Imam Malik (الامام مالك) - 1594 হাদিছ
হাদিছ
Imam Malik : 1301
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سُئِلَ عَنْ الْأَمَةِ إِذَا زَنَتْ وَلَمْ تُحْصِنْ فَقَالَ إِنْ زَنَتْ فَاجْلِدُوهَا ثُمَّ إِنْ زَنَتْ فَاجْلِدُوهَا ثُمَّ إِنْ زَنَتْ فَاجْلِدُوهَا ثُمَّ بِيعُوهَا وَلَوْ بِضَفِيرٍقَالَ ابْنُ شِهَابٍ لَا أَدْرِي أَبَعْدَ الثَّالِثَةِ أَوْ الرَّابِعَةِ قَالَ يَحْيَى سَمِعْت قَوْله تَعَالَى يَقُولُ وَالضَّفِيرُ الْحَبْلُ
মোক [ইবনে শ্বিহাব]ৰ পৰা মালিকে [আবু হুৰাইৰা]ৰ পৰা [উবাইদুল্লাহ বিন আব্দুল্লাহ বিন উতবাহ বিন মাছুদ]ৰ পৰা আৰু [জাইদ বিন খালিদ আল জুহানী]ৰ পৰা কৈছে যে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছালামক এগৰাকী মহিলা দাসৰ বিষয়ে সোধা হৈছিল যিয়ে ব্যভিচাৰ কৰিছিল আৰু এতিয়াও বিয়া হোৱা নাছিল। তেওঁ উত্তৰ দিলে, ‘যদি তেওঁ ব্যভিচাৰ কৰে তেন্তে তেওঁক বান্ধি দিয়া, যদি তেওঁ পুনৰ ব্যভিচাৰ কৰে তেন্তে তেওঁক বান্ধি দিয়া, যদি তেওঁ পুনৰ ব্যভিচাৰ কৰে তেন্তে তেওঁক বান্ধি দিয়া।’ তাৰ পিছত তেওঁক ড্লাফিৰ -চুলিৰ টাই-'ৰ বাবেও বিক্ৰী কৰক। ইবনে শ্বিহাবে ক’লে; 'তৃতীয় ব্যভিচাৰৰ পিছত নে চতুৰ্থ কাৰ্য্যৰ পিছত নাজানো'। য়াহিয়াই ক’লে; 'মলিকে কোৱা শুনিছো যে দ্লাফিৰ ৰছী'।
হাদিছ
Imam Malik : 1302
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّعَبْدًا كَانَ يَقُومُ عَلَى رَقِيقِ الْخُمُسِ وَأَنَّهُ اسْتَكْرَهَ جَارِيَةً مِنْ ذَلِكَ الرَّقِيقِ فَوَقَعَ بِهَا فَجَلَدَهُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَنَفَاهُ وَلَمْ يَجْلِدْ الْوَلِيدَةَ لِأَنَّهُ اسْتَكْرَهَهَا
[নাফী’]ৰ পৰা মালিকে মোক কৈছিল যে কোনোবাই পঞ্চমাংশৰ পৰা দাস বিচাৰিছিল, তাৰ পিছত পঞ্চমাংশৰ পৰা এগৰাকী মহিলা দাসীক বলপূৰ্বকভাৱে লৈ গৈছিল আৰু তাৰ পিছত যৌন নিৰ্যাতন চলাইছিল। তাৰ পিছত [উমৰ বিন খাত্তাবে] তেওঁক বান্ধি নিৰ্বাসিত কৰিলে, আনহাতে মহিলা দাসীক বান্ধি ৰখা হোৱা নাছিল কাৰণ তেওঁ হেঁচাত পৰিছিল।'
হাদিছ
Imam Malik : 1303
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ أَنَّ سُلَيْمَانَ بْنَ يَسَارٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَيَّاشِ بْنِ أَبِي رَبِيعَةَ الْمَخْزُومِيَّ قَالَ أَمَرَنِي عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِفِي فِتْيَةٍ مِنْ قُرَيْشٍ فَجَلَدْنَا وَلَائِدَ مِنْ وَلَائِدِ الْإِمَارَةِ خَمْسِينَ خَمْسِينَ فِي الزِّنَا
মালিকে মোক [য়াহ্যা বিন ছাইদৰ] পৰা ক’লে যে [চুলাইমান বিন ইয়াছাৰে] তেওঁক ৰিপ’ৰ্ট কৰিছিল যে [আব্দুল্লাহ বিন আয়াছি বিন আবু ৰবিয়া আল মাখজুমীয়ে] কৈছে; 'মোক [উমৰ বিন খাত্তাবে] কোৰেইচৰ এজন যুৱকক ফাঁচী দিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল, তাৰ পিছত আমি চৰকাৰী দাসৰ পৰা কিছুমান মহিলা দাসক জিনাৰ গোচৰৰ বাবে পঞ্চাশ বাই পঞ্চাশ বান্ধি দিলোঁ'।
হাদিছ
Imam Malik : 1304
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ أَبِي الزِّنَادِ أَنَّهُ قَالَ جَلَدَ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ عَبْدًا فِي فِرْيَةٍ ثَمَانِينَ قَالَ أَبُو الزِّنَادِ فَسَأَلْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَامِرِ بْنِ رَبِيعَةَ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ أَدْرَكْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ وَعُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ وَالْخُلَفَاءَ هَلُمَّ جَرًّا فَمَا رَأَيْتُ أَحَدًا جَلَدَ عَبْدًا فِي فِرْيَةٍ أَكْثَرَ مِنْ أَرْبَعِينَ
মোক কৈছিল [আবু আজ জিনাদ]ৰ পৰা মালিকে কৈছিল; সাক্ষী নোহোৱাকৈ ব্যভিচাৰৰ নিন্দা বিয়পোৱা এজন পুৰুষ দাসক উমৰ বিন আব্দুল আজিছে আশীটা কোবেৰে শাস্তি দিছিল'। আবু জিনাদে ক’লে; ‘তেতিয়া মই [আব্দুল্লাহ বিন আমিৰ বিন ৰবিয়াহ]ক সুধিলোঁ, তেওঁ উত্তৰ দিলে; "মই [উমৰ বিন খাত্তাব], [উছমান বিন আফফান] আৰু অন্যান্য খলিফাসকলৰ সৈতে বাস কৰিছিলো, তেওঁলোকৰ কোনোৱেই সাক্ষী হিচাপে চল্লিশটাতকৈ অধিক ডেৰাৰ লগত নথকাকৈ ব্যভিচাৰৰ নিন্দা বিয়পোৱা দাসক প্ৰহাৰ কৰা কোনো এজনক বিচাৰি পোৱা নাছিলো।"
হাদিছ
Imam Malik : 1305
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ زُرَيْقِ بْنِ حَكِيمٍ الْأَيْلِيِّأَنَّ رَجُلًا يُقَالُ لَهُ مِصْبَاحٌ اسْتَعَانَ ابْنًا لَهُ فَكَأَنَّهُ اسْتَبْطَأَهُ فَلَمَّا جَاءَهُ قَالَ لَهُ يَا زَانٍ قَالَ زُرَيْقٌ فَاسْتَعْدَانِي عَلَيْهِ فَلَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أَجْلِدَهُ قَالَ ابْنُهُ وَاللَّهِ لَئِنْ جَلَدْتَهُ لَأَبُوءَنَّ عَلَى نَفْسِي بِالزِّنَا فَلَمَّا قَالَ ذَلِكَ أَشْكَلَ عَلَيَّ أَمْرُهُ فَكَتَبْتُ فِيهِ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ وَهُوَ الْوَالِي يَوْمَئِذٍ أَذْكُرُ لَهُ ذَلِكَ فَكَتَبَ إِلَيَّ عُمَرُ أَنْ أَجِزْ عَفْوَهُقَالَ زُرَيْقٌ وَكَتَبْتُ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ أَيْضًا أَرَأَيْتَ رَجُلًا افْتُرِيَ عَلَيْهِ أَوْ عَلَى أَبَوَيْهِ وَقَدْ هَلَكَا أَوْ أَحَدُهُمَا قَالَ فَكَتَبَ إِلَيَّ عُمَرُ إِنْ عَفَا فَأَجِزْ عَفْوَهُ فِي نَفْسِهِ وَإِنْ افْتُرِيَ عَلَى أَبَوَيْهِ وَقَدْ هَلَكَا أَوْ أَحَدُهُمَا فَخُذْ لَهُ بِكِتَابِ اللَّهِ إِلَّا أَنْ يُرِيدَ سِتْرًا
মালিকে মোক [জুৰাইক বিন হাকিম আল আইলি]ৰ পৰা ক’লে যে মিছবাহ নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ পুত্ৰৰ পৰা সহায় বিচাৰিছিল, কিন্তু এনে লাগিছিল যেন তেওঁৰ পুত্ৰই পলম কৰিছে। যেতিয়া তেওঁৰ পুত্ৰ আহিল তেতিয়া তেওঁ ক’লে, ‘আপুনি ব্যভিচাৰী!’ জুৰাইক - কথক - ক’লে; 'তাৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰই মোৰ পৰা সহায় বিচাৰিলে - তেওঁৰ বিৰুদ্ধে দেউতাকে কৰা অভিযোগৰ সন্দৰ্ভত - . যেতিয়া মই তেওঁৰ দেউতাকক কোবাবলৈ ওলাইছিলো, তেতিয়া তেওঁৰ পুত্ৰই ক’লে: ‘আল্লাহৰ কচম, যদি আপুনি তেওঁক কোবাব, তেন্তে মই ব্যভিচাৰ কৰা বুলি স্বীকাৰ কৰিম।’ তেওঁ তেনেকৈ কওঁতে মোৰ বাবে বিষয়টো অধিক কঠিন হৈ পৰিল। তাৰ পিছত মই তেতিয়াৰ খলিফা উমৰ বিন আব্দুল আজিজলৈ এখন চিঠি লিখিলোঁ। তাৰ পিছত [উমৰ বিন আব্দুল আজিজে] উত্তৰত লিখি মোক তেওঁৰ পিতৃক তেওঁৰ পুত্ৰৰ ক্ষমা প্ৰদান কৰিবলৈ ক’লে।’ জুৰাইকে ক’লে; 'তেতিয়া মই তেওঁক পুনৰ লিখিলোঁ, 'এজন মানুহ বা তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ দুয়োজনৰ বিৰুদ্ধে ব্যভিচাৰৰ অভিযোগ উঠিছে, আনহাতে তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ দুয়োজন বা এজনৰ মৃত্যু হৈছে?' জুৰাইকে ক’লে; ‘গতিকে উমৰে উত্তৰ দিলে; 'যদি মানুহজনে - অভিযুক্তই - অভিযুক্তক ক্ষমা কৰে, তেন্তে তেওঁ দিয়া ক্ষমা গ্ৰহণ কৰক।' আৰু যদি অভিযুক্ত দুয়োজন পিতৃ-মাতৃ, আৰু দুয়োজন বা এজনৰ মৃত্যু হৈছে, তেন্তে আল্লাহৰ কিতাব অনুসৰি সিদ্ধান্ত লওক, যদিহে তেওঁ সেইটো গোপন কৰি ৰাখিব নিবিচাৰে’।
হাদিছ
Imam Malik : 1306
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِأَنَّهُ قَالَ فِي رَجُلٍ قَذَفَ قَوْمًا جَمَاعَةً أَنَّهُ لَيْسَ عَلَيْهِ إِلَّا حَدٌّ وَاحِدٌقَالَ مَالِك وَإِنْ تَفَرَّقُوا فَلَيْسَ عَلَيْهِ إِلَّا حَدٌّ وَاحِدٌ
মোক কোৱা হৈছে যে [তেওঁৰ পিতৃ]ৰ পৰা [হিছ্যাম বিন উৰৱাহ]ৰ মালিকে এজন মানুহৰ বিষয়ে কৈছিল যিয়ে এদল লোকক ব্যভিচাৰ কৰাৰ অভিযোগ দিছিল, তাৰ পিছত তেওঁৰ ওপৰত কোনো শাস্তি দিয়া হোৱা নাছিল কিন্তু মাত্ৰ এজনেহে কৰিছিল’। মালিকে ক’লে; 'যদিও প্ৰতিবাদকাৰীসকল পৃথক, তথাপিও তেওঁলোকৰ ওপৰত মাত্ৰ এটা শাস্তিহে আছে'।
হাদিছ
Imam Malik : 1307
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ أَبِي الرِّجَالِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ حَارِثَةَ بْنِ النُّعْمَانِ الْأَنْصَارِيِّ ثُمَّ مِنْ بَنِي النَّجَّارِ عَنْ أُمِّهِ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِأَنَّ رَجُلَيْنِ اسْتَبَّا فِي زَمَانِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِلْآخَرِ وَاللَّهِ مَا أَبِي بِزَانٍ وَلَا أُمِّي بِزَانِيَةٍ فَاسْتَشَارَ فِي ذَلِكَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَقَالَ قَائِلٌ مَدَحَ أَبَاهُ وَأُمَّهُ وَقَالَ آخَرُونَ قَدْ كَانَ لِأَبِيهِ وَأُمِّهِ مَدْحٌ غَيْرُ هَذَا نَرَى أَنْ تَجْلِدَهُ الْحَدَّ فَجَلَدَهُ عُمَرُ الْحَدَّ ثَمَانِينَ
মালিকে মোক [আবু আল ৰিজাল মহম্মদ বিন আব্দুৰহমান বিন হৰিথাহ বিন আন নু’মান আল আনছাৰী]ৰ পৰা - তেওঁ বানি আন নজ্জাৰৰ পৰা - তেওঁৰ মাতৃ [‘আমৰা বিন আব্দুৰহমান]ৰ পৰা বর্ণনা কৰিছিল যে উমৰ বিন খাত্তাবৰ ৰাজত্বকালত দুজন মানুহ আছিল যিয়ে ইজনে সিজনক সমালোচনা কৰি আছিল। এজনে আনজনক ক’লে, ‘আল্লাহৰ কচম, মোৰ পিতৃ আৰু মা ব্যভিচাৰী নহয়।’ তাৰ পিছত [‘উমৰ বিন খাত্তাবে] এই বিষয়ে পৰামৰ্শ কৰিলে। তেতিয়া এজন মানুহে ক’লে: ‘আচলতে তেওঁ পিতৃ-মাতৃক প্ৰশংসা কৰে!’ আনহাতে আনজনে ক’লে: ‘তেওঁৰ পিতৃ আৰু মাতৃ ইয়াতকৈ বেছি প্ৰশংসাৰ যোগ্য। গতিকে আমি ভাবো তুমি মানুহজনক শাস্তি দিয়া উচিত।' ইয়াৰ পিছত উমৰে তেওঁক আশীটা কোবেৰে কোবালে।'
হাদিছ
Imam Malik : 1308
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِقَالَ لِرَجُلٍ خَرَجَ بِجَارِيَةٍ لِامْرَأَتِهِ مَعَهُ فِي سَفَرٍ فَأَصَابَهَا فَغَارَتْ امْرَأَتُهُ فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لِعُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَسَأَلَهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ وَهَبَتْهَا لِي فَقَالَ عُمَرُ لَتَأْتِينِي بِالْبَيِّنَةِ أَوْ لَأَرْمِيَنَّكَ بِالْحِجَارَةِ قَالَ فَاعْتَرَفَتْ امْرَأَتُهُ أَنَّهَا وَهَبَتْهَا لَهُ
মালিকে মোক [ৰবিয়া বিন আবু আব্দুৰহমান]ৰ পৰা কৈছিল যে [উমৰ বিন খত্তাবে] এবাৰ পত্নীৰ মহিলা দাসৰ সৈতে যাত্ৰা কৰা এজন ব্যক্তিক কৈছিল যে তেওঁ তাৰ পিছত তেওঁৰ সৈতে যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁৰ পত্নীয়ে ঈৰ্ষা অনুভৱ কৰি উমৰ বিন খাত্তাবৰ ওচৰত খবৰ দিলে। তাৰ পিছত উমৰ বিন খাত্তাবে মানুহজনক মহিলা দাসৰ লগত কৰা যৌন সম্পৰ্কৰ বিষয়ে সুধিলে, মানুহজনে উত্তৰ দিলে, ‘তেওঁ মোক তাইক দিছে! ' উমৰে ক'লে -নিজৰ পত্নীক-; 'আপুনি প্ৰমাণ দিয়ক নে মই তোমাক শিলগুটি নিক্ষেপ কৰিম?' ৰবিয়াই ক’লে; 'তাৰ পিছত তেওঁৰ পত্নীয়ে স্বীকাৰ কৰিলে যে তাই তাক দিছিল'।
হাদিছ
Imam Malik : 1309
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ نَافِعٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَطَعَ فِي مِجَنٍّ ثَمَنُهُ ثَلَاثَةُ دَرَاهِمَ
মোক কোৱা হৈছে যে [আব্দুল্লাহ বিন উমৰ]ৰ পৰা [নাফি’]ৰ পৰা মালিকে কৈছিল, ‘আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে এবাৰ তিনি দিৰহামৰ দাম ঢালৰ বাবে হাত কাটি পেলাইছিল’।
হাদিছ
Imam Malik : 1310
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي حُسَيْنٍ الْمَكِّيِّأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا قَطْعَ فِي ثَمَرٍ مُعَلَّقٍ وَلَا فِي حَرِيسَةِ جَبَلٍ فَإِذَا آوَاهُ الْمُرَاحُ أَوْ الْجَرِينُ فَالْقَطْعُ فِيمَا يَبْلُغُ ثَمَنَ الْمِجَنِّ
মালিকৰ পৰা [আব্দুল্লাহ ইবনে আব্দুৰহমান ইবনে আবু হুছেইন আল মাকি]ৰ পৰা মোৰ ওচৰত বর্ণিত হৈছে যে আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে: "এতিয়াও ওলমি থকা বা পাহাৰত বেৰেৰে ৰক্ষা কৰা ফলৰ হাত কাটি পেলোৱাৰ বিৰুদ্ধে কোনো আইন নাই। যদি পশুধনৰ আশ্ৰয় বা চাউল গুড়ি কৰা ঠাই হয়।" সুৰক্ষিত, তেতিয়া হাত কাটি পেলোৱাৰ শাস্তি প্ৰযোজ্য যেতিয়ালৈকে চুৰি হোৱা সামগ্ৰীয়ে ঢালৰ মূল্যত উপনীত হয়।"
হাদিছ
Imam Malik : 1311
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِأَنَّ سَارِقًا سَرَقَ فِي زَمَانِ عُثْمَانَ أُتْرُجَّةً فَأَمَرَ بِهَا عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ أَنْ تُقَوَّمَ فَقُوِّمَتْ بِثَلَاثَةِ دَرَاهِمَ مِنْ صَرْفِ اثْنَيْ عَشَرَ دِرْهَمًا بِدِينَارٍ فَقَطَعَ عُثْمَانُ يَدَهُ
মোৰ লগত মালিকৰ পৰা [আব্দুল্লাহ বিন আবু বকৰ]ৰ পৰা [আমৰা বিন্ত আব্দুৰহমান]ৰ পৰা [আমৰা বিন্ত আব্দুৰহমান]ৰ পৰা বর্ণনা কৰা হৈছিল যে উছমানৰ সময়ত এজন চোৰে এটা উত্ৰুজা ফল - যিটো যথেষ্ট টেঙা ফল - চুৰি কৰিছিল। তাৰ পিছত [উছমান] ইয়াৰ মূল্য গণনা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে। ফলৰ দাম আছিল তিনি দিৰহাম এটা দিনাৰত বাৰ দিৰহামৰ হাৰত, তাৰ পিছত ‘উছমানে হাত কাটি পেলালে’।
হাদিছ
Imam Malik : 1312
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهَا قَالَتْمَا طَالَ عَلَيَّ وَمَا نَسِيتُ الْقَطْعُ فِي رُبُعِ دِينَارٍ فَصَاعِدًا
মোৰ লগত মালিকৰ পৰা [যাহ্যা বিন ছাইদ]ৰ পৰা [আমৰা বিন্ত আব্দুৰহমান]ৰ পৰা [আমৰা বিন্ত আব্দুৰহমান]ৰ পৰা হজৰত ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ পত্নী [আইছা]ৰ পৰা বর্ণনা কৰা হৈছিল, তাই কৈছিল: ‘মই দেখাৰ বহুদিন হোৱা নাই আৰু এতিয়াও মোৰ স্মৃতিৰ পৰা ম্লান হোৱা নাই যে চোৰৰ হাত কাটি পেলোৱাটো এক চতুৰ্থাংশ দিনাৰ বা তাতকৈ অধিক সময়ৰ বাবে।’
হাদিছ
Imam Malik : 1313
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَزْمٍ عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّهَا قَالَتْخَرَجَتْ عَائِشَةُ زَوْجُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى مَكَّةَ وَمَعَهَا مَوْلَاتَانِ لَهَا وَمَعَهَا غُلَامٌ لِبَنِي عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ فَبَعَثَتْ مَعَ الْمَوْلَاتَيْنِ بِبُرْدٍ مُرَجَّلٍ قَدْ خِيطَ عَلَيْهِ خِرْقَةٌ خَضْرَاءُ قَالَتْ فَأَخَذَ الْغُلَامُ الْبُرْدَ فَفَتَقَ عَنْهُ فَاسْتَخْرَجَهُ وَجَعَلَ مَكَانَهُ لِبْدًا أَوْ فَرْوَةً وَخَاطَ عَلَيْهِ فَلَمَّا قَدِمَتْ الْمَوْلَاتَانِ الْمَدِينَةَ دَفَعَتَا ذَلِكَ إِلَى أَهْلِهِ فَلَمَّا فَتَقُوا عَنْهُ وَجَدُوا فِيهِ اللِّبْدَ وَلَمْ يَجِدُوا الْبُرْدَ فَكَلَّمُوا الْمَرْأَتَيْنِ فَكَلَّمَتَا عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوْ كَتَبَتَا إِلَيْهَا وَاتَّهَمَتَا الْعَبْدَ فَسُئِلَ الْعَبْدُ عَنْ ذَلِكَ فَاعْتَرَفَ فَأَمَرَتْ بِهِ عَائِشَةُ زَوْجُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُطِعَتْ يَدُهُ وَقَالَتْ عَائِشَةُ الْقَطْعُ فِي رُبُعِ دِينَارٍ فَصَاعِدًا
মোৰ ওচৰত মালিকৰ পৰা [আব্দুল্লাহ ইবনে আবু বকৰ ইবনে হাজম]ৰ পৰা [আমৰা বিন্ত আব্দুৰহমান]ৰ পৰা বৰ্ণিত হৈছে যিয়ে কৈছিল: ‘[আইছা], ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ পত্নীয়ে নিজৰ দুগৰাকী দাসী আৰু আব্দুল্লাহ ইবনে আবু বকৰ আছ ছিদ্দিকৰ ফৈদৰ এজন পুৰুষ চাকৰ সৈতে মক্কালৈ গৈছিল। তাৰ পাছত আইছাই সেউজীয়া কাপোৰৰ টুকুৰাৰে চিলাই কৰা ছবি এখন থকা কম্বল এখন পঠিয়াই দিলে, তাইৰ দাসী দুগৰাকীৰ মাজেৰে। আমৰা বিন্ত আব্দুৰহমানে ক’লে, ‘তাইৰ লগত থকা পুৰুষ চাকৰজনে কম্বলখন লৈ চিলাই ফালি ভিতৰৰ বস্তুবোৰ উলিয়াই আনিলে, তাৰ পিছত দাসজনে তাৰ ঠাইত চেদল কাপোৰ বা এক প্ৰকাৰৰ চামৰাৰ ৰেখাযুক্ত পোছাক লগালে, তাৰ পিছত সি চিলাই দিলে। দাসী দুগৰাকী মদীনাত উপস্থিত হোৱাৰ লগে লগে আইছাৰ পৰিয়ালক গতাই দিলে। আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে খুলিলে, তেতিয়া তেওঁলোকে আল লেবড আৰু কোনো কম্বল নাপালে। তাৰ পিছত তেওঁলোকে দাসী দুগৰাকীক সোধা-পোছা কৰিলে, আৰু শেষত তেওঁলোকে এই বিষয়ে নবী (ছঃ)ৰ পত্নী আইছাক জনাই দিলে নহ’লে দুয়োজনে তাইলৈ এখন চিঠি পঠালে। দাসী দুগৰাকীয়ে পুৰুষ দাসীয়ে কৰা বুলি সন্দেহ কৰিছিল। তাৰ পিছত পুৰুষ দাসজনক সোধা-পোছা কৰা হ’ল আৰু তেওঁ স্বীকাৰোক্তি দিলে। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ পত্নী আইছাই তেওঁৰ হাত কাটিবলৈ নিৰ্দেশ দি ক’লে, “হাতখন ডিনাৰৰ চতুৰ্থাংশ বা তাতকৈ অধিক হ’লে কাটি পেলোৱা হয়।”
হাদিছ
Imam Malik : 1314
حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ عَبْدًا لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَسَرَقَ وَهُوَ آبِقٌ فَأَرْسَلَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ إِلَى سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ وَهُوَ أَمِيرُ الْمَدِينَةِ لِيَقْطَعَ يَدَهُ فَأَبَى سَعِيدٌ أَنْ يَقْطَعَ يَدَهُ وَقَالَ لَا تُقْطَعُ يَدُ الْآبِقِ السَّارِقِ إِذَا سَرَقَ فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فِي أَيِّ كِتَابِ اللَّهِ وَجَدْتَ هَذَا ثُمَّ أَمَرَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فَقُطِعَتْ يَدُهُ
[নাফি’]ৰ পৰা মালিকৰ পৰা মোৰ লগত সম্পৰ্কিত হৈছিল যে দাস আব্দুল্লা বিন উমৰে চুৰি কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত পলাই গৈছিল, তাৰ পিছত আব্দুল্লা বিন উমৰে এই বিষয়টো মদিনাৰ গৱৰ্ণৰ ছাইদ বিন আল আছৰ ওচৰত জমা দিছিল তেওঁৰ হাত কাটিবলৈ। ছাইদে নাকচ কৰি ক’লে: পলাই যোৱা চোৰৰ হাত কাটি নাথাকে। [আব্দুল্লাহ বিন উমৰ] সুধিলে: ‘আপুনি এইটো আল্লাহৰ কোনখন কিতাপত পায়?’ তাৰ পিছত আব্দুল্লা বিন উমৰে তেওঁৰ হাত কাটিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে।'
হাদিছ
Imam Malik : 1315
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ زُرَيْقِ بْنِ حَكِيمٍ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ أَخَذَ عَبْدًا آبِقًا قَدْ سَرَقَ قَالَ فَأَشْكَلَ عَلَيَّ أَمْرُهُ قَالَ فَكَتَبْتُ فِيهِ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِأَسْأَلُهُ عَنْ ذَلِكَ وَهُوَ الْوَالِي يَوْمَئِذٍ قَالَ فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّنِي كُنْتُ أَسْمَعُ أَنَّ الْعَبْدَ الْآبِقَ إِذَا سَرَقَ وَهُوَ آبِقٌ لَمْ تُقْطَعْ يَدُهُ قَالَ فَكَتَبَ إِلَيَّ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ نَقِيضَ كِتَابِي يَقُولُ كَتَبْتَ إِلَيَّ أَنَّكَ كُنْتَ تَسْمَعُ أَنَّ الْعَبْدَ الْآبِقَ إِذَا سَرَقَ لَمْ تُقْطَعْ يَدُهُ وَإِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى يَقُولُ فِي كِتَابِهِ{ وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُمَا جَزَاءً بِمَا كَسَبَا نَكَالًا مِنْ اللَّهِ وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ }فَإِنْ بَلَغَتْ سَرِقَتُهُ رُبُعَ دِينَارٍ فَصَاعِدًا فَاقْطَعْ يَدَهُو حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ وَسَالِمَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ وَعُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ كَانُوا يَقُولُونَ إِذَا سَرَقَ الْعَبْدُ الْآبِقُ مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ قُطِعَ قَالَ مَالِك وَذَلِكَ الْأَمْرُ الَّذِي لَا اخْتِلَافَ فِيهِ عِنْدَنَا أَنَّ الْعَبْدَ الْآبِقَ إِذَا سَرَقَ مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ قُطِعَ
মালিকৰ পৰা মোৰ লগত কোৱা হৈছে যে [জুৰাইক বিন হাকিম] তেওঁক জনাইছিল, যে তেওঁ এজন দাস পাইছিল যিয়ে চুৰি কৰি পলাই গৈছিল। জুৰাইকে কথাখিনি আগবঢ়াই লৈ গ’ল; 'এইটোৱে মোৰ বাবে বিপদৰ আমন্ত্ৰণ জনাইছে।' গতিকে মই তেতিয়াৰ গৱৰ্ণৰ উমৰ বিন আব্দুল আজিজলৈ এখন চিঠি লিখিলোঁ, এই বিষয়ে সুধিবলৈ। মই তেওঁক জনাইছিলো যে মই শুনিছো যে যি দাসে চুৰি কৰিলে পলাই যায় আৰু পলাই যায়, তেন্তে তেওঁৰ হাত কাটি যোৱা নহয়'। জুৰাইকে আৰু ক’লে, ‘ [উমৰ বিন আব্দুল আজিজে] তাৰ পিছত মোলৈ উভতাই লিখি ক’লে, ‘আপুনি মোক লিখিছে যে আপুনি শুনিছে, যদি পলাই যোৱা দাসে চুৰি কৰি পলাই যায়, তেন্তে তেওঁৰ হাত কাটি দিয়া নহয়, আনহাতে আল্লাহ তাবাৰকা ৱা তা’আলাই তেওঁৰ কিতাপত কৈছে: ‘এজন চোৰ, পুৰুষ হওক বা মহিলা হওক, তেতিয়া তেওঁৰ কামৰ প্ৰতিশোধ হিচাপে আৰু আল্লাহৰ পৰা শাস্তি হিচাপে হাত কাটি পেলাওক। আৰু আল্লাহ অতি উচ্চ আৰু জ্ঞানী- ' -Qs. আল মাইদাহ: ৩৮- যদি চুৰি হোৱা সামগ্ৰী এক চতুৰ্থাংশ দিনাৰ বা তাতকৈ অধিক হয়, তেন্তে তেওঁৰ হাত কাটি দিব'। মালিকৰ পৰা মোৰ লগত সম্পৰ্কিত হৈছিল যে তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিছিল যে আল কাছিম বিন মহম্মদ আৰু চেলিম বিন আব্দুল্লা আৰু উৰৱাহ বিন জুবাইৰে কৈছিল: "যদি কোনো পলায়ন কৰা দাসে তেওঁৰ হাত কাটিবলৈ বাধ্যতামূলক বস্তু চুৰি কৰে, তেন্তে তেওঁৰ হাত কাটি পেলোৱা উচিত।" মালিকে ক’লে, “সেয়া এনেকুৱা এটা বিষয় যাৰ বিষয়ে আমাৰ মাজত কোনো মতানৈক্য নাই, অৰ্থাৎ যদি কোনো পলায়ন কৰা দাসে তেওঁৰ হাত কাটিবলৈ বাধ্যতামূলক বস্তু চুৰি কৰে, তেন্তে তেওঁৰ হাত কাটি পেলোৱা উচিত।”
হাদিছ
Imam Malik : 1316
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ صَفْوَانَأَنَّ صَفْوَانَ بْنَ أُمَيَّةَ قِيلَ لَهُ إِنَّهُ مَنْ لَمْ يُهَاجِرْ هَلَكَ فَقَدِمَ صَفْوَانُ بْنُ أُمَيَّةَ الْمَدِينَةَ فَنَامَ فِي الْمَسْجِدِ وَتَوَسَّدَ رِدَاءَهُ فَجَاءَ سَارِقٌ فَأَخَذَ رِدَاءَهُ فَأَخَذَ صَفْوَانُ السَّارِقَ فَجَاءَ بِهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ تُقْطَعَ يَدُهُ فَقَالَ لَهُ صَفْوَانُ إِنِّي لَمْ أُرِدْ هَذَا يَا رَسُولَ اللَّهِ هُوَ عَلَيْهِ صَدَقَةٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَهَلَّا قَبْلَ أَنْ تَأْتِيَنِي بِهِ
মোক মালিকৰ পৰা [ইবনু শ্বিহাব]ৰ পৰা [শ্বাফৱান বিন আব্দুল্লাহ বিন শ্বাফৱান]ৰ পৰা কোৱা হৈছে যে শ্বাফৱান বিন উমাইয়াক কোৱা হৈছে; 'যি প্ৰব্ৰজন নকৰে তেওঁ বিনষ্ট হ'ব'। শ্বাফৱান বিন উমাইয়াহ মদীনাত উপস্থিত হোৱাৰ সময়ত তেওঁৰ চাদৰখন আঠুৱা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি মছজিদত শুইছিল। তাৰ পিছত এজন চোৰে তেওঁৰ চাদৰখন লৈ গ’ল, শ্বাফৱানে লগে লগে তেওঁক ধৰি ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ওচৰলৈ লৈ গ’ল। তাৰ পিছত তেওঁ হাতখন কাটিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে, কিন্তু শ্বাফৱানে ক’লে; ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, মই তেনেকৈ কোৱা নাছিলোঁ। এই কাপোৰবোৰক মই তেওঁৰ বাবে দান বুলি গণ্য কৰোঁ’। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে: ‘আপুনি তেওঁক মোৰ ওচৰলৈ অনাৰ আগতে মোক কিয় কোৱা নাছিল?’
হাদিছ
Imam Malik : 1317
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ الزُّبَيْرَ بْنَ الْعَوَّامِلَقِيَ رَجُلًا قَدْ أَخَذَ سَارِقًا وَهُوَ يُرِيدُ أَنْ يَذْهَبَ بِهِ إِلَى السُّلْطَانِ فَشَفَعَ لَهُ الزُّبَيْرُ لِيُرْسِلَهُ فَقَالَ لَا حَتَّى أَبْلُغَ بِهِ السُّلْطَانَ فَقَالَ الزُّبَيْرُ إِذَا بَلَغْتَ بِهِ السُّلْطَانَ فَلَعَنَ اللَّهُ الشَّافِعَ وَالْمُشَفِّعَ
মালিকে মোক [ৰবিয়া বিন আবু আব্দুৰহমান]ৰ পৰা ক’লে যে [জুবাইৰ বিন আল আৱাম] এবাৰ এজন চোৰক ধৰিছিল আৰু তেওঁক কৰ্তৃপক্ষৰ ওচৰলৈ নিব বিচাৰিছিল। তাৰ পিছত জুবাইৰে চোৰটোক ক্ষমা কৰি যাবলৈ অনুৰোধ জনায়। কিন্তু মানুহজনে ক’লে; 'যেতিয়ালৈকে মই তেওঁক কৰ্তৃপক্ষৰ ওচৰলৈ লৈ নাযাওঁ তেতিয়ালৈকে নহয়'। জুবাইৰে ক’লে; 'যেতিয়া আপুনি কৰ্তৃপক্ষৰ ওচৰ পাব, তেতিয়া আল্লাহে ক্ষমা কৰা আৰু ক্ষমা কৰাসকলক অভিশাপ দিব'।
হাদিছ
Imam Malik : 1318
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ رَجُلًا مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ أَقْطَعَ الْيَدِ وَالرِّجْلِ قَدِمَ فَنَزَلَ عَلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِفَشَكَا إِلَيْهِ أَنَّ عَامِلَ الْيَمَنِ قَدْ ظَلَمَهُ فَكَانَ يُصَلِّ مِنْ اللَّيْلِ فَيَقُولُ أَبُو بَكْرٍ وَأَبِيكَ مَا لَيْلُكَ بِلَيْلِ سَارِقٍ ثُمَّ إِنَّهُمْ فَقَدُوا عِقْدًا لِأَسْمَاءَ بِنْتِ عُمَيْسٍ امْرَأَةِ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَطُوفُ مَعَهُمْ وَيَقُولُ اللَّهُمَّ عَلَيْكَ بِمَنْ بَيَّتَ أَهْلَ هَذَا الْبَيْتِ الصَّالِحِ فَوَجَدُوا الْحُلِيَّ عِنْدَ صَائِغٍ زَعَمَ أَنَّ الْأَقْطَعَ جَاءَهُ بِهِ فَاعْتَرَفَ بِهِ الْأَقْطَعُ أَوْ شُهِدَ عَلَيْهِ بِهِ فَأَمَرَ بِهِ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ فَقُطِعَتْ يَدُهُ الْيُسْرَى وَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَاللَّهِ لَدُعَاؤُهُ عَلَى نَفْسِهِ أَشَدُّ عِنْدِي عَلَيْهِ مِنْ سَرِقَتِهِ
য়াহিয়াই মোক মালিকৰ পৰা [আব্দুৰহমান বিন আল কাছিম]ৰ পৰা [তেওঁৰ পিতৃৰ পৰা] কৈছিল যে এজন য়েমেনী মানুহ যাৰ ভৰি আৰু হাত কাটি পেলোৱা হৈছিল, তেওঁ আহি আবু বকৰ আছ ছিদ্দিকৰ ঠাইত ৰৈছিল। তেওঁ অভিযোগ কৰে যে ৰাতি নামাজ পঢ়ি থকাৰ সময়তে য়েমেনৰ এজন বিষয়াই তেওঁক আক্ৰমণ কৰিছিল। [আবু বকৰ] সুধিলে; 'তোমাৰ দেউতাকৰ দ্বাৰা, চোৰৰ লগত তোমাৰ ৰাতি কেনেকুৱা আছিল'। তাৰ পিছত তেওঁলোকে আবু বকাৰ আছ ছিদ্দিকৰ পত্নী আছমা বিন্ত উমাইছৰ আঙঠিটো হেৰুৱাই পেলালে আৰু মানুহজনে - চোৰজনে - নামাজ পঢ়াৰ সময়ত তেওঁলোকৰ লগত সন্ধানত যোগ দিলে; 'হে আল্লাহ, যি ব্যক্তিয়ে এই ৰাতি চুৰি কৰিছে, তেওঁক এই ঘৰৰ সৎ মালিকৰ বিৰুদ্ধে শাস্তি দিয়ক'। এজন সোণোৱালৰ পৰা গহনাবোৰ পাইছিল। আৰু সোণৰ মিস্ত্ৰীজনে ক’লে যে যিজনৰ হাত কাটি দিয়া হৈছিল, সেইজনেই সেইখন আনিছে। আৰু যিজনৰ হাত কাটিছিল, তেওঁ স্বীকাৰ কৰিলে, বা তেওঁৰ সন্মুখত কেইবাজনো সাক্ষী উপস্থাপন কৰা হ’ল। গতিকে আবু বকৰ আছ ছিদ্দিকে তেওঁৰ বাওঁহাতখন কাটিবলৈ আদেশ দিলে, তাৰ পিছত ক’লে, ‘আল্লাহৰ কচম, তেওঁৰ বাবে তেওঁৰ বাবে কৰা প্ৰাৰ্থনা তেওঁৰ চুৰিৰ কামতকৈ সঁচাকৈয়ে ডাঙৰ’।
হাদিছ
Imam Malik : 1319
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك أَنَّ أَبَا الزِّنَادِ أَخْبَرَهُ أَنَّ عَامِلًا لِعُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِأَخَذَ نَاسًا فِي حِرَابَةٍ وَلَمْ يَقْتُلُوا أَحَدًا فَأَرَادَ أَنْ يَقْطَعَ أَيْدِيَهُمْ أَوْ يَقْتُلَ فَكَتَبَ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ فِي ذَلِكَ فَكَتَبَ إِلَيْهِ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ لَوْ أَخَذْتَ بِأَيْسَرِ ذَلِكَ
মালিকৰ পৰা মোৰ লগত সম্পৰ্ক আছিল যে [আবু জিনাদে] তেওঁক জনাইছিল যে উমৰ বিন আব্দুল আজিজৰ শ্ৰমিকসকলে কেইবাজনো ডকাইত ধৰিছিল আৰু কাকো হত্যা কৰা নাছিল। আৰু তেওঁ সিহঁতৰ ত্যাংগন কাটিব বিচাৰিছিল বা মাৰিব বিচাৰিছিল, গতিকে সেই বিষয়ে উমৰ বিন আব্দুল আজিজলৈ চিঠি লিখিছিল। [উমৰ বিন আব্দুল আজিজে] উত্তৰ দিলে; 'যদিহে তোমাক তাতকৈ লঘু কিবা এটাৰে শাস্তি দিয়া হ'লহেঁতেন'।
হাদিছ
Imam Malik : 1320
و حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَأَنَّ عَبْدًا سَرَقَ وَدِيًّا مِنْ حَائِطِ رَجُلٍ فَغَرَسَهُ فِي حَائِطِ سَيِّدِهِ فَخَرَجَ صَاحِبُ الْوَدِيِّ يَلْتَمِسُ وَدِيَّهُ فَوَجَدَهُ فَاسْتَعْدَى عَلَى الْعَبْدِ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ فَسَجَنَ مَرْوَانُ الْعَبْدَ وَأَرَادَ قَطْعَ يَدِهِ فَانْطَلَقَ سَيِّدُ الْعَبْدِ إِلَى رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ فَسَأَلَهُ عَنْ ذَلِكَ فَأَخْبَرَهُ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا قَطْعَ فِي ثَمَرٍ وَلَا كَثَرٍ وَالْكَثَرُ الْجُمَّارُ فَقَالَ الرَّجُلُ فَإِنَّ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ أَخَذَ غُلَامًا لِي وَهُوَ يُرِيدُ قَطْعَهُ وَأَنَا أُحِبُّ أَنْ تَمْشِيَ مَعِيَ إِلَيْهِ فَتُخْبِرَهُ بِالَّذِي سَمِعْتَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَمَشَى مَعَهُ رَافِعٌ إِلَى مَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِ فَقَالَ أَخَذْتَ غُلَامًا لِهَذَا فَقَالَ نَعَمْ فَقَالَ فَمَا أَنْتَ صَانِعٌ بِهِ قَالَ أَرَدْتُ قَطْعَ يَدِهِ فَقَالَ لَهُ رَافِعٌ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا قَطْعَ فِي ثَمَرٍ وَلَا كَثَرٍ فَأَمَرَ مَرْوَانُ بِالْعَبْدِ فَأُرْسِلَ
ইয়াহয়াই মোক মালিকৰ পৰা [ইবনে ছাইদ]ৰ পৰা [মুহাম্মাদ ইবনে ইয়াহ্যা ইবনে হাব্বান]ৰ পৰা বর্ণনা কৰিছিল যে এজন দাস ল’ৰাই কাৰোবাৰ বাৰীৰ পৰা এজোপা সৰু খেজুৰ গছ চুৰি কৰি নিজৰ মালিকৰ বাৰীত ৰোপণ কৰিছিল। গছজোপাৰ মালিকে তাৰ খেজুৰ গছজোপা বিচাৰি ওলাই গৈ বিচাৰি পালে। তেওঁ মাৰৱান ইবনে আল হাকামৰ ওচৰত দাসজনৰ এই কামৰ অভিযোগ কৰিছিল। মাৰৱানে দাসজনক বন্দী কৰি হাতখন কাটিব বিচাৰিছিল। তাৰ পিছত দাসৰ মালিকে ৰফী ইবনে খাদিজৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁক এই বিষয়ে সুধিলে। তাৰ পিছত [ৰফীয়ে] তেওঁক জনাইছিল যে তেওঁ আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কোৱা শুনিছে: ‘খেজুৰ আৰু কাথাৰত হাত কাটিব নোৱাৰি, আৰু কাথাৰ হৈছে খেজুৰ গছৰ আৱৰণৰ পাত্ৰ।’ মানুহজনে ক’লে, ‘মাৰৱান ইবনে আল হাকামে মোৰ চাকৰক ধৰিলে আৰু তেওঁৰ হাত কাটিব বিচাৰিলে। গতিকে মই আশা কৰিছো যে যদি আপুনি মোৰ লগত যাবলৈ ইচ্ছুক হয় তেন্তে তেওঁক লগ কৰিবলৈ, যাতে আপুনি নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ পৰা শুনা কথাখিনি বুজাব পাৰে। গতিকে ৰফীও তেওঁৰ লগত মৰৱান বিন আল হাকামৰ ওচৰলৈ গ’ল, তাৰ পিছত তেওঁ মাৰৱানক সুধিলে; 'এই মানুহজনৰ দাসক বন্দী কৰিলা নেকি?' তেওঁ উত্তৰ দিলে; 'হয়'। ৰফিয়ে আকৌ সুধিলে; 'তেওঁক কি কৰিবা?' তেওঁ উত্তৰ দিলে; 'মই তাৰ হাত কাটিব বিচাৰো'। তেতিয়া ৰফিয়ে ক’লে; তেওঁক; 'মই শুনিছো ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ মতে, 'খেজুৰ আৰু কট্ছাৰত হাত কাটিব নালাগে'। তাৰ পাছত তেওঁ দাসজনক মুক্ত কৰিবলৈ আদেশ দিলে আৰু দাসজনক মুক্ত হ’ল।
