Hadith Representative
Nabi Muhammad bermimpi pada hari kiamat Nabi Ibrahim adalah seorang yang tua yang berada di bawah pohon dengan anak-anak di sekitarnya
Imam Bukhari : 1297بَاب حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ حَدَّثَنَا أَبُو رَجَاءٍ عَنْ سَمُرَةَ بْنِ جُنْدَبٍ قَالَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا صَلَّى صَلَاةً أَقْبَلَ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ فَقَالَ مَنْ رَأَى مِنْكُمْ اللَّيْلَةَ رُؤْيَا قَالَ فَإِنْ رَأَى أَحَدٌ قَصَّهَا فَيَقُولُ مَا شَاءَ اللَّهُ فَسَأَلَنَا يَوْمًا فَقَالَ هَلْ رَأَى أَحَدٌ مِنْكُمْ رُؤْيَا قُلْنَا لَا قَالَ لَكِنِّي رَأَيْتُ اللَّيْلَةَ رَجُلَيْنِ أَتَيَانِي فَأَخَذَا بِيَدِي فَأَخْرَجَانِي إِلَى الْأَرْضِ الْمُقَدَّسَةِ فَإِذَا رَجُلٌ جَالِسٌ وَرَجُلٌ قَائِمٌ بِيَدِهِ كَلُّوبٌ مِنْ حَدِيدٍ قَالَ بَعْضُ أَصْحَابِنَا عَنْ مُوسَى إِنَّهُ يُدْخِلُ ذَلِكَ الْكَلُّوبَ فِي شِدْقِهِ حَتَّى يَبْلُغَ قَفَاهُ ثُمَّ يَفْعَلُ بِشِدْقِهِ الْآخَرِ مِثْلَ ذَلِكَ وَيَلْتَئِمُ شِدْقُهُ هَذَا فَيَعُودُ فَيَصْنَعُ مِثْلَهُ قُلْتُ مَا هَذَا قَالَا انْطَلِقْ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى أَتَيْنَا عَلَى رَجُلٍ مُضْطَجِعٍ عَلَى قَفَاهُ وَرَجُلٌ قَائِمٌ عَلَى رَأْسِهِ بِفِهْرٍ أَوْ صَخْرَةٍ فَيَشْدَخُ بِهِ رَأْسَهُ فَإِذَا ضَرَبَهُ تَدَهْدَهَ الْحَجَرُ فَانْطَلَقَ إِلَيْهِ لِيَأْخُذَهُ فَلَا يَرْجِعُ إِلَى هَذَا حَتَّى يَلْتَئِمَ رَأْسُهُ وَعَادَ رَأْسُهُ كَمَا هُوَ فَعَادَ إِلَيْهِ فَضَرَبَهُ قُلْتُ مَنْ هَذَا قَالَا انْطَلِقْ فَانْطَلَقْنَا إِلَى ثَقْبٍ مِثْلِ التَّنُّورِ أَعْلَاهُ ضَيِّقٌ وَأَسْفَلُهُ وَاسِعٌ يَتَوَقَّدُ تَحْتَهُ نَارًا فَإِذَا اقْتَرَبَ ارْتَفَعُوا حَتَّى كَادَ أَنْ يَخْرُجُوا فَإِذَا خَمَدَتْ رَجَعُوا فِيهَا وَفِيهَا رِجَالٌ وَنِسَاءٌ عُرَاةٌ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا قَالَا انْطَلِقْ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى أَتَيْنَا عَلَى نَهَرٍ مِنْ دَمٍ فِيهِ رَجُلٌ قَائِمٌ عَلَى وَسَطِ النَّهَرِقَالَ يَزِيدُ وَوَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ عَنْ جَرِيرِ بْنِ حَازِمٍ وَعَلَى شَطِّ النَّهَرِ رَجُلٌ بَيْنَ يَدَيْهِ حِجَارَةٌ فَأَقْبَلَ الرَّجُلُ الَّذِي فِي النَّهَرِ فَإِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ رَمَى الرَّجُلُ بِحَجَرٍ فِي فِيهِ فَرَدَّهُ حَيْثُ كَانَ فَجَعَلَ كُلَّمَا جَاءَ لِيَخْرُجَ رَمَى فِي فِيهِ بِحَجَرٍ فَيَرْجِعُ كَمَا كَانَ فَقُلْتُ مَا هَذَا قَالَا انْطَلِقْ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى انْتَهَيْنَا إِلَى رَوْضَةٍ خَضْرَاءَ فِيهَا شَجَرَةٌ عَظِيمَةٌ وَفِي أَصْلِهَا شَيْخٌ وَصِبْيَانٌ وَإِذَا رَجُلٌ قَرِيبٌ مِنْ الشَّجَرَةِ بَيْنَ يَدَيْهِ نَارٌ يُوقِدُهَا فَصَعِدَا بِي فِي الشَّجَرَةِ وَأَدْخَلَانِي دَارًا لَمْ أَرَ قَطُّ أَحْسَنَ مِنْهَا فِيهَا رِجَالٌ شُيُوخٌ وَشَبَابٌ وَنِسَاءٌ وَصِبْيَانٌ ثُمَّ أَخْرَجَانِي مِنْهَا فَصَعِدَا بِي الشَّجَرَةَ فَأَدْخَلَانِي دَارًا هِيَ أَحْسَنُ وَأَفْضَلُ فِيهَا شُيُوخٌ وَشَبَابٌ قُلْتُ طَوَّفْتُمَانِي اللَّيْلَةَ فَأَخْبِرَانِي عَمَّا رَأَيْتُ قَالَا نَعَمْ أَمَّا الَّذِي رَأَيْتَهُ يُشَقُّ شِدْقُهُ فَكَذَّابٌ يُحَدِّثُ بِالْكَذْبَةِ فَتُحْمَلُ عَنْهُ حَتَّى تَبْلُغَ الْآفَاقَ فَيُصْنَعُ بِهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَالَّذِي رَأَيْتَهُ يُشْدَخُ رَأْسُهُ فَرَجُلٌ عَلَّمَهُ اللَّهُ الْقُرْآنَ فَنَامَ عَنْهُ بِاللَّيْلِ وَلَمْ يَعْمَلْ فِيهِ بِالنَّهَارِ يُفْعَلُ بِهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَالَّذِي رَأَيْتَهُ فِي الثَّقْبِ فَهُمْ الزُّنَاةُ وَالَّذِي رَأَيْتَهُ فِي النَّهَرِ آكِلُوا الرِّبَا وَالشَّيْخُ فِي أَصْلِ الشَّجَرَةِ إِبْرَاهِيمُ عَلَيْهِ السَّلَام وَالصِّبْيَانُ حَوْلَهُ فَأَوْلَادُ النَّاسِ وَالَّذِي يُوقِدُ النَّارَ مَالِكٌ خَازِنُ النَّارِ وَالدَّارُ الْأُولَى الَّتِي دَخَلْتَ دَارُ عَامَّةِ الْمُؤْمِنِينَ وَأَمَّا هَذِهِ الدَّارُ فَدَارُ الشُّهَدَاءِ وَأَنَا جِبْرِيلُ وَهَذَا مِيكَائِيلُ فَارْفَعْ رَأْسَكَ فَرَفَعْتُ رَأْسِي فَإِذَا فَوْقِي مِثْلُ السَّحَابِ قَالَا ذَاكَ مَنْزِلُكَ قُلْتُ دَعَانِي أَدْخُلْ مَنْزِلِي قَالَا إِنَّهُ بَقِيَ لَكَ عُمُرٌ لَمْ تَسْتَكْمِلْهُ فَلَوْ اسْتَكْمَلْتَ أَتَيْتَ مَنْزِلَكَ
Беҙгә [Муса бин Исмәғил] әйтте [Джарир бин Хәзим] беҙгә [Әбү Раджа] [Самра бин Джундаб] әйтте; Пәйғәмбәребеҙҙең ғәҙәте булған, саллаллаһу ғәләйһиссәләм, намаҙ уҡып бөткәс, йөҙөн беҙгә бороп: «Кисә төндә ҡайһығыҙ төш күрҙе», — тип әйтә. Ул - Самра бин Джундаб - әйткән: «Әгәр кемдер төш күрһә, шул кеше уны һөйләйәсәк, тап шул саҡта ул: «Маа ся-аллаһ» -Аллаһ ихтыяры менән-'. Тағы бер көндө Ул беҙҙән: «Һеҙҙең арала берәйһе төш күрәме?» Беҙ: «Бер нәмә лә», — тип яуап бирҙек. Ул: «Әммә кисә төндә төш күрҙем: миңә ике кеше килде һәм улар икеһе лә ҡулымдан тотоп, изге ергә алып киттеләр – Әл-Мөҡәҙҙәсә –, асыҡланды, унда бер кеше тора, ә икенсеһе ултыра һәм ҡулында тимер таяҡ тотоп, остары эйелгән – ғәҙәттә, нимәлер элеп ҡуйыу өсөн –. Ҡайһы бер дуҫтарыбыҙ әйткән, Мусанан башлап: тимер таяҡты кешенең ауыҙының бер яғына - теш тештәренән - муйын ҡойроғона үтеп ингәнсе индергәндәр. Шунан ауыҙҙың икенсе яғына ла шулай эшләргә, шунан ауыҙҙан сығарып кире һалырға һәм башҡалар. Мин һораным: «Был нимәне аңлата?». Мине алып киткән ике кеше: “Бар”, – тине. Шулай итеп, икенсе урынға киттек тә, арҡаһын муйынына терәп ятҡан кешегә килеп еттек, ә унда икенсе кеше башында ҡая йәки ҙур ҡая тотоп башын ваҡларға тора. Һуҡҡанда таш кешенең башын иҙеп ташлай, шуға күрә кеше уны алырға тип уға яҡынлаша һәм ул был эште кешенең башы элекке хәленә ҡайтҡансы туҡтамай, һуңынан таш менән тағы ла һуға, таш ватылғансы. Мин: «Кем был кеше?» Икеһе лә: «Бар», — тип яуап бирҙе. Шулай итеп, беҙ ут соҡоро кеүек соҡорға килеп еткәнсе юлға сыҡтыҡ, унда өҫкө өлөшө тар, төбө киң, төбөндә ут яғылған, әгәр утты яҡынлаштырһаң, улар - унда ултырыусылар - күтәрелә, һүнгәс, унда ултырыусылар уға ҡайта, ир-егеттәр һәм ҡатын-ҡыҙҙар. Мин: «Кемдәр улар?» Икеһе лә: «Бар», — тип яуап бирҙе. Шулай итеп, һыуы ҡан булған йылғаға килеп еткәнсе юлға сыҡтыҡ, йылға уртаһында бер кеше тора ине'. Сәғит: «Йылға ярында таш тотҡан кеше бар ине. Йылға уртаһында кеше уға ҡаршы торғанда һәм йылғанан сығырға ниәтләгәндә, таш тотоп торған кеше уға ауыҙына табан таш ырғыта, тик ул йылға уртаһында үҙенең тәүге урынына ҡайтҡансы, һәм шулай уҡ, һәр тапҡыр йылғанан сығырға теләгән һайын, ул үҙенең returned таш менән ырғытыласаҡ, шулай итеп, ул. Мин: «Был нимәне аңлата?» Икеһе лә: «Бар», — тип яуап бирҙе. Шулай итеп, беҙ йәшел баҡсаға килеп еткәнсе юлға сыҡтыҡ, ул ҙур ағастар менән тулы ине, ә аҫта ҡарт менән бала һәм ағасҡа яҡын булған кеше ут тотҡан, ул ут тоҡандырғанда мине өҫкә менергә алып киткән ике кеше мине ағасҡа менергә алып китте, шунан улар икеһе лә мине өйгә ултыртты, элек унда - ҡайһыһы булырға - а. ирҙәр, ҡарттар, йәштәр, ҡатын-ҡыҙҙар һәм балалар булды һуң улар икеһе мине шунан сығарып, һуңынан мине тағы ла күтәреп алды. ағасҡа менеп, шунан мине яҡшыраҡ, матурыраҡ өйгә урынлаштырҙы, унда ҡарттар ҙа, йәштәр ҙә йәшәне. Мин: “Бөгөн кис мине йөрөтөп, элек күргәндәремде аңлат”, – тинем. Шуға күрә икеһе лә: «Ярай. Бында бар Хатта ауыҙын тимер тишеп күргән кеше лә алдашырға яратҡан кеше һәм ул гел ялған һөйләһә, шунан уны уфуҡҡа алып китәләр ҙә шунан ҡыямат көнөнә тиклем шулай ҡарайҙар. Һеҙ башын ватҡанын күргән кеше Аллаһы Тәғәлә тарафынан Ҡөрьән өйрәтелгән кеше булған, ә һуңынан бер төн йоҡлаған, әммә көндөҙ Ҡөрьәнде үтәмәгән, шунан ҡыямәт көнөнә тиклем шулай ҡарағандар. Ә һеҙ утлы мейестә күргән кешеләр – зина ҡылыусылар, ә йылға уртаһында күргән кешеләр – риба ашаусылар’, шул уҡ ваҡытта ағас төбөндәге ҡарт – Ибраһим ғәләйһиссәләм пәйғәмбәр, ә уның тирәһендәге балалар – бәләкәй генә кеше балалары. Ут тоҡандырыусы кеше – йәһәннәмдең һаҡсы фәрештәһе, шул уҡ ваҡытта һин беренсе ингән йорт – бөтә мөьминдәр өсөн йорт, ә был йорт – шәһиттәр ауылы һәм мин – Жибрил, был – Микаил, шуға күрә башыңды күтәр. Шулай итеп, башымды күтәреп ҡараһам, башым өҫтөндә болот кеүек нәмә ятҡанын күрҙем. Икеһе лә: «Был һинең урының», — тине. Мин: «Өйөмә инергә рөхсәт итегеҙ», — тинем. Икеһе лә: “Һинең ғүмерең һаман ҡала һәм тамамланмаған, ваҡыт үткәс, һин мотлаҡ өйөңә инәһең”, – тигән.