Revert to Islam, click here
ISLAM AL-HAQ: QURAN & HADITH
(The True Islam)



- Nabi Muhammad Sallallahu Alaihi Wasallam Sahabat Nabi Keutamaan Sa'd bin Abi Waqqash: Orang Arab pertama yang melepaskan anak panah di jalan Allah, keteguhan makan dedaunan saat perang, dan jaminan kesempurnaan shalatnya

Hadith Search Results :
Total Hadith : 1
Hadith Representative
Keutamaan Sa'd bin Abi Waqqash: Orang Arab pertama yang melepaskan anak panah di jalan Allah, keteguhan makan dedaunan saat perang, dan jaminan kesempurnaan shalatnya
Imam Tirmidzi : 2288

حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ إِسْمَعِيلَ بْنِ مُجَالِدِ بْنِ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ بَيَانٍ عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ قَال سَمِعْتُ سَعْدَ بْنَ أَبِي وَقَّاصٍ يَقُولُإِنِّي لَأَوَّلُ رَجُلٍ أَهْرَاقَ دَمًا فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَإِنِّي لَأَوَّلُ رَجُلٍ رَمَى بِسَهْمٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَقَدْ رَأَيْتُنِي أَغْزُو فِي الْعِصَابَةِ مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا نَأْكُلُ إِلَّا وَرَقَ الشَّجَرِ وَالْحُبْلَةِ حَتَّى إِنَّ أَحَدَنَا لَيَضَعُ كَمَا تَضَعُ الشَّاةُ أَوْ الْبَعِيرُ وَأَصْبَحَتْ بَنُو أَسَدٍ يُعَزِّرُونِي فِي الدِّينِ لَقَدْ خِبْتُ إِذًا وَضَلَّ عَمَلِيقَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ حَدِيثِ بَيَانٍ

I kaa a vese ér [Umar bin Isma’il bin Mujalid bin Sa’id] kaa a vese ér [ter wam] u ken [Bayan] u ken [Qais bin Abu Hazim] la kaa ér: “M ungwa [Sa’ad bin Abu Waqqash] kaa ér: Mo m lu or u hiihii u haan awambe sha gbenda u Aôndo, mo m lu or u hiihii u tan ikyav sha gbenda u Aôndo. Mba ve lu a Muhammad la sallallaahu 'alahi wa Salam, yange se ya ikya i ikyon man ikya i wain tseegh zan zan môm ken a vese nan yav er ka ikyôhô shin rakumi nahan. Ken masejime yô, Bani Asad gba puun mo shi ôron mo kwaghbo sha ci u kwaghaôndo wam - u ve nenge ér ka u dedoo ga la -, aluer kwagh la ka mimi yô, a lu kwagh u vihin mo shi aeren am aa gba shami ga. Abu Isa kaa er: Hadith ne ka hasan shahih gharib u ken hadith u Bayan.

Hadith Corroboration :

Imam Bukhari : 3449, 5972
Imam Muslim : 5267
Imam Tirmidzi : 2288, 2289
Imam Ibnu Majah : 128