Hadith Representative
Pelajarilah surat Al Baqarah dan Ali 'Imran karena keduanya adalah dua bunga yang menaungi pemiliknya pada hari kiamat
Imam Darimi : 3257حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ حَدَّثَنَا بَشِيرٌ هُوَ ابْنُ الْمُهَاجِرِ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُرَيْدَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ كُنْتُ جَالِسًا عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ تَعَلَّمُوا سُورَةَ الْبَقَرَةِ فَإِنَّ أَخْذَهَا بَرَكَةٌ وَتَرْكَهَا حَسْرَةٌ وَلَا يَسْتَطِيعُهَا الْبَطَلَةُ ثُمَّ سَكَتَ سَاعَةً ثُمَّ قَالَ تَعَلَّمُوا سُورَةَ الْبَقَرَةِ وَآلِ عِمْرَانَ فَإِنَّهُمَا الزَّهْرَاوَانِ وَإِنَّهُمَا تُظِلَّانِ صَاحِبَهُمَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَأَنَّهُمَا غَمَامَتَانِ أَوْ غَيَايَتَانِ أَوْ فِرْقَانِ مِنْ طَيْرٍ صَوَافَّ وَإِنَّ الْقُرْآنَ يَلْقَى صَاحِبَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ حِينَ يَنْشَقُّ عَنْهُ الْقَبْرُ كَالرَّجُلِ الشَّاحِبِ فَيَقُولُ لَهُ هَلْ تَعْرِفُنِي فَيَقُولُ مَا أَعْرِفُكَ فَيَقُولُ أَنَا صَاحِبُكَ الْقُرْآنُ الَّذِي أَظْمَأْتُكَ فِي الْهَوَاجِرِ وَأَسْهَرْتُ لَيْلَكَ وَإِنَّ كُلَّ تَاجِرٍ مِنْ وَرَاءِ تِجَارَتِهِ وَإِنَّكَ الْيَوْمَ مِنْ وَرَاءِ كُلِّ تِجَارَةٍ فَيُعْطَى الْمُلْكَ بِيَمِينِهِ وَالْخُلْدَ بِشِمَالِهِ وَيُوضَعُ عَلَى رَأْسِهِ تَاجُ الْوَقَارِ وَيُكْسَى وَالِدَاهُ حُلَّتَيْنِ لَا يُقَوَّمُ لَهُمَا الدُّنْيَا فَيَقُولَانِ بِمَ كُسِينَا هَذَا وَيُقَالُ لَهُمَا بِأَخْذِ وَلَدِكُمَا الْقُرْآنَ ثُمَّ يُقَالُ لَهُ اقْرَأْ وَاصْعَدْ فِي دَرَجِ الْجَنَّةِ وَغُرَفِهَا فَهُوَ فِي صُعُودٍ مَا دَامَ يَقْرَأُ هَذًّا كَانَ أَوْ تَرْتِيلًا
سانوں دسیا اے [ابو نعیم] سانوں دسیا اے [بصیر] اوہ ابن المہاجر نے مینوں [عبداللہ بن بریدہ] نوں [اپنے پیو] توں دسیا اے اوہنے آکھیا؛ میں اک مرتبہ رسول اللہ صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم دے نال بیٹھا، میں انہاں نوں فرماندے ہوئے سُنیا: سورۃ البقرہ دا مطالعہ کرو کیونکہ اس دا مطالعہ کرنا نعمت اے تے اسنوں چھڈنا نقصان اے۔ جادوگر اس نوں ہران چ ناکام رہے'۔ فیر اک لمحہ خاموش رہے، فیر کہیا: 'سورہ البقرہ تے سورۃ علی عمران دا مطالعہ کرو، دراصل انہاں دونے حرفاں نوں 'از زہروان' کہیا جاندا اے تے ایہ دونے حرف قیامت دے دن اپنے قارئین دی حفاظت وی کرن گے۔ انج لگدا سی جویں اوہ دوویں اکھر دو بدلاں جاں دو وستاں وانگ ہون جو عامَ طور تے منکھاں نوں پناہ دندے ہن جاں پر کھلار کے پنچھیاں دے دو جتھے۔ بے شک قرآن قیامت دے دن اپنے قارئین توں ملے گا جدوں قبراں خوف توں پیلا ہو جانے والے آدمی دی طرح پھٹ جان گیاں۔ اوہ اپنے پڑھن والیاں نوں کہندا اے؛ کی تسی مینوں جاندے او؟ اوہنے جواب دتا؛ میں تہانوں نئیں جانندا۔ اوہنے آکھیا؛ میں تیرا یار قرآن آں جو گرم دناں تے پیاس بجھاندا اے تے رات نوں دیر تک جاگدا رہندا اے اصل چ، ہر تاجر نو اپنڑی تجارت توں منافع ملے گا۔ بے شک، اج تہانوں ہر تجارت دا انعام ملے گا جہڑا تسی کیتا اے۔ فیر قرآن دے قاری دے سجے ہتھ وچ بادشاہی تے کھبے ہتھ وچ ابدیت دتی جاندی اے تے سکون دا تاج اس دے سر اُتے رکھیا جاندا اے۔ ایس دوران اوہدے ماں پیو نوں دو گہنے دتے گئے جیہڑے دنیا وچ انمول سن۔ ماں پیو دوناں نے آکھیا؛ سانوں ایہہ گہنا کیوں دتا گیا؟ ایہہ اوہناں دوواں نوں آکھیا گیا؛ کیونکہ تہاڈا بچہ قرآن دا مطالعہ کر رہیا اے۔ فیر اوہنوں آکھیا گیا؛ اس نوں پڑھو تے جنت تے اس دے کمریاں دیاں پوڑیاں چڑھو۔ اس لیی اوہ جدوں تک پڑھدا سی، تیزی نال تے ہولی ہولی اٹھدا رہیا'۔