Imam Malik (الامام مالك) - 1594 হাদিছ
হাদিছ
Imam Malik : 1281
و حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَزْمٍ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَبُوهُأَنَّهُ كَانَ جَالِسًا عِنْدَ أَبَانَ بْنِ عُثْمَانَ فَاخْتَصَمَ إِلَيْهِ نَفَرٌ مِنْ جُهَيْنَةَ وَنَفَرٌ مِنْ بَنِي الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ وَكَانَتْ امْرَأَةٌ مِنْ جُهَيْنَةَ عِنْدَ رَجُلٍ مِنْ بَنِي الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ يُقَالُ لَهُ إِبْرَاهِيمُ بْنُ كُلَيْبٍ فَمَاتَتْ الْمَرْأَةُ وَتَرَكَتْ مَالًا وَمَوَالِيَ فَوَرِثَهَا ابْنُهَا وَزَوْجُهَا ثُمَّ مَاتَ ابْنُهَا فَقَالَ وَرَثَتُهُ لَنَا وَلَاءُ الْمَوَالِي قَدْ كَانَ ابْنُهَا أَحْرَزَهُ فَقَالَ الْجُهَنِيُّونَ لَيْسَ كَذَلِكَ إِنَّمَا هُمْ مَوَالِي صَاحِبَتِنَا فَإِذَا مَاتَ وَلَدُهَا فَلَنَا وَلَاؤُهُمْ وَنَحْنُ نَرِثُهُمْ فَقَضَى أَبَانُ بْنُ عُثْمَانَ لِلْجُهَنِيِّينَ بِوَلَاءِ الْمَوَالِي
মালিকে মোক [আব্দুল্লাহ বিন আবু বকৰ বিন হাজম]ৰ পৰা কৈছিল যে [তেওঁৰ পিতৃয়ে] তেওঁক কৈছিল যে তেওঁ এবাৰ আবান বিন উছমানৰ কাষত বহিছিল। তাৰ পিছত জুহাইনাৰ পৰা কেইবাজনো লোক আৰু বানি হৰিথ বিন আল খজৰাজৰ কেইবাজনো লোক তেওঁৰ ওচৰলৈ আহি আইনী সিদ্ধান্ত বিচাৰিলে। জুহাইনাৰ এগৰাকী মহিলাই বানু হৰিথৰ ইব্ৰাহিম বিন কুলাইব নামৰ এজন মানুহৰ লগত লেনদেন কৰিছিল, তাৰ পিছত মহিলাগৰাকীয়ে সম্পত্তি আৰু দাস এৰি মৃত্যুবৰণ কৰিছিল। গতিকে তাইৰ সন্তান আৰু স্বামীয়ে তাইৰ উত্তৰাধিকাৰী হ’ল, তাৰ পিছত তাইৰ সন্তানৰো মৃত্যু হ’ল। শিশুটিৰ উত্তৰাধিকাৰীয়ে ক’লে; 'দাসৰ অভিভাৱকত্বৰ অধিকাৰ - যিটো শিশুৱে মাকৰ পৰা লাভ কৰিছিল - আমাৰ ওপৰত'। আল জুহাইনাৰ মানুহে ক’লে; "তেনেকুৱা নহয়, আচলতে তেওঁলোক আমাৰ বন্ধুৰ দাস, গতিকে যেতিয়া তেওঁলোকৰ সন্তানৰ মৃত্যু হয়, তেতিয়া আস্থাটো আমাৰ হৈ পৰে, আৰু আমিয়েই উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে লাভ কৰোঁ।" গতিকে [আবান বিন উছমানে] সিদ্ধান্ত ল’লে যে এই দাসসকলৰ ৰক্ষকত্বৰ অধিকাৰ আল জুহাইনাৰ লোকসকলৰ’।
হাদিছ
Imam Malik : 1282
و حَدَّثَنِي مَالِك أَنَّهُ سَأَلَ ابْنَ شِهَابٍعَنْ السَّائِبَةِ قَالَ يُوَالِي مَنْ شَاءَ فَإِنْ مَاتَ وَلَمْ يُوَالِي أَحَدًا فَمِيرَاثُهُ لِلْمُسْلِمِينَ وَعَقْلُهُ عَلَيْهِمْ
মালিকে মোক জনাইছিল যে তেওঁ এবাৰ [ইবনে ছিহাব]ক ছাই`বাহৰ বিষয়ে সুধিছিল। ইবনে ছিহাবে উত্তৰ দিলে, ‘তেওঁ যাৰ ইচ্ছা তেওঁৰ ওপৰত ৰক্ষীত্ব আছে আৰু যদি তেওঁ ৰক্ষক নোহোৱাকৈ মৃত্যুবৰণ কৰে তেন্তে তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰ মুছলমানসকলৰ বাবে আৰু তেওঁৰ দিয়াত তেওঁলোকৰ বাধ্যবাধকতা।’
হাদিছ
Imam Malik : 1283
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ كَانَ يَقُولُالْمُكَاتَبُ عَبْدٌ مَا بَقِيَ عَلَيْهِ مِنْ كِتَابَتِهِ شَيْءٌ
মালিকে মোক [নাফি’]ৰ পৰা বর্ণনা কৰিছিল যে [আব্দুল্লাহ বিন উমৰে] কৈছিল; 'আল মুকাটাব দাস হৈয়েই আছে, যেতিয়ালৈকে তেওঁৰ মুক্তিৰ ঋণৰ বাকী আছে যিটো তেওঁ পৰিশোধ কৰিব লাগিব'।
হাদিছ
Imam Malik : 1284
و حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ حُمَيْدِ بْنِ قَيْسٍ الْمَكِّيِّ أَنَّ مُكَاتَبًا كَانَ لِابْنِ الْمُتَوَكِّلِ هَلَكَ بِمَكَّةَ وَتَرَكَ عَلَيْهِ بَقِيَّةً مِنْ كِتَابَتِهِ وَدُيُونًا لِلنَّاسِ وَتَرَكَ ابْنَتَهُ فَأَشْكَلَ عَلَى عَامِلِ مَكَّةَ الْقَضَاءُ فِيهِ فَكَتَبَ إِلَى عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ مَرْوَانَيَسْأَلُهُ عَنْ ذَلِكَ فَكَتَبَ إِلَيْهِ عَبْدُ الْمَلِكِ أَنْ ابْدَأْ بِدُيُونِ النَّاسِ ثُمَّ اقْضِ مَا بَقِيَ مِنْ كِتَابَتِهِ ثُمَّ اقْسِمْ مَا بَقِيَ مِنْ مَالِهِ بَيْنَ ابْنَتِهِ وَمَوْلَاهُ
মোক কোৱা হৈছিল যে [হুমাইদ বিন কাইছ আল মক্কি]ৰ মালিকে কৈছিল, ‘মক্কাত ইবনে মুতাৱাকিলৰ এজন মুকাটাব দাসৰ মৃত্যু হৈছিল, তেওঁ এৰি থৈ গৈছিল তেওঁৰ মুক্তিৰ বাবে বাকী থকা কিছু ধন, কেইবাজনো লোকৰ ঋণ আৰু এগৰাকী কন্যা। মক্কাৰ চৰকাৰী বিষয়াসকলে এই বিষয়টো সমাধান কৰাত অসুবিধা পাইছিল। সেয়ে তেওঁ আব্দুল মালিক বিন মাৰৱানলৈ এখন চিঠি লিখি এই বিষয়ে সুধিলে। [আব্দুল মালিক বিন মাৰৱান] তাৰ পিছত উত্তৰ দিলে; 'প্ৰথমে মানুহৰ ওচৰত থকা ঋণ পৰিশোধ কৰক, তাৰ পিছত মুক্তিৰ পৰা বাকী থকা কথাবোৰ নিষ্পত্তি কৰক আৰু তাৰ পিছত বাকী থকা সম্পত্তিখিনি ভাগ কৰি ছোৱালী আৰু মালিকক দিব'।
হাদিছ
Imam Malik : 1285
حَدَّثَنِي مَالِك أَنَّهُ سَمِعَ رَبِيعَةَ بْنَ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَغَيْرَهُ يَذْكُرُونَأَنَّ مُكَاتَبًا كَانَ لِلْفُرَافِصَةِ بْنِ عُمَيْرٍ الْحَنَفِيِّ وَأَنَّهُ عَرَضَ عَلَيْهِ أَنْ يَدْفَعَ إِلَيْهِ جَمِيعَ مَا عَلَيْهِ مِنْ كِتَابَتِهِ فَأَبَى الْفُرَافِصَةُ فَأَتَى الْمُكَاتَبُ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ وَهُوَ أَمِيرُ الْمَدِينَةِ فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ فَدَعَا مَرْوَانُ الْفُرَافِصَةَ فَقَالَ لَهُ ذَلِكَ فَأَبَى فَأَمَرَ مَرْوَانُ بِذَلِكَ الْمَالِ أَنْ يُقْبَضَ مِنْ الْمُكَاتَبِ فَيُوضَعَ فِي بَيْتِ الْمَالِ وَقَالَ لِلْمُكَاتَبِ اذْهَبْ فَقَدْ عَتَقْتَ فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ الْفُرَافِصَةُ قَبَضَ الْمَالَ
মালিকে মোক ক’লে যে তেওঁ [ৰবিয়া ইবনে আবু আব্দুৰহমান] আৰু [আনসকলে] উল্লেখ কৰা শুনিছিল যে ফুৰাফিছা ইবনে উমাইৰ আল হানাফীৰ মুকাটাবে তেওঁৰ মুক্তিৰ বাবে যিখিনি পাবলগীয়া আছিল সেইখিনি সম্পূৰ্ণকৈ দিবলৈ আগবঢ়াইছিল, কিন্তু ফুৰাফিচাহে নাকচ কৰিছিল। তাৰ পাছত মুকাটাব দাসজনে মদীনাৰ ৰাজ্যপাল [মাৰৱান ইবনে হাকাম]ৰ ওচৰলৈ গ’ল এই বিষয়টো কঢ়িয়াই নিবলৈ। তাৰ পিছত মাৰৱানে ফুৰাফিছাক মাতি আনি বিষয়টো তাইৰ ওচৰলৈ আগবঢ়াই দিলে, কিন্তু তাই তথাপিও নাকচ কৰিলে। শেষত মাৰৱানে মুকাটাব দাসৰ সম্পত্তি ৰাজহুৱা কোষাগাৰত ৰাখিবলৈ আদেশ দিলে আৰু তেওঁক মাৰৱানে ক’লে, ‘যা, তুমি মুক্ত।’ এই কথা দেখি ফুৰাফিছাই সম্পত্তিটো লৈ গ’ল।
হাদিছ
Imam Malik : 1286
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَدَبَّرَ جَارِيَتَيْنِ لَهُ فَكَانَ يَطَؤُهُمَا وَهُمَا مُدَبَّرَتَانِ
মালিকে মোক [নাফী’]ৰ পৰা ক’লে যে [আব্দুল্লাহ বিন উমৰ] তেওঁৰ মৃত্যু হ’লে দুগৰাকী দাসীক মুক্ত কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল, আৰু দাসবোৰ মুদাব্বৰা হ’লেও তেওঁ তেওঁলোকৰ লগত যৌন সম্পৰ্ক ৰাখিছিল।
হাদিছ
Imam Malik : 1287
و حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ أَنَّ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ كَانَ يَقُولُإِذَا دَبَّرَ الرَّجُلُ جَارِيَتَهُ فَإِنَّ لَهُ أَنْ يَطَأَهَا وَلَيْسَ لَهُ أَنْ يَبِيعَهَا وَلَا يَهَبَهَا وَوَلَدُهَا بِمَنْزِلَتِهَا
মালিকে মোক [য়াহ্যা বিন ছাইদ]ৰ পৰা ক’লে যে [চাইদ বিন মুছায়াবে] কৈছিল; 'যদি কোনো মালিকে নিজৰ মহিলা দাসীৰ মৃত্যুৰ পিছত স্বাধীনতাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে, তেন্তে তেওঁ তাইক বিয়া কৰাব পাৰে কিন্তু তাইক বিক্ৰী বা দিব নোৱাৰে - আন কাৰোবাক -।' আৰু শিশু - দাস - মাকৰ দৰেই অৱস্থাত আছে'।
হাদিছ
Imam Malik : 1288
حَدَّثَنَا مَالِك عَنْ نَافِعٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ أَنَّهُ قَالَجَاءَتْ الْيَهُودُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرُوا لَهُ أَنَّ رَجُلًا مِنْهُمْ وَامْرَأَةً زَنَيَا فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا تَجِدُونَ فِي التَّوْرَاةِ فِي شَأْنِ الرَّجْمِ فَقَالُوا نَفْضَحُهُمْ وَيُجْلَدُونَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ كَذَبْتُمْ إِنَّ فِيهَا الرَّجْمَ فَأَتَوْا بِالتَّوْرَاةِ فَنَشَرُوهَا فَوَضَعَ أَحَدُهُمْ يَدَهُ عَلَى آيَةِ الرَّجْمِ ثُمَّ قَرَأَ مَا قَبْلَهَا وَمَا بَعْدَهَا فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ ارْفَعْ يَدَكَ فَرَفَعَ يَدَهُ فَإِذَا فِيهَا آيَةُ الرَّجْمِ فَقَالُوا صَدَقَ يَا مُحَمَّدُ فِيهَا آيَةُ الرَّجْمِ فَأَمَرَ بِهِمَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرُجِمَافَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فَرَأَيْتُ الرَّجُلَ يَحْنِي عَلَى الْمَرْأَةِ يَقِيهَا الْحِجَارَةَ قَالَ مَالِك يَعْنِي يَحْنِي يُكِبُّ عَلَيْهَا حَتَّى تَقَعَ الْحِجَارَةُ عَلَيْهِ
আমাক কোৱা হৈছে যে [আব্দুল্লাহ বিন উমৰ]ৰ পৰা [নাফি’]ৰ পৰা মালিকে কৈছিল; ‘ইহুদীসকলে আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক লগ কৰি তেওঁলোকৰ মাজৰ এজন পুৰুষ আৰু এগৰাকী মহিলাই ব্যভিচাৰ কৰা বুলি উল্লেখ কৰিছিল। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে সুধিলে: ‘আপুনি শিলগুটি নিক্ষেপৰ সন্দৰ্ভত তওৰাতত কি পায়? ' তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, 'আমি তেওঁলোকৰ লাজ উন্মোচন কৰি তেওঁলোকক বান্ধি দিম'। আব্দুল্লা বিন চালামেও কৈছে; 'আপুনি মিছা কথা কৈছে! সঁচাকৈয়ে ইয়াত শিলগুটি নিক্ষেপৰ নিয়ম আছে'। গতিকে তেওঁলোকে তওৰাতৰ কিতাপখন আনি খুলিলে, কিন্তু তেওঁলোকৰ এজনে শিলগুটিৰ আয়াতটোত হাত দিলে। কামুইদান তেওঁ আগৰ আৰু পিছৰ পদবোৰ পঢ়িলে। তেতিয়া আব্দুল্লাহ বিন চালামে মানুহজনক ক’লে, হাত দাঙি লোৱা! ' তেতিয়া ইহুদীজনে হাতখন ওপৰলৈ তুলিলে আৰু দেখা গ'ল যে তাত শিলগুটিৰে আঘাত কৰা পদটো আছে। তেওঁলোকে ক’লে; ‘হে মহম্মদ, তেওঁ ঠিকেই কৈছে। তওৰাতত শিলগুটি নিক্ষেপ কৰাৰ বিষয়ে এটা আয়াত আছে। তাৰ পিছত আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে দুয়োকে শিলগুটি মাৰিবলৈ আদেশ দিলে। আব্দুল্লা বিন উমৰে কয়, “মই দেখিলোঁ যে মানুহজনে মহিলাগৰাকীক শিলৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ মহিলাগৰাকীৰ ওপৰত কুঁজৰাই আছে।” মালিকে ক'লে, "মানুহজনে মহিলাগৰাকীক নিজৰ শৰীৰেৰে ৰক্ষা কৰিছিল যেতিয়ালৈকে শিলে তেওঁৰ ওপৰত নপৰে।"
হাদিছ
Imam Malik : 1289
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِأَنَّ رَجُلًا مِنْ أَسْلَمَ جَاءَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ فَقَالَ لَهُ إِنَّ الْأَخِرَ زَنَى فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ هَلْ ذَكَرْتَ هَذَا لِأَحَدٍ غَيْرِي فَقَالَ لَا فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ فَتُبْ إِلَى اللَّهِ وَاسْتَتِرْ بِسِتْرِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ فَلَمْ تُقْرِرْهُ نَفْسُهُ حَتَّى أَتَى عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ فَقَالَ لَهُ مِثْلَ مَا قَالَ لِأَبِي بَكْرٍ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ مِثْلَ مَا قَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ فَلَمْ تُقْرِرْهُ نَفْسُهُ حَتَّى جَاءَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَهُ إِنَّ الْأَخِرَ زَنَى فَقَالَ سَعِيدٌ فَأَعْرَضَ عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ كُلُّ ذَلِكَ يُعْرِضُ عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذَا أَكْثَرَ عَلَيْهِ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أَهْلِهِ فَقَالَ أَيَشْتَكِي أَمْ بِهِ جِنَّةٌ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ إِنَّهُ لَصَحِيحٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبِكْرٌ أَمْ ثَيِّبٌ فَقَالُوا بَلْ ثَيِّبٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرُجِمَ
মালিকে মোক [চাইদ বিন মুছায়াব]ৰ পৰা [য়াহ্যা বিন ছাইদ]ৰ পৰা কৈছিল যে আছলামৰ এজন যুৱকে আবু বকৰ আছ ছিদ্দিকক লগ পাইছিল। তেওঁ কয়; 'সঁচাকৈয়ে আল আখিৰে ব্যভিচাৰ কৰিছে'। আবু বকৰে সুধিলে; 'মোৰ বাহিৰে আন কাৰোবাক তেনেকৈ কৈছা নেকি?' তেওঁ উত্তৰ দিলে; 'নহয়'। আবু বকৰে তেওঁক ক’লে; 'আল্লাহৰ ওচৰত তওবা কৰক আৰু আল্লাহৰ সুৰক্ষাৰে ইয়াক ঢাকি ৰাখক।' আল্লাহে নিজৰ বান্দাসকলৰ তওবা গ্ৰহণ কৰে'। কিন্তু উমৰ বিন খাত্তাবক লগ পোৱালৈকে তেওঁৰ হৃদয় সন্তুষ্ট নহ’ল, তাৰ পিছত তেওঁ আবু বকৰক কোৱা কথাখিনি ক’লে, আৰু তেওঁ আবু বক্ৰে কোৱাৰ দৰে উত্তৰ দিলে। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰলৈ অহালৈকে মানুহজনৰ হৃদয় এতিয়াও সন্তুষ্ট হোৱা নাছিল। তেওঁ ক’লে, ‘আল আখিৰে ব্যভিচাৰ কৰিলে! ' ছাইদে আকৌ ক'লে; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তিনিবাৰ তেওঁৰ পৰা আঁতৰি গ’ল। প্ৰতিবাৰেই কিবা এটা কোৱাৰ লগে লগে সি তাৰ পৰা আঁতৰি আহিছিল, কেইবাবাৰো। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁৰ পৰিয়াললৈ পঠিয়াই সুধিলে: ‘তেওঁ অভিযোগ কৰি ভাল পায় নে পাগল?’। তেওঁলোকে ক’লে, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আল্লাহৰ কচম তেওঁ এজন সুস্থ ব্যক্তি’। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে, ‘তেওঁ এতিয়াও অবিবাহিত নে বিবাহিত?’ তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে; 'হে আল্লাহৰ ৰাছুল, তুমি বিয়া কৰাইছা'। গতিকে তেওঁক শিলগুটি মাৰিবলৈ আদেশ দিলে'।
হাদিছ
Imam Malik : 1290
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ أَنَّهُ قَالَ بَلَغَنِيأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لِرَجُلٍ مِنْ أَسْلَمَ يُقَالُ لَهُ هَزَّالٌ يَا هَزَّالُ لَوْ سَتَرْتَهُ بِرِدَائِكَ لَكَانَ خَيْرًا لَكَقَالَ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ فَحَدَّثْتُ بِهَذَا الْحَدِيثِ فِي مَجْلِسٍ فِيهِ يَزِيدُ بْنُ نُعَيْمِ بْنِ هَزَّالٍ الْأَسْلَمِيِّ فَقَالَ يَزِيدُ هَزَّالٌ جَدِّي وَهَذَا الْحَدِيثُ حَقٌّ
মোক কোৱা হৈছে যে [চাইদ বিন মুছায়াব]ৰ পৰা [য়াহ্যা বিন ছাইদ]ৰ পৰা মালিকে কৈছিল; মোৰ ওচৰলৈ খবৰ আহিছে যে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে হাজ্জল নামৰ এজন যুৱক আছলামক কৈছিল: ‘হে হাজ্জল, যদি আপুনি ইয়াক আপোনাৰ চাদৰেৰে ঢাকি ৰাখক, তেন্তে আপোনাৰ বাবে ভাল হ’ব’। ইয়াহ্যা বিন ছাইদে ক’লে; ‘মই এই হাদীছটো এটা সভাত কৈছিলো য’ত [ইয়াজিদ বিন নুআইম বিন হাজ্জাল আল আছলামী] উপস্থিত আছিল, তাৰ পিছত ইয়াজিদে ক’লে; 'হাজ্জাল মোৰ দাদা আৰু এই হাদীছ সঁচা''।
হাদিছ
Imam Malik : 1291
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ أَنَّهُ أَخْبَرَهُأَنَّ رَجُلًا اعْتَرَفَ عَلَى نَفْسِهِ بِالزِّنَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَشَهِدَ عَلَى نَفْسِهِ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرُجِمَقَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَمِنْ أَجْلِ ذَلِكَ يُؤْخَذُ الرَّجُلُ بِاعْتِرَافِهِ عَلَى نَفْسِهِ
মালিকে মোক [ইবনে শ্বিহাবৰ] পৰা বর্ণনা কৰিছিল যে তেওঁ তেওঁক জনাইছিল যে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ সময়ত ব্যভিচাৰ কৰা বুলি স্বীকাৰ কৰা এজন ব্যক্তি আছিল, আৰু তেওঁ নিজৰ নামেৰে চাৰিবাৰ শপত খাইছিল। তাৰ পিছত আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁক শিলগুটি মাৰিবলৈ আদেশ দিলে। ইবনে শ্বিহাবে ক’লে, “সেয়েহে এজন মানুহক তেওঁৰ স্বীকাৰোক্তিৰ ভিত্তিত শাস্তি দিয়া হ’ব পাৰে।”
হাদিছ
Imam Malik : 1292
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ زَيْدِ بْنِ طَلْحَةَ عَنْ أَبِيهِ زَيْدِ بْنِ طَلْحَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ أَنَّهُ أَخْبَرَهُأَنَّ امْرَأَةً جَاءَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرَتْهُ أَنَّهَا زَنَتْ وَهِيَ حَامِلٌ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اذْهَبِي حَتَّى تَضَعِي فَلَمَّا وَضَعَتْ جَاءَتْهُ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اذْهَبِي حَتَّى تُرْضِعِيهِ فَلَمَّا أَرْضَعَتْهُ جَاءَتْهُ فَقَالَ اذْهَبِي فَاسْتَوْدِعِيهِ قَالَ فَاسْتَوْدَعَتْهُ ثُمَّ جَاءَتْ فَأَمَرَ بِهَا فَرُجِمَتْ
মালিকে মোক [য়া’কুব বিন জাইদ বিন থালহা]ৰ পৰা তেওঁৰ পিতৃ [জাইদ বিন থালহাহ]ৰ পৰা [আব্দুল্লাহ বিন আবু আৱালকাহ]ৰ পৰা ক’লে যে তেওঁ তেওঁক কৈছিল যে এগৰাকী মহিলা আছে যিয়ে আল্লাহৰ ৰাছুল ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামক লগ পাইছিল আৰু তেওঁক কৈছিল যে তেওঁ ব্যভিচাৰ কৰিছে আৰু গৰ্ভৱতী হৈছে। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তাৰ পিছত ক’লে: ‘যেতিয়ালৈকে তুমি জন্ম নিদিয়ালৈকে যোৱা! ' তাই যেতিয়া সন্তান জন্ম দিলে, তাই তাৰ ওচৰলৈ উভতি আহিল। তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে: ‘যেতিয়ালৈকে আপুনি তেওঁক স্তনপান কৰাব নোৱাৰে’। যেতিয়া তাই স্তনপান কৰাইছিল, তেতিয়া তাই আকৌ আহিছিল তাক চাবলৈ। তেওঁ লগতে ক’লে: ‘যাওক শিশুটিক অৰ্পণ কৰা’। তাৰ পিছত মহিলাগৰাকীয়ে নিজৰ সন্তানক অৰ্পণ কৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰলৈ গ’ল, তাৰ পিছত তেওঁ তেওঁক শিলগুটি মাৰিবলৈ আদেশ দিলে আৰু তেওঁক শিলগুটিৰে আঘাত কৰা হ’ল।
হাদিছ
Imam Malik : 1293
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ أَنَّهُمَا أَخْبَرَاهُأَنَّ رَجُلَيْنِ اخْتَصَمَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَحَدُهُمَا يَا رَسُولَ اللَّهِ اقْضِ بَيْنَنَا بِكِتَابِ اللَّهِ وَقَالَ الْآخَرُ وَهُوَ أَفْقَهُهُمَا أَجَلْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَاقْضِ بَيْنَنَا بِكِتَابِ اللَّهِ وَأْذَنْ لِي فِي أَنْ أَتَكَلَّمَ قَالَ تَكَلَّمْ فَقَالَ إِنَّ ابْنِي كَانَ عَسِيفًا عَلَى هَذَا فَزَنَى بِامْرَأَتِهِ فَأَخْبَرَنِي أَنَّ عَلَى ابْنِي الرَّجْمَ فَافْتَدَيْتُ مِنْهُ بِمِائَةِ شَاةٍ وَبِجَارِيَةٍ لِي ثُمَّ إِنِّي سَأَلْتُ أَهْلَ الْعِلْمِ فَأَخْبَرُونِي أَنَّ مَا عَلَى ابْنِي جَلْدُ مِائَةٍ وَتَغْرِيبُ عَامٍ وَأَخْبَرُونِي أَنَّمَا الرَّجْمُ عَلَى امْرَأَتِهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَأَقْضِيَنَّ بَيْنَكُمَا بِكِتَابِ اللَّهِ أَمَّا غَنَمُكَ وَجَارِيَتُكَ فَرَدٌّ عَلَيْكَ وَجَلَدَ ابْنَهُ مِائَةً وَغَرَّبَهُ عَامًا وَأَمَرَ أُنَيْسًا الْأَسْلَمِيَّ أَنْ يَأْتِيَ امْرَأَةَ الْآخَرِ فَإِنْ اعْتَرَفَتْ رَجَمَهَا فَاعْتَرَفَتْ فَرَجَمَهَاقَالَ مَالِك وَالْعَسِيفُ الْأَجِيرُ
মালিকে মোক [ইবনে শ্বিহাব]ৰ পৰা [উবাইদুল্লাহ বিন আব্দুল্লাহ বিন উতবাহ বিন মাছুদ]ৰ পৰা [আবু হুৰাইৰা]ৰ পৰা আৰু [জাইদ বিন খালিদ আল জুহানী]ৰ পৰা বর্ণনা কৰিছিল, তেওঁলোক দুয়োজনে ৰিপ’ৰ্ট কৰিছিল, যে দুজন ব্যক্তিয়ে তেওঁলোকৰ গোচৰৰ অভিযোগ আল্লাহৰ ৰাছুল ছাল্লা আল্লাহ আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ওচৰত কৰিছিল। তেওঁলোকৰ এজনে ক’লে, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আল্লাহৰ কিতাব অনুসৰি আমাৰ গোচৰৰ সিদ্ধান্ত লোৱা,’ আনহাতে আনজনে - আৰু তেওঁ অধিক জ্ঞানী আছিল- ক’লে: ‘হয়, হে আল্লাহৰ ৰাছুল! আল্লাহৰ কিতাব অনুসৰি আমাৰ গোচৰৰ সিদ্ধান্ত লওক, কিন্তু মোক কথা ক’বলৈ অনুমতি দিয়ক।’ তেওঁ ক’লে: ‘কথা কোৱা।’ তেতিয়া মানুহজনে ক’লে: ‘সঁচাকৈয়ে মোৰ ল’ৰা এজন শ্ৰমিক আছিল যিয়ে এই মানুহজনৰ বাবে কাম কৰিছিল, তাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ পত্নীৰ লগত ব্যভিচাৰ কৰিছিল। তাৰ পিছত মোৰ ল’ৰাটোক শিলগুটি মাৰিব লাগে বুলি মোক জনাই দিলে। গতিকে মই লগে লগে তেওঁক এশটা ছাগলীৰে মুক্তি দি মোৰ দাসক মুক্ত কৰিলোঁ। ইয়াৰ পিছত কেইবাজনো বিশেষজ্ঞক এই বিষয়ে সুধিলোঁ, তেওঁলোকে ক’লে যে মোৰ ল’ৰাটোক এশবাৰ মাৰপিট কৰি এবছৰলৈ নিৰ্বাসিত কৰিব লাগে, আনহাতে মহিলাগৰাকীক শিলগুটিৰে আঘাত কৰিব লাগে’। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে ক’লে, ‘যাৰ হাতত মোৰ আত্মা আছে, তেওঁৰ দ্বাৰাই মই সঁচাকৈয়ে আল্লাহৰ কিতাবেৰে তোমাৰ গোচৰৰ সিদ্ধান্ত ল’ম। তোমাৰ ছাগলী আৰু দাসবোৰ ঘূৰাই দিয়া হ’ব’। তাৰ পিছত তেওঁ মানুহজনৰ শিশুটিক এশবাৰ কোব মাৰি এবছৰৰ বাবে নিৰ্বাসিত কৰিলে। তাৰ পিছত তেওঁ উনাইছ আল আছলামীক পত্নীক আনিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে, যদি তাই স্বীকাৰ কৰে তেন্তে তাইক শিলগুটিৰে আঘাত কৰা হ’ব। তেতিয়া মহিলাগৰাকীয়ে স্বীকাৰ কৰিলে, সেয়েহে উনাইছে তাইক শিলগুটিৰে আঘাত কৰিলে। মালিকে ক’লে; ''আছিফ এজন শ্ৰমিক'।
হাদিছ
Imam Malik : 1294
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ سُهَيْلِ بْنِ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ قَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرَأَيْتَ لَوْ أَنِّي وَجَدْتُ مَعَ امْرَأَتِي رَجُلًا أَأُمْهِلُهُ حَتَّى آتِيَ بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَعَمْ
মালিকে মোক [চুহেইল বিন আবু ছালিহ]ৰ পৰা [তেওঁৰ পিতৃৰ পৰা] [আবু হুৰাইৰা]ৰ পৰা ক’লে যে ছা’দ বিন উবাদাহে আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামক সুধিছিল; 'আপুনি কি ভাবে, যদি মই মোৰ পত্নীক আন এজন পুৰুষৰ লগত পাওঁ, তেন্তে মই চাৰিজন সাক্ষী অনালৈকে অপেক্ষা কৰিব লাগেনে?' ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে উত্তৰ দিলে: ‘হয়’।
হাদিছ
Imam Malik : 1295
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ يَقُولُالرَّجْمُ فِي كِتَابِ اللَّهِ حَقٌّ عَلَى مَنْ زَنَى مِنْ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ إِذَا أُحْصِنَ إِذَا قَامَتْ الْبَيِّنَةُ أَوْ كَانَ الْحَبَلُ أَوْ الْاعْتِرَافُ
মালিকে মোক [ইবনে ছিহাব]ৰ পৰা [উবাইদুল্লাহ বিন আব্দুল্লাহ বিন উতবাহ বিন মাছুদ]ৰ পৰা [আব্দুল্লাহ বিন আব্বাছ]ৰ পৰা বর্ণনা কৰিলে তেওঁ ক’লে, ‘মই [উমৰ বিন খাত্তাবে] কোৱা শুনিলোঁ; 'আল্লাহৰ কিতাবত শিলগুটি দিয়াটো এটা উচিত কাম, অৰ্থাৎ ব্যভিচাৰ কৰা পুৰুষ বা মহিলাৰ বাবে; যদি তেওঁলোকৰ বিয়া হৈছে; যদি প্ৰমাণ আছে; বা যদি মহিলাগৰাকী গৰ্ভৱতী হয়; বা স্বীকাৰোক্তি আছে'।
হাদিছ
Imam Malik : 1296
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي وَاقِدٍ اللَّيْثِيِّ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِأَتَاهُ رَجُلٌ وَهُوَ بِالشَّامِ فَذَكَرَ لَهُ أَنَّهُ وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلًا فَبَعَثَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَبَا وَاقِدٍ اللَّيْثِيَّ إِلَى امْرَأَتِهِ يَسْأَلُهَا عَنْ ذَلِكَ فَأَتَاهَا وَعِنْدَهَا نِسْوَةٌ حَوْلَهَا فَذَكَرَ لَهَا الَّذِي قَالَ زَوْجُهَا لِعُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ وَأَخْبَرَهَا أَنَّهَا لَا تُؤْخَذُ بِقَوْلِهِ وَجَعَلَ يُلَقِّنُهَا أَشْبَاهَ ذَلِكَ لِتَنْزِعَ فَأَبَتْ أَنْ تَنْزِعَ وَتَمَّتْ عَلَى الْاعْتِرَافِ فَأَمَرَ بِهَا عُمَرُ فَرُجِمَتْ
মালিকে মোক ইয়াহিয়া ইবনে ছাইদৰ পৰা আবু ৱাকিদ আল লাইথছিৰ পৰা চুলাইমান ইবনে ইয়াছাৰৰ পৰা বর্ণনা কৰিছিল যে তেওঁ ছিৰিয়াত থকাৰ সময়তে উমৰ ইবনে খাত্তাবৰ ওচৰলৈ এজন মানুহ আহিছিল। মানুহজনে তেওঁক ক’লে যে তেওঁ নিজৰ পত্নীক আন এজন মানুহৰ লগত পাইছে। তাৰ পিছত উমৰ ইবনে খাত্তাবে আবু ৱাকিদ আল লাইথছীক মানুহজনৰ পত্নীৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই এই বিষয়ে সুধিলে। ইয়াৰ পিছত আবু ৱাকিদে মহিলাগৰাকীক লগ পালে মহিলাগৰাকীক কিছু মহিলাৰ লগত থকাৰ সময়তে। তাৰ পিছত আবু ৱাকিদে তেওঁৰ স্বামীয়ে কোৱা সকলো কথা উমৰ ইবনে খাত্তাবক ক’লে, আৰু কেৱল স্বামীৰ কথাৰ দ্বাৰা শাস্তি নাপাব বুলিও ক’লে। তাৰ পিছত আবু ৱাকিদে মহিলাগৰাকীক নিজৰ ৰক্ষাৰ বাবে কিবা এটা ক’লে, কিন্তু মহিলাগৰাকীয়ে নাকচ কৰিলে। আচলতে তাই অৱশেষত নিজৰ এই কাৰ্য্যৰ কথা স্বীকাৰ কৰিলে। তাৰ পিছত উমৰে তাইক শিলগুটি মাৰিবলৈ আদেশ দিলে, আৰু তাইক শিলগুটিৰে আঘাত কৰা হ’ল।
হাদিছ
Imam Malik : 1297
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُ لَمَّا صَدَرَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِمِنْ مِنًى أَنَاخَ بِالْأَبْطَحِ ثُمَّ كَوَّمَ كَوْمَةً بَطْحَاءَ ثُمَّ طَرَحَ عَلَيْهَا رِدَاءَهُ وَاسْتَلْقَى ثُمَّ مَدَّ يَدَيْهِ إِلَى السَّمَاءِ فَقَالَ اللَّهُمَّ كَبِرَتْ سِنِّي وَضَعُفَتْ قُوَّتِي وَانْتَشَرَتْ رَعِيَّتِي فَاقْبِضْنِي إِلَيْكَ غَيْرَ مُضَيِّعٍ وَلَا مُفَرِّطٍ ثُمَّ قَدِمَ الْمَدِينَةَ فَخَطَبَ النَّاسَ فَقَالَ أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ سُنَّتْ لَكُمْ السُّنَنُ وَفُرِضَتْ لَكُمْ الْفَرَائِضُ وَتُرِكْتُمْ عَلَى الْوَاضِحَةِ إِلَّا أَنْ تَضِلُّوا بِالنَّاسِ يَمِينًا وَشِمَالًا وَضَرَبَ بِإِحْدَى يَدَيْهِ عَلَى الْأُخْرَى ثُمَّ قَالَ إِيَّاكُمْ أَنْ تَهْلِكُوا عَنْ آيَةِ الرَّجْمِ أَنْ يَقُولَ قَائِلٌ لَا نَجِدُ حَدَّيْنِ فِي كِتَابِ اللَّهِ فَقَدْ رَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَجَمْنَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْلَا أَنْ يَقُولَ النَّاسُ زَادَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فِي كِتَابِ اللَّهِ تَعَالَى لَكَتَبْتُهَا الشَّيْخُ وَالشَّيْخَةُ فَارْجُمُوهُمَا أَلْبَتَّةَ فَإِنَّا قَدْ قَرَأْنَاهَاقَالَ مَالِك قَالَ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ قَالَ سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ فَمَا انْسَلَخَ ذُو الْحِجَّةِ حَتَّى قُتِلَ عُمَرُ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ يَحْيَى سَمِعْت قَوْله تَعَالَى يَقُولُ قَوْلُهُ الشَّيْخُ وَالشَّيْخَةُ يَعْنِي الثَّيِّبَ وَالثَّيِّبَةَ فَارْجُمُوهُمَا أَلْبَتَّةَ
মালিকে মোক [চাইদ বিন মুছায়াব]ৰ পৰা [য়াহ্যা বিন ছাইদ]ৰ পৰা ক’লে যে তেওঁ কোৱা শুনিছে; ‘যেতিয়া [উমৰ বিন খাত্তাব] মিনাৰ পৰা আহিছিল, তেতিয়া তেওঁ আবতাহত নিজৰ উটটো খেদিছিল। তাৰ পিছত উমৰে শিলগুটিবোৰ সংগ্ৰহ কৰি গোটাই দিলে। তাৰ পিছত তেওঁ শুই থকা অৱস্থাত চোলাটোৰে শিলগুটিবোৰ ঢাকি দিলে, আকাশলৈ হাত মেলি ক’লে; 'হে আল্লাহ, মোৰ বয়স আগবাঢ়িছে, মোৰ শক্তি দুৰ্বল হৈছে, আৰু মোৰ লোকসকলে সিঁচৰতি হ'বলৈ আৰম্ভ কৰিছে, গতিকে মোক অপচয় বা অতিৰঞ্জিত নকৰাকৈ আপোনাৰ সান্নিধ্যলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰা'। তাৰ পিছত তেওঁ মদীনালৈ গৈ ৰাইজৰ আগত প্ৰচাৰ কৰিলে, তেওঁ ক’লে, ‘হে ৰাইজ, সঁচাকৈয়ে আপোনালোকৰ ওপৰত বিদ্যমান নিয়ম প্ৰযোজ্য হৈছে আৰু তোমালোকৰ ওপৰত বাধ্যবাধকতা দিয়া হৈছে যিবোৰ পূৰণ কৰিব লাগিব। আপুনি স্পষ্ট নিয়মৰ ওপৰত এৰি দিয়া হৈছে, যদিহে আপুনি মানুহক বাওঁ আৰু সোঁফালে বিপথে পৰিচালিত নকৰে'। -যেতিয়া উমৰে এহাতেৰে আনখন হাত চাপৰি বজাই এই কথা প্ৰদৰ্শন কৰিলে-- সেই সময়তে ক'লে, 'শলদল কৰাৰ আয়াত ত্যাগ কৰি নষ্ট নহ'বা, অৰ্থাৎ কোনোবাই ক'লে; আল্লাহৰ কিতাপত আমি দুটা শাস্তি নাপাওঁ'। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে শিলগুটি নিক্ষেপ কৰিছে, আৰু আমিও কৰিছো। যাৰ আত্মা তেওঁৰ হাতত আছে, যদি মানুহে কোৱা নাছিল যে উমৰ বিন খাত্তাবে আল্লাহ তাআলাৰ কিতাবত কিবা এটা যোগ কৰিছে, তেন্তে মই সেইটো লিখিলোঁহেঁতেন -কোৰআনত-; 'এজন বুঢ়া বা বুঢ়াই - যদি তেওঁলোকে ব্যভিচাৰ কৰে - তেন্তে দুয়োকে একেলগে শিলগুটি মাৰিব, 'কাৰণ আমি পঢ়িলোঁ'।' মালিকে ক’লে; ইয়াহ্যা বিন ছাইদে ক’লে; ছাইদ বিন মুছায়াবে ক’লে; 'জুলহিজ্জা মাহটো এতিয়াও পাৰ হোৱা নাছিল, উমৰ বিন খাত্তাবক হত্যা কৰা হৈছিল'। য়াহিয়াই ক’লে; 'মই আল্লাহ তা'লাৰ বাণী শুনিলোঁ - যিসকল পুৰুষ-মহিলা বিবাহিত, তাৰ পিছত তেওঁলোকক শিলগুটিৰে আঘাত কৰা - '।
হাদিছ
Imam Malik : 1298
حَدَّثَنِي مَالِك أَنَّهُ سَأَلَ ابْنَ شِهَابٍعَنْ الَّذِي يَعْمَلُ عَمَلَ قَوْمِ لُوطٍ فَقَالَ ابْنُ شِهَابٍ عَلَيْهِ الرَّجْمُ أَحْصَنَ أَوْ لَمْ يُحْصِنْ
মালিকে মোক ক’লে যে তেওঁ এবাৰ [ইবনে শ্বিহাবক] হজৰত লুতৰ মানুহৰ কাম কৰা এজন ব্যক্তিৰ বিষয়ে সুধিছিল, তেওঁ উত্তৰ দিছিল: ‘তেওঁক বিয়া কৰাই হওক বা নহওক শিলগুটিৰে আঘাত কৰা উচিত’।
হাদিছ
Imam Malik : 1299
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَأَنَّ رَجُلًا اعْتَرَفَ عَلَى نَفْسِهِ بِالزِّنَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَعَا لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِسَوْطٍ فَأُتِيَ بِسَوْطٍ مَكْسُورٍ فَقَالَ فَوْقَ هَذَا فَأُتِيَ بِسَوْطٍ جَدِيدٍ لَمْ تُقْطَعْ ثَمَرَتُهُ فَقَالَ دُونَ هَذَا فَأُتِيَ بِسَوْطٍ قَدْ رُكِبَ بِهِ وَلَانَ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجُلِدَ ثُمَّ قَالَ أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ آنَ لَكُمْ أَنْ تَنْتَهُوا عَنْ حُدُودِ اللَّهِ مَنْ أَصَابَ مِنْ هَذِهِ الْقَاذُورَاتِ شَيْئًا فَلْيَسْتَتِرْ بِسِتْرِ اللَّهِ فَإِنَّهُ مَنْ يُبْدِي لَنَا صَفْحَتَهُ نُقِمْ عَلَيْهِ كِتَابَ اللَّهِ
মালিকে মোক [জাইদ বিন আছলাম]ৰ পৰা বর্ণনা কৰিছিল যিজনে কৈছিল, ‘আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ সময়ত এজন মানুহে ব্যভিচাৰ কৰা বুলি স্বীকাৰ কৰিছিল। আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে এটা চাবুক বিচাৰিলে, আৰু এটা ভঙা চাবুক তেওঁৰ ওচৰলৈ অনা হ’ল। তেওঁ ক’লে: ‘ইয়াতকৈ ডাঙৰ এটা।’ তাৰ পাছত তেওঁক এটা চাবুক দিয়া হ’ল যিটো এতিয়াও ভাল আছিল আৰু কাটিব পৰা নাছিল। তেওঁ ক’লে: ‘এইতকৈ লঘু এটা।’ তাৰ পিছত তেওঁক এটা চাবুক দিয়া হ’ল যিটো জোৰেৰে বান্ধি থোৱা আৰু কিছু কোমল আছিল। তাৰ পিছত আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁক বান্ধি ৰখাৰ আদেশ দিলে আৰু মানুহজনক বান্ধি দিয়া হ’ল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ ক’লে, ‘হে মানুহবোৰ, তোমালোকে আল্লাহৰ নিষেধাজ্ঞা উলংঘা কৰা বন্ধ কৰাৰ সময় আহি পৰিছে। যিয়ে এই লেতেৰা কামত পৰিব, তেওঁ আল্লাহৰ সুৰক্ষাৰে ইয়াক আৱৰি ৰাখক। যিয়ে আমাক তেওঁৰ কৰ্মৰ বিষয়ে অৱগত কৰিব, আমি তেওঁৰ ওপৰত আল্লাহৰ বিধান বলবৎ কৰিম।'
হাদিছ
Imam Malik : 1300
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ صَفِيَّةَ بِنْتَ أَبِي عُبَيْدٍ أَخْبَرَتْهُ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَأُتِيَ بِرَجُلٍ قَدْ وَقَعَ عَلَى جَارِيَةٍ بِكْرٍ فَأَحْبَلَهَا ثُمَّ اعْتَرَفَ عَلَى نَفْسِهِ بِالزِّنَا وَلَمْ يَكُنْ أَحْصَنَ فَأَمَرَ بِهِ أَبُو بَكْرٍ فَجُلِدَ الْحَدَّ ثُمَّ نُفِيَ إِلَى فَدَكَ
[নাফী’]ৰ পৰা মালিকে মোক ক’লে যে [ছাফিয়াহ বিন্ত উবাইদে] তেওঁক কৈছিল যে এবাৰ যেতিয়া [আবু বকাৰ আছ ছিদ্দিক] এজন পুৰুষৰ সৈতে মুখামুখি হৈছিল যিয়ে গৰ্ভৱতী হোৱালৈকে কুমাৰী হৈ থকা এগৰাকী মহিলা দাসীৰ সৈতে যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিছিল, তেতিয়া সেই মানুহজনে তেওঁৰ এই কাৰ্য্য স্বীকাৰ কৰিছিল, যদিও তেওঁ বিয়া হোৱা নাছিল। ইয়াৰ পিছত আবু বকৰে তেওঁক বান্ধি ৰখাৰ নিৰ্দেশ দিয়ে আৰু তাৰ পিছত ফাদাকলৈ নিৰ্বাসিত কৰে’।
