Hadith Representative
Larangan mendahului kehendak Allah dalam ampunan: Kisah dua orang Bani Israil
Imam Abu Dawud : 4255حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ بْنِ سُفْيَانَ أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ ثَابِتٍ عَنْ عِكْرِمَةَ بْنِ عَمَّارٍ قَالَ حَدَّثَنِي ضَمْضَمُ بْنُ جَوْسٍ قَالَ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ كَانَ رَجُلَانِ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ مُتَوَاخِيَيْنِ فَكَانَ أَحَدُهُمَا يُذْنِبُ وَالْآخَرُ مُجْتَهِدٌ فِي الْعِبَادَةِ فَكَانَ لَا يَزَالُ الْمُجْتَهِدُ يَرَى الْآخَرَ عَلَى الذَّنْبِ فَيَقُولُ أَقْصِرْ فَوَجَدَهُ يَوْمًا عَلَى ذَنْبٍ فَقَالَ لَهُ أَقْصِرْ فَقَالَ خَلِّنِي وَرَبِّي أَبُعِثْتَ عَلَيَّ رَقِيبًا فَقَالَ وَاللَّهِ لَا يَغْفِرُ اللَّهُ لَكَ أَوْ لَا يُدْخِلُكَ اللَّهُ الْجَنَّةَ فَقَبَضَ أَرْوَاحَهُمَا فَاجْتَمَعَا عِنْدَ رَبِّ الْعَالَمِينَ فَقَالَ لِهَذَا الْمُجْتَهِدِ أَكُنْتَ بِي عَالِمًا أَوْ كُنْتَ عَلَى مَا فِي يَدِي قَادِرًا وَقَالَ لِلْمُذْنِبِ اذْهَبْ فَادْخُلْ الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِي وَقَالَ لِلْآخَرِ اذْهَبُوا بِهِ إِلَى النَّارِقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَتَكَلَّمَ بِكَلِمَةٍ أَوْبَقَتْ دُنْيَاهُ وَآخِرَتَهُ
[मुहम्मद बिन अश शब्बा बिन सुफियान] आमकां सांगलें, [अली बिन थाबीत] आमकां [इकरीमा बिन अम्मार] कडल्यान सांगलें ताणें म्हणलें; [धमधाम बिन जॉस] हांणी म्हाका सांगलें; [अबू हुरैरा] म्हणालो, ‘हांवें अल्लाचो दूत (स.अ.व.) म्हणटालो आयकलो: ‘इझ्राएलाच्या भुरग्यांतले दोन मनीस भाव आशिल्ले; तातूंतलो एकलो पापी जाल्यार दुसरो उपासक. उपासक आपल्या भावाक ‘थांब’ म्हणटकूच पातक करताना पळयतालो. मागीर एक दीस ताका आपलो भाव पातक करताना मेळ्ळो आनी ताणें म्हणलें, ‘थांब’. पापी म्हणालो, म्हाका म्हज्या प्रभू कडेन सोड, तुका म्हजेर पळोवणी करपाक धाडला? उपासकान म्हणलें, ‘अल्लाची कसम, अल्ला तुका माफ करचो ना वा तुमकां परादीसांत प्रवेश दिवचो ना. मागीर अल्लान तांचो जीव घेतलो आनी तांकां संवसारांच्या स्वामी मुखार जमले. उपरांत अल्लान उपासकाक विचारलें: ‘तुका म्हजे परस चड खबर आसा?’. वा, म्हज्या हातांत आसा तें करपाक तुमी सक्षम आसात?’ अशें म्हण्टात. उपरांत अल्लान पापी मनशाक म्हणलें: ‘जा आनी म्हज्या दयाळपणान परादीसांत भितर सर’. आनी उपासकांक म्हणलें: ‘नरकांत वच’. अबू हुरैरान म्हणलें, ‘जाच्या हातांत म्हजो जीव आसा ताचे कडल्यान ताणें खरेंच एक उतर उलयलां, जें आपलो संवसार आनी परलोक ना करपाक सक्षम आसा’.