হাদিছ
Diberikan kesaksian oleh pendeta Nasrani Waraqah bin Naufal
Imam Bukhari : 3حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ عُقَيْلٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ أَنَّهَا قَالَتْأَوَّلُ مَا بُدِئَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْوَحْيِ الرُّؤْيَا الصَّالِحَةُ فِي النَّوْمِ فَكَانَ لَا يَرَى رُؤْيَا إِلَّا جَاءَتْ مِثْلَ فَلَقِ الصُّبْحِ ثُمَّ حُبِّبَ إِلَيْهِ الْخَلَاءُ وَكَانَ يَخْلُو بِغَارِ حِرَاءٍ فَيَتَحَنَّثُ فِيهِ وَهُوَ التَّعَبُّدُ اللَّيَالِيَ ذَوَاتِ الْعَدَدِ قَبْلَ أَنْ يَنْزِعَ إِلَى أَهْلِهِ وَيَتَزَوَّدُ لِذَلِكَ ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَى خَدِيجَةَ فَيَتَزَوَّدُ لِمِثْلِهَا حَتَّى جَاءَهُ الْحَقُّ وَهُوَ فِي غَارِ حِرَاءٍ فَجَاءَهُ الْمَلَكُ فَقَالَ اقْرَأْ قَالَ مَا أَنَا بِقَارِئٍ قَالَ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ اقْرَأْ قُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّانِيَةَ حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ اقْرَأْ فَقُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّالِثَةَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ{ اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ }فَرَجَعَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْجُفُ فُؤَادُهُ فَدَخَلَ عَلَى خَدِيجَةَ بِنْتِ خُوَيْلِدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا فَقَالَ زَمِّلُونِي زَمِّلُونِي فَزَمَّلُوهُ حَتَّى ذَهَبَ عَنْهُ الرَّوْعُ فَقَالَ لِخَدِيجَةَ وَأَخْبَرَهَا الْخَبَرَ لَقَدْ خَشِيتُ عَلَى نَفْسِي فَقَالَتْ خَدِيجَةُ كَلَّا وَاللَّهِ مَا يُخْزِيكَ اللَّهُ أَبَدًا إِنَّكَ لَتَصِلُ الرَّحِمَ وَتَحْمِلُ الْكَلَّ وَتَكْسِبُ الْمَعْدُومَ وَتَقْرِي الضَّيْفَ وَتُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ فَانْطَلَقَتْ بِهِ خَدِيجَةُ حَتَّى أَتَتْ بِهِ وَرَقَةَ بْنَ نَوْفَلِ بْنِ أَسَدِ بْنِ عَبْدِ الْعُزَّى ابْنَ عَمِّ خَدِيجَةَ وَكَانَ امْرَأً قَدْ تَنَصَّرَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ وَكَانَ يَكْتُبُ الْكِتَابَ الْعِبْرَانِيَّ فَيَكْتُبُ مِنْ الْإِنْجِيلِ بِالْعِبْرَانِيَّةِ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَكْتُبَ وَكَانَ شَيْخًا كَبِيرًا قَدْ عَمِيَ فَقَالَتْ لَهُ خَدِيجَةُ يَا ابْنَ عَمِّ اسْمَعْ مِنْ ابْنِ أَخِيكَ فَقَالَ لَهُ وَرَقَةُ يَا ابْنَ أَخِي مَاذَا تَرَى فَأَخْبَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَبَرَ مَا رَأَى فَقَالَ لَهُ وَرَقَةُ هَذَا النَّامُوسُ الَّذِي نَزَّلَ اللَّهُ عَلَى مُوسَى يَا لَيْتَنِي فِيهَا جَذَعًا لَيْتَنِي أَكُونُ حَيًّا إِذْ يُخْرِجُكَ قَوْمُكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوَمُخْرِجِيَّ هُمْ قَالَ نَعَمْ لَمْ يَأْتِ رَجُلٌ قَطُّ بِمِثْلِ مَا جِئْتَ بِهِ إِلَّا عُودِيَ وَإِنْ يُدْرِكْنِي يَوْمُكَ أَنْصُرْكَ نَصْرًا مُؤَزَّرًا ثُمَّ لَمْ يَنْشَبْ وَرَقَةُ أَنْ تُوُفِّيَ وَفَتَرَ الْوَحْيُقَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَأَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ الْأَنْصَارِيَّ قَالَ وَهُوَ يُحَدِّثُ عَنْ فَتْرَةِ الْوَحْيِ فَقَالَ فِي حَدِيثِهِ بَيْنَا أَنَا أَمْشِي إِذْ سَمِعْتُ صَوْتًا مِنْ السَّمَاءِ فَرَفَعْتُ بَصَرِي فَإِذَا الْمَلَكُ الَّذِي جَاءَنِي بِحِرَاءٍ جَالِسٌ عَلَى كُرْسِيٍّ بَيْنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ فَرُعِبْتُ مِنْهُ فَرَجَعْتُ فَقُلْتُ زَمِّلُونِي زَمِّلُونِي فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى{ يَا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ قُمْ فَأَنْذِرْ إِلَى قَوْلِهِ وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْ }فَحَمِيَ الْوَحْيُ وَتَتَابَعَ تَابَعَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ وَأَبُو صَالِحٍ وَتَابَعَهُ هِلَالُ بْنُ رَدَّادٍ عَنْ الزُّهْرِيِّ وَقَالَ يُونُسُ وَمَعْمَرٌ بَوَادِرُهُ
আমাক কোৱা হৈছে [ইয়াহ্যা বিন বুকাইৰে] কৈছে, আমাক [আল লাইতছ]ৰ পৰা [উকাইল]ৰ পৰা [ইবনে শ্বিহাব]ৰ পৰা [‘উৰৱাহ বিন আজ জুবাইৰ]ৰ পৰা [আইছিয়া] -মুমিনিনৰ মাতৃ-ৰ পৰা কোৱা হৈছে, যে তাই কৈছিল: ‘ৰছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি আল্লামৰ ওচৰলৈ অহা ওহীৰ আৰম্ভণি এটা সত্যৰ সৈতে আছিল টোপনিতে সপোন দেখা। আৰু সপোন ভোৰ পোহৰৰ দৰে নাহেলৈকে তেওঁ সপোন দেখে। তাৰ পিছত তেওঁ নিসংগতাৰ প্ৰেমৰ আশীৰ্বাদ লাভ কৰিলে, সেয়েহে তেওঁ হিৰোৰ গুহাটো বাছি লৈ সেই গুহাটো সহ্য কৰিলে, অৰ্থাৎ কিছু সময় ৰাতি পূজা কৰিলে আৰু তাৰ পিছত পুনৰ পৰিয়াললৈ উভতি আহি পুনৰ জীয়াই থকাৰ খাদ্য প্ৰস্তুত কৰিলে। তাৰ পিছত খদিজাক লগ কৰি ৰচনা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ। অৱশেষত আল হক হিৰোৰ গুহাত থকাৰ সময়ত অহালৈকে এজন ফেৰেস্তা আহি ক’লে: ‘পঢ়ক?’। তেওঁ উত্তৰ দিলে: ‘মই পঢ়িব নোৱাৰো’। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে বুজাই দিলে: গতিকে ফেৰেস্তাই মোক ধৰি মোক বহুত জোৰেৰে সাৱটি ধৰিলে তাৰ পিছত মোক এৰি দিলে আৰু পুনৰ ক’লে: ‘পঢ়ক!’ তেওঁ উত্তৰ দিলে: ‘মই পঢ়িব নোৱাৰো’। গতিকে ফেৰেস্তাজনে মোক ধৰি বৰ জোৰেৰে সাৱটি ধৰিলে তাৰ পিছত মোক এৰি দিলে আৰু আকৌ ক’লে: ‘পঢ়ক!’। তেওঁ উত্তৰ দিলে: ‘মই পঢ়িব নোৱাৰো’। ফেৰেস্তাজনে মোক আকৌ ধৰি তৃতীয়বাৰৰ বাবে অতি জোৰেৰে সাৱটি ধৰিলে তাৰ পিছত মোক এৰি দিলে, আৰু পুনৰ ক’লে: -সৃষ্টি কৰা আপোনাৰ ঈশ্বৰৰ নাম -উল্লেখ কৰি- পঢ়ক, তেওঁ তেজৰ গোটৰ পৰা মানুহ সৃষ্টি কৰিছে। পঢ়ক, আৰু তোমাৰ প্ৰভু পৰম কৃপাময়-'। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে উদ্বিগ্ন অৱস্থাত অৱতীমৰ বাণী লৈ নিজৰ পৰিয়ালৰ ওচৰলৈ উভতি আহিল। তেওঁ খাদিজা বিন্ত খোৱাইলিদক লগ পাই ক’লে: ‘মোক ঢাকি ৰাখক, মোক ঢাকি ৰাখক!’। ভয় নোহোৱালৈকে তেওঁ আৱৰি আছিল। তাৰ পিছত তেওঁ খদিজাক কি হৈছিল সেই কথা ক’লে: ‘মই নিজৰ বাবে চিন্তিত’। গতিকে খাদিজাই ক’লে: ‘আল্লাহৰ কচম, আল্লাহে আপোনাৰ চিৰদিনৰ বাবে কোনো ক্ষতি নকৰে, কাৰণ আপুনি বন্ধুত্ব অব্যাহত ৰখা ব্যক্তি’। তাৰ পিছত খাদিজাই তেওঁক জাহিলিয়া যুগত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মাৱলম্বী খদিজাৰ ককাকৰ পুত্ৰ ৱাৰোকোহ বিন নৌফাল বিন আছাদ বিন আব্দুল উজ্জাক লগ কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়। তেওঁ হিব্ৰু ভাষাতো কিতাপ লিখিছিল, আৰু আল্লাহৰ অনুমতি সাপেক্ষে হিব্ৰু ভাষাতো বাইবেল লিখিছিল। সেই সময়ত ৱাৰোকোহ বুঢ়া হৈছিল আৰু চকু দুটা অন্ধ হৈ পৰিছিল। খাদিজাই ক’লে, ‘হে মোৰ ককাৰ ল’ৰা, তোমাৰ ভাইটিৰ ল’ৰাৰ কথা শুনা’। ৱাৰোকোহে ক’লে: ‘হে মোৰ ভাইটিৰ পুত্ৰ, তুমি কি অভিজ্ঞতা লাভ কৰা’। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁৰ কি হ’ল সেই কথা ক’লে। ৱাৰোকোহে ক’লে, ‘এয়া নামুছ, যিদৰে আল্লাহে এবাৰ মুছাৰ ওচৰত অৱতীৰ্ণ কৰিছিল। অ’, মই যদি সৰু আছিলো আৰু তোমাৰ মানুহে তোমাক বহিষ্কাৰ কৰাৰ সময়ত মই জীয়াই থকা হ’লে ভাল আছিল’। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে সুধিলে, ‘মোক তেওঁলোকৰ দ্বাৰা বাহিৰলৈ পেলাই দিয়া হ’বনে?’ ৱাৰোকোহে উত্তৰ দিলে: ‘হয়। কাৰণ আপুনি যি আনিছে সেইটো লৈ কোনেও নাহিব যদিহে তেওঁলোকক আঘাত নাপাব - শত্ৰু কৰি নপৰে -। সেই ঘটনাৰ সময়ত যদি মই উপস্থিত থাকিলোহেঁতেন তেন্তে তোমাক মোৰ সাধ্য অনুসৰি সহায় কৰিলোহেঁতেন। ৱাৰোকোহে তেওঁ বিশ্বাস কৰা পৰিঘটনাটোৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰা নাছিল কাৰণ তেওঁ আগতেই প্ৰকাশৰ ফাতৌহ - শূন্যতা -ৰ সময়ত মৃত্যুবৰণ কৰিছিল। [ইবনে ছিহাবে] ক’লে; মোক [আবু চালামা বিন আব্দুৰহমান] জনাইছে যে [জাবিৰ বিন আব্দুল্লাহ আল আনশ্বাৰীয়ে] ওহাইৰ শূন্যতাৰ কথা কৈছিল, যেনেকৈ আল্লাহৰ ৰাছুল চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে বর্ণনা কৰিছে: ‘মই খোজ কাঢ়ি থাকোঁতে মই আকাশৰ পৰা এটা মাত শুনিলোঁ, মই তাৰ ফালে চালোঁ আৰু সেইজনেই আছিল সেই ফেৰেস্তা যি মোৰ ওচৰলৈ আহিছিল হিৰোৰ গুহাত, মাজৰ এখন চকীত বহি আছিল আকাশ আৰু পৃথিৱী। মই ভয় খাই ঘৰলৈ গ’লোঁ, আৰু ক’লোঁ: ‘মোক ঢাকি ৰাখক। মোক ঢাকি ৰাখক।' গতিকে আল্লাহ তাআলাই এই অৱতীৰ্ণ অৱতীৰ্ণ কৰিলে: -হে তোমালোক যি ঢাকি থোৱা- আল্লাহৰ বাণী নোহোৱালৈকে -আৰু মূৰ্তিবোৰ এৰি যোৱা-। তেতিয়াৰ পৰাই প্ৰকাশ অবিৰতভাৱে নামি আহিছে।' এই হাদীছটো [আব্দুল্লাহ বিন ইউছুফ] আৰু [আবু ছালিহে] আৰু [হিলাল বিন ৰাদ্দাদে] [আজ জুহৰী]ৰ পৰাও বৰ্ণিত কৰিছে। আৰু [ইউনুছে] ক’লে; আৰু [মা’মাৰে] মান্তি হ’ল যে তেওঁ আজ জুহৰীৰ পৰা পাইছে।