Hadith Representative
Ta'ziyah: kisah dari Bani Isra'il tentang kesabaran atas kematian anak
Imam Malik : 499و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ أَنَّهُ قَالَهَلَكَتْ امْرَأَةٌ لِي فَأَتَانِي مُحَمَّدُ بْنُ كَعْبٍ الْقُرَظِيُّ يُعَزِّينِي بِهَا فَقَالَ إِنَّهُ كَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ رَجُلٌ فَقِيهٌ عَالِمٌ عَابِدٌ مُجْتَهِدٌ وَكَانَتْ لَهُ امْرَأَةٌ وَكَانَ بِهَا مُعْجَبًا وَلَهَا مُحِبًّا فَمَاتَتْ فَوَجَدَ عَلَيْهَا وَجْدًا شَدِيدًا وَلَقِيَ عَلَيْهَا أَسَفًا حَتَّى خَلَا فِي بَيْتٍ وَغَلَّقَ عَلَى نَفْسِهِ وَاحْتَجَبَ مِنْ النَّاسِ فَلَمْ يَكُنْ يَدْخُلُ عَلَيْهِ أَحَدٌ وَإِنَّ امْرَأَةً سَمِعَتْ بِهِ فَجَاءَتْهُ فَقَالَتْ إِنَّ لِي إِلَيْهِ حَاجَةً أَسْتَفْتِيهِ فِيهَا لَيْسَ يُجْزِينِي فِيهَا إِلَّا مُشَافَهَتُهُ فَذَهَبَ النَّاسُ وَلَزِمَتْ بَابَهُ وَقَالَتْ مَا لِي مِنْهُ بُدٌّ فَقَالَ لَهُ قَائِلٌ إِنَّ هَاهُنَا امْرَأَةً أَرَادَتْ أَنْ تَسْتَفْتِيَكَ وَقَالَتْ إِنْ أَرَدْتُ إِلَّا مُشَافَهَتَهُ وَقَدْ ذَهَبَ النَّاسُ وَهِيَ لَا تُفَارِقُ الْبَابَ فَقَالَ ائْذَنُوا لَهَا فَدَخَلَتْ عَلَيْهِ فَقَالَتْ إِنِّي جِئْتُكَ أَسْتَفْتِيكَ فِي أَمْرٍ قَالَ وَمَا هُوَ قَالَتْ إِنِّي اسْتَعَرْتُ مِنْ جَارَةٍ لِي حَلْيًا فَكُنْتُ أَلْبَسُهُ وَأُعِيرُهُ زَمَانًا ثُمَّ إِنَّهُمْ أَرْسَلُوا إِلَيَّ فِيهِ أَفَأُؤَدِّيهِ إِلَيْهِمْ فَقَالَ نَعَمْ وَاللَّهِ فَقَالَتْ إِنَّهُ قَدْ مَكَثَ عِنْدِي زَمَانًا فَقَالَ ذَلِكِ أَحَقُّ لِرَدِّكِ إِيَّاهُ إِلَيْهِمْ حِينَ أَعَارُوكِيهِ زَمَانًا فَقَالَتْ أَيْ يَرْحَمُكَ اللَّهُ أَفَتَأْسَفُ عَلَى مَا أَعَارَكَ اللَّهُ ثُمَّ أَخَذَهُ مِنْكَ وَهُوَ أَحَقُّ بِهِ مِنْكَ فَأَبْصَرَ مَا كَانَ فِيهِ وَنَفَعَهُ اللَّهُ بِقَوْلِهَا
Миңә [Яхъя бин Сәидтән] [Әл-Ҡасим бин Мөхәммәттән] Мәликтән: «Минең ҡатыным үлде», — тип әйткән. Шунан [Мөхәммәт бин Кәғб Әл-Ҡоражи] миңә Тәғзиә бирҙе һәм ул миңә әйтте; Ҡасандыр Бәни Исраилдар араһында фаҡих, ғәлим, ғәбид һәм мөжтәһид булған бер кеше булған. Уның яратҡан, һоҡланған ҡатыны бар ине. Бер көндө ҡатыны үлгән, шуға күрә ул бик ҡайғырған һәм ҡайғырған. Ул үҙен бикләп, кешеләрҙән айырып торған. Уны күрергә бер кем дә инмәне. Шунан был ваҡиғаны ишеткән бер ҡатын бар ине, шуға ҡатын уның янына килгән. Ҡатын: «Ул миңә кәрәк», — тине. Уның фәтүәһен һорағым килә. Мин уның менән күҙмә-күҙ һөйләшмәйенсә, бер ҡасан да ҡәнәғәт булмаясаҡмын». Халыҡ уны ташлап киткән, әммә ул ишек төбөндә уны көтөп ҡалған һәм: «Мин бөтөнләй китмәйем», — тигән. Бәни Исраил халҡына берәү әйткән; — Бына бер ҡатын һинең фәтүәңде һорарға теләй ине, ул: «Мин уның менән туранан-тура һөйләшмәһәм, теләмәйем», — тине. Кешеләр уны ташлап киткән, ә ул һаман һеҙҙең өй ишегенән сыҡмай. Кеше: «Уны индерегеҙ», — тигән. Ҡатын килеп инде лә: «Мин һиңә бер мәсьәлә буйынса фәтүә һорап килдем», — тигән. Кеше: «Был нимә?» Ҡатын: “Күршемдән биҙәүестәр бурысҡа алдым”, – тигән. Мин уны кейҙем, бер аҙ бурысҡа алдым. Шунан улар миңә илсе ебәрҙеләр, унан һорарға: кире ҡайтарырғамы?» Кеше: «Эйе», — тип яуап бирҙе. Ҡатын тағы ла әйтте; «Аллаһ менән ант итәм, мин уны күптән кейәм». Кеше: “Бына шулай, улар һеҙгә бер аҙ ваҡытҡа бурысҡа биргәндән һуң, һеҙҙән кире алыу хоҡуғына эйә”, – тигән. Ҡатын-ҡыҙ: «Ярай, Аллаһы Тәғәлә һиңә рәхмәтле булһын!» Һеҙ ҙә Аллаһ һеҙгә бурысҡа биргән нәмәне ҡабул итергә риза түгелһегеҙме, һуңынан Ул уны кире ала? Хатта Уның һинән дә хоҡуғы ҙурыраҡ булһа ла». Тимәк, кеше нимә булғанын аңлай. Аллаһ уға ҡатындың һүҙҙәре менән файҙа күрҙе».