Hadith Representative
Latar belakang pengusiran Yahudi Khaibar oleh Umar RA akibat penganiayaan terhadap Abdullah bin Umar dan pemberian ganti rugi harta bagi mereka
Imam Bukhari : 2528حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ مَرَّارُ بْنُ حَمُّويَهْ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى أَبُو غَسَّانَ الْكِنَانِيُّ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَلَمَّا فَدَعَ أَهْلُ خَيْبَرَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ قَامَ عُمَرُ خَطِيبًا فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ عَامَلَ يَهُودَ خَيْبَرَ عَلَى أَمْوَالِهِمْ وَقَالَ نُقِرُّكُمْ مَا أَقَرَّكُمْ اللَّهُ وَإِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ خَرَجَ إِلَى مَالِهِ هُنَاكَ فَعُدِيَ عَلَيْهِ مِنْ اللَّيْلِ فَفُدِعَتْ يَدَاهُ وَرِجْلَاهُ وَلَيْسَ لَنَا هُنَاكَ عَدُوٌّ غَيْرَهُمْ هُمْ عَدُوُّنَا وَتُهْمَتُنَا وَقَدْ رَأَيْتُ إِجْلَاءَهُمْ فَلَمَّا أَجْمَعَ عُمَرُ عَلَى ذَلِكَ أَتَاهُ أَحَدُ بَنِي أَبِي الْحُقَيْقِ فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ أَتُخْرِجُنَا وَقَدْ أَقَرَّنَا مُحَمَّدٌ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَامَلَنَا عَلَى الْأَمْوَالِ وَشَرَطَ ذَلِكَ لَنَا فَقَالَ عُمَرُ أَظَنَنْتَ أَنِّي نَسِيتُ قَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَيْفَ بِكَ إِذَا أُخْرِجْتَ مِنْ خَيْبَرَ تَعْدُو بِكَ قَلُوصُكَ لَيْلَةً بَعْدَ لَيْلَةٍ فَقَالَ كَانَتْ هَذِهِ هُزَيْلَةً مِنْ أَبِي الْقَاسِمِ قَالَ كَذَبْتَ يَا عَدُوَّ اللَّهِ فَأَجْلَاهُمْ عُمَرُ وَأَعْطَاهُمْ قِيمَةَ مَا كَانَ لَهُمْ مِنْ الثَّمَرِ مَالًا وَإِبِلًا وَعُرُوضًا مِنْ أَقْتَابٍ وَحِبَالٍ وَغَيْرِ ذَلِكَرَوَاهُ حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ أَحْسِبُهُ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ عَنْ عُمَرَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اخْتَصَرَهُ
Безгә [Әбу Әхмәд Мәррар бин Хәммуя] [Мөхәммәд бин Яхъя Әбу Госсан Әл Кинани] [Мәлик] безгә [Нәфи]дән [Ибн Гомәрдән (Аллаһ аннан риза булсын)] сөйләгәнен сөйләде, ул болай диде: Хәйбәр халкы Абдуллаһ бин Гомәрнең (Аллаһ аннан риза булсын) кулын чыгаргач, [Гомәр] торып вәгазь сөйләде һәм болай диде: «Аллаһның Илчесе (Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын) Хәйбәр яһүдләре белән аларның җирләрендә эшләргә килешү төзеде һәм ул: «Без Аллаһ сезнең өчен эшләгәнне эшләячәкбез», – диде. Беркөнне Абдуллаһ бин Гомәр анда үз җирендә эшләргә чыкты, һәм аңа төнлә куллары һәм аяклары чыгып киткәнче – буыннарыннан чыгып киткәнче – каты мөгамәлә иттеләр, ә безнең анда алардан – Хайбар кешеләреннән – башка дошманнарыбыз юк иде. Алар – безнең дошманнарыбыз һәм без шикләнгән кешеләр, һәм мин аларны куып чыгарырга булдым». Гомәр карар кабул иткәч, Бану Әби Әл Хукойк кабиләсеннән бер кеше аның янына килеп: «Әй, әмирул-мө'минин, син безне куып чыгарачаксыңмы, ә Мөхәммәд, Аллаһ аңа рәхмәте һәм сәламе булсын, безнең белән бакча турында килешү төзегән һәм керемнәрне бүлү турында шартлар куйган», – диде. Шуңа күрә Гомәр: «Син Аллаһның Илчесенең, Аллаһ аңа рәхмәте һәм сәламе булсын, сүзләрен оныттым дип уйлыйсыңмы? Ягъни: «Әгәр сине Хайбардан куып чыгарсалар һәм дөяң сине төнлә йөгертеп йөртсә, нишләрсең?» – диде. Теге кеше: «Бу Әбү Әл Косимның шаяртуы гына», – диде. Гомәр: «Син ялганлыйсың, әй Аллаһ дошманы», – диде. Шуңа күрә Гомәр аларны куып чыгарды һәм аларга тиешле җимешләр өчен акча, дөяләр, әйберләр, ээрләр, җигүләр һәм башка әйберләр бирде. Һәм [Хәммәд бин Сәлам] ['Убайдуллаһтан] риваять итте; Мин [Нәфи]дән [Ибн Гомәрдән (Аллаһ аннан риза булсын)] ['Гомәрдән] Пәйгамбәрдән (Аллаһның аңа рәхмәте һәм сәламе булсын) ул кыскача/кыскача сөйләгән дип уйлыйм.