Hadith Representative
Keutamaan dan saat mustajabah pada hari Jum’at juga tertera di Taurat
Imam Nasa'i : 1413أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ قَالَ حَدَّثَنَا بَكْرٌ يَعْنِي ابْنَ مُضَرَ عَنْ ابْنِ الْهَادِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَأَتَيْتُ الطُّورَ فَوَجَدْتُ ثَمَّ كَعْبًا فَمَكَثْتُ أَنَا وَهُوَ يَوْمًا أُحَدِّثُهُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيُحَدِّثُنِي عَنْ التَّوْرَاةِ فَقُلْتُ لَهُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَيْرُ يَوْمٍ طَلَعَتْ فِيهِ الشَّمْسُ يَوْمُ الْجُمُعَةِ فِيهِ خُلِقَ آدَمُ وَفِيهِ أُهْبِطَ وَفِيهِ تِيبَ عَلَيْهِ وَفِيهِ قُبِضَ وَفِيهِ تَقُومُ السَّاعَةُ مَا عَلَى الْأَرْضِ مِنْ دَابَّةٍ إِلَّا وَهِيَ تُصْبِحُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ مُصِيخَةً حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ شَفَقًا مِنْ السَّاعَةِ إِلَّا ابْنَ آدَمَ وَفِيهِ سَاعَةٌ لَا يُصَادِفُهَا مُؤْمِنٌ وَهُوَ فِي الصَّلَاةِ يَسْأَلُ اللَّهَ فِيهَا شَيْئًا إِلَّا أَعْطَاهُ إِيَّاهُ فَقَالَ كَعْبٌ ذَلِكَ يَوْمٌ فِي كُلِّ سَنَةٍ فَقُلْتُ بَلْ هِيَ فِي كُلِّ جُمُعَةٍ فَقَرَأَ كَعْبٌ التَّوْرَاةَ ثُمَّ قَالَ صَدَقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هُوَ فِي كُلِّ جُمُعَةٍفَخَرَجْتُ فَلَقِيتُ بَصْرَةَ بْنَ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيَّ فَقَالَ مِنْ أَيْنَ جِئْتَ قُلْتُ مِنْ الطُّورِ قَالَ لَوْ لَقِيتُكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَأْتِيَهُ لَمْ تَأْتِهِ قُلْتُ لَهُ وَلِمَ قَالَ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا تُعْمَلُ الْمَطِيُّ إِلَّا إِلَى ثَلَاثَةِ مَسَاجِدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَمَسْجِدِي وَمَسْجِدِ بَيْتِ الْمَقْدِسِ فَلَقِيتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَلَامٍ فَقُلْتُ لَوْ رَأَيْتَنِي خَرَجْتُ إِلَى الطُّورِ فَلَقِيتُ كَعْبًا فَمَكَثْتُ أَنَا وَهُوَ يَوْمًا أُحَدِّثُهُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيُحَدِّثُنِي عَنْ التَّوْرَاةِ فَقُلْتُ لَهُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَيْرُ يَوْمٍ طَلَعَتْ فِيهِ الشَّمْسُ يَوْمُ الْجُمُعَةِ فِيهِ خُلِقَ آدَمُ وَفِيهِ أُهْبِطَ وَفِيهِ تِيبَ عَلَيْهِ وَفِيهِ قُبِضَ وَفِيهِ تَقُومُ السَّاعَةُ مَا عَلَى الْأَرْضِ مِنْ دَابَّةٍ إِلَّا وَهِيَ تُصْبِحُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ مُصِيخَةً حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ شَفَقًا مِنْ السَّاعَةِ إِلَّا ابْنَ آدَمَ وَفِيهِ سَاعَةٌ لَا يُصَادِفُهَا عَبْدٌ مُؤْمِنٌ وَهُوَ فِي الصَّلَاةِ يَسْأَلُ اللَّهَ شَيْئًا إِلَّا أَعْطَاهُ إِيَّاهُ قَالَ كَعْبٌ ذَلِكَ يَوْمٌ فِي كُلِّ سَنَةٍ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ كَذَبَ كَعْبٌ قُلْتُ ثُمَّ قَرَأَ كَعْبٌ فَقَالَ صَدَقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هُوَ فِي كُلِّ جُمُعَةٍ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ صَدَقَ كَعْبٌ إِنِّي لَأَعْلَمُ تِلْكَ السَّاعَةَ فَقُلْتُ يَا أَخِي حَدِّثْنِي بِهَا قَالَ هِيَ آخِرُ سَاعَةٍ مِنْ يَوْمِ الْجُمُعَةِ قَبْلَ أَنْ تَغِيبَ الشَّمْسُ فَقُلْتُ أَلَيْسَ قَدْ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا يُصَادِفُهَا مُؤْمِنٌ وَهُوَ فِي الصَّلَاةِ وَلَيْسَتْ تِلْكَ السَّاعَةَ صَلَاةٌ قَالَ أَلَيْسَ قَدْ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ صَلَّى وَجَلَسَ يَنْتَظِرُ الصَّلَاةَ لَمْ يَزَلْ فِي صَلَاتِهِ حَتَّى تَأْتِيَهُ الصَّلَاةُ الَّتِي تُلَاقِيهَا قُلْتُ بَلَى قَالَ فَهُوَ كَذَلِكَ
[कुतैबा] आमकां सांगलें की ताणें म्हणलें; [बकर बिन मुधर] हांणी आमकां [इब्नुल हद] कडल्यान [मुहम्मद बिन इब्राहिम] कडल्यान [अबू सलामाह बिन अब्दुररहमान] कडल्यान [अबू हुरैरा] कडल्यान सांगलें ताणें म्हणलें; 'हांव एकदां -माउंट- थुराक आयिल्लो आनी थंय का'ब मेळ्ळो.' मागीर हांव आनी तो एक दीस थंय रावले. हांवें ताका अल्लाच्या दूताची (स.अ.व.) एक हदीस ताका सांगली, जाल्यार ताणें म्हाका तोरा सांगली. हांवें ताका म्हणलें, अल्लाचो दूत (स.अ.व.) म्हणटा: ‘सूर्य उदेल्लो सगळ्यांत बरो दीस शुक्रार. त्या दिसा आदम पैगंबराची निर्मिती जाली, त्या दिसा ताका सकयल धाडलो, त्या दिसा ताचो पश्चात्ताप मान्य जालो, त्या दिसा तो मेलो आनी त्या दिसा घडी येतली. धर्तरेचेर आशिल्ले सगळे जनावरां शुक्रारा सकाळीं मनीस सोडल्यार तास येवपाचो भंय आशिल्ल्यान सुर्याचो उदय जायसर आपलें आयकुपाचें क्षमताय चड बरें करपाचे अवस्थेंत आसतात. शुक्रारा एक वेळ आसता जेन्ना आपल्या प्रार्थने वेळार मागणें करपी भावार्थी लेगीत त्या वेळार देवा कडेन कितें तरी मागना, जो मेरेन देवान तें मान्य ना. काआबान मागीर म्हणलें; ‘तो वेळ दर वर्सा फकत एकाच दिसा अस्तित्वांत आसता’. मागीर हांवें म्हणलें, ‘तो वेळ लेगीत दर शुक्रारा चालू आसता’. मागीर काआब तोरा वाचलो. मागीर म्हणलें; 'रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु 'अलैहि व सल्लम बरोबर, तो दीस दर शुक्रारा आसता'. मागीर हांव भायर सरून [बसरा बिन अबू बशराह अल घिफारी] मेळ्ळो, आनी ताणें म्हणलें; ‘तुमी खंयच्यान येतात? ' हांवें जाप दिली, 'थुरांतल्यान'. ताणें म्हणलें; ‘तुमी गुरु येवचे पयलीं तुका मेळ्ळो जाल्यार मागीर तूं ताचे कडेन येवचो नासलो’. हांवें ताका विचारलें; ‘अशें कित्याक? ' तें स्पश्ट करता; ‘हांवें एक पावटीं अल्लाचो दूत, स.स. अब्दुल्ला बिन सलामाकय मेळ्ळें, हांवें सांगलें की हांव गुरुरा थावन भायर सरलो आनी काब हाका मेळ्ळो, मागीर हांव आनी तो थंय एक दीस रावले, आनी हांवें ताका अल्लाच्या दूताची (स.अ.व.) हदीस सांगली आनी ताणें म्हाका तोरा सांगली, मागीर हांवें ताका सांगलें की अल्लाचो दूत (स.अ.व शुक्रार. त्या दिसा आदम पैगंबराची निर्मिती जाली, त्या दिसा ताका सकयल धाडलो, त्या दिसा ताचो पश्चात्ताप मान्य जालो, त्या दिसा तो मेलो आनी त्या दिसा घडी येतली. धर्तरेचेर आशिल्ले सगळे प्राणी शुक्रारा सकाळीं सुर्याचो उजवाड येमेरेन आपलें आयकुपाचें क्षमताय चड बरे करपाची स्थितींत आसतात. शुक्रारा एक वेळ आसता, त्या वेळार खंयचोच भावार्थी आपल्या नमाजांत विनवणी करीना आनी त्या वेळार अल्लाक कितें तरी मागता, फकत अल्ला तें दितलो.'' मागीर काब म्हणालो, 'वेळ दर वर्सा एक दीस आसता.'' [अब्दुल्ला बिन सलाम] मागीर म्हणालो की काब फट उलयल्या, देखून हांवें सांगलें की काबान तोरात वाचलो आनी मागीर म्हणलें, 'अल्लाचो दूत बरोबर आशिल्लो, तो दीस दर शुक्रारा आसता'. मागीर अब्दुल्ला बिन सलामान म्हणालो, ‘काब बरोबर आशिल्लो, आनी त्या वेळा विशीं म्हाका बरोच खबर आसा! हांवें ताका विनवणी केली, ‘हे भाव, तें सांग? ' ताणें जाप दिली, 'तो वेळ शुक्रारा निमाणो वेळ, सुर्यास्त जावचे पयलीं'. मागीर हांवें ताका खंडन केलो, ‘तुमकां अल्लाचो दूत सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम म्हणटाना आयकलें ना: ‘खंयच्याच मुसलमानान आपल्या नमाजांत त्या वेळार नमाज करचें न्हय?’. तो वेळ तो अजून मागणें करताना न्हय? ' ताणें विचारून जाप दिली, 'तुमकांय अल्लाचो दूत सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम म्हणटाना आयकलें ना: 'जो कोण नमाज करता आनी मागीर नमाजाची वाट पळयत बसता, मागीर फुडले नमाजाचो वेळ येयसर ताची नमाजाचे अवस्थेंत मेजत रावतली?' 'हांवें म्हणलें, 'होय'. ताणें म्हणलें, ‘म्हळ्यार तेंय अशें’.