Imam Malik (الامام مالك) - 1594 حديث
حديث
Imam Malik : 1281
و حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَزْمٍ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَبُوهُأَنَّهُ كَانَ جَالِسًا عِنْدَ أَبَانَ بْنِ عُثْمَانَ فَاخْتَصَمَ إِلَيْهِ نَفَرٌ مِنْ جُهَيْنَةَ وَنَفَرٌ مِنْ بَنِي الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ وَكَانَتْ امْرَأَةٌ مِنْ جُهَيْنَةَ عِنْدَ رَجُلٍ مِنْ بَنِي الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ يُقَالُ لَهُ إِبْرَاهِيمُ بْنُ كُلَيْبٍ فَمَاتَتْ الْمَرْأَةُ وَتَرَكَتْ مَالًا وَمَوَالِيَ فَوَرِثَهَا ابْنُهَا وَزَوْجُهَا ثُمَّ مَاتَ ابْنُهَا فَقَالَ وَرَثَتُهُ لَنَا وَلَاءُ الْمَوَالِي قَدْ كَانَ ابْنُهَا أَحْرَزَهُ فَقَالَ الْجُهَنِيُّونَ لَيْسَ كَذَلِكَ إِنَّمَا هُمْ مَوَالِي صَاحِبَتِنَا فَإِذَا مَاتَ وَلَدُهَا فَلَنَا وَلَاؤُهُمْ وَنَحْنُ نَرِثُهُمْ فَقَضَى أَبَانُ بْنُ عُثْمَانَ لِلْجُهَنِيِّينَ بِوَلَاءِ الْمَوَالِي
مالڪ مون کي [عبدالله بن ابوبڪر بن حزم] کان ٻڌايو ته [سندس پيءُ] کيس ٻڌايو؛ ته هو هڪ ڀيري ابان بن عثمان جي ڀرسان ويٺو هو. پوءِ جهينه جا ڪيترائي ماڻهو ۽ بني حارث بن الخزرج جا ڪيترائي ماڻهو قانوني فيصلو پڇڻ لاءِ وٽس آيا. جهينه جي هڪ عورت بني حارث جي هڪ شخص ابراهيم بن ڪليب سان معاملو ڪري رهي هئي، پوءِ اها عورت فوت ٿي وئي ۽ ملڪيت ۽ غلام ڇڏي وئي. تنهن ڪري سندس ٻار ۽ مڙس سندس ورثي ۾ مليا، جنهن کان پوءِ سندس ٻار به فوت ٿي ويا. ٻار جي وارث چيو؛ 'غلام جي سرپرستي جا حق - جيڪي ٻار پنهنجي ماءُ کان حاصل ڪيا - اسان کي'. الجينه جي ماڻهن چيو؛ "اهو اهڙو ناهي، حقيقت ۾ اهي اسان جي دوستن جا غلام آهن، تنهنڪري جڏهن انهن جو ٻار مري ويندو آهي، ته امانت اسان جي ٿي ويندي آهي، ۽ اسين ان جا وارث آهيون." تنهن ڪري [ابان بن عثمان] فيصلو ڪيو ته انهن غلامن جي سرپرستي جا حق الجينه جي ماڻهن جا آهن.
حديث
Imam Malik : 1282
و حَدَّثَنِي مَالِك أَنَّهُ سَأَلَ ابْنَ شِهَابٍعَنْ السَّائِبَةِ قَالَ يُوَالِي مَنْ شَاءَ فَإِنْ مَاتَ وَلَمْ يُوَالِي أَحَدًا فَمِيرَاثُهُ لِلْمُسْلِمِينَ وَعَقْلُهُ عَلَيْهِمْ
مالڪ مون کي ٻڌايو ته هن هڪ ڀيري [ابن شعيب کان سائبه بابت پڇيو. ابن شعيب جواب ڏنو: 'جنهن تي چاهي ٿو ان جي سرپرستي آهي، ۽ جيڪڏهن هو بغير ڪنهن سرپرست جي مري وڃي ته ان جو ورثو مسلمانن لاءِ آهي ۽ ان جي ديت انهن تي فرض آهي.'
حديث
Imam Malik : 1283
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ كَانَ يَقُولُالْمُكَاتَبُ عَبْدٌ مَا بَقِيَ عَلَيْهِ مِنْ كِتَابَتِهِ شَيْءٌ
مالڪ مون کي [نافع] کان ٻڌايو ته [عبدالله بن عمر] چيو ته؛ 'المڪاتب غلام رهندو، جيستائين ان جي آزاديءَ جي قرض جو باقي حصو آهي جيڪو ان کي ادا ڪرڻو آهي'.
حديث
Imam Malik : 1284
و حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ حُمَيْدِ بْنِ قَيْسٍ الْمَكِّيِّ أَنَّ مُكَاتَبًا كَانَ لِابْنِ الْمُتَوَكِّلِ هَلَكَ بِمَكَّةَ وَتَرَكَ عَلَيْهِ بَقِيَّةً مِنْ كِتَابَتِهِ وَدُيُونًا لِلنَّاسِ وَتَرَكَ ابْنَتَهُ فَأَشْكَلَ عَلَى عَامِلِ مَكَّةَ الْقَضَاءُ فِيهِ فَكَتَبَ إِلَى عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ مَرْوَانَيَسْأَلُهُ عَنْ ذَلِكَ فَكَتَبَ إِلَيْهِ عَبْدُ الْمَلِكِ أَنْ ابْدَأْ بِدُيُونِ النَّاسِ ثُمَّ اقْضِ مَا بَقِيَ مِنْ كِتَابَتِهِ ثُمَّ اقْسِمْ مَا بَقِيَ مِنْ مَالِهِ بَيْنَ ابْنَتِهِ وَمَوْلَاهُ
مون کي مالڪ ٻڌايو هو ته [حميد بن قيس المڪي] چيو هو ته؛ 'ابن متوڪل جو هڪ مکاتب غلام مڪي ۾ فوت ٿي ويو، هن پنهنجي آزاديءَ لاءِ باقي ڪجهه ادائيگيون، ڪيترن ئي ماڻهن جا قرض ۽ هڪ ڌيءَ ڇڏي وئي. مڪي ۾ سرڪاري عملدارن کي هن معاملي کي حل ڪرڻ ۾ ڏکيائي ٿي رهي هئي. تنهن ڪري هن عبدالمالڪ بن مروان کي خط لکيو ته جيئن هن کان پڇي سگهجي. [عبدالمالڪ بن مروان] پوءِ جواب ڏنو؛ 'پهرين ماڻهن جا قرض ادا ڪريو، پوءِ سندس آزاديءَ کان باقي معاملا طئي ڪريو ۽ ان کان پوءِ باقي ملڪيت پنهنجي ڌيءَ ۽ سندس مالڪ کي ڏيڻ لاءِ ورهايو'.
حديث
Imam Malik : 1285
حَدَّثَنِي مَالِك أَنَّهُ سَمِعَ رَبِيعَةَ بْنَ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَغَيْرَهُ يَذْكُرُونَأَنَّ مُكَاتَبًا كَانَ لِلْفُرَافِصَةِ بْنِ عُمَيْرٍ الْحَنَفِيِّ وَأَنَّهُ عَرَضَ عَلَيْهِ أَنْ يَدْفَعَ إِلَيْهِ جَمِيعَ مَا عَلَيْهِ مِنْ كِتَابَتِهِ فَأَبَى الْفُرَافِصَةُ فَأَتَى الْمُكَاتَبُ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ وَهُوَ أَمِيرُ الْمَدِينَةِ فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ فَدَعَا مَرْوَانُ الْفُرَافِصَةَ فَقَالَ لَهُ ذَلِكَ فَأَبَى فَأَمَرَ مَرْوَانُ بِذَلِكَ الْمَالِ أَنْ يُقْبَضَ مِنْ الْمُكَاتَبِ فَيُوضَعَ فِي بَيْتِ الْمَالِ وَقَالَ لِلْمُكَاتَبِ اذْهَبْ فَقَدْ عَتَقْتَ فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ الْفُرَافِصَةُ قَبَضَ الْمَالَ
مالڪ مون کي ٻڌايو ته هن [ربيعة بن ابو عبدالرحمان] ۽ [ٻين] کي ٻڌو آهي ته فرافشه بن عمير الحنفي جي مکاتب پنهنجي آزاديءَ جي پوري واجب الادا رقم ادا ڪرڻ جي آڇ ڪئي، پر فرافشه انڪار ڪيو. پوءِ مکاتب غلام [مروان بن حڪم]، جيڪو مديني جو گورنر هو، وٽ ويو ته اهو معاملو پهچائي. پوءِ مروان فرافشه کي سڏايو ۽ کيس اهو معاملو ٻڌايو، پر هن اڃا تائين انڪار ڪيو. آخرڪار، مروان حڪم ڏنو ته مکاتب غلام جي ملڪيت سرڪاري خزاني ۾ وجهي وڃي، ۽ غلام کي، مروان چيو: 'وڃ، تون آزاد آهين.' جڏهن فرافشه اهو ڏٺو، ته هن ملڪيت ورتي.
حديث
Imam Malik : 1286
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَدَبَّرَ جَارِيَتَيْنِ لَهُ فَكَانَ يَطَؤُهُمَا وَهُمَا مُدَبَّرَتَانِ
مالڪ مون کي [نافع] کان ٻڌايو ته [عبدالله بن عمر] ٻن ٻانهين کي آزاد ڪرڻ جو واعدو ڪيو هو جيڪڏهن هو مري ويو، ۽ هو انهن سان مباشرت ڪندو رهيو جيتوڻيڪ ٻانهيون مضبَر هيون.
حديث
Imam Malik : 1287
و حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ أَنَّ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ كَانَ يَقُولُإِذَا دَبَّرَ الرَّجُلُ جَارِيَتَهُ فَإِنَّ لَهُ أَنْ يَطَأَهَا وَلَيْسَ لَهُ أَنْ يَبِيعَهَا وَلَا يَهَبَهَا وَوَلَدُهَا بِمَنْزِلَتِهَا
مالڪ مون کي [يحييٰ بن سعيد] کان ٻڌايو ته [سعيد بن مسيب] چيو ته؛ 'جيڪڏهن ڪو مالڪ پنهنجي ٻانهي کي سندس وفات کان پوءِ آزاد ڪرڻ جو واعدو ڪري ٿو، ته پوءِ هو ان سان شادي ڪري سگهي ٿو پر ان کي وڪڻي يا ڪنهن ٻئي کي نه ڏئي سگهي ٿو. ۽ ٻار - غلام - پنهنجي ماءُ جي حيثيت ۾ آهي'.
حديث
Imam Malik : 1288
حَدَّثَنَا مَالِك عَنْ نَافِعٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ أَنَّهُ قَالَجَاءَتْ الْيَهُودُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرُوا لَهُ أَنَّ رَجُلًا مِنْهُمْ وَامْرَأَةً زَنَيَا فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا تَجِدُونَ فِي التَّوْرَاةِ فِي شَأْنِ الرَّجْمِ فَقَالُوا نَفْضَحُهُمْ وَيُجْلَدُونَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ كَذَبْتُمْ إِنَّ فِيهَا الرَّجْمَ فَأَتَوْا بِالتَّوْرَاةِ فَنَشَرُوهَا فَوَضَعَ أَحَدُهُمْ يَدَهُ عَلَى آيَةِ الرَّجْمِ ثُمَّ قَرَأَ مَا قَبْلَهَا وَمَا بَعْدَهَا فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ ارْفَعْ يَدَكَ فَرَفَعَ يَدَهُ فَإِذَا فِيهَا آيَةُ الرَّجْمِ فَقَالُوا صَدَقَ يَا مُحَمَّدُ فِيهَا آيَةُ الرَّجْمِ فَأَمَرَ بِهِمَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرُجِمَافَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فَرَأَيْتُ الرَّجُلَ يَحْنِي عَلَى الْمَرْأَةِ يَقِيهَا الْحِجَارَةَ قَالَ مَالِك يَعْنِي يَحْنِي يُكِبُّ عَلَيْهَا حَتَّى تَقَعَ الْحِجَارَةُ عَلَيْهِ
مالڪ اسان کي [نافع] کان [عبدالله بن عمر] کان روايت ڪئي آهي ته: يهودي رسول الله ﷺ وٽ آيا ۽ انهن کي ٻڌايو ته انهن مان هڪ مرد ۽ هڪ عورت زنا ڪيو آهي. رسول الله ﷺ پڇيو: 'تورات ۾ توهان کي سنگسار ڪرڻ بابت ڇا ملندو آهي؟' انهن جواب ڏنو، 'اسين انهن جي شرمگاهه کي ظاهر ڪنداسين ۽ انهن کي پابند ڪنداسين.' عبدالله بن سلام چيو: 'تون ڪوڙ ڳالهائي رهيو آهين! بيشڪ ان ۾ سنگسار جو قانون آهي.' پوءِ اهي تورات کڻي آيا ۽ ان کي کوليو، پر انهن مان هڪ پنهنجو هٿ رجم جي آيت تي رکيو. هن ان کان اڳ ۽ پوءِ آيت پڙهي. عبدالله بن سلام پوءِ ان کي چيو، 'پنهنجو هٿ مٿي ڪر!' پوءِ يهودي پنهنجو هٿ مٿي ڪيو ۽ ڏٺائين ته ان ۾ رجم جي آيت هئي. انهن چيو: 'اي محمد، هو صحيح آهي. تورات ۾ رجم جي آيت آهي.' تنهن ڪري رسول الله ﷺ انهن کي سنگسار ڪرڻ جو حڪم ڏنو. عبدالله بن عمر چيو ته؛ 'مون ڏٺو ته مرد عورت کي پٿر هڻڻ کان بچائڻ لاءِ ان جي مٿان جهڪي رهيو هو.' مالڪ چيو ته؛ 'مرد پنهنجي جسم سان عورت جي حفاظت ڪئي جيستائين اڇلايل پٿر سندس جسم تي نه لڳو.'
حديث
Imam Malik : 1289
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِأَنَّ رَجُلًا مِنْ أَسْلَمَ جَاءَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ فَقَالَ لَهُ إِنَّ الْأَخِرَ زَنَى فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ هَلْ ذَكَرْتَ هَذَا لِأَحَدٍ غَيْرِي فَقَالَ لَا فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ فَتُبْ إِلَى اللَّهِ وَاسْتَتِرْ بِسِتْرِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ فَلَمْ تُقْرِرْهُ نَفْسُهُ حَتَّى أَتَى عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ فَقَالَ لَهُ مِثْلَ مَا قَالَ لِأَبِي بَكْرٍ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ مِثْلَ مَا قَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ فَلَمْ تُقْرِرْهُ نَفْسُهُ حَتَّى جَاءَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَهُ إِنَّ الْأَخِرَ زَنَى فَقَالَ سَعِيدٌ فَأَعْرَضَ عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ كُلُّ ذَلِكَ يُعْرِضُ عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذَا أَكْثَرَ عَلَيْهِ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أَهْلِهِ فَقَالَ أَيَشْتَكِي أَمْ بِهِ جِنَّةٌ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ إِنَّهُ لَصَحِيحٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبِكْرٌ أَمْ ثَيِّبٌ فَقَالُوا بَلْ ثَيِّبٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرُجِمَ
مالڪ مون کي [يحيى بن سعيد] کان [سعيد بن مسيب] تائين ٻڌايو ته اسلم جو هڪ نوجوان ابو بڪر صديق سان مليو. هو چوي ٿو ته: 'سچ پچ الاخر زنا ڪيو آهي'. ابو بڪر پڇيو؛ 'ڇا توهان مون کان سواءِ ڪنهن ٻئي کي اهو چيو آهي؟' هن جواب ڏنو؛ 'نه'. ابو بڪر ان کي چيو؛ 'الله کان توبه ڪريو ۽ ان کي الله جي حفاظت سان ڍڪيو. الله پنهنجن ٻانهن جي توبه قبول ڪري ٿو'. پر سندس دل مطمئن نه ٿيو جيستائين هو عمر بن خطاب سان نه مليو، پوءِ هن اهو چيو جيڪو هن ابو بڪر کي چيو هو، ۽ هن ابو بڪر وانگر جواب ڏنو. ان ماڻهوءَ جو دل اڃا تائين مطمئن نه ٿيو جيستائين هو رسول الله ﷺ وٽ نه آيو. هن چيو ته، 'الاخر زنا ڪيو!' سعيد ٻيهر چيو؛ 'رسول الله ﷺ ٽي ڀيرا ان کان منهن موڙيو. هر ڀيري جڏهن هو ڪجهه چوندو هو، ته هو ان کان منهن موڙيندو هو، ڪيترائي ڀيرا. پوءِ رسول الله ﷺ پنهنجي گهر وارن ڏانهن پيغام موڪليو ۽ پڇيو ته: 'ڇا هن کي شڪايت ڪرڻ پسند آهي يا هو چريو آهي؟' انهن چيو: 'يا رسول الله ﷺ، الله جو قسم، هو هڪ صحتمند ماڻهو آهي'. رسول الله ﷺ فرمايو: 'ڇا هو اڃا تائين اڪيلو آهي يا شادي شده؟' انهن جواب ڏنو: 'يا رسول الله ﷺ، تون شادي شده آهين.' تنهن ڪري هن کي سنگسار ڪرڻ جو حڪم ڏنو.'
حديث
Imam Malik : 1290
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ أَنَّهُ قَالَ بَلَغَنِيأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لِرَجُلٍ مِنْ أَسْلَمَ يُقَالُ لَهُ هَزَّالٌ يَا هَزَّالُ لَوْ سَتَرْتَهُ بِرِدَائِكَ لَكَانَ خَيْرًا لَكَقَالَ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ فَحَدَّثْتُ بِهَذَا الْحَدِيثِ فِي مَجْلِسٍ فِيهِ يَزِيدُ بْنُ نُعَيْمِ بْنِ هَزَّالٍ الْأَسْلَمِيِّ فَقَالَ يَزِيدُ هَزَّالٌ جَدِّي وَهَذَا الْحَدِيثُ حَقٌّ
مون کي ٻڌايو ويو آهي ته مالڪ [يحيى بن سعيد] کان، سعيد بن مسيب کان، چيو ته: مون کي خبر پهتي آهي ته رسول الله صلي الله عليه وسلم هزال نالي هڪ نوجوان اسلم کي چيو: 'اي هزال، جيڪڏهن تون ان کي پنهنجي چادر سان ڍڪيندين ته اهو تنهنجي لاءِ بهتر هوندو'. يحيى بن سعيد چيو ته: 'مون هي حديث هڪ مجلس ۾ ٻڌائي جتي [يزيد بن نعيم بن بن هزال الاسلمي] موجود هو، پوءِ يزيد چيو ته: 'هزال منهنجو ڏاڏو آهي ۽ هي حديث سچي آهي'.
حديث
Imam Malik : 1291
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ أَنَّهُ أَخْبَرَهُأَنَّ رَجُلًا اعْتَرَفَ عَلَى نَفْسِهِ بِالزِّنَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَشَهِدَ عَلَى نَفْسِهِ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرُجِمَقَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَمِنْ أَجْلِ ذَلِكَ يُؤْخَذُ الرَّجُلُ بِاعْتِرَافِهِ عَلَى نَفْسِهِ
مالڪ مون کي [ابن شهاب] کان روايت ڪئي ته هن کيس ٻڌايو ته هڪ ماڻهو هو جنهن رسول الله صلي الله عليه وسلم جي زماني ۾ زنا ڪرڻ جو اعتراف ڪيو ۽ چار ڀيرا پاڻ قسم کنيو. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم حڪم ڏنو ته ان کي سنگسار ڪيو وڃي. ابن شهاب چيو ته، "تنهنڪري، ڪنهن به ماڻهوءَ کي سندس اقرار جي بنياد تي سزا ڏئي سگهجي ٿي."
حديث
Imam Malik : 1292
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ زَيْدِ بْنِ طَلْحَةَ عَنْ أَبِيهِ زَيْدِ بْنِ طَلْحَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ أَنَّهُ أَخْبَرَهُأَنَّ امْرَأَةً جَاءَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرَتْهُ أَنَّهَا زَنَتْ وَهِيَ حَامِلٌ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اذْهَبِي حَتَّى تَضَعِي فَلَمَّا وَضَعَتْ جَاءَتْهُ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اذْهَبِي حَتَّى تُرْضِعِيهِ فَلَمَّا أَرْضَعَتْهُ جَاءَتْهُ فَقَالَ اذْهَبِي فَاسْتَوْدِعِيهِ قَالَ فَاسْتَوْدَعَتْهُ ثُمَّ جَاءَتْ فَأَمَرَ بِهَا فَرُجِمَتْ
مالڪ مون کي [يعقوب بن زيد بن طلحه] کان سندس پيءُ [زيد بن طلحه] کان [عبدالله بن ابو اولڪه] کان ٻڌايو ته هن کيس ٻڌايو ته؛ هڪ عورت رسول الله ﷺ سان ملي ۽ کيس ٻڌايو ته هن زنا ڪيو آهي ۽ حاملہ آهي. رسول الله ﷺ پوءِ فرمايو: 'جيستائين تون ٻار پيدا ڪرين!' جڏهن هن جنم ڏنو ته هوءَ واپس آئي. پوءِ پاڻ فرمايائون: 'جيستائين تون ان کي کير پيارين'. جڏهن هن کي کير پياريو ته هوءَ ٻيهر ان کي ڏسڻ لاءِ آئي. پاڻ اهو به فرمايو: 'وڃ ۽ ٻار کي ڇڏي ڏي'. پوءِ ان عورت پنهنجي ٻار کي سونپيو، ان کان پوءِ هوءَ رسول الله ﷺ وٽ وئي، پوءِ پاڻ ان کي سنگسار ڪرڻ جو حڪم ڏنو ۽ ان کي سنگسار ڪيو ويو.
حديث
Imam Malik : 1293
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ أَنَّهُمَا أَخْبَرَاهُأَنَّ رَجُلَيْنِ اخْتَصَمَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَحَدُهُمَا يَا رَسُولَ اللَّهِ اقْضِ بَيْنَنَا بِكِتَابِ اللَّهِ وَقَالَ الْآخَرُ وَهُوَ أَفْقَهُهُمَا أَجَلْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَاقْضِ بَيْنَنَا بِكِتَابِ اللَّهِ وَأْذَنْ لِي فِي أَنْ أَتَكَلَّمَ قَالَ تَكَلَّمْ فَقَالَ إِنَّ ابْنِي كَانَ عَسِيفًا عَلَى هَذَا فَزَنَى بِامْرَأَتِهِ فَأَخْبَرَنِي أَنَّ عَلَى ابْنِي الرَّجْمَ فَافْتَدَيْتُ مِنْهُ بِمِائَةِ شَاةٍ وَبِجَارِيَةٍ لِي ثُمَّ إِنِّي سَأَلْتُ أَهْلَ الْعِلْمِ فَأَخْبَرُونِي أَنَّ مَا عَلَى ابْنِي جَلْدُ مِائَةٍ وَتَغْرِيبُ عَامٍ وَأَخْبَرُونِي أَنَّمَا الرَّجْمُ عَلَى امْرَأَتِهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَأَقْضِيَنَّ بَيْنَكُمَا بِكِتَابِ اللَّهِ أَمَّا غَنَمُكَ وَجَارِيَتُكَ فَرَدٌّ عَلَيْكَ وَجَلَدَ ابْنَهُ مِائَةً وَغَرَّبَهُ عَامًا وَأَمَرَ أُنَيْسًا الْأَسْلَمِيَّ أَنْ يَأْتِيَ امْرَأَةَ الْآخَرِ فَإِنْ اعْتَرَفَتْ رَجَمَهَا فَاعْتَرَفَتْ فَرَجَمَهَاقَالَ مَالِك وَالْعَسِيفُ الْأَجِيرُ
مالڪ مون کي [ابن صهيب] کان [عبيدالله بن عبدالله بن عتبه بن مسعود] کان [ابو هريره] ۽ [زيد بن خالد الجهاني] کان روايت ڪئي آهي ته ٻه ماڻهو هئا جن پنهنجي ڪيس جي شڪايت رسول الله ﷺ سان ڪئي. انهن مان هڪ چيو: 'يا رسول الله! اسان جو ڪيس الله جي ڪتاب مطابق فيصلو ڪريو،' جڏهن ته ٻئي - ۽ هو وڌيڪ ڄاڻ رکندڙ هو - چيو: 'ها، يا رسول الله! اسان جو ڪيس الله جي ڪتاب مطابق فيصلو ڪريو، پر مون کي ڳالهائڻ جي اجازت ڏيو.' هن چيو: 'ڳالهايو.' پوءِ ان شخص چيو: 'بيشڪ، منهنجو پٽ هڪ مزدور هو جيڪو هن ماڻهوءَ وٽ ڪم ڪندو هو، پوءِ هن پنهنجي زال سان زنا ڪيو. پوءِ هن مون کي ٻڌايو ته منهنجي پٽ کي سنگسار ڪيو وڃي. تنهن ڪري مون فوري طور تي ان کي سو ٻڪريون ڏئي آزاد ڪيو، ۽ پنهنجي غلام کي آزاد ڪيو.' ان کان پوءِ مون ڪيترن ئي ماهرن کان هن معاملي بابت پڇيو، انهن چيو ته منهنجي پٽ کي سؤ ڀيرا مارڻ گهرجي ۽ هڪ سال لاءِ جلاوطن ڪيو وڃي، جڏهن ته عورت کي سنگسار ڪيو وڃي. رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو؛ 'قسم آهي جنهن جي هٿ ۾ منهنجي جان آهي، مان واقعي توهان جو ڪيس الله جي ڪتاب سان فيصلو ڪندس. توهان جون ٻڪريون ۽ غلام واپس ڪيا ويندا'. پوءِ هن مرد جي ٻار کي سؤ ڀيرا ڪوڙا هنيا ۽ هڪ سال لاءِ جلاوطن ڪيو. پوءِ هن انيس الاسلمي کي حڪم ڏنو ته زال کي وٺي اچي، جيڪڏهن هوءَ قبول ڪري ته ان کي سنگسار ڪيو ويندو. پوءِ عورت ان کي تسليم ڪيو، تنهن ڪري انيس ان کي سنگسار ڪيو. مالڪ چيو؛ ''آصف هڪ مزدور آهي''.
حديث
Imam Malik : 1294
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ سُهَيْلِ بْنِ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ قَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرَأَيْتَ لَوْ أَنِّي وَجَدْتُ مَعَ امْرَأَتِي رَجُلًا أَأُمْهِلُهُ حَتَّى آتِيَ بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَعَمْ
مون کي مالڪ، سهيل بن ابو صالح کان، سندس پيءُ کان، ابو هريره کان، ٻڌايو آهي ته سعد بن عباده رسول الله ﷺ کان پڇيو ته: ”توهان جو ڇا خيال آهي ته جيڪڏهن مان پنهنجي زال کي ڪنهن ٻئي مرد سان ڏسان، ته پوءِ مون کي چار شاهد آڻڻ تائين انتظار ڪرڻ گهرجي؟“ رسول الله ﷺ جواب ڏنو: ”ها“.
حديث
Imam Malik : 1295
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ يَقُولُالرَّجْمُ فِي كِتَابِ اللَّهِ حَقٌّ عَلَى مَنْ زَنَى مِنْ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ إِذَا أُحْصِنَ إِذَا قَامَتْ الْبَيِّنَةُ أَوْ كَانَ الْحَبَلُ أَوْ الْاعْتِرَافُ
مالڪ مون کي [ابن شعيب] کان [عبيدالله بن عبدالله بن عتبه بن مسعود] کان [عبدالله بن عباس] تائين بيان ڪيو ته مون [عمر بن خطاب] کي چوندي ٻڌو ته: 'الله جي ڪتاب ۾ سنگسار ڪرڻ هڪ اهڙو ڪم آهي جيڪو صحيح آهي، يعني انهن مردن يا عورتن لاءِ جيڪي زنا ڪن ٿا؛ جيڪڏهن اهي شادي شده آهن؛ جيڪڏهن ثبوت هجي؛ يا جيڪڏهن عورت حاملہ هجي؛ يا ڪو اعتراف هجي'.
حديث
Imam Malik : 1296
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي وَاقِدٍ اللَّيْثِيِّ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِأَتَاهُ رَجُلٌ وَهُوَ بِالشَّامِ فَذَكَرَ لَهُ أَنَّهُ وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلًا فَبَعَثَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَبَا وَاقِدٍ اللَّيْثِيَّ إِلَى امْرَأَتِهِ يَسْأَلُهَا عَنْ ذَلِكَ فَأَتَاهَا وَعِنْدَهَا نِسْوَةٌ حَوْلَهَا فَذَكَرَ لَهَا الَّذِي قَالَ زَوْجُهَا لِعُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ وَأَخْبَرَهَا أَنَّهَا لَا تُؤْخَذُ بِقَوْلِهِ وَجَعَلَ يُلَقِّنُهَا أَشْبَاهَ ذَلِكَ لِتَنْزِعَ فَأَبَتْ أَنْ تَنْزِعَ وَتَمَّتْ عَلَى الْاعْتِرَافِ فَأَمَرَ بِهَا عُمَرُ فَرُجِمَتْ
مالڪ مون کي يحييٰ بن سعيد کان سليمان بن يسار کان ابو واقد الليثسي کان روايت ڪئي آهي ته هڪ ماڻهو عمر بن خطاب وٽ آيو جڏهن هو شام ۾ هو. ان ماڻهو کيس ٻڌايو ته هن پنهنجي زال کي ڪنهن ٻئي مرد سان مليو آهي. پوءِ عمر بن خطاب ابو واقد الليثسي کي ان شخص جي زال ڏانهن ان بابت پڇڻ لاءِ موڪليو. پوءِ ابو واقد ان عورت سان مليو جڏهن هوءَ ڪجهه عورتن سان هئي. پوءِ ابو واقد اهو سڀ ڪجهه ٻڌايو جيڪو سندس مڙس عمر بن خطاب کي چيو هو، ۽ اهو ته کيس صرف سندس مڙس جي لفظن سان سزا نه ملندي. پوءِ ابو واقد عورت کي پاڻ بچائڻ لاءِ ڪجهه چيو، پر هن انڪار ڪيو. حقيقت ۾، آخرڪار هن پنهنجي عملن جو اعتراف ڪيو. پوءِ عمر کيس سنگسار ڪرڻ جو حڪم ڏنو، ۽ کيس سنگسار ڪيو ويو.
حديث
Imam Malik : 1297
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُ لَمَّا صَدَرَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِمِنْ مِنًى أَنَاخَ بِالْأَبْطَحِ ثُمَّ كَوَّمَ كَوْمَةً بَطْحَاءَ ثُمَّ طَرَحَ عَلَيْهَا رِدَاءَهُ وَاسْتَلْقَى ثُمَّ مَدَّ يَدَيْهِ إِلَى السَّمَاءِ فَقَالَ اللَّهُمَّ كَبِرَتْ سِنِّي وَضَعُفَتْ قُوَّتِي وَانْتَشَرَتْ رَعِيَّتِي فَاقْبِضْنِي إِلَيْكَ غَيْرَ مُضَيِّعٍ وَلَا مُفَرِّطٍ ثُمَّ قَدِمَ الْمَدِينَةَ فَخَطَبَ النَّاسَ فَقَالَ أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ سُنَّتْ لَكُمْ السُّنَنُ وَفُرِضَتْ لَكُمْ الْفَرَائِضُ وَتُرِكْتُمْ عَلَى الْوَاضِحَةِ إِلَّا أَنْ تَضِلُّوا بِالنَّاسِ يَمِينًا وَشِمَالًا وَضَرَبَ بِإِحْدَى يَدَيْهِ عَلَى الْأُخْرَى ثُمَّ قَالَ إِيَّاكُمْ أَنْ تَهْلِكُوا عَنْ آيَةِ الرَّجْمِ أَنْ يَقُولَ قَائِلٌ لَا نَجِدُ حَدَّيْنِ فِي كِتَابِ اللَّهِ فَقَدْ رَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَجَمْنَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْلَا أَنْ يَقُولَ النَّاسُ زَادَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فِي كِتَابِ اللَّهِ تَعَالَى لَكَتَبْتُهَا الشَّيْخُ وَالشَّيْخَةُ فَارْجُمُوهُمَا أَلْبَتَّةَ فَإِنَّا قَدْ قَرَأْنَاهَاقَالَ مَالِك قَالَ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ قَالَ سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ فَمَا انْسَلَخَ ذُو الْحِجَّةِ حَتَّى قُتِلَ عُمَرُ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ يَحْيَى سَمِعْت قَوْله تَعَالَى يَقُولُ قَوْلُهُ الشَّيْخُ وَالشَّيْخَةُ يَعْنِي الثَّيِّبَ وَالثَّيِّبَةَ فَارْجُمُوهُمَا أَلْبَتَّةَ
مالڪ مون کي [يحيى بن سعيد] کان [سعيد بن مسيب] کان ٻڌايو ته هن کيس چوندي ٻڌو ته: 'جڏهن [عمر بن خطاب] منيٰ کان پهتو، تڏهن هن پنهنجي اونٽ کي ابطح تي هلائي ڇڏيو. پوءِ عمر ڪنڪريون گڏ ڪيون ۽ انهن کي ڍير ڪري ڇڏيو. پوءِ هن ليٽي پنهنجي چادر سان ڪنڪريون ڍڪي ڇڏيون، پنهنجا هٿ آسمان ڏانهن ڊگها ڪيا ۽ چيو: 'اي الله، منهنجي عمر وڌي وئي آهي، منهنجي طاقت ڪمزور ٿي وئي آهي، ۽ منهنجي قوم ٽڙي پکڙجڻ شروع ٿي وئي آهي، تنهن ڪري مون کي ضايع ڪرڻ يا وڌاءُ ڪرڻ کان سواءِ پنهنجي حضور ۾ دعوت ڏيو'. پوءِ هو مديني ويو ۽ ماڻهن جي اڳيان وعظ ڪندي چيو، 'اي ماڻهو، بيشڪ موجوده قاعدا توهان تي لاڳو ٿيا آهن ۽ توهان تي فرض ڪيا ويا آهن جيڪي پورا ٿيڻ گهرجن. توهان واضح قاعدن کان مٿي رهجي ويا آهيو، جيستائين توهان ماڻهن کي کاٻي ۽ ساڄي گمراھ نه ڪريو'. -جڏهن ته عمر هڪ هٿ تي تاڙي وڄائي اهو ثابت ڪيو - جڏهن ته چيو ته: 'سنگسار جي آيت کي ڇڏي ڏيڻ سان هلاڪ نه ٿيو، يعني ڪنهن چيو ته؛ اسان کي الله جي ڪتاب ۾ ٻه سزائون نه ملنديون آهن'. رسول الله صلي الله عليه وسلم رجم ڪيو آهي، ۽ اسان به ڪيو آهي. قسم آهي ان ذات جو جنهن جي هٿ ۾ روح آهي، جيڪڏهن ماڻهن اهو نه چيو هجي ها ته عمر بن خطاب الله جي ڪتاب ۾ ڪجهه وڌايو آهي، ته مان اهو قرآن ۾ لکان ها؛ 'ڪو پوڙهو مرد يا عورت - جيڪڏهن اهي زنا ڪن ٿا - ته پوءِ انهن ٻنهي کي هڪ ڀيرو سنگسار ڪريو، 'ڇاڪاڻ ته اسان ان کي پڙهيو آهي'. مالڪ چيو؛ يحيٰ بن سعيد چيو؛ سعيد بن مسيب چيو؛ 'ذوالحجه جو مهينو اڃا گذريو نه هو، عمر بن خطاب کي قتل ڪيو ويو'. يحيٰ چيو؛ 'مون الله جو ڪلام ٻڌو آهي - مرد ۽ عورتون جيڪي شادي شده آهن، پوءِ انهن کي سنگسار ڪريو -'.
حديث
Imam Malik : 1298
حَدَّثَنِي مَالِك أَنَّهُ سَأَلَ ابْنَ شِهَابٍعَنْ الَّذِي يَعْمَلُ عَمَلَ قَوْمِ لُوطٍ فَقَالَ ابْنُ شِهَابٍ عَلَيْهِ الرَّجْمُ أَحْصَنَ أَوْ لَمْ يُحْصِنْ
مالڪ مون کي ٻڌايو ته هن هڪ ڀيري [ابن شهاب] کان هڪ اهڙي شخص بابت پڇيو جيڪو حضرت لوط عليه السلام جي قوم جا ڪم ڪري ٿو، هن جواب ڏنو: 'ان کي سنگسار ڪيو وڃي، چاهي هو شادي شده هجي يا نه'.
حديث
Imam Malik : 1299
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَأَنَّ رَجُلًا اعْتَرَفَ عَلَى نَفْسِهِ بِالزِّنَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَعَا لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِسَوْطٍ فَأُتِيَ بِسَوْطٍ مَكْسُورٍ فَقَالَ فَوْقَ هَذَا فَأُتِيَ بِسَوْطٍ جَدِيدٍ لَمْ تُقْطَعْ ثَمَرَتُهُ فَقَالَ دُونَ هَذَا فَأُتِيَ بِسَوْطٍ قَدْ رُكِبَ بِهِ وَلَانَ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجُلِدَ ثُمَّ قَالَ أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ آنَ لَكُمْ أَنْ تَنْتَهُوا عَنْ حُدُودِ اللَّهِ مَنْ أَصَابَ مِنْ هَذِهِ الْقَاذُورَاتِ شَيْئًا فَلْيَسْتَتِرْ بِسِتْرِ اللَّهِ فَإِنَّهُ مَنْ يُبْدِي لَنَا صَفْحَتَهُ نُقِمْ عَلَيْهِ كِتَابَ اللَّهِ
مالڪ مون کي [زيد بن اسلم] کان بيان ڪيو آهي ته هن چيو ته: 'الله جي رسول صلي الله عليه وسلم جي زماني ۾ هڪ ماڻهو هو جنهن زنا ڪرڻ جو اعتراف ڪيو. الله جي رسول صلي الله عليه وسلم هڪ ڪوٺو گهريو، تنهن ڪري هڪ ٽٽل ڪوٺو ان وٽ آندو ويو. هن چيو: 'هن کان وڏو.' پوءِ هن کي هڪ ڪوٺو ڏنو ويو جيڪو اڃا تائين سٺو هو ۽ نه ڪٽيو ويو هو. هن چيو: 'هن کان هلڪو.' پوءِ هن کي هڪ ڪوٺو ڏنو ويو جيڪو هڪٻئي سان ڳنڍيل هو ۽ ڪافي نرم هو. پوءِ الله جي رسول صلي الله عليه وسلم ان کي پابند ڪرڻ جو حڪم ڏنو، تنهن ڪري اهو ماڻهو پابند ڪيو ويو. ان کان پوءِ هن چيو: 'اي ماڻهو، هاڻي وقت اچي ويو آهي ته توهان الله جي منع ڪيلن جي ڀڃڪڙي ڪرڻ بند ڪريو. جيڪو به هن گندي ڪم ۾ پئجي وڃي ٿو ان کي الله جي حفاظت سان ڍڪيو وڃي. جيڪو به اسان کي پنهنجي عملن جي خبر ڏيندو، اسان ان تي الله جو قانون لاڳو ڪنداسين.'
حديث
Imam Malik : 1300
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ صَفِيَّةَ بِنْتَ أَبِي عُبَيْدٍ أَخْبَرَتْهُ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَأُتِيَ بِرَجُلٍ قَدْ وَقَعَ عَلَى جَارِيَةٍ بِكْرٍ فَأَحْبَلَهَا ثُمَّ اعْتَرَفَ عَلَى نَفْسِهِ بِالزِّنَا وَلَمْ يَكُنْ أَحْصَنَ فَأَمَرَ بِهِ أَبُو بَكْرٍ فَجُلِدَ الْحَدَّ ثُمَّ نُفِيَ إِلَى فَدَكَ
مالڪ مون کي [نافع] کان ٻڌايو ته [شفيه بنت عبيد] کيس ٻڌايو؛ ته هڪ ڀيرو [ابوبڪر الصديق] هڪ مرد سان مليو جنهن هڪ ٻانهي سان جنسي تعلق قائم ڪيو جيڪا اڃا تائين ڪنواري هئي جيستائين هوءَ حاملہ نه ٿي، ان مرد پنهنجي عملن جو اعتراف ڪيو، جيتوڻيڪ هو شادي شده نه هو. پوءِ ابو بڪر کيس پابند ڪرڻ جو حڪم ڏنو ۽ پوءِ فدڪ ڏانهن جلاوطن ڪيو ويو.
