Hadith Representative
Kisah suara dari awan (Siramlah kebun fulan): Keberkahan harta orang yang membagi hasil kebunnya menjadi sepertiga untuk sedekah, sepertiga untuk keluarga, dan sepertiga untuk bibit
Imam Muslim : 5299حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ وَاللَّفْظُ لِأَبِي بَكْرٍ قَالَا حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ وَهْبِ بْنِ كَيْسَانَ عَنْ عُبَيْدِ بْنِ عُمَيْرٍ اللَّيْثِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ بَيْنَا رَجُلٌ بِفَلَاةٍ مِنْ الْأَرْضِ فَسَمِعَ صَوْتًا فِي سَحَابَةٍ اسْقِ حَدِيقَةَ فُلَانٍ فَتَنَحَّى ذَلِكَ السَّحَابُ فَأَفْرَغَ مَاءَهُ فِي حَرَّةٍ فَإِذَا شَرْجَةٌ مِنْ تِلْكَ الشِّرَاجِ قَدْ اسْتَوْعَبَتْ ذَلِكَ الْمَاءَ كُلَّهُ فَتَتَبَّعَ الْمَاءَ فَإِذَا رَجُلٌ قَائِمٌ فِي حَدِيقَتِهِ يُحَوِّلُ الْمَاءَ بِمِسْحَاتِهِ فَقَالَ لَهُ يَا عَبْدَ اللَّهِ مَا اسْمُكَ قَالَ فُلَانٌ لِلِاسْمِ الَّذِي سَمِعَ فِي السَّحَابَةِ فَقَالَ لَهُ يَا عَبْدَ اللَّهِ لِمَ تَسْأَلُنِي عَنْ اسْمِي فَقَالَ إِنِّي سَمِعْتُ صَوْتًا فِي السَّحَابِ الَّذِي هَذَا مَاؤُهُ يَقُولُ اسْقِ حَدِيقَةَ فُلَانٍ لِاسْمِكَ فَمَا تَصْنَعُ فِيهَا قَالَ أَمَّا إِذْ قُلْتَ هَذَا فَإِنِّي أَنْظُرُ إِلَى مَا يَخْرُجُ مِنْهَا فَأَتَصَدَّقُ بِثُلُثِهِ وَآكُلُ أَنَا وَعِيَالِي ثُلُثًا وَأَرُدُّ فِيهَا ثُلُثَهُ و حَدَّثَنَاه أَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ الضَّبِّيُّ أَخْبَرَنَا أَبُو دَاوُدَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ كَيْسَانَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ وَأَجْعَلُ ثُلُثَهُ فِي الْمَسَاكِينِ وَالسَّائِلِينَ وَابْنِ السَّبِيلِ
Na faamatala mai ia i matou e [Abu Bakr bin Abu Shaibah] ma [Zuhair bin Harb], o le tusitusiga a Abu Bakr, o la’ua uma na fai mai; Na faamatala mai ia i matou e [Yazid bin Harun] o lē na ta’u mai ia i matou [Abdulaziz bin Abu Salamah] mai ia [Wahb bin Kaisan] mai ia [Ubaidullah bin Umair Al Laitsi] mai ia [Abu Hurairah] mai le Perofeta o sallallaahu alaihi wasallam na faapea mai; 'A o i ai se tagata i le toafa, na ia faalogoina se leo i le ao; 'Faasusu le faatoaga a lea ma lea' ona alu ese lea o le ao ma sasaa mai le vai. Na iu ina i ai i le faatoaga se tagata o loo tausia le vai i lana suo. Na ia fesili atu ia te ia; 'Le auauna a Allah, o ai lou igoa?' Na ia tali atu; 'O lea ma lea'. E pei lava o le igoa na ia faalogoina mai le ao. Na ia fesili atu; 'Le auauna a Allah, aisea ua e fesili ai i lo’u igoa?' na ia tali atu ai; 'Na ou faalogoina se leo i le ao lea o le vai lea. Na fai mai le ao; ‘Fa'asusu le togālaau a lea ma lea, lou igoa. O le ā lau mea o fai i lau togālaau?’ o lana tali lea; ‘Ona o lau tala lenā, na ou va'ai i -taunu'uga- na maua mai ai, o lea na ou foa'i atu ai le tasi vaetolu o le fua i le alofa, na ou 'ai le tasi vaetolu ma lo'u aiga ma na ou toe fa'afo'i atu le tasi vaetolu i le togālaau’’. Na fa'amatala mai ia i matou [Ahmad bin Abdah Adh Dhabbi], na fa'amatala mai ia i matou [Abu Dawud], na fa'amatala mai ia i matou [Abdulaziz bin Abu Salamah], na fa'amatala mai ia i matou [Wahab bin Kaisan] i lenei fa'asologa o fe'au, se'i vagana ai lana fa'apea mai; ‘Ma na ou foa'i atu le tasi vaetolu i ē matitiva, ē aisi ma Ibn Sabil’’.