْأَلْ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ قَالَتْ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَرِيرَةَ فَقَالَ أَيْ بَرِيرَةُ هَلْ رَأَيْتِ مِنْ شَيْءٍ يَرِيبُكِ قَالَتْ بَرِيرَةُ لَا وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنْ رَأَيْتُ عَلَيْهَا أَمْرًا أَغْمِصُهُ عَلَيْهَا أَكْثَرَ مِنْ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ تَنَامُ عَنْ عَجِينِ أَهْلِهَا فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاسْتَعْذَرَ يَوْمَئِذٍ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَيٍّ ابْنِ سَلُولَ قَالَتْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ قَدْ بَلَغَنِي أَذَاهُ فِي أَهْلِ بَيْتِي فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلَّا خَيْرًا وَلَقَدْ ذَكَرُوا رَجُلًا مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا وَمَا كَانَ يَدْخُلُ عَلَى أَهْلِي إِلَّا مَعِي فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ الْأَنْصَارِيُّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا أَعْذِرُكَ مِنْهُ إِنْ كَانَ مِنْ الْأَوْسِ ضَرَبْتُ عُنُقَهُ وَإِنْ كَانَ مِنْ إِخْوَانِنَا مِنْ الْخَزْرَجِ أَمَرْتَنَا فَفَعَلْنَا أَمْرَكَ قَالَتْ فَقَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَهُوَ سَيِّدُ الْخَزْرَجِ وَكَانَ قَبْلَ ذَلِكَ رَجُلًا صَالِحًا وَلَكِنْ احْتَمَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ فَقَالَ لِسَعْدٍ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لَا تَقْتُلُهُ وَلَا تَقْدِرُ عَلَى قَتْلِهِ فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ وَهُوَ ابْنُ عَمِّ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ فَقَالَ لِسَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لَنَقْتُلَنَّهُ فَإِنَّكَ مُنَافِقٌ تُجَادِلُ عَنْ الْمُنَافِقِينَ فَتَثَاوَرَ الْحَيَّانِ الْأَوْسُ وَالْخَزْرَجُ حَتَّى هَمُّوا أَنْ يَقْتَتِلُوا وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمٌ عَلَى الْمِنْبَرِ فَلَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُخَفِّضُهُمْ حَتَّى سَكَتُوا وَسَكَتَ قَالَتْ فَبَكَيْتُ يَوْمِي ذَلِكَ لَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ قَالَتْ فَأَصْبَحَ أَبَوَايَ عِنْدِي وَقَدْ بَكَيْتُ لَيْلَتَيْنِ وَيَوْمًا لَا أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ وَلَا يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ يَظُنَّانِ أَنَّ الْبُكَاءَ فَالِقٌ كَبِدِي قَالَتْ فَبَيْنَمَا هُمَا جَالِسَانِ عِنْدِي وَأَنَا أَبْكِي فَاسْتَأْذَنَتْ عَلَيَّ امْرَأَةٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فَأَذِنْتُ لَهَا فَجَلَسَتْ تَبْكِي مَعِي قَالَتْ فَبَيْنَا نَحْنُ عَلَى ذَلِكَ دَخَلَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَلَّمَ ثُمَّ جَلَسَ قَالَتْ وَلَمْ يَجْلِسْ عِنْدِي مُنْذُ قِيلَ مَا قِيلَ قَبْلَهَا وَقَدْ لَبِثَ شَهْرًا لَا يُوحَى إِلَيْهِ فِي شَأْنِي قَالَتْ فَتَشَهَّدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ جَلَسَ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ يَا عَائِشَةُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنِي عَنْكِ كَذَا وَكَذَا فَإِنْ كُنْتِ بَرِيئَةً فَسَيُبَرِّئُكِ اللَّهُ وَإِنْ كُنْتِ أَلْمَمْتِ بِذَنْبٍ فَاسْتَغْفِرِي اللَّهَ وَتُوبِي إِلَيْهِ فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اعْتَرَفَ بِذَنْبِهِ ثُمَّ تَابَ إِلَى اللَّهِ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ قَالَتْ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَقَالَتَهُ قَلَصَ دَمْعِي حَتَّى مَا أُحِسُّ مِن
Bizə [Yəhya bin Bukair] bizə [Əl Leyt]dən [Yunus]dan [İbn Şihab]dan nəql etdi: Mənə [Ürvə bin Əz-Zubeyr], [Səid bin Əl-Musəyyəb], [Əlqamə bin Vəqqas] və [Übeydullah bin Abdullah bin Ütbə bin Məsud] Peyğəmbərin (s) həyat yoldaşı Aişə radiyallahu anhanın hekayəsindən nəql etdi. Onu böhtan atan insanlar dediklərinin hamısı ilə onun haqqında qeybət etdikdə, Allah Özünü bu ittihamlardan bəraət qazandırdı. Bir qrup insan mənim haqqımda dəstə-dəstə hekayələr danışdı, bəziləri hadisənin hekayəsini digərlərindən aldılar ki, hekayə elə güclü görünürdü ki, ta ki mənə danışdıqları hər birinin sözlərini əzbərlədim və bəzi hekayələr digərlərini təsdiqlədi. Urvədən mənə Aişədən nəql etdi, Peyğəmbərin (s) həyat yoldaşı dedi: Peyğəmbər (s.a.s.) səyahət etmək istəyəndə arvadları arasında püşk atırdı. Kim püşk atsa, Peyğəmbər (s.a.s.) ilə birlikdə gedir. Aişə (r.a.) dedi: “Sonra o, döyüşdə aramızda püşk atdı və oxlarım püşk atdı, mən də Allahın Elçisi (s.a.s.) ilə birlikdə getdim. Bu hadisə hicab haqqında ayənin nazil olmasından sonra baş verdi. Sonra ikinci hissəmdə məni götürdülər. Səfərin ortasında, Allahın Elçisi (s.a.s.) müharibəni bitirib Mədinəyə qayıdana qədər aşağı düşdüm. Bir axşam bir qrup müsəlmanla birlikdə idim. Onlar yuxuya gedəndə qalxıb onlardan qabağa keçənə qədər getdim. İşimi bitirdikdən sonra müsəlman qrupuna qoşulmaq üçün qayıtdım. Sinəmi hiss edəndə məlum oldu ki, Yəmənin Cəfər şəhərindən gələn boyunbağım qırılıb. Geri qayıdıb boyunbağımı axtardım, amma axtarışım məni gecikdirdi. Və örtüyümü gətirən insanlar qrupu artıq getmişdi.” Onlar mənim mindiyim dəvəmin üstündə onu gəzdirirdilər. Onlar mənim artıq onun içində olduğumu düşünürdülər.” Aişə dedi: “O vaxtlar onun arvadları arıq və yüngül idilər, çünki heç vaxt ət yemirdilər. Amma onlar yalnız yüngül yemək yeyirdilər. Buna görə də, yeriyərkən və daşıyarkən heç kim örtüyün ağırlığından şübhələnmirdi. Üstəlik, mən o vaxt hələ balaca idim. Nəhayət, dəvələrini götürüb səyahətlərinə davam etdilər. Ordu keçəndə boyunbağımı tapdım. Beləliklə, onların yerlərinə çatanda heç kim onları çağırmadı və heç kim cavab vermədi. Sonra oturduğum yerə qayıtdım. Ümid edirdim ki, müsəlman ordusundan kimsə məni tapacaq və məni götürmək üçün geri qayıdacaq. Oturanda yuxum gəldi və yuxuya getdim. Bu vaxt Şəfvan bin Muətsal Əssulami və Zəkvanın adamları qoşunların arxasında qaldılar - geridə kiminsə qalıb-qalmadığını yoxladılar. Axşam tezdən yeriyirdilər və səhər mənim yerimə çatdılar. Şəfvan ibn Əl-Muətsal Əssulami hələ də yatmış birini görüb yanıma gəldi və məni görəndə tanıdı. Çünki o, məni hicab geyinməyim tələb olunmazdan əvvəl görmüşdü. Dərhal oyandım və məni tanıyanda onun "inna lillahi və inna iləihi raciun" dediyini eşitdim. Dərhal üzümü hicabla örtdüm. Allaha and olsun ki, o, bir kəlmə də danışmadı və mən də onun istircasından başqa bir kəlmə eşitmədim. Nəhayət, dəvəsini endirdi və mən də onun üstünə mindim. Sonra o, getdi və mən mindiyim dəvəni apardı, ta ki onlar Əzhəriyyə çimərliyində dincəldikdən sonra müsəlman qoşunlarına çatana qədər. Mənim işlərimə xələl gətirənlərin vay halına. O vaxt qeybətin arxasında ən çox dayanan şəxs Abdullah ibn Ubey ibn Səlul idi. Nəhayət, Mədinəyə çatdım. Gəlişimizdən sonra, insanlar mənə ünvanlanan ittihamları müzakirə etməyə davam edərkən, təxminən bir ay ərzində qəfildən xəstələndim, baxmayaraq ki, mən heç bir günahkarlıq hiss etmirdim. Beləliklə, o, mənim xəstəliyimdən şübhələnməyə başladı. Artıq əvvəllər ondan gördüyüm Məhəmməd Peyğəmbərin (ona Allahın salavatı və salamı olsun) mülayimliyini hiss etmirdim. Xəstə olduğum zaman Məhəmməd Peyğəmbər (ona Allahın salavatı və salamı olsun) içəri girib məni salamladı və soruşdu: "Necəsən?" Sanki o, məndən şübhələnirdi, halbuki mən heç bir səhv etdiyimi hiss etmirdim. Özümə gəlməyə başladığımı hiss etdikdən sonra Ümmü Mistahla birlikdə tualet üçün xüsusi bir yerə getdim. Gecələr yalnız axşam düşənə qədər çölə çıxmırdıq. Evlərimizin yaxınlığında xüsusi bir yer tikilmişdi. İşlərimiz ərəb sələflərimizinki kimi idi; evdə tualet üçün xüsusi bir yerimiz var idi. Sonra mən və Ümmü Mistah - o, Əbu Ruhmi bin Əl-Mütəllib bin Əbdi Mənafın qızıdır və anası Əbu Bəkr əs-Şidqin xalası Şəhri bin Əmirin qızıdır və oğlu Mistah bin Ütsəba bin Əbbad bin Əl-Mütəllib - işimiz bitdikdən sonra evimə qayıtdıq. O zaman Ümmü Mistah ayağını tapdaladığı və ya paltarının içində ilişdiyi üçün sürüşdü. O zaman dedi: “Vay olsun Mistah!” Mən ondan soruşdum: “Nə qədər pis demisən, Bədr döyüşündə iştirak edən bir kişini tənqid etdin.” O dedi: “Bəli, onun nə dediyini eşitmədin?” Mən dedim: “Nə dedi?” Sonra o, məni ittiham edənlərin sözləri ilə mənə məlumat verdi. O vaxt xəstələndim və evə qayıdanda Allah Rəsulu - sallallahu aleyhi və səlləm - məni qarşıladı və salamladı. Sonra o dedi: “Necəsən?” Mən dedim: “Valideynlərimin yanına getməyə icazə verərsənmi?” O dedi: “O vaxt hər ikisindən gələn xəbəri təsdiqləmək istədim. Nəhayət, Allah Rəsulu - sallallahu aleyhi və səlləm- də mənə icazə verdi. Sonra valideynlərimin yanına getdim və anamdan soruşdum: “Ey anam, insanlar nədən danışırlar?” Qadın cavab verdi: “Ey oğlum, işlərini asanlaşdırsın, Allaha and olsun ki, elə bir qadın yoxdur ki, onu sevən kişi ilə birlikdə olsun, halbuki kişinin başqa arvadları var, ona qarşı ittihamları çoxaltsınlar.” O dedi: “Allaha şükür, insanlar bundan danışırlar?” O dedi: “O gecə ağladım, ta ki səhərə qədər göz yaşlarım axmadı, çünki onlar yorğun idilər və yatarkən yata bilmədim. Səhər açılanda ağlamağa davam etdim. Və həmin vaxt Allah Rəsulu (s) Əli ibn Əbu Talib və Üsamə ibn Zeydi çağırdı ki, vəhy nazil olana qədər onları arvadlarını ayırmaq üçün məsləhətləşməyə dəvət etsinlər.” Aişə dedi: “Üsamə ibn Zeydə gəldikdə isə, o, Rəsulullaha (s) bildikləri, yəni arvadının bu əməldən nə qədər uzaq olduğu və ona olan sevgisinin təbiəti haqqında bildikləri ilə bağlı məsləhət verdi. Üsamə dedi: “Ey Allahın Rəsulu! Onlar sənin arvadlarındır, biz yalnız yaxşılıq bilirik.” Əli ibn Əbu Talibə gəldikdə isə, o dedi: “Allah sizə çətinlik yaratmaz və Ondan başqa bir çox qadınlar da var”. Həqiqətən də, köləsindən soruşsan, mütləq dürüst olacaq." Aişə dedi: "Sonra Rəsulullah (s.a.s.) Bərirəni çağırdı və o soruşdu: "Ey Bərirə! Aişə haqqında səni şübhə altına alan bir şey görürsənmi?" Bərirə cavab verdi: "Səni haqq ilə göndərənə and olsun ki, əgər mən onda bir səhv görsəm, bu, uşaq ikən ailəsində un gözləyərkən yuxuya getmiş, sonra bir əhliləşdirilmiş heyvan gəlib onu yemiş kimi bir şey deyildi." Sonra Rəsulullah (s.a.s.) ayağa qalxdı və Abdullah ibn Ubai ibn Salul adlı bir kişidən dəlil istədi. Rəsulullah (s.a.s.) minbərdə olanda Rəsulullah (s.a.s.) dedi: "Ey bütün müsəlmanlar, kim mənə ailəmə zərər verən bir kişidən dəlil gətirmək istəyir? Həqiqətən, Allaha and olsun ki, mən ailəmdən yalnız yaxşılıqdan başqa bir şey bilmirəm. Onlar mənə yaxşılıqdan başqa bir şey bilmədiyim bir kişi haqqında danışmışdılar. Və heç kim mənimlə həyat yoldaşımla görüşməzsə, o mənimlədir." Səd ibn Muaz əl-Ənsari dedi: “Ey Allahın Rəsulu! Mən sizə kömək edəcəyəm. Əgər şayiəni yayan şəxs Bəni-Ausdandırsa, boynunu kəsəcəyəm.” Digər tərəfdən, əgər bu, Bəni Xəzrəc qardaşlarımızdan gəlirsə, xahiş edirəm bizə əmr edin ki, əmrlərinizi yerinə yetirək." Dərhal Səd ibn Ubadə - Bəni Xəzrəc lideri idi, saleh bir insan idi. Lakin yenə də fanatik bir münasibət bəsləyirdi - Səd ibn Muada dedi: "Allaha and olsun ki, sən onu öldürə bilməyəcəksən və öldürə də bilməyəcəksən." Beləliklə, Səd ibn Muadanın qardaşı oğlu olan Usaid ibn Hudleir ayağa qalxdı və Səd ibn Muada dedi: "Yalan danışırsan, doğrudan da, biz onu öldürəcəyik, çünki sən münafiqlərlə mübahisə edən münafiqsən." Vəziyyət Əvs və Xəzrəc uşaqları arasında getdikcə daha da qızışdı, hətta Allah Rəsulu (ona Allahın salavatı və salamı olsun) hələ də minbərdə dayanarkən bir-birlərini öldürmək istədilər. Sonra Allah Rəsulu (ona Allahın salavatı və salamı olsun) onları sakitləşdirdi, ta ki onlar susdular və o da susdu. Həmin gün mən... Göz yaşlarım axana qədər ağladı və yatanda sürmə taxmadım. Növbəti gecə göz yaşlarım axana qədər ağlamağa davam etdim və yatanda sürmə taxmadım. Valideynlərim ağlamağımın ürəyimə zərər verəcəyini düşünürdülər. Aişə dedi: “Sonra hər ikisi yanımda oturdu, mən isə ağlamağa davam etdim. O vaxt Ənsardan bir qadın mənimlə görüşmək üçün icazə istədi və mən də ona icazə verdim. O, oturub mənimlə birlikdə ağladı. Biz bu vəziyyətdə ikən Allah Rəsulu (Ona Allahın salavatı və salamı olsun) yanımıza gəldi, salam verdi və sonra oturdu.” O dedi: “İşlərim barədə ona vəhy gəlmədiyindən bəri bir aydır ki, yanımda oturmur.” O dedi: “Allahın Rəsulu (sallallahu aleyhi və səlləm) oturub salam verərək şəhadət verdi. O dedi: “Əmma bə’d, ey Aişə, həqiqətən də bu və buna bənzər xəbərlər mənə çatdı, əgər bunu etmədiyin üçün bundan qaçsan, Allah səni uzaqlaşdırsın. Lakin bu günahı etsən, Allahdan bağışlanma dilə və Ona tövbə et. Çünki günahlarını etiraf edib sonra tövbə edən bir qulun Allah onun tövbəsini qəbul edər”. Aişə dedi: “Rəsulullah (sallallahu aleyhi və səlləm) danışıb qurtardıqdan sonra göz yaşlarım getdikcə daha da sürətlə axdı, o qədər ki, artıq göz yaşlarını hiss edə bilmirdim”. Atama dedim: “Allahın Rəsulunun (sallallahu aleyhi və səlləm) mənim haqqımda dediklərini cavablandır. Atam dedi: “Bilmirəm, Allaha and olsun ki, mən Rəsulullahla (sallallahu aleyhi və səlləm) danışmayacağam”. Sonra anama dedim: “Allahın Rəsulunun (sallallahu aleyhi və səlləm) dediklərinə cavab ver”. "Mənim haqqımda dedi!" Anam dedi: "Vallahi, Allah Rəsuluna (Ona Allahın salavatı və salamı olsun) nə deyəcəyimi bilmirəm." Aişə dedi. Mən dedim: "Mən gənc bir qızam, Quranı çox oxumamışam. Allaha and olsun ki, bunu eşitdiyini bilirəm, ta ki özünə güvənib inanana qədər. Əgər sənə o əməldən uzaq olduğumu desəm və Allah-Təala mənim o əməldən uzaq olduğumu bilsə, mənə inanmayacaqsan. Əgər sənə bir şeyi etiraf etsəm və Allah-Təala mənim o əməldən uzaq olduğumu bilsə, sən mütləq mənə inanacaqsan." Allaha and olsun, mənimlə sizin aranızda Əbu Yusifin dediyi kimi bir söz yoxdur: Səbir yaxşıdır və Allah sizin ittihamlarınıza qarşı kömək istəyəndir." Aişə dedi: "Sonra mövqeyimi dəyişdim, yatağıma uzandım." O dedi: "Allaha and olsun, o vaxt bilirdim ki, bu əməldən uzaqam və Allah məni uzaqlaşdıracaq, çünki mən bu əməldən uzaq idim. Amma Allaha and olsun, mənim vəziyyətimə vəhy gələcəyini gözləmirdim. Və həqiqətən də, məsələmin Allaha and olsun ki, oxunan vəhy ilə mənə deməsindən daha əhəmiyyətsiz olduğunu hiss edirəm. Amma ümid edirəm ki, Peyğəmbərin (sallallahu aleyhi və səlləm) yuxusunda Allaha and olsun ki, məni bu əməldən uzaqlaşdırdığı göstəriləcək." Aişə dedi: "Allaha and olsun ki, Allah Qış olsa da. Çünki ona vəhy edilən kəlamın çəkisi çox ağır idi. Aişə dedi: “Rəsulullah (s.a.s.) müjdəni alanda güldü və o zaman dediyi ilk cümlə belə oldu: “Müjdə, ey Aişə! Allah Əzzə və Cəlla səni bu əməldən uzaqlaşdırdı”. Sonra anam mənə dedi: “Ona qarşı dur”. Mən dedim: “Allaha and olsun ki, mən ona qarşı durmayacağam və yalnız Allah Əzzə və Cəllaya həmd edəcəyəm. O, mənim nə qədər uzaq olduğumu izah edən vəhylər nazil etmişdir. Allah Əzzə və Cəlla bir ayə nazil etmişdir: Həqiqətən, yalan xəbərlər gətirənlər sizin dəstənizdəndir, on ayəyə qədər. Allah Əzzə və Cəlla mənim bu əməldən nə qədər uzaq olduğumu izah edən bir neçə ayə nazil etmişdir”. Aişə dedi: “Keçmişdə Əbu Bəkr Mistaha sədəqə verərdi, çünki o, qohumu idi və kasıb idi. O dedi: “Allaha and olsun ki, Aisəni günahlandırdıqdan sonra ona əbədi olaraq kömək etməyəcəyəm”. Sonra Allah Əzvacəlla vəhy nazil etdi, yəni: “Və Onun sözünə əməl edənlər Allahın sizi bağışlamasını istəmirlərmi?” Əbu Bəkr dedi: “Allaha and olsun ki, Allah məni bağışlasaydı, daha xoşbəxt olardım”. Sonra o, həmişəki kimi Mistaha kömək etməyə başladı. Əbu Bəkr dedi: “Həqiqətən, mən ona əbədi olaraq kömək etməkdən əl çəkməyəcəyəm.” Aişə dedi: “Rəsulullah (sallallahu aleyhi və səlləm) Peyğəmbərin (sallallahu aleyhi və səlləm) həyat yoldaşı Zeynəb bint Cəhsindən başıma gələnlər barədə soruşdu: “Nə bilirsən, nə görmüsən və ya sənə hansı xəbər çatıb?” O cavab verdi: “Ey Allahın Rəsulu! Mən həmişə eşitmə və görmə qabiliyyətimi qoruyuram və yalnız yaxşılıqdan başqa bir şey bilmirəm." Aişə dedi: "O, Peyğəmbərin (s) məndən üstün olduğunu düşünən həyat yoldaşlarından biri olsa da, yalnız Allah ona yaxşı münasibət bəsləyirdi, baxmayaraq ki, bacısı Hamna bint Cəhsin ondan nifrət edirdi və o, pis yalan xəbərlər yayanlardan biri idi."