Hadith Representative
Tafsir Al Anbiya (21): 96 - hingga apabila dibukakan (tembok) ya'juj dan ma'juj, dan mereka turun dengan cepat dari seluruh tempat yang tinggi
Imam Ibnu Majah : 4065حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَمْزَةَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ يَزِيدَ بْنِ جَابِرٍ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ حَدَّثَنِي أَبِي أَنَّهُ سَمِعَ النَّوَّاسَ بْنَ سَمْعَانَ الْكِلَابِيَّ يَقُولُذَكَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الدَّجَّالَ الْغَدَاةَ فَخَفَضَ فِيهِ وَرَفَعَ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ فِي طَائِفَةِ النَّخْلِ فَلَمَّا رُحْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَرَفَ ذَلِكَ فِينَا فَقَالَ مَا شَأْنُكُمْ فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ ذَكَرْتَ الدَّجَّالَ الْغَدَاةَ فَخَفَضْتَ فِيهِ ثُمَّ رَفَعْتَ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ فِي طَائِفَةِ النَّخْلِ قَالَ غَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُنِي عَلَيْكُمْ إِنْ يَخْرُجْ وَأَنَا فِيكُمْ فَأَنَا حَجِيجُهُ دُونَكُمْ وَإِنْ يَخْرُجْ وَلَسْتُ فِيكُمْ فَامْرُؤٌ حَجِيجُ نَفْسِهِ وَاللَّهُ خَلِيفَتِي عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ إِنَّهُ شَابٌّ قَطَطٌ عَيْنُهُ قَائِمَةٌ كَأَنِّي أُشَبِّهُهُ بِعَبْدِ الْعُزَّى بْنِ قَطَنٍ فَمَنْ رَآهُ مِنْكُمْ فَلْيَقْرَأْ عَلَيْهِ فَوَاتِحَ سُورَةِ الْكَهْفِ إِنَّهُ يَخْرُجُ مِنْ خَلَّةٍ بَيْنَ الشَّامِ وَالْعِرَاقِ فَعَاثَ يَمِينًا وَعَاثَ شِمَالًا يَا عِبَادَ اللَّهِ اثْبُتُوا قُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا لُبْثُهُ فِي الْأَرْضِ قَالَ أَرْبَعُونَ يَوْمًا يَوْمٌ كَسَنَةٍ وَيَوْمٌ كَشَهْرٍ وَيَوْمٌ كَجُمُعَةٍ وَسَائِرُ أَيَّامِهِ كَأَيَّامِكُمْ قُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَذَلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كَسَنَةٍ تَكْفِينَا فِيهِ صَلَاةُ يَوْمٍ قَالَ فَاقْدُرُوا لَهُ قَدْرَهُ قَالَ قُلْنَا فَمَا إِسْرَاعُهُ فِي الْأَرْضِ قَالَ كَالْغَيْثِ اسْتَدْبَرَتْهُ الرِّيحُ قَالَ فَيَأْتِي الْقَوْمَ فَيَدْعُوهُمْ فَيَسْتَجِيبُونَ لَهُ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ فَيَأْمُرُ السَّمَاءَ أَنْ تُمْطِرَ فَتُمْطِرَ وَيَأْمُرُ الْأَرْضَ أَنْ تُنْبِتَ فَتُنْبِتَ وَتَرُوحُ عَلَيْهِمْ سَارِحَتُهُمْ أَطْوَلَ مَا كَانَتْ ذُرًى وَأَسْبَغَهُ ضُرُوعًا وَأَمَدَّهُ خَوَاصِرَ ثُمَّ يَأْتِي الْقَوْمَ فَيَدْعُوهُمْ فَيَرُدُّونَ عَلَيْهِ قَوْلَهُ فَيَنْصَرِفُ عَنْهُمْ فَيُصْبِحُونَ مُمْحِلِينَ مَا بِأَيْدِيهِمْ شَيْءٌ ثُمَّ يَمُرَّ بِالْخَرِبَةِ فَيَقُولُ لَهَا أَخْرِجِي كُنُوزَكِ فَيَنْطَلِقُ فَتَتْبَعُهُ كُنُوزُهَا كَيَعَاسِيبِ النَّحْلِ ثُمَّ يَدْعُو رَجُلًا مُمْتَلِئًا شَبَابًا فَيَضْرِبُهُ بِالسَّيْفِ ضَرْبَةً فَيَقْطَعُهُ جِزْلَتَيْنِ رَمْيَةَ الْغَرَضِ ثُمَّ يَدْعُوهُ فَيُقْبِلُ يَتَهَلَّلُ وَجْهُهُ يَضْحَكُ فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ بَعَثَ اللَّهُ عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ فَيَنْزِلُ عِنْدَ الْمَنَارَةِ الْبَيْضَاءِ شَرْقِيَّ دِمَشْقَ بَيْنَ مَهْرُودَتَيْنِ وَاضِعًا كَفَّيْهِ عَلَى أَجْنِحَةِ مَلَكَيْنِ إِذَا طَأْطَأَ رَأْسَهُ قَطَرَ وَإِذَا رَفَعَهُ يَنْحَدِرُ مِنْهُ جُمَانٌ كَاللُّؤْلُؤِ وَلَا يَحِلُّ لِكَافِرٍ يَجِدُ رِيحَ نَفَسِهِ إِلَّا مَاتَ وَنَفَسُهُ يَنْتَهِي حَيْثُ يَنْتَهِي طَرَفُهُ فَيَنْطَلِقُ حَتَّى يُدْرِكَهُ عِنْدَ بَابِ لُدٍّ فَيَقْتُلُهُ ثُمَّ يَأْتِي نَبِيُّ اللَّهِ عِيسَى قَوْمًا قَدْ عَصَمَهُمْ اللَّهُ فَيَمْسَحُ وُجُوهَهُمْ وَيُحَدِّثُهُمْ بِدَرَجَاتِهِمْ فِي الْجَنَّةِ فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ أَوْحَى اللَّهُ إِلَيْهِ يَا عِيسَى إِنِّي قَدْ أَخْرَجْتُ عِبَادًا لِي لَا يَدَانِ لِأَحَدٍ بِقِتَالِهِمْ وَأَحْرِزْ عِبَادِي إِلَى الطُّورِ وَيَبْعَثُ اللَّهُ يَأْجُوجَ وَمَأْجُوجَ وَهُمْ كَمَا قَالَ اللَّهُ{ مِنْ كُلِّ حَدَبٍ يَنْسِلُونَ }فَيَمُرُّ أَوَائِلُهُمْ عَلَى بُحَيْرَةِ الطَّبَرِيَّةِ فَيَشْرَبُونَ مَا فِيهَا ثُمَّ يَمُرُّ آخِرُهُمْ فَيَقُولُونَ لَقَدْ كَانَ فِي هَذَا مَاءٌ مَرَّةً وَيَحْضُرُ نَبِيُّ اللَّهِ وَأَصْحَابُهُ حَتَّى يَكُونَ رَأْسُ الثَّوْرِ لِأَحَدِهِمْ خَيْرًا مِنْ مِائَةِ دِينَارٍ لِأَحَدِكُمْ الْيَوْمَ فَيَرْغَبُ نَبِيُّ اللَّهِ عِيسَى وَأَصْحَابُهُ إِلَى اللَّهِ فَيُرْسِلُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ النَّغَفَ فِي رِقَابِهِمْ فَيُصْبِحُونَ فَرْسَى كَمَوْتِ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ وَيَهْبِطُ نَبِيُّ اللَّهِ عِيسَى وَأَصْحَابُهُ فَلَا يَجِدُونَ مَوْضِعَ شِبْرٍ إِلَّا قَدْ مَلَأَهُ زَهَمُهُمْ وَنَتْنُهُمْ وَدِمَاؤُهُمْ فَيَرْغَبُونَ إِلَى اللَّهِ فَيُرْسِلُ عَلَيْهِمْ طَيْرًا كَأَعْنَاقِ الْبُخْتِ فَتَحْمِلُهُمْ فَتَطْرَحُهُمْ حَيْثُ شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ يُرْسِلُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مَطَرًا لَا يُكِنُّ مِنْهُ بَيْتُ مَدَرٍ وَلَا وَبَرٍ فَيَغْسِلُهُ حَتَّى يَتْرُكَهُ كَالزَّلَقَةِ ثُمَّ يُقَالُ لِلْأَرْضِ أَنْبِتِي ثَمَرَتَكِ وَرُدِّي بَرَكَتَكِ فَيَوْمَئِذٍ تَأْكُلُ الْعِصَابَةُ مِنْ الرِّمَّانَةِ فَتُشْبِعُهُمْ وَيَسْتَظِلُّونَ بِقِحْفِهَا وَيُبَارِكُ اللَّهُ فِي الرِّسْلِ حَتَّى إِنَّ اللِّقْحَةَ مِنْ الْإِبِلِ تَكْفِي الْفِئَامَ مِنْ النَّاسِ وَاللِّقْحَةَ مِنْ الْبَقَرِ تَكْفِي الْقَبِيلَةَ وَاللِّقْحَةَ مِنْ الْغَنَمِ تَكْفِي الْفَخِذَ فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ بَعَثَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ رِيحًا طَيِّبَةً فَتَأْخُذُ تَحْتَ آبَاطِهِمْ فَتَقْبِضُ رُوحَ كُلَّ مُسْلِمٍ وَيَبْقَى سَائِرُ النَّاسِ يَتَهَارَجُونَ كَمَا تَتَهَارَجُ الْحُمُرُ فَعَلَيْهِمْ تَقُومُ السَّاعَةُ
Hevur sagt okkum [Hisyam bin 'Ammar] hevur sagt okkum [Yahya bin Hamzah] hevur sagt okkum [Abdurrahman bin Yazid bin Jabir] hevur sagt mær [Abdurrahman bin Jubair bin Nufair] hevur sagt mær [Pápi mín] at hann einaferð hoyrdi [An Sam Kila Al bin]; 'Um morgunin nevndi Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam Dajjal, so lækkaði hann og lyfti røddina soleiðis, at vit hildu okkum longu vera í dadlupálmagarðinum. Tá vit nærkaðust Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam, visti hann, hvat vit meintu, so hann spurdi: ’Hvat er galið við tær? ' Vit svaraðu: 'O sendiboð Allahs, tú nevndi Dajjal um morgunin, so lækkaði tú og lyfti teg upp soleiðis, at vit hildu, at hann longu var í dadlupálmagarðinum'. Hann segði: 'Tað er ikki Dajjal, sum eg eri bangin fyri tykkum, - tí - um hann kemur út, meðan eg enn eri millum tykkum, so skal eg steingja hann, til hann ikki røkkur tykkum, og um hann kemur út, meðan eg ikki eri millum tykkum, so mugu øll verja seg, og Allah er mín kaliffur - mín eftirmaður - yvir hvørjum muslimi. Dajjal er ein ungur maður, hvørs hár er krullað, eyguni eru krossað, sum um eg skuldi líkjast honum sum Abdul 'Uzza bin Qathan. Hvør av tykkum sær hann, les so fyri honum byrjanina av Surah Al Kahf, sanniliga kom hann úr bilinum millum Sýria og Irak, hann støkk til høgru og til vinstru. O tænarar Allahs, styrkið tykkum sjálvi'. Vit spurdu: 'Ó sendiboð Allahs, hvussu leingi skal hann vera á jørðini? ' Hann svaraði: 'Fjøruti dagar, ein dagur sum eitt ár, ein dagur sum ein mánaður, ein dagur sum ein vika og allir dagarnir eru sum tínir dagar'. Vit spurdu: 'Ó Allahs sendiboð, tá var ein dagur javnur við eitt ár, vóru okkara bønir ein dag nóg mikið? ' Hann svaraði: 'Meta eftir støddini'. Vit spurdu: ’Hvør er ferðin á jørðini? ' Hann svaraði: 'Sum eitt skýggj, sum vindurin blæsur'. Hann helt fram: »Síðani kom hann til eitt fólk og bjóðaði teimum, og tey fylgdu kalli hansara og trúðu á hann. Dajjal gevur síðani himlinum boð um at senda regn, so skal himmalin senda regn, hann gevur eisini jørðini boð um at dyrka plantur, og jørðin dyrkar sínar plantur, alibrúk teirra kemur aftur til sín seinnapartin við sera høgum ryggi fullum av kjøti og mjólk. Síðani kom Dajjal til hitt fólkið og bjóðaði teimum, men tey noktaðu hansara kalli, so hann fór frá fólkinum. Knappliga gjørdust tey fátæk og lamell. Dajjal segði tá við jørðina: 'Kom við ríkidømi tínum út'. Tá kemur ríkidømið á jørðini loksins út og fylgir honum, eins og ein svermur av býflugum fylgir teirra drotning. Síðan kallaði hann mann og sló hann við svørði, og maðurin varð kloyvdur í tvey í fjarstøðu. Síðani kallaði Dajjal mannin, sum var slitin í helvt, tá sá andlitið á viðkomandi glað og flennandi út. Tá teir vóru í slíkum standi, sendi Allah Isa bin Maryam, hann kom niðan í hvíta tornið í Damaskus landi í tveimum klæðum, meðan hann legði hendurnar á herðarnar á tveimum einglum. Nikkaði hann við høvdinum, kemur ein perluformaður juman fram. Eingin vantrúgvandi møtir andadráttarvindinum, uttan so at hann fer til grundar. Síðani leitaði Isa bin Maryam eftir Dajjal og fann hann við dyrnar hjá Ludd - eitt stað nærhendis Baitul Maqdis - síðani drap hann hann. Síðani kom Allahs profetur Isa til eitt fólk, sum Allah hevði vart. So turkaði hann andlitið á teimum og segði teimum frá teirra stigum í himlinum. Tá teir vóru í slíkum standi, opinberaði Allah fyri Isa bin Maryam: ’Ó Jesus, sanniliga havi Eg ført tænarar Mínar út uttan nakra megi. hvør sum kann berjast móti tí, so tak Mínar tænarar til Tursina-høllina'. Síðani sendi Allah Gog og Magog sum nevnt í orði Allahs: '-Til tá ið -múrarnir- Gog og Magog vóru opnaðir, og teir fóru skjótt niður av øllum høgu støðunum-' -Sp. Al Anbiyaa: 96-, Tann fyrsti teirra gekk og fór yvir um At Thabariyah vatnið og drakk tað alt, so kom ein annar bólkur og fór yvir um økið, segði síðani; 'Hetta staðið plagdi at hava rennandi vatn'. Isa profetur og fylgisveinarnir komu tá og funnu útav, at prísurin á einum seyðahøvdi var teimum virðismiklari enn teir hundrað dinarar, tú hevur í dag. So bað profeturin hjá Allah Isa og fylgisveinarnir til Allah, sendi Allah ein flokk av naghaf - eitt slag av ormveru á nøsini á einum geitum ella kameli - á hálsin á teimum, so um morgunin doyðu teir liggjandi í jørðini sum deyðin hjá eini sál. Síðani komu Allahs profetur Isa og fylgisveinarnir til eitt stað, men staðurin var fyltur við fylgjarum Dajjals, og lukturin av andadrátti teirra fylti staðin. Síðani spurdu teir - Isa profetur og fylgisveinarnir - Allah, síðani sendi Allah ein fuglaflokk sum kamelar við longum hálsi, at kasta teir - fylgjararnar hjá Dajjal - til ymisk støð, sum Allah vildi hava. Eftir hetta sendi Allah regn á tey, soleiðis at ikki eitt hart hús ella tjald var eftir, fyrr enn regnvatnið reinsaði tey og gjørdi tey sum eitt klárt spegl. Tá varð sagt við jørðina: 'Tak plantur tínar út og signingar tínar aftur'. Hendan dagin át ein hópur av fólki granatættur og kundu taka sær skjól við skinninum. Allah gevur signing til mjólk, soleiðis at ein kamelur, sum er um at føða, kann vera nóg mikið til nógv fólk at eta, ein kúgv, sum er um at føða, eisini kann vera nóg mikið til eina ætt at eta, og ein geit, sum er um at føða, kann eisini vera nóg mikið til ein hóp av fólki at eta. Og tá ið teir vóru í tí standi, tá sendi Allah ein hvøkk av góðum og angandi vindi, og allar sálir muslimanna vórðu tiknar burtur. Og tað, sum er eftir, eru tey, sum eru ónd og bera seg at sum ross, og tað er teimum, at dómadagurin kemur.“