Imam Malik (الامام مالك) - 1594 حديث
حديث
Imam Malik : 981
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَمُجَمِّعٍ ابْنَيْ يَزِيدَ بْنِ جَارِيَةَ الْأَنْصَارِيِّ عَنْ خَنْسَاءَ بِنْتِ خِدَامٍ الْأَنْصَارِيَّةِأَنَّ أَبَاهَا زَوَّجَهَا وَهِيَ ثَيِّبٌ فَكَرِهَتْ ذَلِكَ فَأَتَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرَدَّ نِكَاحَهُ
مونکي مالڪ کان روايت ملي آهي ته [عبدالرحمن بن القاسم] پنهنجي پيءُ کان وٺي ته [عبدالرحمن] ۽ [مجمع] ٻئي يزيد بن جاريه الانشاري جا پٽ هئا، خنساء بنت خدم الانشاريه کان، ان وقت هوءَ بيوه هئي، پوءِ سندس پيءُ ان سان شادي ڪئي پر هوءَ شادي قبول ڪرڻ نٿي چاهي. پوءِ هوءَ رسول الله ﷺ وٽ وئي جيستائين پاڻ ﷺ شادي کي رد ڪري ڇڏيو.
حديث
Imam Malik : 982
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ الْمَكِّيِّ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِأُتِيَ بِنِكَاحٍ لَمْ يَشْهَدْ عَلَيْهِ إِلَّا رَجُلٌ وَامْرَأَةٌ فَقَالَ هَذَا نِكَاحُ السِّرِّ وَلَا أُجِيزُهُ وَلَوْ كُنْتُ تَقَدَّمْتُ فِيهِ لَرَجَمْتُ
مون کي مالڪ کان ٻڌايو هو ته [ابو الزبير المڪي] چيو ته؛ 'هڪ ڀيرو عمر بن الخطاب کي هڪ شادي پيش ڪئي وئي جنهن ۾ صرف هڪ مرد ۽ هڪ عورت جي شاهدي هئي، [عمر] چيو؛ 'هي هڪ سري شادي آهي، مان ان جي اجازت نٿو ڏيان. جيڪڏهن مون کي اهو مليو ته مان ضرور ان کي سنگسار ڪندس'.
حديث
Imam Malik : 983
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ وَعَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍأَنَّ طُلَيْحَةَ الْأَسَدِيَّةَ كَانَتْ تَحْتَ رُشَيْدٍ الثَّقَفِيِّ فَطَلَّقَهَا فَنَكَحَتْ فِي عِدَّتِهَا فَضَرَبَهَا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَضَرَبَ زَوْجَهَا بِالْمِخْفَقَةِ ضَرَبَاتٍ وَفَرَّقَ بَيْنَهُمَا ثُمَّ قَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَيُّمَا امْرَأَةٍ نَكَحَتْ فِي عِدَّتِهَا فَإِنْ كَانَ زَوْجُهَا الَّذِي تَزَوَّجَهَا لَمْ يَدْخُلْ بِهَا فُرِّقَ بَيْنَهُمَا ثُمَّ اعْتَدَّتْ بَقِيَّةَ عِدَّتِهَا مِنْ زَوْجِهَا الْأَوَّلِ ثُمَّ كَانَ الْآخَرُ خَاطِبًا مِنْ الْخُطَّابِ وَإِنْ كَانَ دَخَلَ بِهَا فُرِّقَ بَيْنَهُمَا ثُمَّ اعْتَدَّتْ بَقِيَّةَ عِدَّتِهَا مِنْ الْأَوَّلِ ثُمَّ اعْتَدَّتْ مِنْ الْآخَرِ ثُمَّ لَا يَجْتَمِعَانِ أَبَدًاقَالَ مَالِك وَقَالَ سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ وَلَهَا مَهْرُهَا بِمَا اسْتَحَلَّ مِنْهَا
مون کي مالڪ کان [ابن شهاب] کان [سعيد بن المسيب] کان [سليمان بن يسار] تائين ٻڌايو ويو آهي ته؛ 'ثُليحة الاسدية رضيد عتصقفي جي زال هئي، پر بعد ۾ هن ان کي طلاق ڏئي ڇڏي. ثُليحة پوءِ سندس عدت جي عرصي ۾ شادي ڪئي.' [عمر بن الخطاب] پوءِ ان کي ماريو، ۽ سندس مڙس سان به، هن ثُليحة کي ڪيترائي ڀيرا چابڪ هنيا. پوءِ عمر ثُليحة کي سندس ٻئي مڙس کان الڳ ڪري ڇڏيو. ان کان پوءِ هن چيو ته؛ 'ڪا به عورت جيڪا پنهنجي عدت جي عرصي ۾ شادي ڪري ٿي، جيڪڏهن ان سان شادي ڪندڙ مڙس ان سان جنسي تعلق نه ڪيو آهي ته پوءِ ٻنهي کي الڳ ٿيڻ گهرجي، پوءِ ان کي پنهنجي پهرين مڙس کان باقي عدت جاري رکڻ گهرجي. ۽ ٻيو مڙس صرف هڪ وڪيل هو. پر جيڪڏهن هو - ٻيو مڙس - ان سان جنسي تعلق رکي چڪو آهي، ته پوءِ اهي ٻئي الڳ ٿي ويندا آهن، پوءِ زال پنهنجي پهرين مڙس کان پنهنجي عدت جي باقي مدت پوري ڪري ٿي ۽ پوءِ پنهنجي ٻئي مڙس کان عدت ۾ اضافو ڪري ٿي، ۽ انهن ٻنهي کي هميشه لاءِ ٻيهر گڏ رهڻ جي اجازت ناهي. مالڪ چيو؛ 'سعيد بن المسيب چيو؛ 'عورت کي حق آهي ته هو پنهنجي ٻئي مڙس کان - مهر حاصل ڪري - ڇاڪاڻ ته هن ان سان جنسي تعلق رکيو آهي'.
حديث
Imam Malik : 984
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ أَنَّهُ كَانَ يَقُولُلَا تُنْكَحُ الْأَمَةُ عَلَى الْحُرَّةِ إِلَّا أَنْ تَشَاءَ الْحُرَّةُ فَإِنْ طَاعَتْ الْحُرَّةُ فَلَهَا الثُّلُثَانِ مِنْ الْقَسْمِ
مون کي مالڪ کان، يحييٰ بن سعيد کان، سعيد بن المسيب کان، ٻڌايو هو ته: 'غلام آزاد عورت سان نڪاح نٿا ڪري سگهن، جيستائين آزاد عورت راضي نه ٿئي. جيڪڏهن آزاد عورت راضي ٿي وڃي ته پوءِ ان کي ورڇ ۾ ٻه ٽيون حصو ملندو.'
حديث
Imam Malik : 985
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍأَنَّهُ كَانَ يَقُولُ فِي الرَّجُلِ يُطَلِّقُ الْأَمَةَ ثَلَاثًا ثُمَّ يَشْتَرِيهَا إِنَّهَا لَا تَحِلُّ لَهُ حَتَّى تَنْكِحَ زَوْجًا غَيْرَهُ
يحييٰ مون سان مالڪ کان، ابن شهاب کان، ابو عبدالرحمان کان، زيد بن ثابت کان روايت ڪئي آهي ته هن هڪ شخص بابت چيو جنهن پنهنجي ٻانهي کي ٽي طلاقون ڏئي طلاق ڏني ۽ پوءِ ان کي واپس خريد ڪيو ته اها ٻانهي ان لاءِ حلال ناهي جيستائين اها ٻئي مرد سان شادي نه ڪري.
حديث
Imam Malik : 986
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك أَنَّهُ سَأَلَ ابْنَ شِهَابٍعَنْ رَجُلٍ كَانَتْ تَحْتَهُ أَمَةٌ مَمْلُوكَةٌ فَاشْتَرَاهَا وَقَدْ كَانَ طَلَّقَهَا وَاحِدَةً فَقَالَ تَحِلُّ لَهُ بِمِلْكِ يَمِينِهِ مَا لَمْ يَبُتَّ طَلَاقَهَا فَإِنْ بَتَّ طَلَاقَهَا فَلَا تَحِلُّ لَهُ بِمِلْكِ يَمِينِهِ حَتَّى تَنْكِحَ زَوْجًا غَيْرَهُ
مالڪ مون کي ٻڌايو ته هن هڪ ڀيري [ابن شهاب] کان هڪ اهڙي شخص بابت پڇيو جنهن جي هڪ ٻانهي هئي، پوءِ هن ان کي طلاق ڏيڻ کان پوءِ خريد ڪيو. ابن شهاب جواب ڏنو، 'غلام اڃا تائين غلام جي ملڪيت جي حيثيت جي ڪري هن لاءِ حلال آهن، جيستائين هو طلاق بائن نه ڏئي. پر جيڪڏهن هن طلاق بائن ڏني آهي، ته پوءِ اهو ان لاءِ حلال ناهي جيتوڻيڪ سندس حيثيت سندس غلام هجي، اهو آهي جيستائين غلام ٻئي مرد سان شادي نه ڪري.'
حديث
Imam Malik : 987
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِسُئِلَ عَنْ الْمَرْأَةِ وَابْنَتِهَا مِنْ مِلْكِ الْيَمِينِ تُوطَأُ إِحْدَاهُمَا بَعْدَ الْأُخْرَى فَقَالَ عُمَرُ مَا أُحِبُّ أَنْ أَخْبُرَهُمَا جَمِيعًا وَنَهَى عَنْ ذَلِكَ
يحييٰ مون کي مالڪ کان، ابن شهاب کان، عبيدالله بن عبدالله بن عتبه بن مسعود کان، سندس پيءُ کان روايت ڪئي ته عمر بن خطاب کان هڪ ٻانهي ۽ ان جي ڌيءَ بابت پڇيو ويو، جن مان هڪ ٻانهي ٻئي سان مباشرت ڪئي هئي، عمر چيو: 'مون کي ٻنهي سان مباشرت ڪرڻ ناپسند آهي.' عمر بن الخطاب ان عمل کان منع ڪئي.
حديث
Imam Malik : 988
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ قَبِيصَةَ بْنِ ذُؤَيْبٍ أَنَّ رَجُلًا سَأَلَ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَعَنْ الْأُخْتَيْنِ مِنْ مِلْكِ الْيَمِينِ هَلْ يُجْمَعُ بَيْنَهُمَا فَقَالَ عُثْمَانُ أَحَلَّتْهُمَا آيَةٌ وَحَرَّمَتْهُمَا آيَةٌ فَأَمَّا أَنَا فَلَا أُحِبُّ أَنْ أَصْنَعَ ذَلِكَقَالَ فَخَرَجَ مِنْ عِنْدِهِ فَلَقِيَ رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَأَلَهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ لَوْ كَانَ لِي مِنْ الْأَمْرِ شَيْءٌ ثُمَّ وَجَدْتُ أَحَدًا فَعَلَ ذَلِكَ لَجَعَلْتُهُ نَكَالًا قَالَ ابْنُ شِهَابٍ أُرَاهُ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ
مون کي مالڪ کان، ابن شعيب کان، قبيشه بن ذوعيب کان، روايت آهي ته هڪ شخص [عثمان بن عفان کان] ٻن ڀينرن بابت پڇيو جيڪي هڪ مرد جي ملڪيت هيون، ته ڇا انهن سان جماع ڪرڻ جائز آهي. عثمان جواب ڏنو: 'قرآن جي آيت انهن ٻنهي کي اجازت ڏني آهي، پر هڪ ٻي آيت پڻ آهي جيڪا انهن کي منع ڪري ٿي - انهن سان جماع ڪرڻ -. پر مان پاڻ اهو ڪرڻ پسند نٿو ڪريان - انهن ٻنهي سان جماع ڪرڻ.' قبيشه چيو: 'پوءِ اهو ماڻهو عثمان جي گهر مان نڪري ويو ۽ رسول الله ﷺ جي هڪ صحابي سان مليو، پوءِ ان کان ان بابت پڇيو. صحابي پوءِ جواب ڏنو، 'جيڪڏهن مون کي ان معاملي ۾ اختيار هجي ها، ۽ مون کي اهو شخص ملي وڃي ها جنهن اهو ڪيو هو، ته مان ضرور ان کي سزا ڏيان ها.' ابن شعيب چيو: 'مون کي لڳي ٿو ته اهو صحابي علي بن ابو طالب هو.'
حديث
Imam Malik : 989
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْمُجَبَّرِ أَنَّهُ قَالَ وَهَبَ سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِلِابْنِهِ جَارِيَةً فَقَالَ لَا تَقْرَبْهَا فَإِنِّي قَدْ أَرَدْتُهَا فَلَمْ أَنْشَطْ إِلَيْهَا
مونکي مالڪ کان روايت آهي ته [عبدالرحمن بن المجبر] چيو ته: '[سالم بن عبدالله] هڪ ڀيري پنهنجي پٽ کي ٻانهي جي صورت ۾ تحفو ڏنو ۽ چيو ته 'تون هن جي ويجهو نه وڃ، مان هن سان صحبت ڪرڻ چاهيان ٿو، پر مون کي اڃا تائين هن جي خواهش نه ٿي آهي'.
حديث
Imam Malik : 990
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ أَنَّ أَبَا نَهْشَلِ بْنَ الْأَسْوَدِ قَالَ لِلْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍإِنِّي رَأَيْتُ جَارِيَةً لِي مُنْكَشِفًا عَنْهَا وَهِيَ فِي الْقَمَرِ فَجَلَسْتُ مِنْهَا مَجْلِسَ الرَّجُلِ مِنْ امْرَأَتِهِ فَقَالَتْ إِنِّي حَائِضٌ فَقُمْتُ فَلَمْ أَقْرَبْهَا بَعْدُ أَفَأَهَبُهَا لِابْنِي يَطَؤُهَا فَنَهَاهُ الْقَاسِمُ عَنْ ذَلِكَ
مالڪ کان [يحييٰ بن سعيد] کان روايت آهي ته ابو نحسيل بن الاسود [القاسم بن محمد] کي چيو، 'مون پنهنجي ٻانهي جا ڪپڙا کليل ڏٺا، تنهنڪري مان ان تي ائين ويٺيس جيئن ڪو مڙس پنهنجي زال تي ويهندو آهي - جماع جي حالت -. پوءِ هن چيو: 'مون کي حيض اچي رهيو آهي!' پوءِ مان اٿي بيٺس ۽ ان کان پوءِ هن جي ويجهو نه ويس، ڇا مون لاءِ جائز آهي ته مان ان کي پنهنجي پٽ کي ڏيان ته جيئن ان سان جماع ڪريان؟' پر القاسم ان کي منع ڪيو.
حديث
Imam Malik : 991
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ أَبِي عَبْلَةَ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ مَرْوَانَأَنَّهُ وَهَبَ لِصَاحِبٍ لَهُ جَارِيَةً ثُمَّ سَأَلَهُ عَنْهَا فَقَالَ قَدْ هَمَمْتُ أَنْ أَهَبَهَا لِابْنِي فَيَفْعَلُ بِهَا كَذَا وَكَذَا فَقَالَ عَبْدُ الْمَلِكِ لَمَرْوَانُ كَانَ أَوْرَعَ مِنْكَ وَهَبَ لِابْنِهِ جَارِيَةً ثُمَّ قَالَ لَا تَقْرَبْهَا فَإِنِّي قَدْ رَأَيْتُ سَاقَهَا مُنْكَشِفَةً
مونکي مالڪ کان، ابراهيم بن ابو ابله کان، عبدالملڪ بن مروان کان، ٻڌايو ويو آهي ته هن هڪ ڀيري پنهنجي دوست کي هڪ ٻانهي تحفي ۾ ڏني هئي. پوءِ هن ٻانهي بابت پڇيو، تڏهن سندس دوست چيو ته؛ 'مون کي خواهش آهي ته اهو ٻانهو پنهنجي پٽ کي ڏيان ته جيئن هو هي ۽ اهو ڪري سگهي.' عبدالملڪ چيو؛ 'سچ پچ [مروان] تو کان وڌيڪ وار آهي' - پاڻ کي بچائيندو آهي،' هڪ ڀيري هن پنهنجي پٽ کي هڪ ٻانهي ڏني، ۽ چيو ته؛ 'تون ٻانهي جي ويجهو نه وڃ، ڇاڪاڻ ته مون سندس ڳئون کي ظاهر ٿيل ڏٺو آهي'.
حديث
Imam Malik : 992
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ أَنَّهُ قَالَ{ الْمُحْصَنَاتُ مِنْ النِّسَاءِ }هُنَّ أُولَاتُ الْأَزْوَاجِ وَيَرْجِعُ ذَلِكَ إِلَى أَنَّ اللَّهَ حَرَّمَ الزِّنَا
مون کي يحييٰ، مالڪ، ابن شهاب، سعيد بن مسيب کان ٻڌايو هو ته: ”عزت برقرار رکڻ واريون عورتون“ مان مراد اهي عورتون آهن جن جا مڙس آهن. اهو ان ڪري آهي جو الله زنا جي قانون کي حرام قرار ڏئي ٿو.
حديث
Imam Malik : 993
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ وَبَلَغَهُ عَنْ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ أَنَّهُمَا كَانَا يَقُولَانِإِذَا نَكَحَ الْحُرُّ الْأَمَةَ فَمَسَّهَا فَقَدْ أَحْصَنَتْهُقَالَ مَالِك وَكُلُّ مَنْ أَدْرَكْتُ كَانَ يَقُولُ ذَلِكَ تُحْصِنُ الْأَمَةُ الْحُرَّ إِذَا نَكَحَهَا فَمَسَّهَا فَقَدْ أَحْصَنَتْهُ
مون کي مالڪ کان، [ابن شهاب] کان، اها ڳالهه ملي آهي ته ان تائين پهتي آهي، [القاسم بن محمد] ٻنهي چيو ته: 'جيڪڏهن ڪو آزاد مرد ڪنهن ٻانهي سان شادي ڪري ۽ ان سان جماع ڪري، ته پوءِ غلام ان جي عزت جي حفاظت ڪئي آهي.' مالڪ چيو: 'تقريباً سڀني ماڻهن جن سان مون ملاقات ڪئي، انهن چيو ته، 'ٻانهي عورت آزاد مرد جي عزت جي حفاظت ڪندي آهي؛ يعني، جيڪڏهن هو شادي ڪري ۽ ان سان جماع ڪري، ته ان جو مطلب آهي ته ٻانهي پنهنجي عزت جي حفاظت ڪئي آهي.'
حديث
Imam Malik : 994
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ وَالْحَسَنِ ابْنَيْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَنْ أَبِيهِمَا عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْ مُتْعَةِ النِّسَاءِ يَوْمَ خَيْبَرَ وَعَنْ أَكْلِ لُحُومِ الْحُمُرِ الْإِنْسِيَّةِ
مون کي ٻڌايو ويو آهي ته يحييٰ، مالڪ، ابن شهاب، عبدالله ۽ حسن، جيڪي ٻئي محمد بن علي بن ابو طالب جا پٽ هئا، سندس پيءُ، علي بن ابو طالب کان، چيو ته: خيبر جي جنگ ۾ رسول الله ﷺ متعه نڪاح کي پالتو گڏهن جو گوشت کائڻ کان منع ڪيو هو.
حديث
Imam Malik : 995
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِأَنَّ خَوْلَةَ بِنْتَ حَكِيمٍ دَخَلَتْ عَلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَقَالَتْ إِنَّ رَبِيعَةَ بْنَ أُمَيَّةَ اسْتَمْتَعَ بِامْرَأَةٍ فَحَمَلَتْ مِنْهُ فَخَرَجَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَزِعًا يَجُرُّ رِدَاءَهُ فَقَالَ هَذِهِ الْمُتْعَةُ وَلَوْ كُنْتُ تَقَدَّمْتُ فِيهَا لَرَجَمْتُ
مون کي مالڪ کان، [ابن شهاب] کان، [عروه بن زبير] کان، ٻڌايو ويو آهي ته خوله بنت حڪيم عمر بن خطاب سان ملي ۽ چيو ته: 'ربيعة بن اميه جو هڪ عورت سان متعه نڪاح هو، پوءِ عورت حاملہ ٿي وئي!' [عمر بن خطاب] پوءِ پنهنجي چادر کڻي ٻاهر نڪتو، پوءِ چيائين ته: 'هي متعه نڪاح آهي، جيڪڏهن مون کي ملي ويو ته مان ان کي سنگسار ڪندس'.
حديث
Imam Malik : 996
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك أَنَّهُ سَمِعَ رَبِيعَةَ بْنَ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ يَقُولُيَنْكِحُ الْعَبْدُ أَرْبَعَ نِسْوَةٍقَالَ مَالِك وَهَذَا أَحْسَنُ مَا سَمِعْتُ فِي ذَلِكَ
مون کي ٻڌايو ويو آهي ته مالڪ مان يزيد [ربيعة بن ابو عبدالرحمان] کي ٻڌو هو ته هو چوندو هو؛ 'هڪ غلام چار عورتون سان شادي ڪري سگهي ٿو'. مالڪ چيو؛ 'هي راءِ بهترين آهي جيڪا مون هن معاملي تي ٻڌي آهي'.
حديث
Imam Malik : 997
حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ أَنَّهُ بَلَغَهُأَنَّ نِسَاءً كُنَّ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُسْلِمْنَ بِأَرْضِهِنَّ وَهُنَّ غَيْرُ مُهَاجِرَاتٍ وَأَزْوَاجُهُنَّ حِينَ أَسْلَمْنَ كُفَّارٌ مِنْهُنَّ بِنْتُ الْوَلِيدِ بْنِ الْمُغِيرَةِ وَكَانَتْ تَحْتَ صَفْوَانَ بْنِ أُمَيَّةَ فَأَسْلَمَتْ يَوْمَ الْفَتْحِ وَهَرَبَ زَوْجُهَا صَفْوَانُ بْنُ أُمَيَّةَ مِنْ الْإِسْلَامِ فَبَعَثَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ابْنَ عَمِّهِ وَهْبَ بْنَ عُمَيْرٍ بِرِدَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَانًا لِصَفْوَانَ بْنِ أُمَيَّةَ وَدَعَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى الْإِسْلَامِ وَأَنْ يَقْدَمَ عَلَيْهِ فَإِنْ رَضِيَ أَمْرًا قَبِلَهُ وَإِلَّا سَيَّرَهُ شَهْرَيْنِ فَلَمَّا قَدِمَ صَفْوَانُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِرِدَائِهِ نَادَاهُ عَلَى رُءُوسِ النَّاسِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنَّ هَذَا وَهْبَ بْنَ عُمَيْرٍ جَاءَنِي بِرِدَائِكَ وَزَعَمَ أَنَّكَ دَعَوْتَنِي إِلَى الْقُدُومِ عَلَيْكَ فَإِنْ رَضِيتُ أَمْرًا قَبِلْتُهُ وَإِلَّا سَيَّرْتَنِي شَهْرَيْنِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ انْزِلْ أَبَا وَهْبٍ فَقَالَ لَا وَاللَّهِ لَا أَنْزِلُ حَتَّى تُبَيِّنَ لِي فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَلْ لَكَ تَسِيرُ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قِبَلَ هَوَازِنَ بِحُنَيْنٍ فَأَرْسَلَ إِلَى صَفْوَانَ بْنِ أُمَيَّةَ يَسْتَعِيرُهُ أَدَاةً وَسِلَاحًا عِنْدَهُ فَقَالَ صَفْوَانُ أَطَوْعًا أَمْ كَرْهًا فَقَالَ بَلْ طَوْعًا فَأَعَارَهُ الْأَدَاةَ وَالسِّلَاحَ الَّذِي عِنْدَهُ ثُمَّ خَرَجَ صَفْوَانُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ كَافِرٌ فَشَهِدَ حُنَيْنًا وَالطَّائِفَ وَهُوَ كَافِرٌ وَامْرَأَتُهُ مُسْلِمَةٌ وَلَمْ يُفَرِّقْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ امْرَأَتِهِ حَتَّى أَسْلَمَ صَفْوَانُ وَاسْتَقَرَّتْ عِنْدَهُ امْرَأَتُهُ بِذَلِكَ النِّكَاحِو حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ أَنَّهُ قَالَ كَانَ بَيْنَ إِسْلَامِ صَفْوَانَ وَبَيْنَ إِسْلَامِ امْرَأَتِهِ نَحْوٌ مِنْ شَهْرَيْنِ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَلَمْ يَبْلُغْنَا أَنَّ امْرَأَةً هَاجَرَتْ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَزَوْجُهَا كَافِرٌ مُقِيمٌ بِدَارِ الْكُفْرِ إِلَّا فَرَّقَتْ هِجْرَتُهَا بَيْنَهَا وَبَيْنَ زَوْجِهَا إِلَّا أَنْ يَقْدَمَ زَوْجُهَا مُهَاجِرًا قَبْلَ أَنْ تَنْقَضِيَ عِدَّتُهَا
مون کي ٻڌايو هو ته [ابن شهاب] مان مالڪ وٽ پهچي چڪو هو؛ ته رسول الله صلي الله عليه وسلم جي زماني ۾ عورتون پنهنجي وطن ۾ اسلام قبول ڪري چڪيون هيون ۽ اهي هجرت ڪندڙن مان نه هيون. جڏهن انهن اسلام قبول ڪيو، تڏهن به انهن جا مڙس ڪافر هئا. انهن ۾ وليد بن مغيره جي ڌيءَ به شامل آهي. هوءَ شفوان بن اميه جي زال هئي، پوءِ هن فتح مڪي جي وقت ۾ اسلام قبول ڪيو، جڏهن ته سندس مڙس شفوان بن اميه اسلام قبول ڪرڻ نه پئي چاهيو. رسول الله صلي الله عليه وسلم پنهنجي ڀائٽي وهب بن عمير کي شفوان بن اميه جي حفاظتي ضمانت طور رسول الله صلي الله عليه وسلم جي چادر سان گڏ موڪليو. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم ان کي اسلام قبول ڪرڻ جي دعوت ڏني ۽ چاهيو ته هو ساڻس ملاقات ڪري. جيڪڏهن هو ان سان متفق ٿئي ته هو ان کي قبول ڪندو، جيڪڏهن هو متفق نه ٿئي ته هو ان کي ٻن مهينن جو وقت ڏيندو. جڏهن شفوان پنهنجي چادر کڻي رسول الله صلي الله عليه وسلم سان مليو، ته هن رسول الله صلي الله عليه وسلم کي ماڻهن جي سامهون سڏيو. هن چيو ته، 'اي محمد، وهب بن عمير مون کي توهان جي چادر کڻي مليو آهي، هن چيو ته توهان مون کي توهان جي سامهون پيش ٿيڻ جو حڪم ڏنو آهي، جيڪڏهن مان هن تي راضي ٿي ويس ته مان ضرور قبول ڪندس. جيڪڏهن نه، ته توهان ٻن مهينن جي معطلي ڏيندا؟' رسول الله صلي الله عليه وسلم چيو؛ 'اي ابو وهب، گاڏي مان لهي وڃ'. هن جواب ڏنو؛ 'نه، الله جو قسم، مان ان وقت تائين هيٺ نه ويندس جيستائين توهان مون کي ان جي وضاحت نه ڪندا'. رسول الله صلي الله عليه وسلم پوءِ چيو؛ 'تنهنجي معطلي به چار مهينن لاءِ هئي'. پوءِ، رسول الله صلي الله عليه وسلم حنين جي علائقي ۾ هوازن سان منهن ڏيڻ لاءِ ويا. هن شفوان بن اميه ڏانهن هڪ قاصد موڪليو ته سندس جنگي سامان ۽ هٿيار قرض وٺي. شفوان چيو؛ 'مجبوري يا رضامندي جي بنياد تي'. هن جواب ڏنو؛ 'رضامندي'. پوءِ شفوان کيس پنهنجو جنگي سامان ۽ هٿيار عاري ڏنا. پوءِ شفوان به رسول الله صلي الله عليه وسلم سان گڏ هليو ويو، جڏهن ته هو اڃا تائين ڪافر هو. هن حنين ۽ طائف جي جنگين ۾ حصو ورتو. ان وقت هو اڃا تائين ڪافر هو جڏهن ته سندس زال اسلام قبول ڪري چڪي هئي، پر رسول الله صلي الله عليه وسلم کيس ۽ سندس زال کي جدا نه ڪيو جيستائين شفوان اسلام قبول نه ڪيو، ۽ سندس زال اڃا تائين کيس ڊگهي شادي سان تسليم ڪيو. ' مون کي مالڪ کان ٻڌايو هو ته ابن شهاب چيو؛ 'شفوان جي اسلام ۽ سندس زال جي اسلام جي وچ ۾ وقت جو فرق لڳ ڀڳ ٻن مهينن جو هو'. ابن شهاب چيو؛ 'اسان تائين ڪا به خبر نه پهتي آهي؛ ته جيڪڏهن ڪا عورت الله ۽ سندس رسول ڏانهن هجرت ڪري ٿي جڏهن ته ان جو مڙس ڪافر آهي ۽ اڃا تائين دارالڪفر ۾ رهي ٿو، جيستائين سندس هجرت سندس ۽ سندس مڙس جي وچ ۾ جدائي نه هوندي، جيستائين سندس مڙس پنهنجي زال جي عدت جي ختم ٿيڻ کان اڳ هجرت ڪرڻ لاءِ نه اچي.'
حديث
Imam Malik : 998
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍأَنَّ أُمَّ حَكِيمٍ بِنْتَ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ وَكَانَتْ تَحْتَ عِكْرِمَةَ بْنِ أَبِي جَهْلٍ فَأَسْلَمَتْ يَوْمَ الْفَتْحِ وَهَرَبَ زَوْجُهَا عِكْرِمَةُ بْنُ أَبِي جَهْلٍ مِنْ الْإِسْلَامِ حَتَّى قَدِمَ الْيَمَنَ فَارْتَحَلَتْ أُمُّ حَكِيمٍ حَتَّى قَدِمَتْ عَلَيْهِ بِالْيَمَنِ فَدَعَتْهُ إِلَى الْإِسْلَامِ فَأَسْلَمَ وَقَدِمَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَامَ الْفَتْحِ فَلَمَّا رَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَثَبَ إِلَيْهِ فَرِحًا وَمَا عَلَيْهِ رِدَاءٌ حَتَّى بَايَعَهُفَثَبَتَا عَلَى نِكَاحِهِمَا ذَلِكَ
مون کي مالڪ کان [ابن شھب] کان روايت آهي ته؛ 'ام حڪيم بنت الحارث بن هشام عڪرمه بن ابو جهل جي زال هئي، پوءِ هن فتح مڪي جي وقت اسلام قبول ڪيو جڏهن ته سندس مڙس، عڪرمه بن ابو جهل ڀڄي ويو ڇاڪاڻ ته هو اسلام قبول ڪرڻ نه چاهيندو هو، تنهن ڪري هوءَ - عڪرمه - يمن جي شهر ۾ پهتي. پوءِ ام حڪيم ان جي پٺيان يمن وئي، پوءِ هن پنهنجي مڙس کي اسلام قبول ڪرڻ جي دعوت ڏني. آخرڪار عڪرمه به اسلام قبول ڪيو، پوءِ جڏهن مڪي جو شهر کوليو ويو ته هوءَ الله جي رسول سان ملي. جڏهن الله جي رسول ان کي ڏٺو، ته هن خوشيءَ سان ان جو استقبال ڪيو، جڏهن ته عڪرمه ضمانت جي نشاني طور چادر نه آندي - جيستائين هن الله جي رسول سان بيعت نه ڪئي. ان کان پوءِ هن انهن جي شادي ٻيهر قائم ڪئي.'
حديث
Imam Malik : 999
و حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ حُمَيْدٍ الطَّوِيلِ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍأَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ جَاءَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَبِهِ أَثَرُ صُفْرَةٍ فَسَأَلَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرَهُ أَنَّهُ تَزَوَّجَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَمْ سُقْتَ إِلَيْهَا فَقَالَ زِنَةَ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوْلِمْ وَلَوْ بِشَاةٍ
مون کي ٻڌايو ويو آهي ته يحييٰ، مالڪ، [حميد اثويل]، [انس بن مالڪ] کان، چيو ته: 'عبدالرحمان بن عوف رسول الله ﷺ سان مليو، جڏهن ته ان تي زعفران جو هڪ پيلو وارنٽ هو. پوءِ رسول الله ﷺ پڇيو ته ڇو، پوءِ هن کيس ٻڌايو ته هن تازو شادي ڪئي آهي. رسول الله ﷺ پڇيو؛ 'تو ان کي ڪيترو مهر ڏنو؟' 'عبدالرحمان جواب ڏنو؛ 'کجور جيترو سون'. پوءِ رسول الله ﷺ فرمايو؛ 'وليمه ڪر جيتوڻيڪ صرف ٻڪري ذبح ڪري'.
حديث
Imam Malik : 1000
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ أَنَّهُ قَالَ لَقَدْ بَلَغَنِيأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُولِمُ بِالْوَلِيمَةِ مَا فِيهَا خُبْزٌ وَلَا لَحْمٌ
مون کي مالڪ کان يحييٰ بن سعيد کان ٻڌايو هو ته: مون تائين پهتو آهي ته رسول الله ﷺ هڪ ڀيري وليمو ڪيو، جنهن ۾ نه ماني هئي ۽ نه گوشت.
