Hadith Representative
Nasihat Umar bin Abdul Aziz dan Ibnu Umar tentang takdir: berpegang pada sunnah, tidak memperdebatkannya, dan peringatan tentang orang yang mendustakannya
Imam Abu Dawud : 3996حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ قَالَ كَتَبَ رَجُلٌ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ يَسْأَلُهُ عَنْ الْقَدَرِ ح و حَدَّثَنَا الرَّبِيعُ بْنُ سُلَيْمَانَ الْمُؤَذِّنُ قَالَ حَدَّثَنَا أَسَدُ بْنُ مُوسَى قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ دُلَيْلٍ قَالَ سَمِعْتُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيَّ يُحَدِّثُنَا عَنِ النَّضْرِ ح و حَدَّثَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ عَنْ قَبِيصَةَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو رَجَاءٍ عَنْ أَبِي الصَّلْتِ وَهَذَا لَفْظُ حَدِيثِ ابْنِ كَثِيرٍ وَمَعْنَاهُمْ قَالَ كَتَبَ رَجُلٌ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ يَسْأَلُهُ عَنْ الْقَدَرِ فَكَتَبَ أَمَّا بَعْدُ أُوصِيكَ بِتَقْوَى اللَّهِ وَالِاقْتِصَادِ فِي أَمْرِهِ وَاتِّبَاعِ سُنَّةِ نَبِيِّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَتَرْكِ مَا أَحْدَثَ الْمُحْدِثُونَ بَعْدَ مَا جَرَتْ بِهِ سُنَّتُهُ وَكُفُوا مُؤْنَتَهُ فَعَلَيْكَ بِلُزُومِ السُّنَّةِ فَإِنَّهَا لَكَ بِإِذْنِ اللَّهِ عِصْمَةٌ ثُمَّ اعْلَمْ أَنَّهُ لَمْ يَبْتَدِعْ النَّاسُ بِدْعَةً إِلَّا قَدْ مَضَى قَبْلَهَا مَا هُوَ دَلِيلٌ عَلَيْهَا أَوْ عِبْرَةٌ فِيهَا فَإِنَّ السُّنَّةَ إِنَّمَا سَنَّهَا مَنْ قَدْ عَلِمَ مَا فِي خِلَافِهَا وَلَمْ يَقُلْ ابْنُ كَثِيرٍ مَنْ قَدْ عَلِمَ مِنْ الْخَطَإِ وَالزَّلَلِ وَالْحُمْقِ وَالتَّعَمُّقِ فَارْضَ لِنَفْسِكَ مَا رَضِيَ بِهِ الْقَوْمُ لِأَنْفُسِهِمْ فَإِنَّهُمْ عَلَى عِلْمٍ وَقَفُوا وَبِبَصَرٍ نَافِذٍ كَفُّوا وَهُمْ عَلَى كَشْفِ الْأُمُورِ كَانُوا أَقْوَى وَبِفَضْلِ مَا كَانُوا فِيهِ أَوْلَى فَإِنْ كَانَ الْهُدَى مَا أَنْتُمْ عَلَيْهِ لَقَدْ سَبَقْتُمُوهُمْ إِلَيْهِ وَلَئِنْ قُلْتُمْ إِنَّمَا حَدَثَ بَعْدَهُمْ مَا أَحْدَثَهُ إِلَّا مَنْ اتَّبَعَ غَيْرَ سَبِيلِهِمْ وَرَغِبَ بِنَفْسِهِ عَنْهُمْ فَإِنَّهُمْ هُمْ السَّابِقُونَ فَقَدْ تَكَلَّمُوا فِيهِ بِمَا يَكْفِي وَوَصَفُوا مِنْهُ مَا يَشْفِي فَمَا دُونَهُمْ مِنْ مَقْصَرٍ وَمَا فَوْقَهُمْ مِنْ مَحْسَرٍ وَقَدْ قَصَّرَ قَوْمٌ دُونَهُمْ فَجَفَوْا وَطَمَحَ عَنْهُمْ أَقْوَامٌ فَغَلَوْا وَإِنَّهُمْ بَيْنَ ذَلِكَ لَعَلَى هُدًى مُسْتَقِيمٍ كَتَبْتَ تَسْأَلُ عَنْ الْإِقْرَارِ بِالْقَدَرِ فَعَلَى الْخَبِيرِ بِإِذْنِ اللَّهِ وَقَعْتَ مَا أَعْلَمُ مَا أَحْدَثَ النَّاسُ مِنْ مُحْدَثَةٍ وَلَا ابْتَدَعُوا مِنْ بِدْعَةٍ هِيَ أَبْيَنُ أَثَرًا وَلَا أَثْبَتُ أَمْرًا مِنْ الْإِقْرَارِ بِالْقَدَرِ لَقَدْ كَانَ ذَكَرَهُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ الْجُهَلَاءُ يَتَكَلَّمُونَ بِهِ فِي كَلَامِهِمْ وَفِي شِعْرِهِمْ يُعَزُّونَ بِهِ أَنْفُسَهُمْ عَلَى مَا فَاتَهُمْ ثُمَّ لَمْ يَزِدْهُ الْإِسْلَامُ بَعْدُ إِلَّا شِدَّةً وَلَقَدْ ذَكَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَيْرِ حَدِيثٍ وَلَا حَدِيثَيْنِ وَقَدْ سَمِعَهُ مِنْهُ الْمُسْلِمُونَ فَتَكَلَّمُوا بِهِ فِي حَيَاتِهِ وَبَعْدَ وَفَاتِهِ يَقِينًا وَتَسْلِيمًا لِرَبِّهِمْ وَتَضْعِيفًا لِأَنْفُسِهِمْ أَنْ يَكُونَ شَيْءٌ لَمْ يُحِطْ بِهِ عِلْمُهُ وَلَمْ يُحْصِهِ كِتَابُهُ وَلَمْ يَمْضِ فِيهِ قَدَرُهُ وَإِنَّهُ مَعَ ذَلِكَ لَفِي مُحْكَمِ كِتَابِهِ مِنْهُ اقْتَبَسُوهُ وَمِنْهُ تَعَلَّمُوهُ وَلَئِنْ قُلْتُمْ لِمَ أَنْزَلَ اللَّهُ آيَةَ كَذَا لِمَ قَالَ كَذَا لَقَدْ قَرَءُوا مِنْهُ مَا قَرَأْتُمْ وَعَلِمُوا مِنْ تَأْوِيلِهِ مَا جَهِلْتُمْ وَقَالُوا بَعْدَ ذَلِكَ كُلِّهِ بِكِتَابٍ وَقَدَرٍ وَكُتِبَتِ الشَّقَاوَةُ وَمَا يُقْدَرْ يَكُنْ وَمَا شَاءَ اللَّهُ كَانَ وَمَا لَمْ يَشَأْ لَمْ يَكُنْ وَلَا نَمْلِكُ لِأَنْفُسِنَا ضَرًّا وَلَا نَفْعًا ثُمَّ رَغِبُوا بَعْدَ ذَلِكَ وَرَهِبُوا
Diris al ni [Muhammad bin Kathir] li diris; diris al ni [Sufyan] li diris; viro skribis leteron al [Umar bin Abdul Aziz] demandante pri la sorto. -alie estas menciite- Diris al ni [Ar Rabi' bin Sulaiman Al Muadzdzin] li diris; diris al ni [Asad bin Musa] li diris; diris al ni [Hammad bin Dulail] li diris; Mi aŭdis [Sufyan Ats Tsauri] diri al ni de [An Nadhr]. -alie estas menciite- Diris al ni [Hannad bin As Sari] de [Qabishah] li diris; diris al ni [Abu Raja'] de [Abu Ash Shalt] -kaj jen la hadito de Ibn Kathir- li diris, 'Viro skribis leteron al Umar bin Abdul Aziz demandante pri la sorto. Umar bin Abdul Aziz tiam skribis respondon; Amma Ba'du. Mi promesas al vi timi Alaho'n kaj esti konsekvenca - ne aldonante nek subtrahante - en plenumado de Liaj ordonoj, sekvante la sunaon de Lia Profeto (sallallaahu 'alaihi wasallam) kaj forlasante tion, kio estas kreita de homoj, kiuj kreas novajn aferojn post efektivigo de Lia sunao, eĉ kvankam ili estis kontentaj pri Lia sunao. Vi devas resti ĉe la sunao, ĉar kun la permeso de Alaho Li protektos vin de misvojado. Vi scias, homoj ne faras herezon, krom se ekzistas pruvo, kiu klarigas ĝin, aŭ leciono, kiun oni povas lerni el ĝi. Fakte, la sunao, kies fonto estas Li - Alaho kaj Lia Mesaĝisto - kiu jam scias la malon - Ibnu Kathir ne menciis, 'kiu konas diversajn erarojn, stultecon kaj memkomplikaĵon. Do estu kontenta pri tio, kion havis tiuj antaŭ vi - viaj amikoj -. Ĉar ili - la amikoj -, kun la alteco de scio, kiun ili posedas, kaj sia brila inteligenteco ankaŭ restas moderaj. Tamen, rilate al scio, ili estas pli kleraj, kaj rilate al virto, ili estas pli indaj diskuti ĝin. Se la vero estas ĉe vi, tiam vi jam antaŭis ilin. Se vi diras, ke nur novaj aferoj okazis post ili, kiuj ne estis inventitaj krom de tiuj, kiuj ne sekvis ilian gvidadon — la Kunuloj — kaj estis kontentaj pri siaj propraj pensoj prefere ol siaj, sciu, ke la Kunuloj estis tiuj, kiuj unue renkontis ĉi tiun problemon. Ili parolis — pri destino — nur modere, ili ne bagateligis ĝin, sed ankaŭ ne troigis ĝin. Efektive, estis homoj krom ili, kiuj bagateligis ĝin tiel multe, ke ili forturniĝis, kaj estis ankaŭ tiuj, kiuj estis tiel entuziasmaj, ke ili troigis — transgredis la limojn. Kaj efektive, la sinteno de la Kunuloj inter tiuj estis sur la rekta vojo. Vi skribis leteron demandante pri kredo je destino, do — kun la permeso de Alaho — vi elektis la ĝustan personon — demandu min. Mi ne scias pri io nova aŭ hereza, kion homoj prezentis, kies efiko estas tre klara kaj certa krom en la afero de rekono de destino. Eĉ la sensciaj homoj dum la jahiliyah-epoko diskutis la rekonon de sorto en siaj diraĵoj kaj poezio pri la plezuroj, kiujn ili perdis, poste Islamo venis kaj emfazis ĝin eĉ pli. La Mesaĝisto de Alaho, sallallaahu 'alaihi wasallam, memorigis nin ne nur en unu aŭ du haditoj, la islamanoj ankaŭ aŭdis ĝin de li. Ili parolis pri sorto aŭ kiam li vivis aŭ post lia morto kun sinteno de konfido kaj akcepto de sia Rabb kaj humiligis sin, ke ekzistas nenio krom tio, kio estis konata en la pasinteco. -La scio de Alaho pri li estas skribita en Lia libro - Al Lauhul mahfudh - kaj lia sorto estis determinita de Li. Krom tio, la temo de sorto estas klarigita en la muhkam de Lia libro - versoj el la Korano, kies signifo estas klara -, ili citas ĝin kaj lernas de ĝi. Se vi demandas, 'kial Alaho revelaciis tian verson, kial Li diris tion?' Vere la Kunuloj ankaŭ legis ĝin, kiel vi legis ĝin. Ili scias kiel fari ta'ŭil, kion vi ne scias, kaj poste ili diras: "Ni kredas je la Konservita Libro (Lauhul Mahfudh) kaj je destino, kaj ke malprospero estas skribita. Tial, ĉio, kio estas destinita, certe okazos. Kion Alaho volas, certe okazos, kaj kion Li ne volas, certe ne okazos. Vere, neniu el ni havas la potencon aŭ la rimedojn por forpuŝi malbonon aŭ akiri profiton. Tiam ili kontentiĝis kaj timis diskuti la aferon de destino."