Hadith Representative
Zubair menghalangi ibunya Shafiyyah melihat korban Uhud
Imam Ahmad : 1344حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْهَاشِمِيُّ أَنْبَأَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ يَعْنِي ابْنَ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ هِشَامٍ عَنْ عُرْوَةَ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي الزُّبَيْرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّهُ لَمَّا كَانَ يَوْمُ أُحُدٍ أَقْبَلَتْ امْرَأَةٌ تَسْعَى حَتَّى إِذَا كَادَتْ أَنْ تُشْرِفَ عَلَى الْقَتْلَى قَالَ فَكَرِهَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ تَرَاهُمْ فَقَالَ الْمَرْأَةَ الْمَرْأَةَ قَالَ الزُّبَيْرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَتَوَسَّمْتُ أَنَّهَا أُمِّي صَفِيَّةُ قَالَ فَخَرَجْتُ أَسْعَى إِلَيْهَا فَأَدْرَكْتُهَا قَبْلَ أَنْ تَنْتَهِيَ إِلَى الْقَتْلَى قَالَ فَلَدَمَتْ فِي صَدْرِي وَكَانَتْ امْرَأَةً جَلْدَةً قَالَتْ إِلَيْكَ لَا أَرْضَ لَكَ قَالَ فَقُلْتُ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَزَمَ عَلَيْكِ قَالَ فَوَقَفَتْ وَأَخْرَجَتْ ثَوْبَيْنِ مَعَهَا فَقَالَتْ هَذَانِ ثَوْبَانِ جِئْتُ بِهِمَا لِأَخِي حَمْزَةَ فَقَدْ بَلَغَنِي مَقْتَلُهُ فَكَفِّنُوهُ فِيهِمَا قَالَ فَجِئْنَا بِالثَّوْبَيْنِ لِنُكَفِّنَ فِيهِمَا حَمْزَةَ فَإِذَا إِلَى جَنْبِهِ رَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ قَتِيلٌ قَدْ فُعِلَ بِهِ كَمَا فُعِلَ بِحَمْزَةَ قَالَ فَوَجَدْنَا غَضَاضَةً وَحَيَاءً أَنْ نُكَفِّنَ حَمْزَةَ فِي ثَوْبَيْنِ وَالْأَنْصَارِيُّ لَا كَفَنَ لَهُ فَقُلْنَا لِحَمْزَةَ ثَوْبٌ وَلِلْأَنْصَارِيِّ ثَوْبٌ فَقَدَرْنَاهُمَا فَكَانَ أَحَدُهُمَا أَكْبَرَ مِنْ الْآخَرِ فَأَقْرَعْنَا بَيْنَهُمَا فَكَفَّنَّا كُلَّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا فِي الثَّوْبِ الَّذِي صَارَ لَهُ
Һөйләне беҙгә [Сөләймән бин Дауыт Әл Хәсими] беҙгә [Әбдүррәхмәнгә], йәғни Ибн Әбү Зиядҡа, [Хисәмдән] [Урваға] әйтте; миңә [атайым, Зөбәйер раҙлиаллаһу ғәнһү] хәбәр иткән ине, Өхөд һуғышы тамамланғас, бер ҡатын йәйәүләп килгән, шуға күрә ҡорбандарға яҡынлашҡас, пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм ҡатындың уларҙы күрһә, оҡшамаған, шуға күрә ул әйткән; — Туҡтат ул ҡатынды, туҡтат теге ҡатынды! Зөбәйер рәҙлиаллаһу ғәнһү әйтте; — Шулай итеп, әсәйем, Шәфийә, тип аңлаттым. Мин уға табан йүгереп барҙым, ҡолаған ҡорбандарға яҡынлашҡансы, уны тота алдым. Тик ул минең күкрәгемә этәреп һуҡты, ысынлап та, көслө һәм сабыр ҡатын ине, шунан әйтте; — Минең яндан кит, миңә һине кәрәкмәйем. Мин уға әйттем; — Аллаһ Рәсүле ғәләйһис-сәләм һеҙҙе тыйыуҙа ныҡышып әйтте. Шулай итеп, әсәйем туҡтап, үҙе күтәреп йөрөгән ике таҫтамалды сығарҙы, шунан әйтте; — Мин был ике туҡыманы Хәмзә ағайым өсөн алып килдем, сөнки уның балаһы төшөүе тураһында хәбәр миңә барып етте, шуға күрә уны ошо ике туҡымаға кәфенләгеҙ. Шулай итеп, беҙ Хәмзәне ҡаплар өсөн ике туҡыманы алдыҡ, әммә Хәмзә эргәһендә лә үлтерелгән ансар кешеһе бар ине, Хәмзәгә нисек мөғәмәлә ителгән, уға ла шулай мөғәмәлә иткәндәр. Ансарҙар өсөн кәфендәр булмағанда, Хәмзәне ике туҡыма менән кәфенләүҙе урынһыҙ һәм оятлы тип тойҙоҡ. Шуға күрә Беҙ: «Бер туҡыма Хәмзәгә, икенсеһе ансар кешеһенә», — тинек, шунан икеһен дә үлсәнек, береһе икенсеһенән ҙурыраҡ булып сыҡты, шуға күрә икеһе араһында йәрәбә тарттыҡ һәм һәр береһен үҙ туҡымаһы менән ҡапланыҡ».