Imam Malik (الامام مالك) - 1594 حديث
حديث
Imam Malik : 841
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ زِيَادِ بْنِ أَبِي زِيَادٍ مَوْلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَيَّاشِ بْنِ أَبِي رَبِيعَةَ عَنْ طَلْحَةَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ كَرِيزٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَفْضَلُ الدُّعَاءِ دُعَاءُ يَوْمِ عَرَفَةَ وَأَفْضَلُ مَا قُلْتُ أَنَا وَالنَّبِيُّونَ مِنْ قَبْلِي لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ
مونکي مالڪ کان، عبدالله بن اياس بن ابو ربيعہ جي اڳوڻي غلام [زياد بن ابو زياد] کان، [ثلح بن عبيدالله بن قريز] کان، ٻڌايو ويو آهي ته رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو: 'سڀ کان اهم دعا عرفه جي ڏينهن جي نماز آهي، ۽ سڀ کان وڌيڪ افضل دعا جيڪا مون ۽ مون کان اڳ وارن نبين ڪئي آهي، اها آهي: 'لا اِلا اِلا الله وحده لا شريك لهو' - الله تعاليٰ کان سواءِ ڪو به معبود ناهي، سندس ڪو به شريڪ ناهي.'
حديث
Imam Malik : 842
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَخَلَ مَكَّةَ عَامَ الْفَتْحِ وَعَلَى رَأْسِهِ الْمِغْفَرُ فَلَمَّا نَزَعَهُ جَاءَهُ رَجُلٌ فَقَالَ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ابْنُ خَطَلٍ مُتَعَلِّقٌ بِأَسْتَارِ الْكَعْبَةِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اقْتُلُوهُقَالَ مَالِك وَلَمْ يَكُنْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَئِذٍ مُحْرِمًا وَاللَّهُ أَعْلَمُ
مون کي مالڪ کان، ابن شهاب کان، انس بن مالڪ کان، ٻڌايو ويو آهي ته: نبي ڪريم ﷺ فتح جي وقت مڪي ۾ داخل ٿيا، جڏهن ته سندن مٿي تي چادر هئي. جڏهن انهن ڇڏي ڏني ته هڪ ماڻهو وٽس آيو ۽ چيو ته: اي الله جا رسول، ابن خطل ڪعبي جي پردي سان ٻڌل آهي! رسول الله ﷺ فرمايو: 'قتل ڪر'. مالڪ چيو ته: 'رسول الله ﷺ ان وقت احرام ۾ نه هئا. والله اعلم.'
حديث
Imam Malik : 843
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَأَقْبَلَ مِنْ مَكَّةَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِقُدَيْدٍ جَاءَهُ خَبَرٌ مِنْ الْمَدِينَةِ فَرَجَعَ فَدَخَلَ مَكَّةَ بِغَيْرِ إِحْرَامٍو حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ بِمِثْلِ ذَلِكَ
مون کي مالڪ کان [نافع] جي طرفان ٻڌايو ويو ته [عبدالله بن عمر] مڪي کان واپس اچي رهيو هو جيستائين هو قديد ۾ هو، مديني کان خبر آئي، تنهن ڪري هن احرام کان سواءِ مڪي واپس وڃڻ جو فيصلو ڪيو. مون کي مالڪ کان [ابن شهاب] کان مٿي ٻڌايو هو.
حديث
Imam Malik : 844
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَلْحَلَةَ الدِّيلِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِمْرَانَ الْأَنْصَارِيِّ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُ قَالَ عَدَلَ إِلَيَّ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَوَأَنَا نَازِلٌ تَحْتَ سَرْحَةٍ بِطَرِيقِ مَكَّةَ فَقَالَ مَا أَنْزَلَكَ تَحْتَ هَذِهِ السَّرْحَةِ فَقُلْتُ أَرَدْتُ ظِلَّهَا فَقَالَ هَلْ غَيْرُ ذَلِكَ فَقُلْتُ لَا مَا أَنْزَلَنِي إِلَّا ذَلِكَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا كُنْتَ بَيْنَ الْأَخْشَبَيْنِ مِنْ مِنًى وَنَفَخَ بِيَدِهِ نَحْوَ الْمَشْرِقِ فَإِنَّ هُنَاكَ وَادِيًا يُقَالُ لَهُ السِّرَرُ بِهِ شَجَرَةٌ سُرَّ تَحْتَهَا سَبْعُونَ نَبِيًّا
مون کي مالڪ کان [محمد بن عمرو بن هالهله الدلي] کان [محمد بن عمران الانصاري] کان [پنهنجي پيءُ کان] ٻڌايو هو ته: '[عبدالله بن عمر] هڪ ڀيرو مون ڏانهن مُڙيو جڏهن مان مڪي جي گهٽي تي هڪ ڊگهي وڻ هيٺان پناهه وٺڻ لاءِ هيٺ لٿو هوس. هن پڇيو، 'ڇا توهان هن وڻ هيٺ لٿو؟' مون جواب ڏنو، 'مان پناهه وٺڻ چاهيان ٿو'. هن ٻيهر پڇيو، 'ڇا ان کان سواءِ ڪو ٻيو مقصد آهي؟' مون جواب ڏنو، 'ڪجهه به نه. مان ان کان سواءِ هيٺ نه ٿو اچان'. عبدالله بن عمر پوءِ چيو؛ 'رسول الله ﷺ هڪ ڀيرو فرمايو: جيڪڏهن توهان منيٰ جي وادي ۾ ٻن ٽڪرين جي وچ ۾ آهيو - جڏهن ته اوڀر طرف هٿ سان اشارو ڪيو - ته هڪ وادي آهي جنهن کي السرار سڏيو ويندو آهي، هڪ وڻ آهي جنهن ستر نبين کي خوش ڪيو جڏهن اهي ان هيٺان پناهه وٺندا هئا.'
حديث
Imam Malik : 845
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَزْمٍ عَنْ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِمَرَّ بِامْرَأَةٍ مَجْذُومَةٍ وَهِيَ تَطُوفُ بِالْبَيْتِ فَقَالَ لَهَا يَا أَمَةَ اللَّهِ لَا تُؤْذِي النَّاسَ لَوْ جَلَسْتِ فِي بَيْتِكِ فَجَلَسَتْ فَمَرَّ بِهَا رَجُلٌ بَعْدَ ذَلِكَ فَقَالَ لَهَا إِنَّ الَّذِي كَانَ قَدْ نَهَاكِ قَدْ مَاتَ فَاخْرُجِي فَقَالَتْ مَا كُنْتُ لِأُطِيعَهُ حَيًّا وَأَعْصِيَهُ مَيِّتًا
مونکي مالڪ کان [عبدالله بن ابي بڪر بن حزم] کان [ابن ابي اوڪلاهه] تائين ٻڌايو ويو آهي ته؛ '[عمر بن خطاب] هڪ عورت وٽان گذريو جيڪا جذام ۾ مبتلا هئي، اها عورت ڪعبي جو طواف ڪري رهي هئي.' عمر ان کي چيو، 'اي الله جا ٻانهو، ماڻهن کي پريشان نه ڪر. جيڪڏهن تون پنهنجي گهر ۾ ويٺو هجين ته - اهو تنهنجي لاءِ بهتر هوندو -'. تنهنڪري عورت گهر ۾ خاموش رهي. ان کان پوءِ هڪ ماڻهو ان کان گذريو ۽ ان کي چيو، 'جنهن توکي منع ڪيو هو هاڻي مري ويو آهي، تنهن ڪري تون حج لاءِ ٻاهر اچي رهيو آهين'. عورت پوءِ چيو؛ 'مان ڪنهن جي زندگي ۾ اطاعت نه ڪرڻ چاهيان ٿي، پوءِ جڏهن هو هليو وڃي ته ان جي نافرماني ڪريان'.
حديث
Imam Malik : 846
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ أَنَّهُ سَمِعَهُ يَذْكُرُ أَنَّ رَجُلًا مَرَّ عَلَى أَبِي ذَرٍّ بِالرَّبَذَةِوَأَنَّ أَبَا ذَرٍّ سَأَلَهُ أَيْنَ تُرِيدُ فَقَالَ أَرَدْتُ الْحَجَّ فَقَالَ هَلْ نَزَعَكَ غَيْرُهُ فَقَالَ لَا قَالَ فَأْتَنِفْ الْعَمَلَ قَالَ الرَّجُلُ فَخَرَجْتُ حَتَّى قَدِمْتُ مَكَّةَ فَمَكَثْتُ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ إِذَا أَنَا بِالنَّاسِ مُنْقَصِفِينَ عَلَى رَجُلٍ فَضَاغَطْتُ عَلَيْهِ النَّاسَ فَإِذَا أَنَا بِالشَّيْخِ الَّذِي وَجَدْتُ بِالرَّبَذَةِ يَعْنِي أَبَا ذَرٍّ قَالَ فَلَمَّا رَآنِي عَرَفَنِي فَقَالَ هُوَ الَّذِي حَدَّثْتُكَ
مالڪ مون کي [يحيى بن سعيد] کان [محمد بن يحيى بن حبان] کان ٻڌايو ته هن ان کي چوندي ٻڌو هو ته ربضه جي علائقي ۾ ابوذر جي اڳيان [هڪ ماڻهو] گذري رهيو هو. [ابوذر] ان کان پڇيو، 'تون ڪٿي وڃي رهيو آهين؟' ان ماڻهو جواب ڏنو، 'مان حج ڪرڻ چاهيان ٿو'. ابوذر ٻيهر پڇيو، 'ڇا ان کان سواءِ توهان کي ڪا شيءِ روڪي رهي آهي؟' ان ماڻهو جواب ڏنو، 'ڪجهه به نه'. ابوذر چيو؛ 'پنهنجو عمل جاري رکو'. ان ماڻهو چيو؛ 'پوءِ مان هليو ويس جيستائين جڏهن مان مڪي پهتس ته مان هڪ نامعلوم وقت تائين اتي رهيس. جڏهن مان گڏ ٿيس ۽ ماڻهن سان هڪ ماڻهوءَ جي خلاف جهيڙو ڪيو. اهو معلوم ٿيو ته مون کي هڪ پوڙهو ماڻهو مليو جيڪو مون ربضه جي علائقي ۾ ڏٺو، يعني ابوذر'. ان ماڻهو چيو؛ 'جڏهن هن ان کي ڏٺو، ته هن مون کي فوري طور تي سڃاڻي ورتو. پوءِ هن چيو؛ 'هي اهو ماڻهو آهي جنهن بابت مون توهان کي ٻڌايو هو'.
حديث
Imam Malik : 847
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك أَنَّهُ سَأَلَ ابْنَ شِهَابٍعَنْ الْاسْتِثْنَاءِ فِي الْحَجِّ فَقَالَ أَوَ يَصْنَعُ ذَلِكَ أَحَدٌ وَأَنْكَرَ ذَلِكَسُئِلَ مَالِك هَلْ يَحْتَشُّ الرَّجُلُ لِدَابَّتِهِ مِنْ الْحَرَمِ فَقَالَ لَا
مون کي مالڪ کان روايت ملي آهي ته هن [ابن شهاب کان] حج جي استثنا بابت پڇيو. ابن عباس جواب ڏنو، 'ڇا ڪو اهڙو آهي جيڪو اهو ڪري ۽ ان جو انڪار ڪري؟' مالڪ کان پڇيو ويو، 'ڇا ڪنهن شخص لاءِ جائز آهي ته هو پنهنجي چوپائي مال لاءِ مقدس زمين مان گاهه اُڇلي؟' هن جواب ڏنو، 'نه.'
حديث
Imam Malik : 848
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ أَنَّهَا كَانَتْ تَقُولُالصِّيَامُ لِمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ لِمَنْ لَمْ يَجِدْ هَدْيًا مَا بَيْنَ أَنْ يُهِلَّ بِالْحَجِّ إِلَى يَوْمِ عَرَفَةَ فَإِنْ لَمْ يَصُمْ صَامَ أَيَّامَ مِنًىو حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ فِي ذَلِكَ مِثْلَ قَوْلِ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهَا
مون کي يحييٰ، مالڪ، ابن شهاب، عروه بن زبير، ام المومنين کان ٻڌايو آهي ته: روزو انهن لاءِ آهي جيڪي حج تمتع ڪن ٿا، عمري ۽ پوءِ حج سان، ۽ تہلحج جي وچ ۾ عرفات جي وقت تائين ڪو به ذبح ٿيل جانور نه ملي. جيڪڏهن هن روزو نه رکيو آهي ته ان کي منيٰ ۾ روزو رکڻ گهرجي. مون کي مالڪ، ابن شهاب، سالم بن عبدالله کان، عبدالله بن عمر کان، ان معاملي ۾ عائشه رضي الله عنها کان ٻڌايو ويو آهي.
حديث
Imam Malik : 849
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَثَلُ الْمُجَاهِدِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ الصَّائِمِ الْقَائِمِ الدَّائِمِ الَّذِي لَا يَفْتُرُ مِنْ صَلَاةٍ وَلَا صِيَامٍ حَتَّى يَرْجِعَ
يحييٰ مون کي مالڪ کان، ابو الزناد کان، الاعرج کان، ابو هريره کان ٻڌايو آهي ته رسول الله ﷺ فرمايو: ”الله جي راهه ۾ وڙهندڙ مجاهد جي مثال ان شخص وانگر آهي جيڪو روزو رکي ٿو ۽ نماز پڙهي ٿو، ان پنهنجو روزو نه ٽوڙيو ۽ نماز نه ڇڏي جيستائين جنگ کان واپس نه آيو“.
حديث
Imam Malik : 850
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ تَكَفَّلَ اللَّهُ لِمَنْ جَاهَدَ فِي سَبِيلِهِ لَا يُخْرِجُهُ مِنْ بَيْتِهِ إِلَّا الْجِهَادُ فِي سَبِيلِهِ وَتَصْدِيقُ كَلِمَاتِهِ أَنْ يُدْخِلَهُ الْجَنَّةَ أَوْ يَرُدَّهُ إِلَى مَسْكَنِهِ الَّذِي خَرَجَ مِنْهُ مَعَ مَا نَالَ مِنْ أَجْرٍ أَوْ غَنِيمَةٍ
مون کي مالڪ کان، ابو الزناد کان، الاعرج کان، ابو هريره کان روايت آهي ته رسول الله ﷺ فرمايو: 'الله انهن جي ضمانت ڏئي ٿو جيڪي سندس رستي ۾ جدوجهد ڪن ٿا، هو پنهنجي گهر مان نه نڪرندو آهي سواءِ ان جي ته سندس رستي ۾ جدوجهد ڪن ۽ سندس ڪلام جي تصديق ڪن، ته جيئن ان کي جنت ۾ داخل ڪن. يا ان کي ان جي اصلي جاءِ تي واپس آڻين جڏهن اهو نڪتو هو ۽/يا غنيمت حاصل ڪري.'
حديث
Imam Malik : 851
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ أَبِي صَالِحٍ السَّمَّانِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الْخَيْلُ لِرَجُلٍ أَجْرٌ وَلِرَجُلٍ سِتْرٌ وَعَلَى رَجُلٍ وِزْرٌ فَأَمَّا الَّذِي هِيَ لَهُ أَجْرٌ فَرَجُلٌ رَبَطَهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَأَطَالَ لَهَا فِي مَرْجٍ أَوْ رَوْضَةٍ فَمَا أَصَابَتْ فِي طِيَلِهَا ذَلِكَ مِنْ الْمَرْجِ أَوْ الرَّوْضَةِ كَانَ لَهُ حَسَنَاتٌ وَلَوْ أَنَّهَا قُطِعَتْ طِيَلَهَا ذَلِكَ فَاسْتَنَّتْ شَرَفًا أَوْ شَرَفَيْنِ كَانَتْ آثَارُهَا وَأَرْوَاثُهَا حَسَنَاتٍ لَهُ وَلَوْ أَنَّهَا مَرَّتْ بِنَهَرٍ فَشَرِبَتْ مِنْهُ وَلَمْ يُرِدْ أَنْ يَسْقِيَ بِهِ كَانَ ذَلِكَ لَهُ حَسَنَاتٍ فَهِيَ لَهُ أَجْرٌ وَرَجُلٌ رَبَطَهَا تَغَنِّيًا وَتَعَفُّفًا وَلَمْ يَنْسَ حَقَّ اللَّهِ فِي رِقَابِهَا وَلَا فِي ظُهُورِهَا فَهِيَ لِذَلِكَ سِتْرٌ وَرَجُلٌ رَبَطَهَا فَخْرًا وَرِيَاءً وَنِوَاءً لِأَهْلِ الْإِسْلَامِ فَهِيَ عَلَى ذَلِكَ وِزْرٌ وَسُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الْحُمُرِ فَقَالَ لَمْ يُنْزَلْ عَلَيَّ فِيهَا شَيْءٌ إِلَّا هَذِهِ الْآيَةُ الْجَامِعَةُ الْفَاذَّةُ{ فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ }
مونکي مالڪ کان روايت آهي ته زيد بن اسلم کان، ابو صالح السمّان کان، ابو هريره کان، ته رسول الله ﷺ فرمايو: "گهوڙو هڪ ماڻهوءَ لاءِ ثواب آهي، ٻئي لاءِ ڍڪ آهي، ۽ ٻئي لاءِ گناهه آهي. جيئن ته گهوڙو جيڪو ثواب آڻيندو آهي، اهو آهي: هڪ ماڻهو پنهنجي گهوڙي کي الله جي رستي ۾ وٺي ٿو، پوءِ ان کي چراگاهه يا خوبصورت باغ ۾ ڇڏي ٿو. پوءِ جيڪو به گهوڙي کي چراگاهه يا باغ ۾ چرڻ دوران چپڪي ٿو، اهو ان جي مالڪ لاءِ سٺو هوندو. جيڪڏهن گهوڙي کي چرڻ کان ڪٽيو وڃي ۽ اوچي جڳهن تي رستن تي هلندو رهي، ته ان جي نشانن ۽ ڦڦڙن کي سٺين شين سان نوازيو ويندو. جيڪڏهن گهوڙو ڪنهن درياهه مان گذري ٿو ۽ ان مان پيئي ٿو، جڏهن ته ان جو مالڪ ان کي پيئڻ نٿو چاهي، ته اهو پاڻ لاءِ سٺو هوندو، ۽ اهو سڀ ڪجهه ان جي مالڪ لاءِ ثواب هوندو. دریں اثنا، هڪ شخص جيڪو پنهنجي گهوڙي کي ان ڪري ڳنڍيو آهي ته هو انسانن تي انحصار کان بچڻ ۽ گناهن کان پاڻ کي بچائڻ چاهي ٿو، پنهنجي ڳچيءَ يا پٺي تي الله جا حق وساري بغير، ته اهو هڪ گناهه بڻجي ويندو آهي. ڍڪڻ. جيڪو ماڻهو فخر، ريا ۽ مسلمانن جي مخالفت جي جذبات جي ڪري پنهنجو گهوڙو ٻڌي ٿو، اهو ان لاءِ گناهه آهي. رسول الله صلي الله عليه وسلم کان گڏهن بابت پڇيو ويو، ته پاڻ جواب ڏنائون ته: 'مون تي ان بابت ڪجهه به نه آيو آهي سواءِ هن عالمي آيت جي، يعني آيت: 'جيڪو به سرنهن جي داڻي جيترو نيڪ ڪم ڪندو، اهو بعد ۾ ڏسندو. ۽ جيڪو به سرنهن جي داڻي جيترو وڏو بڇڙو ڪم ڪندو، اهو مستقبل ۾ به ڏسندو'. -قسط الزلزله؛ 7-8-'
حديث
Imam Malik : 852
و حَدَّثَنِي عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مَعْمَرٍ الْأَنْصَارِيِّ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ أَنَّهُ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَلَا أُخْبِرُكُمْ بِخَيْرِ النَّاسِ مَنْزِلًا رَجُلٌ آخِذٌ بِعِنَانِ فَرَسِهِ يُجَاهِدُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَلَا أُخْبِرُكُمْ بِخَيْرِ النَّاسِ مَنْزِلًا بَعْدَهُ رَجُلٌ مُعْتَزِلٌ فِي غُنَيْمَتِهِ يُقِيمُ الصَّلَاةَ وَيُؤْتِي الزَّكَاةَ وَيَعْبُدُ اللَّهَ لَا يُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا
مون کي [عبدالله بن عبدالرحمٰن بن معمر الانصاري] کان روايت ملي آهي ته [عثا بن يسار] چيو ته: 'الله جي رسول صلي الله عليه وسلم فرمايو: 'ڇا مان توهان کي ماڻهن ۾ بهترين درجي جي خبر ڏيان؟ اهو اهو آهي جيڪو الله جي رستي ۾ جهاد لاءِ گهوڙي جي لگام رکي ٿو. ڇا مان توهان کي ان کان پوءِ بهترين ماڻهن جي خبر ڏيان؟ اهو اهو آهي جيڪو اڪيلائي ۾ رهي ٿو، هميشه رات جي نماز پڙهي ٿو، زڪوات ڏئي ٿو ۽ الله جي عبادت ڪري ٿو بغير ان سان ڪنهن کي به شريڪ نٿو ڪري.'
حديث
Imam Malik : 853
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَادَةُ بْنُ الْوَلِيدِ بْنِ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَبَايَعْنَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ فِي الْيُسْرِ وَالْعُسْرِ وَالْمَنْشَطِ وَالْمَكْرَهِ وَأَنْ لَا نُنَازِعَ الْأَمْرَ أَهْلَهُ وَأَنْ نَقُولَ أَوْ نَقُومَ بِالْحَقِّ حَيْثُمَا كُنَّا لَا نَخَافُ فِي اللَّهِ لَوْمَةَ لَائِمٍ
مون کي مالڪ کان يحييٰ بن سعيد کان ٻڌايو آهي ته مون کي عباده بن الوليد بن عباده بن الشميت پنهنجي پيءُ کان سندس ڏاڏي کان ٻڌايو آهي ته اسان رسول الله ﷺ سان بيعت ڪئي آهي ته هميشه ٻڌنداسين ۽ اطاعت ڪنداسين، آسانيءَ ۾ يا ڏکئي وقت ۾، جوش ۽ ضرورت جي حالت ۾، سندس حڪومت جي مخالفت نه ڪنداسين، ۽ هميشه سچ ڳالهائينداسين يا ان کي برقرار رکنداسين جتي به هجون، الله جي خاطر معاملن کي برقرار رکڻ کان نه ڊڄنداسين جيتوڻيڪ اسان تي تنقيد ڪئي وڃي.
حديث
Imam Malik : 854
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ قَالَ كَتَبَ أَبُو عُبَيْدَةَ بْنُ الْجَرَّاحِ إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِيَذْكُرُ لَهُ جُمُوعًا مِنْ الرُّومِ وَمَا يَتَخَوَّفُ مِنْهُمْ فَكَتَبَ إِلَيْهِ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّهُ مَهْمَا يَنْزِلْ بِعَبْدٍ مُؤْمِنٍ مِنْ مُنْزَلِ شِدَّةٍ يَجْعَلْ اللَّهُ بَعْدَهُ فَرَجًا وَإِنَّهُ لَنْ يَغْلِبَ عُسْرٌ يُسْرَيْنِ وَأَنَّ اللَّهَ تَعَالَى يَقُولُ فِي كِتَابِهِ{ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَصَابِرُوا وَرَابِطُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ }
مالڪ کان [زيد بن اسلم] کان مون کي ٻڌايو هو ته؛ 'ابو عبيده بن الجراح عمر بن الخطاب کي رموي جي لشڪر جي تعداد ۽ انهن جي خلاف مسلمانن جي خوف بابت خط لکيو. پوءِ [عمر بن خطاب] کيس جواب ڏنو؛ 'امّا بدو؛ جيڪڏهن ڪنهن وفادار ٻانهي تي مصيبت نازل ٿئي ٿي، ته الله ضرور ان کان پوءِ شيون آسان ڪندو. بيشڪ، هڪ ڏکيائي ٻن آسانين تي غالب نه ٿي سگهي، الله پنهنجي ڪتاب ۾ فرمائي ٿو؛ 'اي ايمان وارؤ، صبر ڪريو ۽ پنهنجي صبر کي مضبوط ڪريو ۽ پنهنجي ملڪ جي سرحدن تي خبردار رهو - ۽ الله کان ڊڄو، ته جيئن توهان خوش نصيب هجو -' -قسط علي عمران؛ 200-
حديث
Imam Malik : 855
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ أَنَّهُ قَالَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُسَافَرَ بِالْقُرْآنِ إِلَى أَرْضِ الْعَدُوِّقَالَ مَالِك وَإِنَّمَا ذَلِكَ مَخَافَةَ أَنْ يَنَالَهُ الْعَدُوُّ
مون کي يحييٰ، مالڪ، نافع، عبدالله بن عمر کان ٻڌايو آهي ته: 'الله جي رسول صلي الله عليه وسلم ڪنهن کي قرآن سان گڏ دشمن جي جڳهن ڏانهن سفر ڪرڻ کان منع ڪيو آهي'. مالڪ چيو ته: 'اهو ڊڄي ٿو ته دشمن ان کي کڻي ويندو'.
حديث
Imam Malik : 856
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ ابْنٍ لِكَعْبِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ حَسِبْتُ أَنَّهُ قَالَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ كَعْبٍ أَنَّهُ قَالَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّذِينَ قَتَلُوا ابْنَ أَبِي الْحُقَيْقِ عَنْ قَتْلِ النِّسَاءِ وَالْوِلْدَانِ قَالَ فَكَانَ رَجُلٌ مِنْهُمْ يَقُولُ بَرَّحَتْ بِنَا امْرَأَةُ ابْنِ أَبِي الْحُقَيْقِ بِالصِّيَاحِ فَأَرْفَعُ السَّيْفَ عَلَيْهَا ثُمَّ أَذْكُرُ نَهْيَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَكُفُّ وَلَوْلَا ذَلِكَ اسْتَرَحْنَا مِنْهَا
يحييٰ مون کي مالڪ کان، ابن شهاب کان، ڪعب بن مالڪ جي پٽن مان هڪ کان، جنهن چيو ته: 'الله جي رسول صلي الله عليه وسلم انهن کي منع ڪيو جيڪي ابن ابي الحقيق کي قتل ڪندا هئا عورتن ۽ ٻارن کي قتل ڪرڻ کان.' عبدالرحمان چيو ته: 'انهن مان هڪ چيو ته: 'ابن ابي الحقيق جي زال پنهنجي چيخن سان اسان کي پريشان ڪيو آهي، پوءِ مون ان کي قتل ڪرڻ لاءِ پنهنجي تلوار بلند ڪئي، پر مون کي رسول الله صلي الله عليه وسلم جي منع ياد آئي. تنهن ڪري مون پنهنجو ارادو بدلائي ڇڏيو. جيڪڏهن ڪا منع نه هجي ها ته مان ان کي قتل ڪري ڇڏيان ها.'
حديث
Imam Malik : 857
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأَى فِي بَعْضِ مَغَازِيهِ امْرَأَةً مَقْتُولَةً فَأَنْكَرَ ذَلِكَ وَنَهَى عَنْ قَتْلِ النِّسَاءِ وَالصِّبْيَانِ
مون کي مالڪ کان، نافع کان، ابن عمر کان روايت آهي ته: رسول الله ﷺ پنهنجي ڪجهه جنگين ۾ عورتن کي قتل ٿيندي ڏٺو، پوءِ ان جو انڪار ڪيو. پوءِ عورتن ۽ ٻارن کي مارڻ کان منع ڪيو.
حديث
Imam Malik : 858
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَبَعَثَ جُيُوشًا إِلَى الشَّامِ فَخَرَجَ يَمْشِي مَعَ يَزِيدَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ وَكَانَ أَمِيرَ رُبْعٍ مِنْ تِلْكَ الْأَرْبَاعِ فَزَعَمُوا أَنَّ يَزِيدَ قَالَ لِأَبِي بَكْرٍ إِمَّا أَنْ تَرْكَبَ وَإِمَّا أَنْ أَنْزِلَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ مَا أَنْتَ بِنَازِلٍ وَمَا أَنَا بِرَاكِبٍ إِنِّي أَحْتَسِبُ خُطَايَ هَذِهِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ قَالَ لَهُ إِنَّكَ سَتَجِدُ قَوْمًا زَعَمُوا أَنَّهُمْ حَبَّسُوا أَنْفُسَهُمْ لِلَّهِ فَذَرْهُمْ وَمَا زَعَمُوا أَنَّهُمْ حَبَّسُوا أَنْفُسَهُمْ لَهُ وَسَتَجِدُ قَوْمًا فَحَصُوا عَنْ أَوْسَاطِ رُءُوسِهِمْ مِنْ الشَّعَرِ فَاضْرِبْ مَا فَحَصُوا عَنْهُ بِالسَّيْفِ وَإِنِّي مُوصِيكَ بِعَشْرٍ لَا تَقْتُلَنَّ امْرَأَةً وَلَا صَبِيًّا وَلَا كَبِيرًا هَرِمًا وَلَا تَقْطَعَنَّ شَجَرًا مُثْمِرًا وَلَا تُخَرِّبَنَّ عَامِرًا وَلَا تَعْقِرَنَّ شَاةً وَلَا بَعِيرًا إِلَّا لِمَأْكَلَةٍ وَلَا تَحْرِقَنَّ نَحْلًا وَلَا تُغَرِّقَنَّهُ وَلَا تَغْلُلْ وَلَا تَجْبُنْ
مالڪ مون کي [يحيى بن سعيد] کان ٻڌايو ته [ابو بڪر صديق] شام جي سرزمين تي لشڪر موڪليو، پوءِ هو يزيد بن ابو سفيان سان گڏ نڪتو، جيڪو ان وقت فوج جي چوٿين حصي جو ڪمانڊر هو. ماڻهن جو عقيدو آهي ته يزيد هڪ ڀيرو ابو بڪر کي چيو، 'تون مٿي وڃ، يا مان هيٺ وڃان ٿو'. ابو بڪر چيو؛ 'نه لهو ته جيئن مان گاڏي هلائي سگهان. مون پنهنجا قدم صرف الله جي رستي ۾ رکڻ جو ارادو ڪيو آهي'. پوءِ ابو بڪر کيس چيو؛ 'توهان کي اهڙا ماڻهو ملندا جيڪي دعويٰ ڪندا آهن ته انهن پاڻ کي الله لاءِ روڪيو آهي، تنهن ڪري انهن کان ۽ انهن جي سوچ کان پري رهو. توهان کي اهڙا ماڻهو به ملندا جيڪي پنهنجي مٿي جي وچ ۾ ڪٽائيندا آهن، تنهن ڪري جيڪو ڪٽائيندا آهن ان کي تلوار سان مارو. بيشڪ، مان توهان کي ڏهن شين سان وصيت ڪريان ٿو؛ ڪڏهن به عورتن، ٻارن ۽ بزرگن کي نه ماريو. ميويدار وڻ نه ڪٽيو، عمارتون نه ڊاڙو، کاڌي کان سواءِ ٻڪريون يا اُٺ نه ذبح ڪريو، کجيءَ جا وڻ نه ساڙيو يا انهن کي ٻوڙي ڇڏيو. ۽ غولول نه ڪريو يا بزدل نه ٿيو.'
حديث
Imam Malik : 859
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَأَنَّهُ كَانَ إِذَا أَعْطَى شَيْئًا فِي سَبِيلِ اللَّهِ يَقُولُ لِصَاحِبِهِ إِذَا بَلَغْتَ وَادِيَ الْقُرَى فَشَأْنَكَ بِهِ
يحييٰ مون کان، مالڪ کان، نافع کان، عبدالله بن عمر کان روايت ڪئي آهي ته جيڪڏهن هو الله جي راهه ۾ ڪجهه ڏيندو هو ته ان کي استعمال ڪندڙ کي چوندو هو: جڏهن توهان ڪنهن وادي يا ڳوٺ ۾ پهچندا آهيو ته اهو توهان تي منحصر آهي.
حديث
Imam Malik : 860
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ أَنَّ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ كَانَ يَقُولُإِذَا أُعْطِيَ الرَّجُلُ الشَّيْءَ فِي الْغَزْوِ فَيَبْلُغُ بِهِ رَأْسَ مَغْزَاتِهِ فَهُوَ لَهُ
مون کي مالڪ کان يحييٰ بن سعيد کان روايت آهي ته [سعيد بن المسيب] چيو ته: 'جيڪڏهن ڪنهن کي جنگ ۾ ڪا شيءِ ڏني وڃي ۽ پوءِ هو ان هنڌ پهچي جتي جنگ ختم ٿئي ٿي، ته اها شيءِ ان جي ٿي ويندي آهي'.
