Imam Malik (الامام مالك) - 1594 حديث
حديث
Imam Malik : 1341
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عِرَاكِ بْنِ مَالِكٍ وَسُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍأَنَّ رَجُلًا مِنْ بَنِي سَعْدِ بْنِ لَيْثٍ أَجْرَى فَرَسًا فَوَطِئَ عَلَى إِصْبَعِ رَجُلٍ مِنْ جُهَيْنَةَ فَنُزِيَ مِنْهَا فَمَاتَ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ لِلَّذِي ادُّعِيَ عَلَيْهِمْ أَتَحْلِفُونَ بِاللَّهِ خَمْسِينَ يَمِينًا مَا مَاتَ مِنْهَا فَأَبَوْا وَتَحَرَّجُوا وَقَالَ لِلْآخَرِينَ أَتَحْلِفُونَ أَنْتُمْ فَأَبَوْا فَقَضَى عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ بِشَطْرِ الدِّيَةِ عَلَى السَّعْدِيِّينَقَالَ مَالِك وَلَيْسَ الْعَمَلُ عَلَى هَذَا
يحييٰ مون کي مالڪ کان، ابن شهاب کان، عراق بن مالڪ کان ۽ سليمان بن يسار کان روايت ڪئي آهي ته بني سعيد بن ليث جو هڪ ماڻهو گهوڙي تي سوار ٿيو ۽ جهينه جي هڪ ماڻهو جي آڱر تي پير رکيو جيستائين اهو ڪٽيو ويو ۽ هو مري ويو. پوءِ [عمر بن خطاب] مدعا عليهن کي چيو: 'ڇا توهان پنجاهه ڀيرا الله جو قسم کڻندا ته هو ان جي ڪري نه مريو؟' انهن انڪار ڪيو ۽ ان کي ڏکيو سمجهيو. پوءِ عمر ٻين کان پڇيو: 'ڇا توهان قسم کڻندا؟' انهن انڪار ڪيو. پوءِ عمر بن خطاب بني سعيد جي ماڻهن جي طرفان اڌ ديت ادا ڪرڻ جو فيصلو ڪيو. مالڪ چيو: 'هي اسان جو رايو ناهي.'
حديث
Imam Malik : 1342
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك أَنَّ ابْنَ شِهَابٍ وَسُلَيْمَانَ بْنَ يَسَارٍ وَرَبِيعَةَ بْنَ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ كَانُوا يَقُولُونَدِيَةُ الْخَطَإِ عِشْرُونَ بِنْتَ مَخَاضٍ وَعِشْرُونَ بِنْتَ لَبُونٍ وَعِشْرُونَ ابْنَ لَبُونٍ ذَكَرًا وَعِشْرُونَ حِقَّةً وَعِشْرُونَ جَذَعَةً
مونکي مالڪ کان ٻڌايو ويو آهي ته [ابن شهاب] ۽ [سليمان بن يسار] ۽ [ربيعہ بن ابو عبدالرحمان] چيو ته ظلم جي ڪري قتل جي ديت ويهه بنت مخدل، ويهه بنت لبون، ويهه مرد ابن لبون، ويهه حِقّه ۽ ويهه جُدعہ آهن.
حديث
Imam Malik : 1343
و حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ أَنَّهُ كَانَ يَقُولُتُعَاقِلُ الْمَرْأَةُ الرَّجُلَ إِلَى ثُلُثِ الدِّيَةِ إِصْبَعُهَا كَإِصْبَعِهِ وَسِنُّهَا كَسِنِّهِ وَمُوضِحَتُهَا كَمُوضِحَتِهِ وَمُنَقِّلَتُهَا كَمُنَقِّلَتِهِو حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ وَبَلَغَهُ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ أَنَّهُمَا كَانَا يَقُولَانِ مِثْلَ قَوْلِ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ فِي الْمَرْأَةِ أَنَّهَا تُعَاقِلُ الرَّجُلَ إِلَى ثُلُثِ دِيَةِ الرَّجُلِ فَإِذَا بَلَغَتْ ثُلُثَ دِيَةِ الرَّجُلِ كَانَتْ إِلَى النِّصْفِ مِنْ دِيَةِ الرَّجُلِ قَالَ مَالِك وَتَفْسِيرُ ذَلِكَ أَنَّهَا تُعَاقِلُهُ فِي الْمُوضِحَةِ وَالْمُنَقِّلَةِ وَمَا دُونَ الْمَأْمُومَةِ وَالْجَائِفَةِ وَأَشْبَاهِهِمَا مِمَّا يَكُونُ فِيهِ ثُلُثُ الدِّيَةِ فَصَاعِدًا فَإِذَا بَلَغَتْ ذَلِكَ كَانَ عَقْلُهَا فِي ذَلِكَ النِّصْفَ مِنْ عَقْلِ الرَّجُلِ
مون کي ٻڌايو ويو آهي ته يحييٰ، مالڪ کان، [يحييٰ بن سعيد]، [سعيد بن مسيب] کان، چيو آهي ته: 'عورت مرد کي ديت جو ٽيون حصو ڏئي ٿي، آڱر جي بدلي ۾ آڱر، ڏند جي بدلي ۾ ڏند، زخم جيڪي ساڳين زخمن سان هڏي ظاهر ڪن ٿا، ۽ ٽٽل هڏين جي بدلي ۾ ٽٽل هڏيون. مون کي [ابن شهاب] کان مالڪ ٻڌايو ته ان کي [عروه بن الزبير] کان اهو مليو هو ته اهي ٻئي سعيد بن مسيب جي راءِ جي ساڳي راءِ جا هئا ته عورتن کي مردن تي ديت جو ٽيون حصو ادا ڪرڻ گهرجي، جيڪڏهن اهو مردن لاءِ ديت جو ٽيون حصو پهچي ٿو ته اهو اڌ تائين وڌي ٿو. مالڪ چيو؛ "ان جي تشريح اها آهي ته عورت انهن زخمن لاءِ ديت ادا ڪري ٿي جيڪي هڏيون ڏيکارين ٿا، يا انهن زخمن لاءِ جيڪي هڏيون ٽٽڻ جو سبب بڻجن ٿا، يا اهي زخم جيڪي سر يا پيٽ جي هڏين ۾ داخل نه ٿين ٿا، يا ان وانگر، پوءِ به ديت جو ٽيون حصو وڌيڪ آهي، جيڪڏهن اهو ان کان وڌي وڃي ته پوءِ هوءَ مرد جي اڌ ديت ادا ڪري ٿي."
حديث
Imam Malik : 1344
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ شِهَابٍ يَقُولُمَضَتْ السُّنَّةُ أَنَّ الرَّجُلَ إِذَا أَصَابَ امْرَأَتَهُ بِجُرْحٍ أَنَّ عَلَيْهِ عَقْلَ ذَلِكَ الْجُرْحِ وَلَا يُقَادُ مِنْهُ
مون کي مالڪ کان روايت آهي ته هن [ابن شهاب] کي چوندي ٻڌو ته: 'اهو سنت آهي ته جيڪڏهن ڪو ماڻهو پنهنجي زال کي زخمي ڪري ٿو، ته ان کي زخم جي رقم لاءِ ديت ادا ڪرڻ گهرجي، پر ان تي قصاص لاڳو نه ٿيندو'.
حديث
Imam Malik : 1345
و حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ امْرَأَتَيْنِ مِنْ هُذَيْلٍ رَمَتْ إِحْدَاهُمَا الْأُخْرَى فَطَرَحَتْ جَنِينَهَا فَقَضَى فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ وَلِيدَةٍ
يحييٰ مون سان، مالڪ کان، ابن شهاب کان، ابو سلمه بن عبدالرحمان بن عوف کان، ابو هريره کان روايت ڪئي ته: 'هذيل جي ٻن عورتن هڪ ٻئي تي پٿر اڇلايا، تان جو انهن مان هڪ پنهنجي مخالف جي پيٽ ۾ ٻار کي ماري ڇڏيو. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم فيصلو ڪيو ته جيڪو ٻار کي ماريندو، اهو هڪ غلام يا ٻانهي کي آزاد ڪري جنهن جي قيمت ديت جي قيمت کان ڏهه ڀيرا وڌيڪ هجي.'
حديث
Imam Malik : 1346
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَضَى فِي الْجَنِينِ يُقْتَلُ فِي بَطْنِ أُمِّهِ بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ وَلِيدَةٍ فَقَالَ الَّذِي قُضِيَ عَلَيْهِ كَيْفَ أَغْرَمُ مَا لَا شَرِبَ وَلَا أَكَلْ وَلَا نَطَقَ وَلَا اسْتَهَلْ وَمِثْلُ ذَلِكَ بَطَلْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّمَا هَذَا مِنْ إِخْوَانِ الْكُهَّانِ
مون کي مالڪ کان، ابن شهاب کان، سعيد بن مسيب کان، روايت آهي ته رسول الله صلي الله عليه وسلم ماءُ جي پيٽ ۾ قتل ٿيل ٻار جي ڪيس جو فيصلو هڪ غلام يا ٻانهي کي آزاد ڪري ڪيو. پوءِ ملزم چيو: 'مون تي اهڙي شيءِ کي مارڻ جو ڏوهه ڪيئن ٿي سگهي ٿو جيڪا نه کائي، نه پيئي، نه ڳالهائي ۽ نه ئي ڄمڻ وقت روئي؟' رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو: 'هي ماڻهو ڪاهن جو دوست آهي.'
حديث
Imam Malik : 1347
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّهُ كَانَ يَقُولُالْغُرَّةُ تُقَوَّمُ خَمْسِينَ دِينَارًا أَوْ سِتَّ مِائَةِ دِرْهَمٍ وَدِيَةُ الْمَرْأَةِ الْحُرَّةِ الْمُسْلِمَةِ خَمْسُ مِائَةِ دِينَارٍ أَوْ سِتَّةُ آلَافِ دِرْهَمٍ
مون کي مالڪ کان روايت آهي ته [ربيعة بن ابو عبدالرحمان] چيو ته: 'الغرة جي قيمت پنجاهه دينار يا ڇهه سؤ درهم جي وچ ۾ آهي، ۽ آزاد عورت جي ديت پنج سؤ دينار يا ڇهه هزار درهم آهي'.
حديث
Imam Malik : 1348
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ أَنَّهُ كَانَ يَقُولُفِي الشَّفَتَيْنِ الدِّيَةُ كَامِلَةً فَإِذَا قُطِعَتْ السُّفْلَى فَفِيهَا ثُلُثَا الدِّيَةِ
يحييٰ مون کي مالڪ کان، ابن شهاب کان، سعيد بن مسيب کان، ٻڌايو ته هن ٻن چپن واري ديت بابت چيو ته، 'ديت هڪ مڪمل ديت آهي، جيڪڏهن توهان صرف هيٺان ڪٽيو ته توهان ديت جو ٽيون حصو ادا ڪندا.'
حديث
Imam Malik : 1349
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك أَنَّهُ سَأَلَ ابْنَ شِهَابٍعَنْ الرَّجُلِ الْأَعْوَرِ يَفْقَأُ عَيْنَ الصَّحِيحِ فَقَالَ ابْنُ شِهَابٍ إِنْ أَحَبَّ الصَّحِيحُ أَنْ يَسْتَقِيدَ مِنْهُ فَلَهُ الْقَوَدُ وَإِنْ أَحَبَّ فَلَهُ الدِّيَةُ أَلْفُ دِينَارٍ أَوْ اثْنَا عَشَرَ أَلْفَ دِرْهَمٍ
يحييٰ مون کي مالڪ کان روايت ڪئي ته هن [ابن شهاب] کان هڪ انڌي ماڻهوءَ بابت پڇيو جنهن ڪنهن ٻئي جي اک ڪڍي ڇڏي. ابن شهاب چيو: 'جيڪڏهن اهو شخص جنهن کي ڪڍيو ويو هو ان کي واپس ڪرڻ چاهي ٿو، ته اهو ان جو حق آهي. جيڪڏهن هو ديت سان ادا ڪرڻ چاهي ٿو، ته ديت هڪ هزار دينار يا ٻارهن هزار درهم آهي.'
حديث
Imam Malik : 1350
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ أَنَّ زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍكَانَ يَقُولُ فِي الْعَيْنِ الْقَائِمَةِ إِذَا طَفِئَتْ مِائَةُ دِينَارٍ
يحييٰ مون کي مالڪ کان، يحييٰ بن سعيد کان، ۽ [سليمان بن يسار کان] ٻڌايو ته [زيد بن ثابت] هڪ اک بابت چيو جيڪا زخمي ٿيڻ کان پوءِ نه ڏسي سگهي، 'انعام هڪ سؤ دينار آهي'.
حديث
Imam Malik : 1351
و حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ أَنَّهُ سَمِعَ سُلَيْمَانَ بْنَ يَسَارٍ يَذْكُرُأَنَّ الْمُوضِحَةَ فِي الْوَجْهِ مِثْلُ الْمُوضِحَةِ فِي الرَّأْسِ إِلَّا أَنْ تَعِيبَ الْوَجْهَ فَيُزَادُ فِي عَقْلِهَا مَا بَيْنَهَا وَبَيْنَ عَقْلِ نِصْفِ الْمُوضِحَةِ فِي الرَّأْسِ فَيَكُونُ فِيهَا خَمْسَةٌ وَسَبْعُونَ دِينَارًا
يحييٰ مون کي مالڪ کان، يحييٰ بن سعيد کان روايت ڪئي آهي ته هن [سليمان بن يسار] کي چوندي ٻڌو آهي ته: 'بيشڪ، چهري تي مُدلِحَة سر تي مُدلِحَة وانگر آهي، سواءِ جيڪڏهن اهو ايترو سخت هجي جو چهري تي داغ پيدا ڪري، ته پوءِ سر تي زخم لاءِ ديت ۾ اڌ ديت وڌائي ويندي آهي، تنهن ڪري ديت پنجهتر دينار ٿي ويندي آهي.'
حديث
Imam Malik : 1352
وَقَدْ قَالَ ابْنُ شِهَابٍلَيْسَ فِي الْمَأْمُومَةِ قَوَدٌ
بيشڪ [ابن شهاب] چيو هو؛ 'گہرا زخم جو ڪو به بدلو ناهي'.
حديث
Imam Malik : 1353
و حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ أَنَّهُ قَالَكُلُّ نَافِذَةٍ فِي عُضْوٍ مِنْ الْأَعْضَاءِ فَفِيهَا ثُلُثُ عَقْلِ ذَلِكَ الْعُضْوِحَدَّثَنِي مَالِك كَانَ ابْنُ شِهَابٍ لَا يَرَى ذَلِكَ
مون کي ٻڌايو ويو آهي ته يحييٰ، مالڪ کان، [يحييٰ بن سعيد]، [سعيد بن مسيب] کان، چيو آهي ته: 'جسم جي ڪنهن به عضوي تي هر زخم، زخم ان عضوي جو ٽيون حصو آهي'. مون کي ٻڌايو هو ته مالڪ چيو هو ته؛ '[ابن شهاب] اهڙو نه سوچيو هو'.
حديث
Imam Malik : 1354
و حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِأَقَادَ مِنْ الْمُنَقِّلَةِ
يحييٰ مون کي مالڪ کان، ربيعة بن ابو عبدالرحمان کان، ٻڌايو ته [عبدالله بن زبير] ان زخم جو بدلو ورتو جنهن جي ڪري هڏي ٽٽي وئي هئي.
حديث
Imam Malik : 1355
و حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّهُ قَالَ سَأَلْتُ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِكَمْ فِي إِصْبَعِ الْمَرْأَةِ فَقَالَ عَشْرٌ مِنْ الْإِبِلِ فَقُلْتُ كَمْ فِي إِصْبَعَيْنِ قَالَ عِشْرُونَ مِنْ الْإِبِلِ فَقُلْتُ كَمْ فِي ثَلَاثٍ فَقَالَ ثَلَاثُونَ مِنْ الْإِبِلِ فَقُلْتُ كَمْ فِي أَرْبَعٍ قَالَ عِشْرُونَ مِنْ الْإِبِلِ فَقُلْتُ حِينَ عَظُمَ جُرْحُهَا وَاشْتَدَّتْ مُصِيبَتُهَا نَقَصَ عَقْلُهَا فَقَالَ سَعِيدٌ أَعِرَاقِيٌّ أَنْتَ فَقُلْتُ بَلْ عَالِمٌ مُتَثَبِّتٌ أَوْ جَاهِلٌ مُتَعَلِّمٌ فَقَالَ سَعِيدٌ هِيَ السُّنَّةُ يَا ابْنَ أَخِي
مون کي ٻڌايو ويو آهي ته يحييٰ، مالڪ کان، [ربيع بن ابو عبدالرحمان] کان، چيو ته؛ 'مون [سعيد بن مسيب] کان پڇيو؛ 'عورت جي آڱر لاءِ ڪيتريون ديتون آهن؟' هن جواب ڏنو؛ 'ڏهه اُٺ'. مون ٻيهر پڇيو؛ 'ٻن آڱرين لاءِ ڪيترا؟' هن جواب ڏنو؛ 'ويهه اُٺ'. مون ٻيهر پڇيو؛ 'ٽن آڱرين لاءِ ڪيترا؟' هن جواب ڏنو؛ 'ٽيهه اُٺ'. مان پڇان ٿو؛ 'چار آڱرين لاءِ ڪيترا؟' هن جواب ڏنو؛ 'ويهه اُٺ؟' مون پڇيو؛ 'ڇا جيڪڏهن زخم جيترو وڏو ۽ درد وڌيڪ خراب هوندو، ديت گهٽجي ويندي،' سعيد پڇيو؛ 'ڇا توهان عراقي آهيو؟' مون جواب ڏنو؛ 'نه، پر مان صرف هڪ پرهيزگار ماڻهو آهيان جيڪو يقين ڳولڻ چاهي ٿو ۽ هڪ بيوقوف جيڪو سکڻ چاهي ٿو.' سعيد چيو؛ 'اهو سنت آهي، اي منهنجا ڀاءُ'.
حديث
Imam Malik : 1356
و حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ مُسْلِمِ بْنِ جُنْدُبٍ عَنْ أَسْلَمَ مَوْلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِقَضَى فِي الضِّرْسِ بِجَمَلٍ وَفِي التَّرْقُوَةِ بِجَمَلٍ وَفِي الضِّلَعِ بِجَمَلٍ
مون کي يحييٰ، مالڪ، زيد بن اسلم، مسلم بن جندب، عمر بن خطاب جي اڳوڻي غلام، اسلم کان ٻڌايو آهي ته عمر بن خطاب فيصلو ڪيو ته سندس ڏند اُٺ سان ڪٽيا وڃن، سندس ڳچيءَ جي هڏي اُٺ سان ڪٽيا وڃن ۽ سندس پاسريون اُٺ سان ڪٽيون وڃن.
حديث
Imam Malik : 1357
و حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ أَنَّهُ سَمِعَ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ يَقُولُ قَضَى عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِفِي الْأَضْرَاسِ بِبَعِيرٍ بَعِيرٍوَقَضَى مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ فِي الْأَضْرَاسِ بِخَمْسَةِ أَبْعِرَةٍ خَمْسَةِ أَبْعِرَةٍ قَالَ سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ فَالدِّيَةُ تَنْقُصُ فِي قَضَاءِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ وَتَزِيدُ فِي قَضَاءِ مُعَاوِيَةَ فَلَوْ كُنْتُ أَنَا لَجَعَلْتُ فِي الْأَضْرَاسِ بَعِيرَيْنِ بَعِيرَيْنِ فَتِلْكَ الدِّيَةُ سَوَاءٌ وَكُلُّ مُجْتَهِدٍ مَأْجُورٌ
يحييٰ مون کي مالڪ کان يحييٰ بن سعيد کان ٻڌايو ته هن [سعيد بن مسيب] کي چوندي ٻڌو ته؛ '[عمر بن خطاب] ديت جي معاملي ۾ اونٽ سان فيصلو ڪيو. انهي دوران [معاويه بن ابو سفيان] پنج اُٺن سان فيصلو ڪيو، پنج اُٺ'. سعيد بن مسيب چيو ته؛ 'عمر بن خطاب جي فيصلي ۾ ديت گهٽجي وئي ۽ معاويه جي فيصلي ۾ وڌي وئي، جيڪڏهن مان فيصلو ڪندڙ هجان ها ته مان ٻن اُٺن جي ديت ڪريان ها. ديت ساڳي آهي ۽ هر مجتهد کي اجر ملندو'.
حديث
Imam Malik : 1358
و حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ أَنَّهُ كَانَ يَقُولُإِذَا أُصِيبَتْ السِّنُّ فَاسْوَدَّتْ فَفِيهَا عَقْلُهَا تَامًّا فَإِنْ طُرِحَتْ بَعْدَ أَنْ اسْوَدَّتْ فَفِيهَا عَقْلُهَا أَيْضًا تَامًّا
مون کي يحييٰ، مالڪ، يحييٰ بن سعيد، سعيد بن مسيب کان ٻڌايو ته: 'جيڪڏهن سڀئي ڏند متاثر ٿين جيستائين اهي ڪارا نه ٿين ته ديت ڪامل آهي، جيڪڏهن ڏند ڪارا ٿيڻ کان پوءِ ڪري پون ته ديت به ڪامل آهي'.
حديث
Imam Malik : 1359
و حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ دَاوُدَ بْنِ الْحُصَيْنِ عَنْ أَبِي غَطَفَانَ بْنِ طَرِيفٍ الْمُرِّيِّ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ بَعَثَهُ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍيَسْأَلُهُ مَاذَا فِي الضِّرْسِ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ فِيهِ خَمْسٌ مِنْ الْإِبِلِ قَالَ فَرَدَّنِي مَرْوَانُ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ فَقَالَ أَتَجْعَلُ مُقَدَّمَ الْفَمِ مِثْلَ الْأَضْرَاسِ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ لَوْ لَمْ تَعْتَبِرْ ذَلِكَ إِلَّا بِالْأَصَابِعِ عَقْلُهَا سَوَاءٌ
يحييٰ مون کي مالڪ کان، دائود بن الحسين کان، [ابو غطفان بن ظريف الموري کان]، ٻڌايو ته هن کيس خبر ڏني ته مروان بن حڪم کيس عبدالله بن عباس ڏانهن موڪليو ته هو داڙ جي ڏند جي ديت بابت پڇي. پوءِ [عبدالله بن عباس] جواب ڏنو؛ 'ديت پنج اُٺ آهي'. ابو غفتان چيو؛ 'پوءِ مروان مون کي ٻيهر عبدالله بن عباس ڏانهن موڪليو ته پڇي ته؛ 'ڇا توهان وات جي اڳيان کي داڙ جي ڏند جي ديت سان برابر ڪيو ٿا؟' عبدالله بن عباس جواب ڏنو؛ 'جيڪڏهن توهان منطقي طور تي پنهنجي آڱرين کان سواءِ مقابلو نه ڪيو، ته پوءِ ديت ساڳي آهي'.
حديث
Imam Malik : 1360
و حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِأَنَّهُ كَانَ يُسَوِّي بَيْنَ الْأَسْنَانِ فِي الْعَقْلِ وَلَا يُفَضِّلُ بَعْضَهَا عَلَى بَعْضٍ
يحييٰ مون کي مالڪ کان، هشام بن عروه کان، سندس پيءُ کان روايت ڪئي ته هن سڀني ڏندن لاءِ ديت برابر ڪئي ۽ هڪ کان وڌيڪ ٻئي کي نه ڏنا.
