Imam Malik (الامام مالك) - 1594 حديث
حديث
Imam Malik : 1301
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سُئِلَ عَنْ الْأَمَةِ إِذَا زَنَتْ وَلَمْ تُحْصِنْ فَقَالَ إِنْ زَنَتْ فَاجْلِدُوهَا ثُمَّ إِنْ زَنَتْ فَاجْلِدُوهَا ثُمَّ إِنْ زَنَتْ فَاجْلِدُوهَا ثُمَّ بِيعُوهَا وَلَوْ بِضَفِيرٍقَالَ ابْنُ شِهَابٍ لَا أَدْرِي أَبَعْدَ الثَّالِثَةِ أَوْ الرَّابِعَةِ قَالَ يَحْيَى سَمِعْت قَوْله تَعَالَى يَقُولُ وَالضَّفِيرُ الْحَبْلُ
مونکي مالڪ، [ابن شهاب] کان، [عبيدالله بن عبدالله بن عتبه بن مسعود] کان، [ابو هريره] کان ۽ [زيد بن خالد الجهاني] کان ٻڌايو آهي ته رسول الله ﷺ کان هڪ ٻانهي بابت پڇيو ويو جنهن زنا ڪيو ۽ اڃا شادي نه ڪئي هئي، پاڻ فرمايائون: 'جيڪڏهن اهو زنا ڪري ته ان کي قيد ڪريو، جيڪڏهن اهو ٻيهر زنا ڪري ته ان کي قيد ڪريو، جيڪڏهن اهو ٻيهر زنا ڪري ته ان کي قيد ڪريو. پوءِ ان کي هڪ دلفير جي عيوض به وڪڻو - هڪ وار جي ڳنڍ -'. ابن شهاب چيو: 'مون کي خبر ناهي ته ٽئين زنا کان پوءِ يا چوٿين'. يحييٰ چيو: 'مون مالڪ کي چوندي ٻڌو آهي ته دلفير هڪ رسي آهي'.
حديث
Imam Malik : 1302
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّعَبْدًا كَانَ يَقُومُ عَلَى رَقِيقِ الْخُمُسِ وَأَنَّهُ اسْتَكْرَهَ جَارِيَةً مِنْ ذَلِكَ الرَّقِيقِ فَوَقَعَ بِهَا فَجَلَدَهُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَنَفَاهُ وَلَمْ يَجْلِدْ الْوَلِيدَةَ لِأَنَّهُ اسْتَكْرَهَهَا
مالڪ [نافع] مون کي ٻڌايو ته ڪنهن ماڻهو پنجين حصي مان غلام گهريو، پوءِ هن هڪ عورت کي پنجين حصي مان زبردستي کنيو ۽ پوءِ ان تي جنسي زيادتي ڪئي. پوءِ [عمر بن خطاب] ان کي ٻڌي جلاوطن ڪيو، جڏهن ته عورت کي پابند نه ڪيو ويو هو ڇاڪاڻ ته هوءَ دٻاءُ ۾ هئي.
حديث
Imam Malik : 1303
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ أَنَّ سُلَيْمَانَ بْنَ يَسَارٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَيَّاشِ بْنِ أَبِي رَبِيعَةَ الْمَخْزُومِيَّ قَالَ أَمَرَنِي عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِفِي فِتْيَةٍ مِنْ قُرَيْشٍ فَجَلَدْنَا وَلَائِدَ مِنْ وَلَائِدِ الْإِمَارَةِ خَمْسِينَ خَمْسِينَ فِي الزِّنَا
مالڪ مون کي [يحييٰ بن سعيد] کان روايت ڪئي ته [سليمان بن يسار] کيس ٻڌايو ته [عبدالله بن عياسي بن ابو ربيعة المخزومي] چيو ته: مون کي [عمر بن خطاب] قريش جي هڪ نوجوان کي قتل ڪرڻ جو حڪم ڏنو، پوءِ اسان سرڪاري غلامن مان ڪجهه ٻانهين کي زنا جي ڪيس ۾ پنجاهه پنجاهه جي حساب سان ٻڌو.
حديث
Imam Malik : 1304
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ أَبِي الزِّنَادِ أَنَّهُ قَالَ جَلَدَ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ عَبْدًا فِي فِرْيَةٍ ثَمَانِينَ قَالَ أَبُو الزِّنَادِ فَسَأَلْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَامِرِ بْنِ رَبِيعَةَ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ أَدْرَكْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ وَعُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ وَالْخُلَفَاءَ هَلُمَّ جَرًّا فَمَا رَأَيْتُ أَحَدًا جَلَدَ عَبْدًا فِي فِرْيَةٍ أَكْثَرَ مِنْ أَرْبَعِينَ
مون کي ابو الزيناد جي مالڪ ٻڌايو هو ته؛ عمر بن عبدالعزيز هڪ مرد غلام کي اسي ڪوڙا هنيا جنهن شاهدن کان سواءِ زنا جي تہمت پکيڙي. ابو الزيناد چيو؛ 'پوءِ مون [عبدالله بن عامر بن ربيعة] کان ان بابت پڇيو، هن جواب ڏنو؛ "مان [عمر بن خطاب]، [عثمان بن عفان] ۽ ٻين خليفن سان گڏ رهندو هوس، مون انهن مان ڪو به اهڙو نه ڏٺو جيڪو زنا جي تہمت پکيڙيندڙ غلامن کي ماريندو هجي بغير شاهدن جي چاليهه کان وڌيڪ دروازن جي."
حديث
Imam Malik : 1305
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ زُرَيْقِ بْنِ حَكِيمٍ الْأَيْلِيِّأَنَّ رَجُلًا يُقَالُ لَهُ مِصْبَاحٌ اسْتَعَانَ ابْنًا لَهُ فَكَأَنَّهُ اسْتَبْطَأَهُ فَلَمَّا جَاءَهُ قَالَ لَهُ يَا زَانٍ قَالَ زُرَيْقٌ فَاسْتَعْدَانِي عَلَيْهِ فَلَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أَجْلِدَهُ قَالَ ابْنُهُ وَاللَّهِ لَئِنْ جَلَدْتَهُ لَأَبُوءَنَّ عَلَى نَفْسِي بِالزِّنَا فَلَمَّا قَالَ ذَلِكَ أَشْكَلَ عَلَيَّ أَمْرُهُ فَكَتَبْتُ فِيهِ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ وَهُوَ الْوَالِي يَوْمَئِذٍ أَذْكُرُ لَهُ ذَلِكَ فَكَتَبَ إِلَيَّ عُمَرُ أَنْ أَجِزْ عَفْوَهُقَالَ زُرَيْقٌ وَكَتَبْتُ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ أَيْضًا أَرَأَيْتَ رَجُلًا افْتُرِيَ عَلَيْهِ أَوْ عَلَى أَبَوَيْهِ وَقَدْ هَلَكَا أَوْ أَحَدُهُمَا قَالَ فَكَتَبَ إِلَيَّ عُمَرُ إِنْ عَفَا فَأَجِزْ عَفْوَهُ فِي نَفْسِهِ وَإِنْ افْتُرِيَ عَلَى أَبَوَيْهِ وَقَدْ هَلَكَا أَوْ أَحَدُهُمَا فَخُذْ لَهُ بِكِتَابِ اللَّهِ إِلَّا أَنْ يُرِيدَ سِتْرًا
مالڪ مون کي [زُرَيق بن حڪيم العيلي] کان ٻڌايو ته هڪ شخص جنهن جو نالو مِسبح هو، پنهنجي پٽ کان مدد گهري، پر اهو ائين هو جيئن سندس پٽ دير ڪري رهيو هو. جڏهن سندس پٽ آيو ته هن چيو: 'تون زناڪار!' زُرَيق - راوي - چيو: 'پوءِ سندس پٽ مون کان مدد گهري - پنهنجي پيءُ جي الزام بابت - جڏهن مان سندس پيءُ کي ڪوڙا هڻڻ وارو هوس ته سندس پٽ چيو: 'الله جو قسم، جيڪڏهن تون کيس ڪوڙا هڻين ته مان زنا جو اعتراف ڪندس.' جڏهن هن اهو چيو ته، معاملو مون لاءِ وڌيڪ ڏکيو ٿي ويو. پوءِ مون عمر بن عبدالعزيز کي خط لکيو جيڪو ان وقت خليفي هو. [عمر بن عبدالعزيز] پوءِ مون کي جواب ۾ لکيو ته مان پنهنجي پٽ جي معافي سندس پيءُ کي ڏيان.' زُرَيق چيو: 'پوءِ مون کيس ٻيهر لکيو، 'توهان جو ڇا خيال آهي ته هڪ ماڻهو يا سندس ٻئي والدين تي زنا جو الزام لڳايو وڃي، جڏهن ته سندس ٻئي يا هڪ والدين فوت ٿي چڪا هجن؟'' زريق چيو: 'پوءِ عمر جواب ڏنو:' جيڪڏهن اهو ماڻهو - ملزم - الزام لڳائڻ واري کي معاف ڪري ٿو، ته پوءِ ان جي معافي قبول ڪريو. ۽ جيڪڏهن ملزم ٻئي والدين آهن، ۽ ٻئي يا انهن مان ڪو هڪ فوت ٿي چڪو آهي، ته پوءِ الله جي ڪتاب مطابق فيصلو ڪريو، جيستائين هو ان کي راز ۾ رکڻ نه چاهي.'
حديث
Imam Malik : 1306
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِأَنَّهُ قَالَ فِي رَجُلٍ قَذَفَ قَوْمًا جَمَاعَةً أَنَّهُ لَيْسَ عَلَيْهِ إِلَّا حَدٌّ وَاحِدٌقَالَ مَالِك وَإِنْ تَفَرَّقُوا فَلَيْسَ عَلَيْهِ إِلَّا حَدٌّ وَاحِدٌ
مون کي ٻڌايو ويو آهي ته مالڪ [هشام بن عروه] کان [پنهنجي پيءُ] هڪ اهڙي شخص بابت چيو جنهن ماڻهن جي هڪ گروهه تي زنا جو الزام لڳايو، پوءِ ان تي ڪا به سزا نه ڏني وئي پر صرف هڪ کي سزا ڏني وئي. مالڪ چيو؛ 'جيتوڻيڪ مدعا عليحده آهن، پر انهن کي اڃا تائين صرف هڪ سزا ڏني وئي آهي'.
حديث
Imam Malik : 1307
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ أَبِي الرِّجَالِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ حَارِثَةَ بْنِ النُّعْمَانِ الْأَنْصَارِيِّ ثُمَّ مِنْ بَنِي النَّجَّارِ عَنْ أُمِّهِ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِأَنَّ رَجُلَيْنِ اسْتَبَّا فِي زَمَانِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِلْآخَرِ وَاللَّهِ مَا أَبِي بِزَانٍ وَلَا أُمِّي بِزَانِيَةٍ فَاسْتَشَارَ فِي ذَلِكَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَقَالَ قَائِلٌ مَدَحَ أَبَاهُ وَأُمَّهُ وَقَالَ آخَرُونَ قَدْ كَانَ لِأَبِيهِ وَأُمِّهِ مَدْحٌ غَيْرُ هَذَا نَرَى أَنْ تَجْلِدَهُ الْحَدَّ فَجَلَدَهُ عُمَرُ الْحَدَّ ثَمَانِينَ
مالڪ مون کي [ابو الرجال محمد بن عبدالرحمان بن حارثه بن عن نعمان الانصاري] کان - هو بني النجر مان آهي - پنهنجي ماءُ [عمرہ بنت عبدالرحمان] کان روايت ڪئي آهي ته عمر بن خطاب جي دور ۾ ٻه ماڻهو هڪ ٻئي تي تنقيد ڪري رهيا هئا. انهن مان هڪ ٻئي کي چيو: 'الله جو قسم، منهنجو پيءُ ۽ ماءُ زنا ڪندڙ نه آهن.' ['عمر بن خطاب] پوءِ ان بابت صلاح ڪئي. هڪ ماڻهو پوءِ چيو: 'حقيقت ۾ هو پنهنجي پيءُ ۽ ماءُ جي تعريف ڪري ٿو!' جڏهن ته ٻئي چيو: 'ان جو پيءُ ۽ ماءُ ان کان وڌيڪ تعريف جا مستحق آهن. تنهنڪري اسان سمجهون ٿا ته توهان کي ان ماڻهوءَ کي سزا ڏيڻ گهرجي.' ان کان پوءِ، عمر ان کي اسي ڪوڙا هنيا.'
حديث
Imam Malik : 1308
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِقَالَ لِرَجُلٍ خَرَجَ بِجَارِيَةٍ لِامْرَأَتِهِ مَعَهُ فِي سَفَرٍ فَأَصَابَهَا فَغَارَتْ امْرَأَتُهُ فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لِعُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَسَأَلَهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ وَهَبَتْهَا لِي فَقَالَ عُمَرُ لَتَأْتِينِي بِالْبَيِّنَةِ أَوْ لَأَرْمِيَنَّكَ بِالْحِجَارَةِ قَالَ فَاعْتَرَفَتْ امْرَأَتُهُ أَنَّهَا وَهَبَتْهَا لَهُ
مالڪ مون کي [ربيعة بن ابو عبدالرحمٰن] کان ٻڌايو ته [عمر بن خطاب] هڪ ڀيري هڪ ماڻهوءَ کي چيو جيڪو پنهنجي زال جي ٻانهي سان سفر ڪري رهيو هو ته هن پوءِ ان سان جنسي تعلق قائم ڪيو. پوءِ سندس زال حسد محسوس ڪيو ۽ عمر بن خطاب کي ٻڌايو. 'عمر بن خطاب پوءِ ان ماڻهوءَ کان ٻانهي سان جنسي تعلق بابت پڇيو، ته ماڻهوءَ جواب ڏنو، 'هن مون کي اها ڏني آهي!' عمر چيو - پنهنجي زال کي - 'تون ثبوت ڏي يا مان توکي پٿر هڻي ڇڏيندس؟' ربيعة چيو؛ 'پوءِ سندس زال اعتراف ڪيو ته هن کيس ڇڏي ڏنو هو'.
حديث
Imam Malik : 1309
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ نَافِعٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَطَعَ فِي مِجَنٍّ ثَمَنُهُ ثَلَاثَةُ دَرَاهِمَ
مون کي مالڪ، نافع، عبدالله بن عمر کان ٻڌايو هو ته: ”هڪ ڀيري رسول الله ﷺ جو هٿ ٽن درهم جي ڍال جي ڪري ڪٽيو ويو هو“.
حديث
Imam Malik : 1310
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي حُسَيْنٍ الْمَكِّيِّأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا قَطْعَ فِي ثَمَرٍ مُعَلَّقٍ وَلَا فِي حَرِيسَةِ جَبَلٍ فَإِذَا آوَاهُ الْمُرَاحُ أَوْ الْجَرِينُ فَالْقَطْعُ فِيمَا يَبْلُغُ ثَمَنَ الْمِجَنِّ
مون کي مالڪ کان، عبدالله بن عبدالرحمٰن بن ابو حسين المڪي کان روايت آهي ته رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو: 'ڪنهن به ميوي جو هٿ ڪٽڻ جو ڪو قانون ناهي جيڪو اڃا تائين لٽڪيل هجي يا جيڪو جبلن ۾ باڙ سان محفوظ هجي. جيڪڏهن جانورن جي پناهه گاهه يا چانورن جي ڪٽڻ جي جاءِ محفوظ هجي، ته پوءِ هٿ ڪٽڻ جي سزا لاڳو آهي جيستائين چوري ٿيل سامان ڍال جي قيمت تائين پهچي.'
حديث
Imam Malik : 1311
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِأَنَّ سَارِقًا سَرَقَ فِي زَمَانِ عُثْمَانَ أُتْرُجَّةً فَأَمَرَ بِهَا عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ أَنْ تُقَوَّمَ فَقُوِّمَتْ بِثَلَاثَةِ دَرَاهِمَ مِنْ صَرْفِ اثْنَيْ عَشَرَ دِرْهَمًا بِدِينَارٍ فَقَطَعَ عُثْمَانُ يَدَهُ
مون کي مالڪ کان، عبدالله بن ابي بڪر کان، سندس پيءُ کان، عمره بنت عبدالرحمان کان، ٻڌايو ويو آهي ته هڪ چور عثمان جي دور ۾ هڪ عطرجه ميوو چوري ڪيو - هڪ تمام گهڻو ڳاڙهو ميوو. پوءِ [عثمان] حڪم ڏنو ته ان جي قيمت جو حساب ڪيو وڃي. ميوي جي قيمت ٽي درهم هئي، هڪ دينار جي ٻارهن درهم جي حساب سان، پوءِ عثمان ان جو هٿ ڪٽي ڇڏيو.
حديث
Imam Malik : 1312
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهَا قَالَتْمَا طَالَ عَلَيَّ وَمَا نَسِيتُ الْقَطْعُ فِي رُبُعِ دِينَارٍ فَصَاعِدًا
مون کي مالڪ کان، يحييٰ بن سعيد کان، عمره بنت عبدالرحمان کان، رسول الله ﷺ جي زال عائشه کان، هن چيو ته مون کي ڏٺو گهڻو وقت نه ٿيو آهي ۽ اڃا تائين منهنجي يادگيري مان اهو گم نه ٿيو آهي ته چور جو هٿ ڪٽڻ هڪ دينار جي چوٿائي يا ان کان وڌيڪ جي قيمت تي آهي.
حديث
Imam Malik : 1313
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَزْمٍ عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّهَا قَالَتْخَرَجَتْ عَائِشَةُ زَوْجُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى مَكَّةَ وَمَعَهَا مَوْلَاتَانِ لَهَا وَمَعَهَا غُلَامٌ لِبَنِي عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ فَبَعَثَتْ مَعَ الْمَوْلَاتَيْنِ بِبُرْدٍ مُرَجَّلٍ قَدْ خِيطَ عَلَيْهِ خِرْقَةٌ خَضْرَاءُ قَالَتْ فَأَخَذَ الْغُلَامُ الْبُرْدَ فَفَتَقَ عَنْهُ فَاسْتَخْرَجَهُ وَجَعَلَ مَكَانَهُ لِبْدًا أَوْ فَرْوَةً وَخَاطَ عَلَيْهِ فَلَمَّا قَدِمَتْ الْمَوْلَاتَانِ الْمَدِينَةَ دَفَعَتَا ذَلِكَ إِلَى أَهْلِهِ فَلَمَّا فَتَقُوا عَنْهُ وَجَدُوا فِيهِ اللِّبْدَ وَلَمْ يَجِدُوا الْبُرْدَ فَكَلَّمُوا الْمَرْأَتَيْنِ فَكَلَّمَتَا عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوْ كَتَبَتَا إِلَيْهَا وَاتَّهَمَتَا الْعَبْدَ فَسُئِلَ الْعَبْدُ عَنْ ذَلِكَ فَاعْتَرَفَ فَأَمَرَتْ بِهِ عَائِشَةُ زَوْجُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُطِعَتْ يَدُهُ وَقَالَتْ عَائِشَةُ الْقَطْعُ فِي رُبُعِ دِينَارٍ فَصَاعِدًا
مونکي مالڪ کان عبدالله بن ابي بڪر بن حزم کان عمرہ بنت عبدالرحمان کان روايت آهي ته رسول الله ﷺ جي زال عائشه پنهنجي ٻن ٻانهين ۽ عبدالله بن ابي بڪر الصديق جي هڪ غلام سان گڏ مڪي هلي وئي. پوءِ عائشه پنهنجي ٻن ٻانهين کي سائي ڪپڙي جي ٽڪرن سان سلائي هڪ ڪمبل موڪليو. عمرہ بنت عبدالرحمان چيو: 'جيڪو غلام ان سان گڏ هو، ان ڪمبل کي کڻي سلائي ڦاڙي ڇڏيو ۽ ان ۾ موجود مواد ڪڍي ڇڏيو. پوءِ غلام ان کي زيني ڪپڙي يا چمڙي جي چادر سان تبديل ڪيو، پوءِ ان کي سلائي ڇڏيو. جڏهن ٻئي ٻانهيون مديني پهتيون ته انهن اهو عائشه جي خاندان کي ڏنو. ۽ جڏهن انهن ان کي کوليو ته انهن کي اللبد مليو پر ڪمبل نه مليو.' پوءِ انهن ٻنهي ٻانهين کان ان بابت پڇيو، جيستائين آخرڪار انهن اهو عائشه تائين پهچايو، جيڪا رسول الله ﷺ جي زال هئي، يا ٻنهي ان کي لکيو. ٻنهي ٻانهين کي شڪ ٿيو ته اهو مرد غلام هو جنهن اهو ڪيو هو. تنهن ڪري مرد غلام کان پڇيو ويو ۽ هن اهو تسليم ڪيو. رسول الله ﷺ جي زال عائشه سندس هٿ ڪٽڻ جو حڪم ڏنو ۽ چيو: 'هٿ ڪٽڻ ان صورت ۾ ڪيو ويندو آهي جڏهن اهو چوٿون دينار يا ان کان وڌيڪ هجي'.
حديث
Imam Malik : 1314
حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ عَبْدًا لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَسَرَقَ وَهُوَ آبِقٌ فَأَرْسَلَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ إِلَى سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ وَهُوَ أَمِيرُ الْمَدِينَةِ لِيَقْطَعَ يَدَهُ فَأَبَى سَعِيدٌ أَنْ يَقْطَعَ يَدَهُ وَقَالَ لَا تُقْطَعُ يَدُ الْآبِقِ السَّارِقِ إِذَا سَرَقَ فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فِي أَيِّ كِتَابِ اللَّهِ وَجَدْتَ هَذَا ثُمَّ أَمَرَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فَقُطِعَتْ يَدُهُ
مون کي مالڪ کان روايت آهي ته غلام عبدالله بن عمر چوري ڪئي ۽ پوءِ ڀڄي ويو، پوءِ عبدالله بن عمر مديني جي گورنر سعيد بن العاش کي اهو معاملو پيش ڪيو ته سندس هٿ ڪٽيو وڃي. سعيد انڪار ڪيو ۽ چيو: 'چور ڀڄي وڃڻ جو هٿ نه ڪٽيو ويندو آهي.' [عبدالله بن عمر] پڇيو: 'تون هي ڪهڙي ڪتاب ۾ ڳولين ٿو؟' پوءِ عبدالله بن عمر حڪم ڏنو ته سندس هٿ ڪٽيو وڃي.'
حديث
Imam Malik : 1315
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ زُرَيْقِ بْنِ حَكِيمٍ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ أَخَذَ عَبْدًا آبِقًا قَدْ سَرَقَ قَالَ فَأَشْكَلَ عَلَيَّ أَمْرُهُ قَالَ فَكَتَبْتُ فِيهِ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِأَسْأَلُهُ عَنْ ذَلِكَ وَهُوَ الْوَالِي يَوْمَئِذٍ قَالَ فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّنِي كُنْتُ أَسْمَعُ أَنَّ الْعَبْدَ الْآبِقَ إِذَا سَرَقَ وَهُوَ آبِقٌ لَمْ تُقْطَعْ يَدُهُ قَالَ فَكَتَبَ إِلَيَّ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ نَقِيضَ كِتَابِي يَقُولُ كَتَبْتَ إِلَيَّ أَنَّكَ كُنْتَ تَسْمَعُ أَنَّ الْعَبْدَ الْآبِقَ إِذَا سَرَقَ لَمْ تُقْطَعْ يَدُهُ وَإِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى يَقُولُ فِي كِتَابِهِ{ وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُمَا جَزَاءً بِمَا كَسَبَا نَكَالًا مِنْ اللَّهِ وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ }فَإِنْ بَلَغَتْ سَرِقَتُهُ رُبُعَ دِينَارٍ فَصَاعِدًا فَاقْطَعْ يَدَهُو حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ وَسَالِمَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ وَعُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ كَانُوا يَقُولُونَ إِذَا سَرَقَ الْعَبْدُ الْآبِقُ مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ قُطِعَ قَالَ مَالِك وَذَلِكَ الْأَمْرُ الَّذِي لَا اخْتِلَافَ فِيهِ عِنْدَنَا أَنَّ الْعَبْدَ الْآبِقَ إِذَا سَرَقَ مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ قُطِعَ
مون کي مالڪ کان روايت آهي ته [زُرَيْق بن حڪيم] کيس خبر ڏني؛ ته هن کي هڪ غلام مليو جيڪو چوري ڪرڻ کان پوءِ ڀڄي ويو. زُرَيْق جاري رکيو؛ 'اهو منهنجي لاءِ مصيبت کي دعوت ڏئي ٿو. تنهن ڪري مون عمر بن عبدالعزيز کي خط لکيو جيڪو ان وقت گورنر هو، ان بابت پڇڻ لاءِ. مون کيس ٻڌايو ته مون ٻڌو آهي ته هڪ غلام جيڪو ڀڄي وڃي ٿو جيڪڏهن هو چوري ڪري ٿو ۽ ڀڄي وڃي ٿو، ته ان جو هٿ نه ڪٽيو ويندو آهي'. زُرَيْق جاري رکيو، '[عمر بن عبدالعزيز] پوءِ مون کي جواب لکيو ۽ چيو: 'توهان مون کي لکيو ته توهان ٻڌو آهي، جيڪڏهن ڪو غلام جيڪو ڀڄي وڃي ٿو چوري ڪري ٿو ۽ ڀڄي وڃي ٿو، ته ان جو هٿ نه ڪٽيو ويندو آهي، جڏهن ته الله تبارڪ و تعاليٰ پنهنجي ڪتاب ۾ فرمائي ٿو: 'چور، چاهي مرد هجي يا عورت، پوءِ ان جو هٿ ڪٽيو ان جي عمل جي بدلي ۽ الله جي طرفان سزا طور، ۽ الله سڀ کان وڌيڪ بزرگ ۽ حڪمت وارو آهي-' -قس المائده؛ 38- جيڪڏهن چوري ڪيل مال چوٿون دينار يا ان کان وڌيڪ تائين پهچي ته ان جو هٿ ڪٽيو'. مون کي مالڪ کان روايت ڪئي وئي آهي؛ ته اهو ان تائين پهتو آهي؛ ته القاسم بن محمد، سليم بن عبدالله ۽ عروه بن زبير چيو ته؛ 'جيڪڏهن ڪو ڀڄي ويل غلام ڪا اهڙي شيءِ چوري ڪري جنهن جو ڪٽڻ واجب آهي، ته ان جو هٿ ڪٽيو ويندو'. مالڪ چيو ته؛ 'اهو هڪ اهڙو معاملو آهي جنهن تي اسان ۾ ڪو اختلاف ناهي، يعني، جيڪڏهن ڪو ڀڄي ويل غلام ڪا اهڙي شيءِ چوري ڪري جنهن جو هٿ ڪٽڻ واجب آهي، ته ان جو هٿ ڪٽيو وڃي'.
حديث
Imam Malik : 1316
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ صَفْوَانَأَنَّ صَفْوَانَ بْنَ أُمَيَّةَ قِيلَ لَهُ إِنَّهُ مَنْ لَمْ يُهَاجِرْ هَلَكَ فَقَدِمَ صَفْوَانُ بْنُ أُمَيَّةَ الْمَدِينَةَ فَنَامَ فِي الْمَسْجِدِ وَتَوَسَّدَ رِدَاءَهُ فَجَاءَ سَارِقٌ فَأَخَذَ رِدَاءَهُ فَأَخَذَ صَفْوَانُ السَّارِقَ فَجَاءَ بِهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ تُقْطَعَ يَدُهُ فَقَالَ لَهُ صَفْوَانُ إِنِّي لَمْ أُرِدْ هَذَا يَا رَسُولَ اللَّهِ هُوَ عَلَيْهِ صَدَقَةٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَهَلَّا قَبْلَ أَنْ تَأْتِيَنِي بِهِ
مونکي مالڪ کان [ابن شهاب] کان [شفوان بن عبدالله بن شفوان کان] ٻڌايو ويو آهي ته شفوان بن اميه کي چيو ويو ته: 'جيڪو هجرت نه ڪندو اهو تباهه ٿي ويندو'. جڏهن شفوان بن اميه مديني پهتو، ته هو پنهنجي چادر کي تکيا طور استعمال ڪندي مسجد ۾ سمهيو. پوءِ هڪ چور هو جنهن چادر کڻي وئي، شفوان فوري طور تي ان کي پڪڙيو ۽ رسول الله ﷺ وٽ وٺي ويو. پوءِ ان جو هٿ ڪٽڻ جو حڪم ڏنو، پر شفوان چيو: 'يا رسول الله ﷺ، منهنجو اهو مطلب نه هو. مان انهن ڪپڙن کي ان لاءِ صدقو سمجهان ٿو'. پوءِ رسول الله ﷺ فرمايو: 'تو ان کي مون وٽ آڻڻ کان اڳ اهو ڇو نه چيو؟'
حديث
Imam Malik : 1317
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ الزُّبَيْرَ بْنَ الْعَوَّامِلَقِيَ رَجُلًا قَدْ أَخَذَ سَارِقًا وَهُوَ يُرِيدُ أَنْ يَذْهَبَ بِهِ إِلَى السُّلْطَانِ فَشَفَعَ لَهُ الزُّبَيْرُ لِيُرْسِلَهُ فَقَالَ لَا حَتَّى أَبْلُغَ بِهِ السُّلْطَانَ فَقَالَ الزُّبَيْرُ إِذَا بَلَغْتَ بِهِ السُّلْطَانَ فَلَعَنَ اللَّهُ الشَّافِعَ وَالْمُشَفِّعَ
مالڪ مون کي [ربيع بن ابو عبدالرحمان] کان ٻڌايو ته [زبير بن العوام] هڪ ڀيري هڪ ماڻهو سان مليو جنهن هڪ چور کي پڪڙيو هو ۽ ان کي اختيارين وٽ وٺي وڃڻ چاهيندو هو. پوءِ زبير عرض ڪيو ته چور کي معاف ڪيو وڃي ۽ ان کي ڇڏي ڏنو وڃي. پر ان ماڻهو چيو: 'جيستائين مان ان کي اختيارين وٽ نه وٺي وڃان'. زبير چيو: 'جڏهن توهان اختيارين وٽ پهچندا، ته الله معاف ڪندڙ ۽ معاف ڪيل ماڻهن تي لعنت ڪندو'.
حديث
Imam Malik : 1318
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ رَجُلًا مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ أَقْطَعَ الْيَدِ وَالرِّجْلِ قَدِمَ فَنَزَلَ عَلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِفَشَكَا إِلَيْهِ أَنَّ عَامِلَ الْيَمَنِ قَدْ ظَلَمَهُ فَكَانَ يُصَلِّ مِنْ اللَّيْلِ فَيَقُولُ أَبُو بَكْرٍ وَأَبِيكَ مَا لَيْلُكَ بِلَيْلِ سَارِقٍ ثُمَّ إِنَّهُمْ فَقَدُوا عِقْدًا لِأَسْمَاءَ بِنْتِ عُمَيْسٍ امْرَأَةِ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَطُوفُ مَعَهُمْ وَيَقُولُ اللَّهُمَّ عَلَيْكَ بِمَنْ بَيَّتَ أَهْلَ هَذَا الْبَيْتِ الصَّالِحِ فَوَجَدُوا الْحُلِيَّ عِنْدَ صَائِغٍ زَعَمَ أَنَّ الْأَقْطَعَ جَاءَهُ بِهِ فَاعْتَرَفَ بِهِ الْأَقْطَعُ أَوْ شُهِدَ عَلَيْهِ بِهِ فَأَمَرَ بِهِ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ فَقُطِعَتْ يَدُهُ الْيُسْرَى وَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَاللَّهِ لَدُعَاؤُهُ عَلَى نَفْسِهِ أَشَدُّ عِنْدِي عَلَيْهِ مِنْ سَرِقَتِهِ
يحييٰ مون کي مالڪ کان، عبدالرحمان بن القاسم کان، سندس پيءُ کان، ٻڌايو ته هڪ يمني ماڻهو، جنهن جا پير ۽ هٿ ڪٽيل هئا، آيو ۽ ابوبڪر صديق جي جاءِ تي بيٺو. هن شڪايت ڪئي ته هڪ يمني آفيسر کيس رات جي نماز دوران تشدد ڪيو آهي. [ابوبڪر] پڇيو؛ 'توهان جي پيءُ جو قسم، چور سان توهان جي رات ڪيئن گذري'. پوءِ انهن ابو بڪر صديق جي زال، اسماء بنت عميس جي انگوٺي وڃائي ڇڏي، ۽ اهو ماڻهو - چور - انهن سان گڏ نماز دوران ڳولا ۾ شامل ٿيو؛ 'اي الله، هن رات چوري ڪندڙ کي هن گهر جي نيڪ مالڪ تي سزا ڏي.' انهن هڪ سوناري کان زيور ورتا. ۽ سوناري چيو ته اهو ماڻهو هو جنهن جو هٿ ڪٽيل هو، جيڪو اهو کڻي آيو هو. ۽ جنهن جو هٿ ڪٽيل هو، ان ان کي تسليم ڪيو، يا ڪيترائي شاهد هن جي اڳيان پيش ڪيا ويا. پوءِ حضرت ابوبڪر صديق رضي الله عنه سندس کاٻو هٿ ڪٽڻ جو حڪم ڏنو ۽ چيو ته الله جو قسم، سندس دعا منهنجي لاءِ سندس چوري کان وڌيڪ وڏي آهي.
حديث
Imam Malik : 1319
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك أَنَّ أَبَا الزِّنَادِ أَخْبَرَهُ أَنَّ عَامِلًا لِعُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِأَخَذَ نَاسًا فِي حِرَابَةٍ وَلَمْ يَقْتُلُوا أَحَدًا فَأَرَادَ أَنْ يَقْطَعَ أَيْدِيَهُمْ أَوْ يَقْتُلَ فَكَتَبَ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ فِي ذَلِكَ فَكَتَبَ إِلَيْهِ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ لَوْ أَخَذْتَ بِأَيْسَرِ ذَلِكَ
مونکي مالڪ کان خبر پئي ته [ابو زيناد] کيس ٻڌايو ته عمر بن عبدالعزيز جي ڪارڪنن ڪيترائي ڌاڙيل پڪڙيا ۽ ڪنهن کي به نه ماريو. ۽ هو انهن جي ٽنگن کي ڪٽڻ يا انهن کي مارڻ چاهيندو هو، تنهن ڪري هن عمر بن عبدالعزيز کي ان معاملي بابت خط لکيو. [عمر بن عبدالعزيز] جواب ڏنو؛ 'ڪاش توکي ان کان گهٽ ڪنهن شيءِ سان سزا ڏني وڃي ها'.
حديث
Imam Malik : 1320
و حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَأَنَّ عَبْدًا سَرَقَ وَدِيًّا مِنْ حَائِطِ رَجُلٍ فَغَرَسَهُ فِي حَائِطِ سَيِّدِهِ فَخَرَجَ صَاحِبُ الْوَدِيِّ يَلْتَمِسُ وَدِيَّهُ فَوَجَدَهُ فَاسْتَعْدَى عَلَى الْعَبْدِ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ فَسَجَنَ مَرْوَانُ الْعَبْدَ وَأَرَادَ قَطْعَ يَدِهِ فَانْطَلَقَ سَيِّدُ الْعَبْدِ إِلَى رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ فَسَأَلَهُ عَنْ ذَلِكَ فَأَخْبَرَهُ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا قَطْعَ فِي ثَمَرٍ وَلَا كَثَرٍ وَالْكَثَرُ الْجُمَّارُ فَقَالَ الرَّجُلُ فَإِنَّ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ أَخَذَ غُلَامًا لِي وَهُوَ يُرِيدُ قَطْعَهُ وَأَنَا أُحِبُّ أَنْ تَمْشِيَ مَعِيَ إِلَيْهِ فَتُخْبِرَهُ بِالَّذِي سَمِعْتَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَمَشَى مَعَهُ رَافِعٌ إِلَى مَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِ فَقَالَ أَخَذْتَ غُلَامًا لِهَذَا فَقَالَ نَعَمْ فَقَالَ فَمَا أَنْتَ صَانِعٌ بِهِ قَالَ أَرَدْتُ قَطْعَ يَدِهِ فَقَالَ لَهُ رَافِعٌ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا قَطْعَ فِي ثَمَرٍ وَلَا كَثَرٍ فَأَمَرَ مَرْوَانُ بِالْعَبْدِ فَأُرْسِلَ
يحييٰ مون کي مالڪ کان، يحييٰ بن سعيد کان، [محمد بن يحييٰ بن حبان کان] روايت ڪئي آهي ته هڪ غلام ڪنهن جي باغ مان هڪ ننڍڙو کجيءَ جو وڻ چوري ڪيو ۽ ان کي پنهنجي مالڪ جي باغ ۾ پوکيو. وڻ جو مالڪ پنهنجي کجيءَ جي وڻ جي ڳولا ۾ نڪتو ۽ ان کي ڳولي لڌو. پوءِ هن مروان بن الحڪم کي غلام جي ڪمن جي شڪايت ڪئي. مروان غلام کي قيد ڪيو ۽ ان جو هٿ ڪٽڻ چاهيو. پوءِ غلام جو مالڪ رافع بن خديج وٽ ويو ۽ ان کان معاملي بابت پڇيو. [رافع] پوءِ ان کي ٻڌايو ته هن رسول الله ﷺ کي چوندي ٻڌو آهي: 'کجيءَ ۽ ڪثر ۾ هٿ ڪٽڻ جائز ناهي، ۽ ڪثر ڍانچي جو برتن آهي - کجيءَ جو -' ان شخص چيو: 'مروان بن الحڪم منهنجي ٻانهي کي پڪڙيو ۽ ان جو هٿ ڪٽڻ چاهيو.' تنهن ڪري مون کي اميد آهي ته جيڪڏهن توهان مون سان گڏ هن سان ملڻ لاءِ تيار آهيو ته جيئن توهان رسول الله ﷺ کان جيڪو ٻڌو آهي اهو پهچائي سگهو. پوءِ رافع ان سان گڏ مروان بن الحڪم وٽ ويو، پوءِ هن مروان کان پڇيو؛ 'ڇا توهان هن ماڻهوءَ جو غلام پڪڙيو آهي؟' هن جواب ڏنو؛ 'ها'. رافع ٻيهر پڇيو؛ 'توهان ان سان ڇا ڪندا؟' هن جواب ڏنو؛ 'مان هن جو هٿ ڪٽڻ چاهيان ٿو'. پوءِ رافع چيو؛ 'مون رسول الله ﷺ کي چوندي ٻڌو آهي ته؛ 'کجور ۽ ڪثر ۾ هٿ ڪٽڻ جائز ناهي'. پوءِ هن غلام کي آزاد ڪرڻ جو حڪم ڏنو، ۽ غلام آزاد ڪيو ويو.
