Hadith Representative
Abu dzar orang pertama kali mengucapkan salam kepada Rasulullah, beliau menjawab: wa alaikas salam
Imam Bukhari : 3261حَدَّثَنَا زَيْدٌ هُوَ ابْنُ أَخْزَمَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو قُتَيْبَةَ سَلْمُ بْنُ قُتَيْبَةَ حَدَّثَنِي مُثَنَّى بْنُ سَعِيدٍ الْقَصِيرُ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو جَمْرَةَ قَالَ قَالَ لَنَا ابْنُ عَبَّاسٍأَلَا أُخْبِرُكُمْ بِإِسْلَامِ أَبِي ذَرٍّ قَالَ قُلْنَا بَلَى قَالَ قَالَ أَبُو ذَرٍّ كُنْتُ رَجُلًا مِنْ غِفَارٍ فَبَلَغَنَا أَنَّ رَجُلًا قَدْ خَرَجَ بِمَكَّةَ يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَقُلْتُ لِأَخِي انْطَلِقْ إِلَى هَذَا الرَّجُلِ كَلِّمْهُ وَأْتِنِي بِخَبَرِهِ فَانْطَلَقَ فَلَقِيَهُ ثُمَّ رَجَعَ فَقُلْتُ مَا عِنْدَكَ فَقَالَ وَاللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُ رَجُلًا يَأْمُرُ بِالْخَيْرِ وَيَنْهَى عَنْ الشَّرِّ فَقُلْتُ لَهُ لَمْ تَشْفِنِي مِنْ الْخَبَرِ فَأَخَذْتُ جِرَابًا وَعَصًا ثُمَّ أَقْبَلْتُ إِلَى مَكَّةَ فَجَعَلْتُ لَا أَعْرِفُهُ وَأَكْرَهُ أَنْ أَسْأَلَ عَنْهُ وَأَشْرَبُ مِنْ مَاءِ زَمْزَمَ وَأَكُونُ فِي الْمَسْجِدِ قَالَ فَمَرَّ بِي عَلِيٌّ فَقَالَ كَأَنَّ الرَّجُلَ غَرِيبٌ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَانْطَلِقْ إِلَى الْمَنْزِلِ قَالَ فَانْطَلَقْتُ مَعَهُ لَا يَسْأَلُنِي عَنْ شَيْءٍ وَلَا أُخْبِرُهُ فَلَمَّا أَصْبَحْتُ غَدَوْتُ إِلَى الْمَسْجِدِ لِأَسْأَلَ عَنْهُ وَلَيْسَ أَحَدٌ يُخْبِرُنِي عَنْهُ بِشَيْءٍ قَالَ فَمَرَّ بِي عَلِيٌّ فَقَالَ أَمَا نَالَ لِلرَّجُلِ يَعْرِفُ مَنْزِلَهُ بَعْدُ قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ انْطَلِقْ مَعِي قَالَ فَقَالَ مَا أَمْرُكَ وَمَا أَقْدَمَكَ هَذِهِ الْبَلْدَةَ قَالَ قُلْتُ لَهُ إِنْ كَتَمْتَ عَلَيَّ أَخْبَرْتُكَ قَالَ فَإِنِّي أَفْعَلُ قَالَ قُلْتُ لَهُ بَلَغَنَا أَنَّهُ قَدْ خَرَجَ هَا هُنَا رَجُلٌ يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَأَرْسَلْتُ أَخِي لِيُكَلِّمَهُ فَرَجَعَ وَلَمْ يَشْفِنِي مِنْ الْخَبَرِ فَأَرَدْتُ أَنْ أَلْقَاهُ فَقَالَ لَهُ أَمَا إِنَّكَ قَدْ رَشَدْتَ هَذَا وَجْهِي إِلَيْهِ فَاتَّبِعْنِي ادْخُلْ حَيْثُ أَدْخُلُ فَإِنِّي إِنْ رَأَيْتُ أَحَدًا أَخَافُهُ عَلَيْكَ قُمْتُ إِلَى الْحَائِطِ كَأَنِّي أُصْلِحُ نَعْلِي وَامْضِ أَنْتَ فَمَضَى وَمَضَيْتُ مَعَهُ حَتَّى دَخَلَ وَدَخَلْتُ مَعَهُ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ لَهُ اعْرِضْ عَلَيَّ الْإِسْلَامَ فَعَرَضَهُ فَأَسْلَمْتُ مَكَانِي فَقَالَ لِي يَا أَبَا ذَرٍّ اكْتُمْ هَذَا الْأَمْرَ وَارْجِعْ إِلَى بَلَدِكَ فَإِذَا بَلَغَكَ ظُهُورُنَا فَأَقْبِلْ فَقُلْتُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ لَأَصْرُخَنَّ بِهَا بَيْنَ أَظْهُرِهِمْ فَجَاءَ إِلَى الْمَسْجِدِ وَقُرَيْشٌ فِيهِ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ إِنِّي أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ فَقَالُوا قُومُوا إِلَى هَذَا الصَّابِئِ فَقَامُوا فَضُرِبْتُ لِأَمُوتَ فَأَدْرَكَنِي الْعَبَّاسُ فَأَكَبَّ عَلَيَّ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْهِمْ فَقَالَ وَيْلَكُمْ تَقْتُلُونَ رَجُلًا مِنْ غِفَارَ وَمَتْجَرُكُمْ وَمَمَرُّكُمْ عَلَى غِفَارَ فَأَقْلَعُوا عَنِّي فَلَمَّا أَنْ أَصْبَحْتُ الْغَدَ رَجَعْتُ فَقُلْتُ مِثْلَ مَا قُلْتُ بِالْأَمْسِ فَقَالُوا قُومُوا إِلَى هَذَا الصَّابِئِ فَصُنِعَ بِي مِثْلَ مَا صُنِعَ بِالْأَمْسِ وَأَدْرَكَنِي الْعَبَّاسُ فَأَكَبَّ عَلَيَّ وَقَالَ مِثْلَ مَقَالَتِهِ بِالْأَمْسِ قَالَ فَكَانَ هَذَا أَوَّلَ إِسْلَامِ أَبِي ذَرٍّ رَحِمَهُ اللَّهُ
Безгә [Зәйд, ул Әхзәм улы] ул безгә [Әбу Кутайбә, Сәлму бин Кутайбә] миңа [Мүтәннә бин Сәгыйд Әл-Кәшир] миңа [Әбу Җәмрә] болай дип әйткәнен сөйләгән: [Ибн 'Аббас радыйаллаһу 'анһума] безгә: "Сезгә Әбу Зәрр радыйаллаһу 'анһуның дингә килүе турында сөйләп бирәмме?" - дип сорады. Әбу Җәмрә: "Без: "Әйе, сөйләрмен", - дидек", - дидек. Ибн 'Аббас радыйаллаһу 'анһума: "Әбу Зәрр радыйаллаһу 'анһума: "Мин Гыйфар кабиләсеннән бер кеше, аннары безгә Мәккәдә үзен Пәйгамбәр дип атаган бер кеше барлыгы турында хәбәр килде, аннары мин абыема: "Шул кеше янына бар, аның белән сөйләш һәм миңа аның турында хәбәр китер", - дидем. Шулай итеп, абыем ул кеше янына барып кайтты. Мин: "Нәрсә алып килдең?" - дип сорадым. Ул җавап бирде. «Аллаһ белән ант итәм, мин аны яхшылыкка чакыручы һәм яманлыктан тыючы кеше итеп күрдем». Мин аңа: «Мин синең әйткән яхшы сүзләреңә канәгать түгел», – дидем. Шуңа күрә мин күннән эшләнгән капчык һәм таяк алдым да Мәккәгә юл тоттым. Анда барып җиткәч, мин бу кешене белмәдем һәм аның турында сорарга теләмәдем. Шуңа күрә мин Зәмзәм суын эчтем һәм әл-Хәрам мәчетендә утырдым». Әбу Зәр сүзен дәвам итте: «Шуннан соң Әли, Аллаһ аңа рәхмәт һәм сәлам булсын, минем янымнан үтеп китте һәм: «Сез чит ил кешесе кебек күренәсезме?» – дип сорады. Әбу Зәрр әйтте: «Мин: «Әйе, дөрес», – дип җавап бирдем. Әли: «Әйдәгез, йорт янына керик», – диде. Әбу Зәрр әйтте: «Мин аның белән юлга чыктым, ул миннән бернәрсә дә сорамады һәм мин дә аңа килү максатым турында әйтмәдем». Иртән мин мәчеткә үзен Пәйгамбәр дип атаган, ләкин беркем дә миңа хәбәр бирә алмаган кеше турында сорарга кайттым». Әбү Зәрр дәвам итте; "Шуннан соң Али миңа якынлашты һәм әйтте: "Бәлки, бу кеше - ягъни Әбү Зәр үзе - Мөхәммәднең йортын беләдер!". Әбү Зәрр җавап бирде: "Әле юк". Әбү Зәрр җавап бирде: "Минем белән бар", - диде. Әбү Зәрр әйтте; Аннары Али сорады: "Сезнең кызыксынуыгыз нинди һәм бу илгә бару максатыгыз нинди?". Әбү Зәрр әйтте: "Әгәр сер итеп сакларга теләсәгез, мин сезгә әйтермен!". Әбү Зәрр җавап бирде: "Әйе, әйтермен!". Әбү Зәрр әйтте: "Шуннан соң мин аңа әйттем: "Безгә бу илдә үзен Пәйгамбәр дип атаган кеше килгәне турында хәбәр килде, шуңа күрә мин абыемны аның белән сөйләшергә җибәрдем, аннары ул кире кайтты, ләкин мин аның тасвирлаган яхшылыкларыннан канәгать түгел идем. Шуңа күрә мин аның белән очрашырга телим". Шуңа күрә Али аңа әйтте: "Чыннан да, сез туры юлда идегез, һәм мин сезгә аны табарга юл күрсәтермен". Шуңа күрә миңа иярегез, әгәр мин керсәм, керегез, әгәр мин борчылган кешене күрсәм, стенага якын басып, сандалиларымны ямагач, син кит». Аннары «Әли китте, һәм мин аның белән киттем, ул кергәч, мин дә Пәйгамбәр (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын) белән очрашырга кердем. Аннары мин аңардан: «Миңа Исламны аңлат?» – дип сорадым. Ул миңа аңлатты, һәм мин Исламны кабул иттем һәм динемне кабул иттем. Аннары ул миңа: «Әй Әбү Зарр, бу мәсьәләне сер итеп сакла һәм үз илеңә кайт. Соңрак, җиңүебез турында хәбәр килгәч, минем яныма кил», – диде. Мин: «Сине хак белән җибәргән Зат белән ант итәм, мин бу мәсьәләне аларга аңлатырмын», – дидем. Шулай итеп, ул Корайш халкы шунда булганда мәчеткә китте һәм: «Әй Корайш халкы, мин Аллаһтан башка илаһ юклыгына шаһитлек бирәм һәм Мөхәммәд Аның колы һәм илчесе булуына шаһитлек бирәм», – диде. Алар: «Тор һәм яңа гына Исламны кабул иткән бу кешене кыйна», – диделәр. Шулай итеп, алар барысы да торып бастылар һәм мине үләргә җыенганчы кыйнадылар. Аннары: «Аббас мине табып алды һәм яткырды, аннары аларга карап: «Сезгә кайгы, сез Гифар кабиләсеннән бер егетне үтерергә телисез. Сез сәүдә итә торган һәм Сүриягә бара торган урын Гифар аша үтмиме?» – диде. Ниһаять, алар мине җибәрделәр. Икенче көнне мин мәчеткә кайттым һәм кичәге кебек үк әйттем. Шуңа күрә алар тагын: «Динин үзгәрткән бу кешене җәзалау өчен торыгыз», – диделәр. Шуңа күрә миңа кичәге кебек үк мөгамәлә иттеләр һәм: «Аббас мине табып алды һәм миңа яткырды, ә кичәгечә Корәешкә әйткәнчә», – дип кире кайттылар. Ибн Аббас, Аллаһ аңа рәхмәтен яусын, – диде: «Бу Әбу Заррның исламының башы иде, Аллаһ аңа рәхмәтен яусын».