Hadith Representative
Tafsir Al Anbiya (21): 96 - hingga apabila dibukakan (tembok) ya'juj dan ma'juj, dan mereka turun dengan cepat dari seluruh tempat yang tinggi
Imam Ibnu Majah : 4065حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَمْزَةَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ يَزِيدَ بْنِ جَابِرٍ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ حَدَّثَنِي أَبِي أَنَّهُ سَمِعَ النَّوَّاسَ بْنَ سَمْعَانَ الْكِلَابِيَّ يَقُولُذَكَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الدَّجَّالَ الْغَدَاةَ فَخَفَضَ فِيهِ وَرَفَعَ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ فِي طَائِفَةِ النَّخْلِ فَلَمَّا رُحْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَرَفَ ذَلِكَ فِينَا فَقَالَ مَا شَأْنُكُمْ فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ ذَكَرْتَ الدَّجَّالَ الْغَدَاةَ فَخَفَضْتَ فِيهِ ثُمَّ رَفَعْتَ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ فِي طَائِفَةِ النَّخْلِ قَالَ غَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُنِي عَلَيْكُمْ إِنْ يَخْرُجْ وَأَنَا فِيكُمْ فَأَنَا حَجِيجُهُ دُونَكُمْ وَإِنْ يَخْرُجْ وَلَسْتُ فِيكُمْ فَامْرُؤٌ حَجِيجُ نَفْسِهِ وَاللَّهُ خَلِيفَتِي عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ إِنَّهُ شَابٌّ قَطَطٌ عَيْنُهُ قَائِمَةٌ كَأَنِّي أُشَبِّهُهُ بِعَبْدِ الْعُزَّى بْنِ قَطَنٍ فَمَنْ رَآهُ مِنْكُمْ فَلْيَقْرَأْ عَلَيْهِ فَوَاتِحَ سُورَةِ الْكَهْفِ إِنَّهُ يَخْرُجُ مِنْ خَلَّةٍ بَيْنَ الشَّامِ وَالْعِرَاقِ فَعَاثَ يَمِينًا وَعَاثَ شِمَالًا يَا عِبَادَ اللَّهِ اثْبُتُوا قُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا لُبْثُهُ فِي الْأَرْضِ قَالَ أَرْبَعُونَ يَوْمًا يَوْمٌ كَسَنَةٍ وَيَوْمٌ كَشَهْرٍ وَيَوْمٌ كَجُمُعَةٍ وَسَائِرُ أَيَّامِهِ كَأَيَّامِكُمْ قُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَذَلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كَسَنَةٍ تَكْفِينَا فِيهِ صَلَاةُ يَوْمٍ قَالَ فَاقْدُرُوا لَهُ قَدْرَهُ قَالَ قُلْنَا فَمَا إِسْرَاعُهُ فِي الْأَرْضِ قَالَ كَالْغَيْثِ اسْتَدْبَرَتْهُ الرِّيحُ قَالَ فَيَأْتِي الْقَوْمَ فَيَدْعُوهُمْ فَيَسْتَجِيبُونَ لَهُ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ فَيَأْمُرُ السَّمَاءَ أَنْ تُمْطِرَ فَتُمْطِرَ وَيَأْمُرُ الْأَرْضَ أَنْ تُنْبِتَ فَتُنْبِتَ وَتَرُوحُ عَلَيْهِمْ سَارِحَتُهُمْ أَطْوَلَ مَا كَانَتْ ذُرًى وَأَسْبَغَهُ ضُرُوعًا وَأَمَدَّهُ خَوَاصِرَ ثُمَّ يَأْتِي الْقَوْمَ فَيَدْعُوهُمْ فَيَرُدُّونَ عَلَيْهِ قَوْلَهُ فَيَنْصَرِفُ عَنْهُمْ فَيُصْبِحُونَ مُمْحِلِينَ مَا بِأَيْدِيهِمْ شَيْءٌ ثُمَّ يَمُرَّ بِالْخَرِبَةِ فَيَقُولُ لَهَا أَخْرِجِي كُنُوزَكِ فَيَنْطَلِقُ فَتَتْبَعُهُ كُنُوزُهَا كَيَعَاسِيبِ النَّحْلِ ثُمَّ يَدْعُو رَجُلًا مُمْتَلِئًا شَبَابًا فَيَضْرِبُهُ بِالسَّيْفِ ضَرْبَةً فَيَقْطَعُهُ جِزْلَتَيْنِ رَمْيَةَ الْغَرَضِ ثُمَّ يَدْعُوهُ فَيُقْبِلُ يَتَهَلَّلُ وَجْهُهُ يَضْحَكُ فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ بَعَثَ اللَّهُ عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ فَيَنْزِلُ عِنْدَ الْمَنَارَةِ الْبَيْضَاءِ شَرْقِيَّ دِمَشْقَ بَيْنَ مَهْرُودَتَيْنِ وَاضِعًا كَفَّيْهِ عَلَى أَجْنِحَةِ مَلَكَيْنِ إِذَا طَأْطَأَ رَأْسَهُ قَطَرَ وَإِذَا رَفَعَهُ يَنْحَدِرُ مِنْهُ جُمَانٌ كَاللُّؤْلُؤِ وَلَا يَحِلُّ لِكَافِرٍ يَجِدُ رِيحَ نَفَسِهِ إِلَّا مَاتَ وَنَفَسُهُ يَنْتَهِي حَيْثُ يَنْتَهِي طَرَفُهُ فَيَنْطَلِقُ حَتَّى يُدْرِكَهُ عِنْدَ بَابِ لُدٍّ فَيَقْتُلُهُ ثُمَّ يَأْتِي نَبِيُّ اللَّهِ عِيسَى قَوْمًا قَدْ عَصَمَهُمْ اللَّهُ فَيَمْسَحُ وُجُوهَهُمْ وَيُحَدِّثُهُمْ بِدَرَجَاتِهِمْ فِي الْجَنَّةِ فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ أَوْحَى اللَّهُ إِلَيْهِ يَا عِيسَى إِنِّي قَدْ أَخْرَجْتُ عِبَادًا لِي لَا يَدَانِ لِأَحَدٍ بِقِتَالِهِمْ وَأَحْرِزْ عِبَادِي إِلَى الطُّورِ وَيَبْعَثُ اللَّهُ يَأْجُوجَ وَمَأْجُوجَ وَهُمْ كَمَا قَالَ اللَّهُ{ مِنْ كُلِّ حَدَبٍ يَنْسِلُونَ }فَيَمُرُّ أَوَائِلُهُمْ عَلَى بُحَيْرَةِ الطَّبَرِيَّةِ فَيَشْرَبُونَ مَا فِيهَا ثُمَّ يَمُرُّ آخِرُهُمْ فَيَقُولُونَ لَقَدْ كَانَ فِي هَذَا مَاءٌ مَرَّةً وَيَحْضُرُ نَبِيُّ اللَّهِ وَأَصْحَابُهُ حَتَّى يَكُونَ رَأْسُ الثَّوْرِ لِأَحَدِهِمْ خَيْرًا مِنْ مِائَةِ دِينَارٍ لِأَحَدِكُمْ الْيَوْمَ فَيَرْغَبُ نَبِيُّ اللَّهِ عِيسَى وَأَصْحَابُهُ إِلَى اللَّهِ فَيُرْسِلُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ النَّغَفَ فِي رِقَابِهِمْ فَيُصْبِحُونَ فَرْسَى كَمَوْتِ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ وَيَهْبِطُ نَبِيُّ اللَّهِ عِيسَى وَأَصْحَابُهُ فَلَا يَجِدُونَ مَوْضِعَ شِبْرٍ إِلَّا قَدْ مَلَأَهُ زَهَمُهُمْ وَنَتْنُهُمْ وَدِمَاؤُهُمْ فَيَرْغَبُونَ إِلَى اللَّهِ فَيُرْسِلُ عَلَيْهِمْ طَيْرًا كَأَعْنَاقِ الْبُخْتِ فَتَحْمِلُهُمْ فَتَطْرَحُهُمْ حَيْثُ شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ يُرْسِلُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مَطَرًا لَا يُكِنُّ مِنْهُ بَيْتُ مَدَرٍ وَلَا وَبَرٍ فَيَغْسِلُهُ حَتَّى يَتْرُكَهُ كَالزَّلَقَةِ ثُمَّ يُقَالُ لِلْأَرْضِ أَنْبِتِي ثَمَرَتَكِ وَرُدِّي بَرَكَتَكِ فَيَوْمَئِذٍ تَأْكُلُ الْعِصَابَةُ مِنْ الرِّمَّانَةِ فَتُشْبِعُهُمْ وَيَسْتَظِلُّونَ بِقِحْفِهَا وَيُبَارِكُ اللَّهُ فِي الرِّسْلِ حَتَّى إِنَّ اللِّقْحَةَ مِنْ الْإِبِلِ تَكْفِي الْفِئَامَ مِنْ النَّاسِ وَاللِّقْحَةَ مِنْ الْبَقَرِ تَكْفِي الْقَبِيلَةَ وَاللِّقْحَةَ مِنْ الْغَنَمِ تَكْفِي الْفَخِذَ فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ بَعَثَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ رِيحًا طَيِّبَةً فَتَأْخُذُ تَحْتَ آبَاطِهِمْ فَتَقْبِضُ رُوحَ كُلَّ مُسْلِمٍ وَيَبْقَى سَائِرُ النَّاسِ يَتَهَارَجُونَ كَمَا تَتَهَارَجُ الْحُمُرُ فَعَلَيْهِمْ تَقُومُ السَّاعَةُ
Huet eis erzielt [Hisyam bin 'Ammar] huet eis erzielt [Yahya bin Hamzah] huet eis erzielt [Abdurrahman bin Yazid bin Jabir] huet mir erzielt [Abdurrahman bin Jubair bin Nufair] huet mir [mäi Papp] erzielt, datt hien eemol [An Nawwas bin Sam'an Al Kilabi] héieren huet soen: 'Moies huet de Messenger vu Gott (frid a Gott) den Dajjal ernimmt, dann huet hien seng Stëmm erofgesat an erhuewen, sou datt mir geduecht hunn, mir wieren schonn am Dattelpalmengaart. Wéi mir dem Rasulullah (frid a Gott) méi no koumen, wousst hien, wat mir gemengt hunn, dofir huet hien gefrot: 'Wat ass mat dir lass?' Mir hunn geäntwert: 'O Messenger vu Gott, du hues de Moies den Dajjal ernimmt, dann hues du dech erofgesat an erhuewen, sou datt mir geduecht hunn, datt hie schonn am Dattelpalmengaart wier'. Hie sot: 'Et ass net den Dajjal, virun deem ech Angscht virun iech hunn, - well - wann hie erauskënnt, während ech nach ëmmer bei iech sinn, da blockéieren ech hie bis hie bei iech net méi kënnt, a wann hie erauskënnt, während ech net bei iech sinn, da muss sech jidderee schützen, an Allah ass mäi Kalif - mäin Nofollger - iwwer all Moslem. Den Dajjal ass e jonke Mann, deem seng Hoer gekrauselt sinn, seng Aen zesummegekräizt sinn, wéi wann ech him wéi den Abdul 'Uzza bin Qathan gläichen géif. Wien och ëmmer vun iech hie gesäit, da liest him den Ufank vu Surah Al Kahf vir, wierklech, hie koum aus der Lück tëscht Syrien an Irak, hie staunelt no riets a lénks. O Dénger vun Allah, stäerkt iech'. Mir hunn gefrot: 'O Messenger vun Allah, wéi laang bleift hien op der Äerd?' Hien huet geäntwert: 'Véierzeg Deeg, en Dag wéi e Joer, en Dag wéi e Mount, en Dag wéi eng Woch an all d'Deeg sinn wéi är Deeg'. Mir hunn gefrot: "O Messenger vun Allah, wann een Dag gläich engem Joer ass, wäerten eis deeglech Gebieder dofir duergoen?" Hien huet geäntwert: „Schätzt no senger Gréisst.“ Mir hunn gefrot: „Wéi séier wäert et op der Äerd sinn?“ Hien huet geäntwert: „Wéi eng Wollek, déi vum Wand geblosen gëtt.“ Hien huet weidergefouert: „Dann kënnt hien zu engem Vollek a invitéiert se, an si wäerten sengem Ruff follegen a gleewen un hien. Dann wäert hien dem Himmel befielen, Reen erofzeloossen, an et wäert reenen, an hien wäert der Äerd befielen, Vegetatioun ze produzéieren, an d'Äerd wäert hir Vegetatioun produzéieren, an hiert Véi wäert owes eleng zréckkommen, mat ganz héije Récker voller Fleesch a Mëllech. Dann kënnt hien zu engem anere Vollek a invitéiert se, awer si wäerten säi Ruff refuséieren, dofir wäert hien se verloossen. Op eemol ginn se aarm a gelähmt. Dann seet hien zur Äerd: „Bréngt Äre Räichtum eraus.“ De Räichtum op der Äerd wäert erauskommen a him nokommen, wéi e Schwarm Bienen senger Kinnigin nofollegt. Dann rufft hien e Mann a schléit hien mat sengem Schwäert, an hie spléckt hien an zwee Stécker op enger Distanz. Dann huet den Dajjal de Mann geruff, deen an der Halschent gerappt gouf, dann huet d'Gesiicht vun der Persoun glécklech a laachend ausgesinn. Wéi si an esou engem Zoustand waren, huet Allah den Isa bin Maryam geschéckt, hien ass an den wäissen Tuerm am Land Damaskus erofkomm an huet zwou Kleeder un, während hien seng Hänn op d'Schëllere vun zwee Engelen geluecht huet. Wann hie mam Kapp nickt, erschéngt e perlfërmegen Juman. Kee Gleewegen begéint dem Wand vu sengem Otem, ausser hie stierft. Dann huet den Isa bin Maryam den Dajjal gesicht a fonnt hien un der Dier vum Ludd - enger Plaz bei Baitul Maqdis - dann huet hien hien ëmbruecht. Dann ass den Allahs Prophet Isa bei e Vollek komm, dat Allah geschützt hat. Also huet hien hir Gesiichter ofgewëscht an hinnen iwwer hir Grad am Himmel erzielt. Wéi si an esou engem Zoustand waren, huet Allah dem Isa bin Maryam opgedeckt: 'O Jesus, wierklech hunn ech meng Dénger ouni Kraaft erausbruecht, déi kann...' Bekämpft se, also bréngt Meng Dénger op den Hiwwel vun Tursina'. Dunn huet Allah de Gog a Magog geschéckt, wéi am Wuert vun Allah erwähnt: '-Bis wéi d'-Mauere- Gog a Magog opgemaach goufen, a si séier vun all den Héichplazen erofgaange sinn-' -Qs. Al Anbiyaa: 96-, Déi Éischt vun hinnen sinn gaang an hunn de Séi At Thabariyah iwwerquert an hunn alles gedronk, dann ass eng aner Grupp komm an huet d'Géigend iwwerquert, dann huet gesot: 'Dës Plaz hat fréier fléissend Waasser'. De Prophet Isa a seng Begleeder koumen dann a festgestallt, datt de Präis vun engem Stéierkapp fir si méi wäert war wéi déi honnert Dinar, déi Dir haut hutt. Also hunn de Prophet vun Allah Isa a seng Begleeder zu Allah gebiet, Allah huet eng Trapp Naghaf - eng Zort Raup op der Nues vun enger Geess oder engem Kamel - op hir Hals geschéckt, sou datt si moies um Buedem gestuerwe sinn wéi den Doud vun enger Séil. Dunn ass den Allah säi Prophet Isa a seng Begleeder op enger Plaz ukomm, awer d'Plaz war mat den Unhänger vum Dajjal gefëllt, an de Geroch vun hirem Otem huet d'... Plaz. Dann hunn si - de Prophet Isa a seng Begleeder - Allah gefrot, dann huet Allah eng Trapp Vigel wéi Kamellen mat laangen Hälser geschéckt, fir se - d'Unhänger vum Dajjal - op verschidde Plazen ze geheien, déi Allah wollt. Duerno huet Allah Reen op si geschéckt, sou datt kee haart Haus oder Zelt méi iwwereg bliwwen ass, bis d'Reewaasser se gebotzt an se wéi e kloere Spigel gemaach huet. Dann gouf zur Äerd gesot: 'Huelt Är Planzen eraus a gitt Är Segen zréck'. Un deem Dag huet eng Grupp vu Leit Granatapfele giess a konnten sech mat der Haut schützen. Allah gëtt der Mëllech Segen, sou datt e Kamell, deen amgaang ass ze gebueren, fir vill Leit genuch ka sinn, eng Kou, déi amgaang ass ze gebueren, och fir e Stamm genuch ka sinn, an eng Geess, déi amgaang ass ze gebueren, och fir eng Grupp vu Leit genuch ka sinn. An wéi se an deem Zoustand waren, dann huet Allah e Wandstouss vu guddem a parfüméiertem Wand geschéckt, an all d'Séile vun de Muslime goufen ewechgeholl. An wat bleift sinn déi, déi béis sinn a sech wéi Ieselen behuelen, an et ass zu hinnen, datt den Dag vum Uerteel kënnt.'