-

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ الْحَكَمُ بْنُ نَافِعٍ قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ بْنَ حَرْبٍ أَخْبَرَهُأَنَّ هِرَقْلَ أَرْسَلَ إِلَيْهِ فِي رَكْبٍ مِنْ قُرَيْشٍ وَكَانُوا تِجَارًا بِالشَّأْمِ فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَادَّ فِيهَا أَبَا سُفْيَانَ وَكُفَّارَ قُرَيْشٍ فَأَتَوْهُ وَهُمْ بِإِيلِيَاءَ فَدَعَاهُمْ فِي مَجْلِسِهِ وَحَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ ثُمَّ دَعَاهُمْ وَدَعَا بِتَرْجُمَانِهِ فَقَالَ أَيُّكُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا بِهَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ نَسَبًا فَقَالَ أَدْنُوهُ مِنِّي وَقَرِّبُوا أَصْحَابَهُ فَاجْعَلُوهُمْ عِنْدَ ظَهْرِهِ ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُمْ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا عَنْ هَذَا الرَّجُلِ فَإِنْ كَذَبَنِي فَكَذِّبُوهُ فَوَاللَّهِ لَوْلَا الْحَيَاءُ مِنْ أَنْ يَأْثِرُوا عَلَيَّ كَذِبًا لَكَذَبْتُ عَنْهُ ثُمَّ كَانَ أَوَّلَ مَا سَأَلَنِي عَنْهُ أَنْ قَالَ كَيْفَ نَسَبُهُ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ مِنْكُمْ أَحَدٌ قَطُّ قَبْلَهُ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لَا قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَقُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ أَيَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لَا وَنَحْنُ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ لَا نَدْرِي مَا هُوَ فَاعِلٌ فِيهَا قَالَ وَلَمْ تُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا غَيْرُ هَذِهِ الْكَلِمَةِ قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَكَيْفَ كَانَ قِتَالُكُمْ إِيَّاهُ قُلْتُ الْحَرْبُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُ سِجَالٌ يَنَالُ مِنَّا وَنَنَالُ مِنْهُ قَالَ مَاذَا يَأْمُرُكُمْ قُلْتُ يَقُولُ اعْبُدُوا اللَّهَ وَحْدَهُ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا وَاتْرُكُوا مَا يَقُولُ آبَاؤُكُمْ وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالصِّلَةِ فَقَالَ لِلتَّرْجُمَانِ قُلْ لَهُ سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فَذَكَرْتَ أَنَّهُ فِيكُمْ ذُو نَسَبٍ فَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ فَذَكَرْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ لَقُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَسِي بِقَوْلٍ قِيلَ قَبْلَهُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَذَكَرْتَ أَنْ لَا قُلْتُ فَلَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ رَجُلٌ يَطْلُبُ مُلْكَ أَبِيهِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَذَكَرْتَ أَنْ لَا فَقَدْ أَعْرِفُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَذَرَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ اتَّبَعُوهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَذَكَرْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمْ اتَّبَعُوهُ وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ وَسَأَلْتُكَ أَيَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ فَذَكَرْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ وَكَذَلِكَ أَمْرُ الْإِيمَانِ حَتَّى يَتِمَّ وَسَأَلْتُكَ أَيَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَذَكَرْتَ أَنْ لَا وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حِينَ تُخَالِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَذَكَرْتَ أَنْ لَا وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لَا تَغْدِرُ وَسَأَلْتُكَ بِمَا يَأْمُرُكُمْ فَذَكَرْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَاكُمْ عَنْ عِبَادَةِ الْأَوْثَانِ وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلَاةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ فَإِنْ كَانَ مَا تَقُولُ حَقًّا فَسَيَمْلِكُ مَوْضِعَ قَدَمَيَّ هَاتَيْنِ وَقَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ لَمْ أَكُنْ أَظُنُّ أَنَّهُ مِنْكُمْ فَلَوْ أَنِّي أَعْلَمُ أَنِّي أَخْلُصُ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لِقَاءَهُ وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ عَنْ قَدَمِهِ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّذِي بَعَثَ بِهِ دِحْيَةُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى فَدَفَعَهُ إِلَى هِرَقْلَ فَقَرَأَهُ فَإِذَا فِيهِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ سَلَامٌ عَلَى مَنْ اتَّبَعَ الْهُدَى أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الْإِسْلَامِ أَسْلِمْ تَسْلَمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَإِنَّ عَلَيْكَ إِثْمَ الْأَرِيسِيِّينَ وَ{ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لَا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ }قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا قَالَ مَا قَالَ وَفَرَغَ مِنْ قِرَاءَةِ الْكِتَابِ كَثُرَ عِنْدَهُ الصَّخَبُ وَارْتَفَعَتْ الْأَصْوَاتُ وَأُخْرِجْنَا فَقُلْتُ لِأَصْحَابِي حِينَ أُخْرِجْنَا لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ إِنَّهُ يَخَافُهُ مَلِكُ بَنِي الْأَصْفَرِ فَمَا زِلْتُ مُوقِنًا أَنَّهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ عَلَيَّ الْإِسْلَامَ وَكَانَ ابْنُ النَّاظُورِ صَاحِبُ إِيلِيَاءَ وَهِرَقْلَ سُقُفًّا عَلَى نَصَارَى الشَّأْمِ يُحَدِّثُ أَنَّ هِرَقْلَ حِينَ قَدِمَ إِيلِيَاءَ أَصْبَحَ يَوْمًا خَبِيثَ النَّفْسِ فَقَالَ بَعْضُ بَطَارِقَتِهِ قَدْ اسْتَنْكَرْنَا هَيْئَتَكَ قَالَ ابْنُ النَّاظُورِ وَكَانَ هِرَقْلُ حَزَّاءً يَنْظُرُ فِي النُّجُومِ فَقَالَ لَهُمْ حِينَ سَأَلُوهُ إِنِّي رَأَيْتُ اللَّيْلَةَ حِينَ نَظَرْتُ فِي النُّجُومِ مَلِكَ الْخِتَانِ قَدْ ظَهَرَ فَمَنْ يَخْتَتِنُ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ قَالُوا لَيْسَ يَخْتَتِنُ إِلَّا الْيَهُودُ فَلَا يُهِمَّنَّكَ شَأْنُهُمْ وَاكْتُبْ إِلَى مَدَايِنِ مُلْكِكَ فَيَقْتُلُوا مَنْ فِيهِمْ مِنْ الْيَهُودِ فَبَيْنَمَا هُمْ عَلَى أَمْرِهِمْ أُتِيَ هِرَقْلُ بِرَجُلٍ أَرْسَلَ بِهِ مَلِكُ غَسَّانَ يُخْبِرُ عَنْ خَبَرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا اسْتَخْبَرَهُ هِرَقْلُ قَالَ اذْهَبُوا فَانْظُرُوا أَمُخْتَتِنٌ هُوَ أَمْ لَا فَنَظَرُوا إِلَيْهِ فَحَدَّثُوهُ أَنَّهُ مُخْتَتِنٌ وَسَأَلَهُ عَنْ الْعَرَبِ فَقَالَ هُمْ يَخْتَتِنُونَ فَقَالَ هِرَقْلُ هَذَا مُلْكُ هَذِهِ الْأُمَّةِ قَدْ ظَهَرَ ثُمَّ كَتَبَ هِرَقْلُ إِلَى صَاحِبٍ لَهُ بِرُومِيَةَ وَكَانَ نَظِيرَهُ فِي الْعِلْمِ وَسَارَ هِرَقْلُ إِلَى حِمْصَ فَلَمْ يَرِمْ حِمْصَ حَتَّى أَتَاهُ كِتَابٌ مِنْ صَاحِبِهِ يُوَافِقُ رَأْيَ هِرَقْلَ عَلَى خُرُوجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَّهُ نَبِيٌّ فَأَذِنَ هِرَقْلُ لِعُظَمَاءِ الرُّومِ فِي دَسْكَرَةٍ لَهُ بِحِمْصَ ثُمَّ أَمَرَ بِأَبْوَابِهَا فَغُلِّقَتْ ثُمَّ اطَّلَعَ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الرُّومِ هَلْ لَكُمْ فِي الْفَلَاحِ وَالرُّشْدِ وَأَنْ يَثْبُتَ مُلْكُكُمْ فَتُبَايِعُوا هَذَا النَّبِيَّ فَحَاصُوا حَيْصَةَ حُمُرِ الْوَحْشِ إِلَى الْأَبْوَابِ فَوَجَدُوهَا قَدْ غُلِّقَتْ فَلَمَّا رَأَى هِرَقْلُ نَفْرَتَهُمْ وَأَيِسَ مِنْ الْإِيمَانِ قَالَ رُدُّوهُمْ عَلَيَّ وَقَالَ إِنِّي قُلْتُ مَقَالَتِي آنِفًا أَخْتَبِرُ بِهَا شِدَّتَكُمْ عَلَى دِينِكُمْ فَقَدْ رَأَيْتُ فَسَجَدُوا لَهُ وَرَضُوا عَنْهُ فَكَانَ ذَلِكَ آخِرَ شَأْنِ هِرَقْلَرَوَاهُ صَالِحُ بْنُ كَيْسَانَ وَيُونُسُ وَمَعْمَرٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ

Powiedział nam [Abu Al Yaman Al Hakam bin Nafi'] powiedział, powiedział nam [Syu'aib] od [Az Zuhri] powiedział mi [Ubaidullah bin Abdullah bin 'Utbah bin Mas'ud], że [Abdullah bin 'Abbas] powiedział mu, że [Abu Sufyan bin Harb] powiedział mu, że Herakliusz przyjął grupę handlową Kurajszytów, która była na wyprawie handlowej do Ziemi Syrii w czasie, gdy weszło w życie porozumienie między Prorokiem sallallaahu 'alaihi wasallam i Abu Sufyanem a niewiernymi Kurajszytami. Kiedy zatrzymali się w Iliya, spotkali Herakliusza na zaproszenie Herakliusza, aby zaprosić ich do dialogu na jego zgromadzeniu, w którym to czasie Herakliusz był razem z rzymskimi dygnitarzami. Herakliusz rozmawiał z nimi za pośrednictwem tłumacza. Herakliusz powiedział; „Który z was ma najbliższe pokrewieństwo z osobą, która podaje się za Proroka?” zapytał Abu Sufjan. Odpowiedziałem więc: „To ja mam z nim najbliższe pokrewieństwo”. Herakliusz rzekł: „Przyprowadźcie go bliżej mnie i jego przyjaciół”. Umieścili więc Kurajszytów za Abu Sufjanem. Wtedy Herakliusz powiedział przez swojego tłumacza: „Powiedz mu, że pytałem go o człowieka, który twierdził, że jest Prorokiem. Jeśli mnie okłamał, to ty musisz okłamać jego. Na Allaha, gdyby nie wstyd wywołany oskarżeniami o kłamstwo, które mi rzucają, skłamałbym mu”. Abu Sufjan powiedział: „Pierwszą rzeczą, o którą mnie zapytał o nim (Proroka sal allahu alejhi ła sallam), było: „Jaka jest pozycja jego linii wśród was?”. Odpowiedziałem: „Jest z dobrego (szlachetnego) rodu”. Zapytał ponownie: „Czy ktoś inny przed nim to powiedział?”. Zapytał ponownie: „Czy jego ojciec był królem?”. Odpowiedziałem: „Nawet ci, którzy za nim podążają, są ludźmi niskiego stanu”. Zapytał ponownie: „Czy liczba zwolenników rośnie, czy maleje?”. Odpowiedziałem: „Rośnie”. Zapytał ponownie: „Czy jest ktoś, kto odstąpił od wiary, ponieważ był zagniewany na swoją religię?”. Odpowiedziałem: „Nic”. Zapytał ponownie: „Czy kiedykolwiek przyłapałeś go na kłamstwie, zanim powiedział to, co powiedział?” Odpowiedziałem: „Nigdy”. Zapytał ponownie: „Czy kiedykolwiek oszukiwał?” Odpowiedziałem: „Nigdy. Kiedy z nim przebywaliśmy, nigdy tego nie robił”. Abu Sufyan powiedział: „Nie potrafię przekazać niczego innego poza takimi słowami”. Zapytał ponownie: „Czy wy z tym walczycie?” Odpowiedziałem: „Tak”. Zapytał ponownie: „Jak skończyła się wojna?” Odpowiedziałem: „Wojna między nami a nim jest bardzo silna. Czasami on nas bije, czasami my jego”. Zapytał ponownie: „Co ci nakazał?” Odpowiedziałem: „Nakazał nam: 'Czcijcie Allaha, nie dodając mu niczego i porzućcie to, co mówili wasi przodkowie'”. Wtedy Herakliusz rzekł do swego tłumacza: „Powiedz mu, że pytałem cię o pochodzenie tego człowieka, powiedziałeś, że pochodził ze szlachetnego rodu. Podobnie, ten człowiek wychował się wśród potomków swojego ludu. Zapytałem cię, czy ktokolwiek przed nim powiedział to, co on powiedział, a ty odpowiedziałeś, że nie. Gdyby powiedziano, że ktoś przed nim to powiedział, uznałbym tego człowieka za naśladowcę kogoś, kto powiedział to samo. Zapytałem cię również, czy któryś z jego ojców pochodził z królewskiego rodu, a ty odpowiedziałeś, że nie. Powiedziałem, że gdyby jego ojcowie pochodzili z królewskiego rodu, ten człowiek domagałby się królestwa swojego ojca. Zapytałem cię również, czy kiedykolwiek widziałeś go kłamliwego, zanim powiedział to, co powiedział, a ty odpowiedziałeś, że nie. Zaprawdę, rozumiem, że skoro nie odważył się kłamać nawet ludziom, a co dopiero okłamywać Allaha. Zapytałem cię również, czy ci, którzy za nim podążali, byli ludźmi honorowymi, czy pokornymi?”. Powiedziałeś, że pokorni ludzie podążali za nim. W istocie byli to zwolennicy Posłańca. Zapytałem cię również, czy liczba jego zwolenników wzrosła, czy zmalała, odpowiedziałeś, że wzrosła. I tak jest z wiarą, aż stanie się doskonała. Zapytałem cię również, czy ktoś odstąpił od wiary, ponieważ był zły na swoją religię. Odpowiedziałeś, że nie. I tak właśnie jest z wiarą, kiedy rośnie i rośnie w sercu. Zapytałem cię również, czy kiedykolwiek oszukiwał, odpowiedziałeś, że nigdy. I tak właśnie było, że Apostołowie nie mogli oszukiwać. Zapytałem cię również, co ci nakazał, odpowiedziałeś, że nakazał ci czcić Allaha, nie dodając Mu niczego, i zakazał ci czcić bożków, nakazał ci również odprawiać modlitwę, płacić zakat, mówić prawdę, wybaczać sobie nawzajem i utrzymywać przyjaźń. Jeśli wszystko, co mówisz, jest prawdą, z pewnością będzie rządził królestwem pod moimi stopami. Naprawdę podejrzewałem, że nie ma go teraz wśród was, gdybym znał sposób, aby do niego dotrzeć, oczywiście tak bardzo bym się starał go znaleźć, że kiedy byłbym przy nim, na pewno umyłbym mu stopy. Następnie Herakliusz poprosił o list od Proroka Allaha (sallallaahu alejhi we'allam), który został przyniesiony przez Dihję dla władców Basry. Dał więc list Herakliuszowi, który go przeczytał, a jego treść brzmiała: „Bismillahir Rahim. Od Muhammada, sługi Allaha i Jego Posłańca, do Herakliusza, władcy rzymskiego, bezpieczeństwo dla tych, którzy postępują zgodnie z nakazami. Wzywam cię zatem z wezwaniem islamu; przystąp do islamu, wtedy będziesz bezpieczny, Allah wynagrodzi cię dwukrotnie. Lecz jeśli się odwrócisz, poniesiesz grzechy swojego ludu i: O ludu Księgi, przystąp (do) do wyroku (dekretu), że nie ma sporu między nami a wami, że nie czcimy nikogo prócz Allaha, nie dodajemy Mu niczego za współtowarzysza i że żaden z nas nie bierze sobie za rabinów innych niż Allah”. Jeśli się odwrócą, powiedz im: „Oto my jesteśmy tymi, którzy się poddali (Allahowi)”. Abu Sufyan powiedział: „Gdy Herakliusz przekazał to, co powiedział i skończył czytać list, wybuchło zamieszanie i hałas, tak że zostaliśmy wypędzeni. Powiedziałem moim przyjaciołom po wypędzeniu: «Zaprawdę, został zaproszony do sprawy syna Abu Kabsyah. Herakliusz martwił się o Cesarstwo Rzymskie». W tym czasie martwiłem się również o zwycięstwo Mahometa, aż w końcu (to uczucie zniknęło) Allah nakłonił mnie do przyjęcia islamu. Był też Ibn An Nazhur, szlachcic z Iliji, a Herakliusz był chrześcijańskim biskupem. Powiedział, że pewnego dnia, gdy Herakliusz odwiedził Iliję, był bardzo zaniepokojony. Niektórzy z jego dowódców wojennych powiedzieli: «Zaprawdę, zaprzeczamy waszej sytuacji. Co więcej, Ibn Nazhhur powiedział: „Herakliusz był astrologiem, który zawsze zwracał uwagę na ruch gwiazd. Pewnego razu odpowiedział na pytanie kapłanów: „Pewnej nocy, gdy obserwowałem ruch gwiazd, zobaczyłem, że urodził się król Kitan. Kto z tego ludu został obrzezany?”. Kapłani odpowiedzieli: „Obrzezani byli tylko Żydzi, nie martwcie się o Żydów. Rozkażcie tylko wszystkim krajom w waszym królestwie, aby Żydzi w tym kraju zostali wymordowani”. W tym czasie posłaniec od króla Bani Ghassan został przyprowadzony do Herakliusza, aby opowiedzieć o Posłańcu Allaha (sallallaahu alaihi wa sallam). Gdy człowiek skończył opowiadać historię, Herakliusz nakazał go zbadać, aby sprawdzić, czy jest obrzezany. Po zbadaniu okazało się, że rzeczywiście jest czarny. Wtedy ludzie powiedzieli Herakliuszowi. Herakliusz zapytał: „Czy inni Arabowie są obrzezani, czy nie?”. Odpowiedział: „Wszyscy Arabowie zostali obrzezani”. Herakliusz rzekł: „To jest król ummy, rzeczywiście się narodził”. Następnie Herakliusz wysłał list do przyjaciela w Rzymie, którego wiedza dorównywała jego wiedzy (aby opowiedzieć o narodzinach Proroka Mahometa sal allahu alejhi wa sallam). W międzyczasie kontynuował podróż do Himszy, ale zanim tam dotarł, najpierw nadeszła odpowiedź na list od jego przyjaciela. Jego przyjaciel zgodził się z opinią Herakliusza, że Mahomet się narodził i że rzeczywiście był Prorokiem. Herakliusz zaprosił następnie rzymskich urzędników do swojego domu w Himszy. Gdy wszyscy byli obecni na spotkaniu, Herakliusz nakazał zamknąć wszystkie drzwi. Następnie powiedział: „O, ludzie Rumu, czy wszyscy odniesiecie chwalebne zwycięstwo i osiągniecie postęp, podczas gdy królestwo pozostanie nienaruszone w naszych rękach?” Słysząc te słowa, uciekli jak dzikie osły, mimo że wszystkie drzwi były zamknięte. Widząc taką sytuację, Herakliusz stracił nadzieję, że uwierzą (w proroctwo Mahometa). Następnie nakazał wszystkim wrócić na swoje miejsca i powiedział: „Właściwie to, co powiedziałem wcześniej, miało na celu jedynie sprawdzenie waszej wytrwałości. Teraz zobaczyłem tę wytrwałość”. Następnie pokłonili się Herakliuszowi i byli z niego zadowoleni. Tak kończy się historia Herakliusza. Została ona przekazana przez [Saliha bin Kaisana], [Junusa] i [Ma'mar] z [Az Zuhri].