Hadith Representative
Latar belakang pengusiran Yahudi Khaibar oleh Umar RA akibat penganiayaan terhadap Abdullah bin Umar dan pemberian ganti rugi harta bagi mereka
Imam Bukhari : 2528حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ مَرَّارُ بْنُ حَمُّويَهْ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى أَبُو غَسَّانَ الْكِنَانِيُّ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَلَمَّا فَدَعَ أَهْلُ خَيْبَرَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ قَامَ عُمَرُ خَطِيبًا فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ عَامَلَ يَهُودَ خَيْبَرَ عَلَى أَمْوَالِهِمْ وَقَالَ نُقِرُّكُمْ مَا أَقَرَّكُمْ اللَّهُ وَإِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ خَرَجَ إِلَى مَالِهِ هُنَاكَ فَعُدِيَ عَلَيْهِ مِنْ اللَّيْلِ فَفُدِعَتْ يَدَاهُ وَرِجْلَاهُ وَلَيْسَ لَنَا هُنَاكَ عَدُوٌّ غَيْرَهُمْ هُمْ عَدُوُّنَا وَتُهْمَتُنَا وَقَدْ رَأَيْتُ إِجْلَاءَهُمْ فَلَمَّا أَجْمَعَ عُمَرُ عَلَى ذَلِكَ أَتَاهُ أَحَدُ بَنِي أَبِي الْحُقَيْقِ فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ أَتُخْرِجُنَا وَقَدْ أَقَرَّنَا مُحَمَّدٌ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَامَلَنَا عَلَى الْأَمْوَالِ وَشَرَطَ ذَلِكَ لَنَا فَقَالَ عُمَرُ أَظَنَنْتَ أَنِّي نَسِيتُ قَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَيْفَ بِكَ إِذَا أُخْرِجْتَ مِنْ خَيْبَرَ تَعْدُو بِكَ قَلُوصُكَ لَيْلَةً بَعْدَ لَيْلَةٍ فَقَالَ كَانَتْ هَذِهِ هُزَيْلَةً مِنْ أَبِي الْقَاسِمِ قَالَ كَذَبْتَ يَا عَدُوَّ اللَّهِ فَأَجْلَاهُمْ عُمَرُ وَأَعْطَاهُمْ قِيمَةَ مَا كَانَ لَهُمْ مِنْ الثَّمَرِ مَالًا وَإِبِلًا وَعُرُوضًا مِنْ أَقْتَابٍ وَحِبَالٍ وَغَيْرِ ذَلِكَرَوَاهُ حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ أَحْسِبُهُ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ عَنْ عُمَرَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اخْتَصَرَهُ
Huet eis [Abu Ahmad Marrar bin Hammuyah] gesot, huet eis [Muhammad bin Yahya Abu Ghossan Al Kinaniy] gesot, huet eis [Malik] vum [Nafi'] vum [Ibn 'Umar radliallahu 'anhuma] gesot: Wéi d'Leit vu Khaibar d'Hand vum 'Abdullah bin 'Umar radliallahu 'anhuma ausgerenkt hunn, ass ['Umar] opgestan fir eng Priedegt ze halen a sot: 'Tatsächlech, Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam huet virdru en Aarbechtsaccord mat de Judden vu Khaibar gemaach fir op hirem Besëtz - dem Land - ze schaffen, wou hie gesot huet: 'Mir wäerten et bestëmmen, wéi Allah et fir iech decidéiert huet'. An deen een Dag ass den 'Abdullah bin 'Umar erausgaang fir op sengem Land do ze schaffen an an der Nuecht gouf hien haart behandelt, bis seng Hänn a Féiss ausgerenkt waren - aus hire Gelenker ausgerenkt - och wann mir do keng Feinde ausser hinnen haten - d'Leit vu Khaibar -. Si sinn eis Feinde an déi, déi mir verdächtegen, an ech sinn entschloss, se ze verdreiwen.“ Wéi den Umar sech entscheet hat, koum e Mann aus dem Stamm Banu Abi Al Huqoiq bei hie a sot: „O Kommandant vun de Gleewegen, wäerts du eis verdreiwen, wann de Muhammad (Fridden a Segen vun Allah sief mat him) e Kontrakt mat eis fir eis Besëtz - d'Gäert - gemaach huet an och Konditioune - fir d'Verdeelung vun de Produkter - doriwwer festgeluecht huet.“ Also sot den Umar: „Mengt Dir, datt ech d'Wierder vum Gesandte vu Allah (Fridden a Segen vun Allah sief mat him) vergiess hunn? Dat heescht: „Wat géift Dir maachen, wann Dir aus Khaibar verdriwwe géift an Äert Kamell Iech Nuecht fir Nuecht fortdroe géif?“ De Mann sot: „Dëst ass just e Witz vum Abu Al Qasim.“ Den Umar sot: „Dir lügt, O Feind vun Allah.“ Also huet den Umar se verdriwwen an de Präis vun de Friichten, déi hinnen gehéiert hunn, duerch Suen, Kamellen, Wueren, Sättel, Zügel an aner Saachen ersat. An et gouf vum [Hammad bin Salamah] vun ['Ubaidullah] erzielt; ech verdächtegen vun [Nafi'] vum [Ibn 'Umar radliallahu 'anhuma] vun ['Umar] vum Prophet sallallahu 'alaihi wasallam, wat hie kuerz/präzist erzielt huet.