-

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ حَدَّثَنِي عَبَّادُ بْنُ تَمِيمٍ أَنَّ عَمَّهُ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَخْبَرَهُأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَرَجَ بِالنَّاسِ يَسْتَسْقِي لَهُمْ فَقَامَ فَدَعَا اللَّهَ قَائِمًا ثُمَّ تَوَجَّهَ قِبَلَ الْقِبْلَةِ وَحَوَّلَ رِدَاءَهُ فَأُسْقُوا

Przemówił do nas [Abu Al Yaman], powiedział, poinformował nas [Syu'aib] od [Az Zuhri], powiedział, powiedział mi [Abbad bin Tamim], że [jego wujek] – jeden z towarzyszy Proroka (sallallaahu alaihi wa sallam) – poinformował go, że Prorok (sallallaahu alaihi wa sallam) kiedyś wyszedł z ludźmi (odprawiając modlitwy istisqa), prosząc o deszcz dla nich. Następnie stanął twarzą do Qibla i modlił się stojąc, odwracając szal do góry nogami. Potem spadł deszcz.