Imam Malik (الامام مالك) - 1594 حديث
حديث
Imam Malik : 701
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَكَانَ يَكْرَهُ أَنْ يَنْزِعَ الْمُحْرِمُ حَلَمَةً أَوْ قُرَادًا عَنْ بَعِيرِهِقَالَ مَالِك وَذَلِكَ أَحَبُّ مَا سَمِعْتُ إِلَيَّ فِي ذَلِكَ
مون کي مالڪ کان نافع کان روايت ملي آهي ته [عبدالله بن عمر] هڪ شخص کي جيڪو احرام ۾ هو، پنهنجي اُٺ تي ڪيڙا يا پسو ڪڍڻ لاءِ عطيو ڪرايو، مالڪ چيو ته: 'اهو رايو آهي جيڪو مون کي هن معاملي ۾ سڀ کان وڌيڪ پسند آهي'.
حديث
Imam Malik : 702
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي مَرْيَمَ أَنَّهُ سَأَلَ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِعَنْ ظُفْرٍ لَهُ انْكَسَرَ وَهُوَ مُحْرِمٌ فَقَالَ سَعِيدٌ اقْطَعْهُ
مون کي مالڪ کان روايت ملي آهي ته [محمد بن عبدالله بن ابو مريم] [سعيد بن مسيب] کان احرام جي حالت ۾ سندس ٽٽل ناخن بابت پڇيو. سعيد جواب ڏنو: 'ان کي ڪٽيو!' مالڪ کان هڪ شخص پڇيو جنهن جي ڪن ۾ سور هو، 'ڇا ان لاءِ جائز آهي ته هو احرام جي حالت ۾ ڪن ۾ دوا جو هڪ قطرو وجهي جنهن جي خوشبوءِ نه هجي؟' مالڪ جواب ڏنو، 'مون کي ان ۾ ڪو به نقصان نظر نٿو اچي، جيتوڻيڪ هن اهو پنهنجي وات ۾ ڪيو هجي، پوءِ مون کي ڪا به ممانعت نظر نٿي اچي.' مالڪ جاري رکيو، 'احرام جي حالت ۾ ڪو به نقصان ناهي ته ماڻهو پنهنجا ڦڦڙا، ڦڦڙا ڪڍي، يا جيڪڏهن ضروري نه هجي ته رڳون ڪٽي.'
حديث
Imam Malik : 703
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ قَالَكَانَ الْفَضْلُ بْنُ عَبَّاسٍ رَدِيفَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَاءَتْهُ امْرَأَةٌ مِنْ خَثْعَمَ تَسْتَفْتِيهِ فَجَعَلَ الْفَضْلُ يَنْظُرُ إِلَيْهَا وَتَنْظُرُ إِلَيْهِ فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصْرِفُ وَجْهَ الْفَضْلِ إِلَى الشِّقِّ الْآخَرِ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ فَرِيضَةَ اللَّهِ فِي الْحَجِّ أَدْرَكَتْ أَبِي شَيْخًا كَبِيرًا لَا يَسْتَطِيعُ أَنْ يَثْبُتَ عَلَى الرَّاحِلَةِ أَفَأَحُجُّ عَنْهُ قَالَ نَعَمْ وَذَلِكَ فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ
يحييٰ مون کان روايت ڪئي آهي ته مالڪ، ابن شعيب، سليمان بن يسار، عبدالله بن عباس کان، جنهن چيو ته: فضل بن عباس رسول الله ﷺ سان گڏ سواري ڪري رهيو هو، تڏهن خاتم جي هڪ عورت وٽس آئي ۽ سندس فتويٰ گهري. فضل پوءِ عورت ڏانهن ڏٺو ۽ عورت به کيس ڏٺو. رسول الله ﷺ پوءِ پنهنجو منهن ڦيرايو. عورت پڇيو: 'يا رسول الله ﷺ، منهنجو پيءُ صرف پوڙهائپ ۾ حج ڪري سگهيو هو. پر هاڻي سواري ڪرڻ جي قابل نه رهيو آهي، ڇا مان سندس لاءِ حج ڪري سگهان ٿي؟' هن جواب ڏنو: 'ها.' اهو حج الوداع دوران ٿيو.
حديث
Imam Malik : 704
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ أَنَّهُ قَالَحِينَ خَرَجَ إِلَى مَكَّةَ مُعْتَمِرًا فِي الْفِتْنَةِ إِنْ صُدِدْتُ عَنْ الْبَيْتِ صَنَعْنَا كَمَا صَنَعْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَهَلَّ بِعُمْرَةٍ مِنْ أَجْلِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ ثُمَّ إِنَّ عَبْدَ اللَّهِ نَظَرَ فِي أَمْرِهِ فَقَالَ مَا أَمْرُهُمَا إِلَّا وَاحِدٌ ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ مَا أَمْرُهُمَا إِلَّا وَاحِدٌ أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ الْحَجَّ مَعَ الْعُمْرَةِ ثُمَّ نَفَذَ حَتَّى جَاءَ الْبَيْتَ فَطَافَ طَوَافًا وَاحِدًا وَرَأَى ذَلِكَ مُجْزِيًا عَنْهُ وَأَهْدَىقَالَ مَالِك فَهَذَا الْأَمْرُ عِنْدَنَا فِيمَنْ أُحْصِرَ بِعَدُوٍّ كَمَا أُحْصِرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ فَأَمَّا مَنْ أُحْصِرَ بِغَيْرِ عَدُوٍّ فَإِنَّهُ لَا يَحِلُّ دُونَ الْبَيْتِ
مون کي مالڪ کان [نافع] کان [عبدالله بن عمر] کان روايت آهي ته جڏهن هو فتني - يعني حجاج فتني - دوران عمري لاءِ مڪي ويو ته چيو ته جيڪڏهن مون کي ڪعبي کان ٻاهر نڪرڻ کان روڪيو ويو ته اسان اهو ئي ڪنداسين جيئن اسان رسول الله ﷺ سان ڪيو هو. پوءِ عبدالله عمري لاءِ احرام ڪيو، ڇاڪاڻ ته رسول الله ﷺ حديبيه جي واقعي دوران به عمري لاءِ احرام ڪيو هو. پوءِ عبدالله معاملي تي غور ڪيو، پوءِ هن چيو؛ 'اهي ٻئي شيون اصل ۾ هڪجهڙيون آهن،' پوءِ هن پنهنجن ساٿين ڏانهن رخ ڪيو ۽ چيو؛ 'اهي ٻئي شيون اصل ۾ هڪجهڙيون آهن. مان توهان کي قسم ٿو ڏيان ته مون حج ۽ عمري کي گڏ ڪيو آهي'. پوءِ هن فوري طور تي اهو ڪيو، جيستائين جڏهن هو ڪعبي ۾ پهتو، هن هڪ ڀيرو طواف ڪيو ۽ ڏٺو ته اهو ڪافي هو. ان کان پوءِ هن قرباني ذبح ڪئي. مالڪ چيو؛ اسان جي راءِ ۾، هي راءِ تڏهن استعمال ڪئي ويندي آهي جڏهن صورتحال دشمنن سان گهيريل هجي، جيئن نبي ڪريم صلي الله عليه وسلم ۽ سندس ساٿين کي گهيريل هو. پر، جيڪڏهن توهان دشمنن سان گهيريل نه آهيو، ته پوءِ توهان کي ڪعبي ڏانهن وڃڻ تائين انتظار نه ڪرڻ گهرجي.
حديث
Imam Malik : 705
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ أَنَّهُ قَالَالْمُحْصَرُ بِمَرَضٍ لَا يَحِلُّ حَتَّى يَطُوفَ بِالْبَيْتِ وَيَسْعَى بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَإِذَا اضْطُرَّ إِلَى لُبْسِ شَيْءٍ مِنْ الثِّيَابِ الَّتِي لَا بُدَّ لَهُ مِنْهَا أَوْ الدَّوَاءِ صَنَعَ ذَلِكَ وَافْتَدَى
مون کي ٻڌايو ويو آهي ته يحييٰ، مالڪ، ابن شهاب، سليم بن عبدالله، عبدالله بن عمر کان وٺي چيو آهي ته: 'جيڪو ماڻهو بيماري ۾ مبتلا هجي ان کي جيستائين طواف نه ڪري ۽ صفا ۽ مروه جي وچ ۾ سعي نه ڪري، ان کي سڪون سان نه رهڻ گهرجي. جيڪڏهن ان کي ڪجهه ڪپڙا پائڻ يا بيماري لاءِ دوا وٺڻ تي مجبور ڪيو وڃي ته ان کي ائين ڪرڻ گهرجي ۽ پوءِ فديو ادا ڪرڻ گهرجي.'
حديث
Imam Malik : 706
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ أَنَّهُ بَلَغَهُ عَنْ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهَا كَانَتْ تَقُولُالْمُحْرِمُ لَا يُحِلُّهُ إِلَّا الْبَيْتُ
مونکي مالڪ کان، يحييٰ بن سعيد کان، ٻڌايو ويو آهي ته ان تائين پهتو آهي، رسول الله ﷺ جي زال عائشه کان، هن چيو ته: 'محرم شخص کي ڪعبي ۾ طواف ڪرڻ تائين تحلل ۾ نه رهڻ گهرجي'.
حديث
Imam Malik : 707
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ أَيُّوبَ بْنِ أَبِي تَمِيمَةَ السَّخْتِيَانِيِّ عَنْ رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْبَصْرَةِ كَانَ قَدِيمًا أَنَّهُ قَالَخَرَجْتُ إِلَى مَكَّةَ حَتَّى إِذَا كُنْتُ بِبَعْضِ الطَّرِيقِ كُسِرَتْ فَخِذِي فَأَرْسَلْتُ إِلَى مَكَّةَ وَبِهَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ وَالنَّاسُ فَلَمْ يُرَخِّصْ لِي أَحَدٌ أَنْ أَحِلَّ فَأَقَمْتُ عَلَى ذَلِكَ الْمَاءِ سَبْعَةَ أَشْهُرٍ حَتَّى أَحْلَلْتُ بِعُمْرَةٍ
مون کي مالڪ کان روايت ملي آهي ته [ايوب بن ابو تميمه الصختياني] جيڪو [بصري جو رهواسي] آهي، چوي ٿو: 'مان مڪي لاءِ روانو ٿيس، ۽ جڏهن مان هڪ رستي تي پهتس ته منهنجي ران جي هڏي ٽٽي وئي. مون ڪنهن کي فتويٰ ڏيڻ لاءِ مڪي موڪليو، ۽ اتي [عبدالله بن عباس]، [عبدالله بن عمر] ۽ ٻيا هئا. پر ڪنهن به مون کي توبه ڪرڻ جي اجازت نه ڏني. تنهن ڪري مان ان چشمي تي ست مهينا رهيو، جيستائين مون عمرو ڪري توبه نه ڪئي.'
حديث
Imam Malik : 708
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ أَنَّهُ قَالَمَنْ حُبِسَ دُونَ الْبَيْتِ بِمَرَضٍ فَإِنَّهُ لَا يَحِلُّ حَتَّى يَطُوفَ بِالْبَيْتِ وَبَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ
مون کي مالڪ کان، ابن شهاب کان، سليم بن عبدالله کان، عبدالله بن عمر کان، ٻڌايو ويو آهي ته: 'جيڪو به بيماري جي ڪري ڪعبي ڏانهن وڃڻ کان روڪيو وڃي، ته پوءِ ان کي ڪعبي جي طواف ۽ شفا ۽ مروه جي وچ ۾ سعي ڪرڻ تائين نه رهڻ گهرجي'.
حديث
Imam Malik : 709
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ أَنَّ سَعِيدَ بْنَ حُزَابَةَ الْمَخْزُومِيَّصُرِعَ بِبَعْضِ طَرِيقِ مَكَّةَ وَهُوَ مُحْرِمٌ فَسَأَلَ عَلَى الْمَاءِ الَّذِي كَانَ عَلَيْهِ عَنْ الْعُلَمَاءِ فَوَجَدَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ وَمَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ فَذَكَرَ لَهُمْ الَّذِي عَرَضَ لَهُ فَكُلُّهُمْ أَمَرَهُ أَنْ يَتَدَاوَى بِمَا لَا بُدَّ لَهُ مِنْهُ وَيَفْتَدِيَ فَإِذَا صَحَّ اعْتَمَرَ فَحَلَّ مِنْ إِحْرَامِهِ ثُمَّ عَلَيْهِ حَجُّ قَابِلٍ وَيُهْدِي مَا اسْتَيْسَرَ مِنْ الْهَدْيِ
مالڪ مون کي [يحييٰ بن سعيد] کان [سليمان بن يسار] کان ٻڌايو ته سعيد بن حُزَبَة المخزُومي مڪي ڏانهن ويندي رستي ۾ ڪري پيو، جيتوڻيڪ هو احرام جي حالت ۾ هو. پوءِ هن موجوده عالمن کان مسئلي بابت پڇيو، تنهن ڪري هن [عبدالله بن عمر]، [عبدالله بن زبير] ۽ [مروان بن الحڪم] کي ڳولي لڌو. پوءِ هن انهن کي ٻڌايو ته هن سان ڇا ٿيو آهي، پوءِ انهن کيس علاج ڪرائڻ ۽ جرمانو ادا ڪرڻ لاءِ چيو. جيڪڏهن هو صحتياب ٿي ويو آهي، ته پوءِ هن کي پنهنجي احرام مان عمرو ۽ تحلل ادا ڪرڻ گهرجي. ۽ هن تي مستقبل ۾ حج ڪرڻ ۽ ذبح ڪيل جانور مان جيڪو حاصل ڪرڻ آسان آهي اهو ذبح ڪرڻ واجب آهي.
حديث
Imam Malik : 710
قَالَ يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ أَخْبَرَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَلَمْ تَرَيْ أَنَّ قَوْمَكِ حِينَ بَنَوْا الْكَعْبَةَ اقْتَصَرُوا عَنْ قَوَاعِدِ إِبْرَاهِيمَ قَالَتْ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفَلَا تَرُدُّهَا عَلَى قَوَاعِدِ إِبْرَاهِيمَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَوْلَا حِدْثَانُ قَوْمِكِ بِالْكُفْرِ لَفَعَلْتُقَالَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ لَئِنْ كَانَتْ عَائِشَةُ سَمِعَتْ هَذَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا أُرَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَرَكَ اسْتِلَامَ الرُّكْنَيْنِ اللَّذَيْنِ يَلِيَانِ الْحِجْرَ إِلَّا أَنَّ الْبَيْتَ لَمْ يُتَمَّمْ عَلَى قَوَاعِدِ إِبْرَاهِيمَ
مون کي يحييٰ، مالڪ، ابن شهاب، سليم بن عبدالله کان روايت ڪئي آهي ته عبدالله بن محمد بن ابي بڪر الشديق، عبدالله بن عمر کي عائشه کان روايت ڪئي آهي ته رسول الله ﷺ فرمايو: جڏهن توهان جي قوم ڪعبو ٺاهيو، ڇا توهان نه ڏٺو ته اهو ابراهيم جي حڪومت لاءِ نفرت هئي؟ عائشه چيو؛ مون چيو: 'يا رسول الله، ڇا توهان لاءِ ابراهيم جي قانونن مطابق واپس اچڻ بهتر نه هوندو؟' رسول الله ﷺ جواب ڏنو؛ 'جيڪڏهن اهو توهان جي قوم لاءِ نه هجي ها جيڪي صرف ڪفر کان بچي ويا هئا - اسلام قبول ڪيو - ته مان اهو ڪريان ها'. عبدالله بن محمد چيو؛ 'عبدالله بن عمر چيو؛' جيڪڏهن واقعي عائشه رضي الله عنها هي حديث رسول الله صلي الله عليه وسلم کان ٻڌي ها، ته مون ڪڏهن به رسول الله صلي الله عليه وسلم کي حجر اسماعيل کان پوءِ ٻنهي ٿنڀن کي ڇهندي نه ڏٺو، سواءِ ان جي جو ڪعبو ابراهيم جي قانون مطابق نه ٺاهيو ويو هو.
حديث
Imam Malik : 711
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ قَالَتْمَا أُبَالِي أَصَلَّيْتُ فِي الْحِجْرِ أَمْ فِي الْبَيْتِ
مون کي مالڪ کان، [هشام بن عروه] کان، [پنهنجي پيءُ] کان، [عائشه] ام المومنين کان، ٻڌايو هو ته: 'مون کي پرواه ناهي ته مان حجر اسماعيل تي نماز پڙهان يا ڪعبي تي'.
حديث
Imam Malik : 712
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ شِهَابٍ يَقُولُ سَمِعْتُ بَعْضَ عُلَمَائِنَا يَقُولُمَا حُجِرَ الْحِجْرُ فَطَافَ النَّاسُ مِنْ وَرَائِهِ إِلَّا إِرَادَةَ أَنْ يَسْتَوْعِبَ النَّاسُ الطَّوَافَ بِالْبَيْتِ كُلِّهِ
مون کي مالڪ کان روايت آهي ته هن [ابن شهاب] کي چوندي ٻڌو آهي ته؛ 'مون اسان جي ڪجهه عالمن کي چوندي ٻڌو آهي ته؛ 'حجر اسماعيل تي ڪا به رڪاوٽ نه هئي ته جيئن ماڻهو ان جي پويان طواف ڪري سگهن، سواءِ ان جي ته جيئن ماڻهو ڪعبي جي چوڌاري مڪمل طور تي طواف ڪري سگهن.''
حديث
Imam Malik : 713
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّهُ قَالَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَمَلَ مِنْ الْحَجَرِ الْأَسْوَدِ حَتَّى انْتَهَى إِلَيْهِ ثَلَاثَةَ أَطْوَافٍقَالَ مَالِك وَذَلِكَ الْأَمْرُ الَّذِي لَمْ يَزَلْ عَلَيْهِ أَهْلُ الْعِلْمِ بِبَلَدِنَا
مون کي ٻڌايو ويو آهي ته يحييٰ، مالڪ کان، جعفر بن محمد کان، سندس پيءُ کان، جابر بن عبدالله کان، چيو ته: 'مون رسول الله ﷺ کي حجر اسود تان ڊوڙندي ۽ ٽي ڀيرا حجر اسود تي پهچندي ڏٺو.' مالڪ چيو ته: 'اهو ئي آهي جيڪو اسان جي ملڪ جا عالم هميشه ڪندا آهن.'
حديث
Imam Malik : 714
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَكَانَ يَرْمُلُ مِنْ الْحَجَرِ الْأَسْوَدِ إِلَى الْحَجَرِ الْأَسْوَدِ ثَلَاثَةَ أَطْوَافٍ وَيَمْشِي أَرْبَعَةَ أَطْوَافٍ
مون کي مالڪ کان [نافع] ٻڌايو هو ته؛ '[عبدالله بن عمر] حجر اسود کان حجر اسود تائين ٽي چڪر لڳايا، ۽ چار چڪر هليا.'
حديث
Imam Malik : 715
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ أَنَّ أَبَاهُكَانَ إِذَا طَافَ بِالْبَيْتِ يَسْعَى الْأَشْوَاطَ الثَّلَاثَةَ يَقُولُ اللَّهُمَّ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَاوَأَنْتَ تُحْيِي بَعْدَ مَا أَمَتَّايَخْفِضُ صَوْتَهُ بِذَلِكَ
مون کي مالڪ کان هشام بن عروه کان روايت آهي ته [سندس پيءُ] جڏهن ڪعبي جو طواف ڪندو هو ته ڪعبي جي چوڌاري ٽي ڀيرا ڊوڙندو هو ۽ چوندو هو، 'اللهم لا إله إلا انت وا انت توحي بعد ما عمطا - اي الله، تو کان سواءِ ڪو به معبود ناهي، تون هر شيءِ کي ان جي موت کان پوءِ زندگي ڏيندو آهين -'.
حديث
Imam Malik : 716
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُ رَأَى عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِأَحْرَمَ بِعُمْرَةٍ مِنْ التَّنْعِيمِ قَالَ ثُمَّ رَأَيْتُهُ يَسْعَى حَوْلَ الْبَيْتِ الْأَشْوَاطَ الثَّلَاثَةَ
مالڪ مون کي [هشام بن عروه] کان [پنهنجي پيءُ] کان ٻڌايو ته هن هڪ ڀيرو [عبدالله بن زبير] کي تنعيم کان عمري جي احرام ۾ ڏٺو هو. هن ٻيهر چيو ته، 'مون هن کي ٽي ڀيرا ڪعبي جي چوڌاري ڊوڙندي ڏٺو.'
حديث
Imam Malik : 717
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَكَانَ إِذَا أَحْرَمَ مِنْ مَكَّةَ لَمْ يَطُفْ بِالْبَيْتِ وَلَا بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ حَتَّى يَرْجِعَ مِنْ مِنًى وَكَانَ لَا يَرْمُلُ إِذَا طَافَ حَوْلَ الْبَيْتِ إِذَا أَحْرَمَ مِنْ مَكَّةَ
مون کي مالڪ کان [نافع] ٻڌايو هو ته؛ 'جيڪڏهن [عبدالله بن عمر] مڪي کان احرام ڪيو هو، ته پوءِ هو بيت الله ۾ طواف ۽ شفا ۽ مروه جي وچ ۾ سعي نه ڪندو هو جيستائين هو منيٰ کان واپس نه ايندو هو. جيڪڏهن هو مڪي کان احرام ڪندو آهي ته هو ڪعبي ۾ طواف ڪندي ڊوڙندو به نه آهي.'
حديث
Imam Malik : 718
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ كَيْفَ صَنَعْتَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ فِي اسْتِلَامِ الرُّكْنِ فَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ اسْتَلَمْتُ وَتَرَكْتُ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَصَبْتَ
مون کي مالڪ کان، هِشام بن عُروه کان، سندس پيءُ کان، ٻڌايو هو ته: رسول الله ﷺ عبدالرحمٰن بن عوف کان پڇيو ته: 'اي ابو عبدالرحمٰن، رڪوعن کي ڪيئن مسح ڪندا آهيو؟' هن جواب ڏنو: 'مون ان کي مسح ڪيو ۽ پوءِ ڇڏي ڏنو'. رسول الله ﷺ فرمايو: 'تون صحيح آهين'.
حديث
Imam Malik : 719
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ أَنَّ أَبَاهُكَانَ إِذَا طَافَ بِالْبَيْتِ يَسْتَلِمُ الْأَرْكَانَ كُلَّهَا وَكَانَ لَا يَدَعُ الْيَمَانِيَ إِلَّا أَنْ يُغْلَبَ عَلَيْهِ
مون کي مالڪ کان، هشام بن عروه کان روايت آهي ته جڏهن [سندس پيءُ] ڪعبي جو طواف ڪندو هو، ته سڀني ٿنڀن تي مسح ڪندو هو، ۽ يماني ٿنڀن کي نه ڇڏيندو هو جيستائين انهن کي ڪرڻ ۾ ڏکيائي نه ٿيندي هئي.
حديث
Imam Malik : 720
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِقَالَ وَهُوَ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ لِلرُّكْنِ الْأَسْوَدِ إِنَّمَا أَنْتَ حَجَرٌ وَلَوْلَا أَنِّي رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبَّلَكَ مَا قَبَّلْتُكَ ثُمَّ قَبَّلَهُ
يحييٰ مون کي مالڪ کان، هشام بن عروه کان، سندس پيءُ کان، جنهن چيو ته: ”[عمر بن الخطاب] هڪ ڀيري ڪعبي جو طواف ڪندي چيو هو - جڏهن حجر اسود وٽ - ته - ”تون صرف هڪ پٿر آهين، جيڪڏهن اهو نه هجي ها ته مون رسول الله ﷺ کي توکي چميندي ڏٺو هو، ته مان توکي نه چمي ها“. پوءِ هن ان کي چمي ڏني“.
