Imam Malik (الامام مالك) - 1594 حديث
حديث
Imam Malik : 481
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍأَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ كَانَ لَا يَقْرَأُ فِي الصَّلَاةِ عَلَى الْجَنَازَةِ
مون کي مالڪ کان ۽ نافع کان روايت آهي ته [عبدالله بن عمر] جنازه جي نماز ۾ سورة فاتحه نه پڙهي.
حديث
Imam Malik : 482
و حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي حَرْمَلَةَ مَوْلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ بْنِ حُوَيْطِبٍأَنَّ زَيْنَبَ بِنْتَ أَبِي سَلَمَةَ تُوُفِّيَتْ وَطَارِقٌ أَمِيرُ الْمَدِينَةِ فَأُتِيَ بِجَنَازَتِهَا بَعْدَ صَلَاةِ الصُّبْحِ فَوُضِعَتْ بِالْبَقِيعِ قَالَ وَكَانَ طَارِقٌ يُغَلِّسُ بِالصُّبْحِ قَالَ ابْنُ أَبِي حَرْمَلَةَ فَسَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ يَقُولُ لِأَهْلِهَا إِمَّا أَنْ تُصَلُّوا عَلَى جَنَازَتِكُمْ الْآنَ وَإِمَّا أَنْ تَتْرُكُوهَا حَتَّى تَرْتَفِعَ الشَّمْسُ
يحييٰ مون کي مالڪ کان، جيڪو عبدالرحمان بن ابو سفيان بن حويثب جو اڳوڻو غلام هو، کان روايت ڪئي آهي ته زينب بنت ابو سلمه فوت ٿي وئي هئي. ان وقت طارق مديني جو گورنر هو. زينب جو لاش صبح جي نماز کان پوءِ سندس اڳيان آندو ويو، پوءِ بقيع ۾ رکيو ويو. محمد بن ابو هرملهه چيو ته؛ 'ثارق صبح جي نماز ان وقت ادا ڪئي جڏهن اڃا تمام گهڻو اوندهه هو'. هن وڌيڪ چيو ته، 'مون [عبدالله بن عمر] کي پنهنجي گهر وارن کي چوندي ٻڌو: 'اوھين ھاڻي پنھنجي مئل تي نماز پڙھو، يا سج اڀرڻ تائين ڇڏي ڏيو'.
حديث
Imam Malik : 483
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ قَالَيُصَلَّى عَلَى الْجَنَازَةِ بَعْدَ الْعَصْرِ وَبَعْدَ الصُّبْحِ إِذَا صُلِّيَتَا لِوَقْتِهِمَا
مون کي مالڪ کان نافع کان روايت آهي ته [عبدالله بن عمر] چيو ته: 'نماز جنازه عصر ۽ فجر کان پوءِ پڙهي سگهجي ٿي، جيڪڏهن ٻئي نمازون وقت تي ادا ڪيون ويون هجن.'
حديث
Imam Malik : 484
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ أَبِي النَّضْرِ مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَأَنَّهَا أَمَرَتْ أَنْ يُمَرَّ عَلَيْهَا بِسَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ فِي الْمَسْجِدِ حِينَ مَاتَ لِتَدْعُوَ لَهُ فَأَنْكَرَ ذَلِكَ النَّاسُ عَلَيْهَا فَقَالَتْ عَائِشَةُ مَا أَسْرَعَ النَّاسَ مَا صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى سُهَيْلِ بْنِ بَيْضَاءَ إِلَّا فِي الْمَسْجِدِ
مون کي يحييٰ ٻڌايو آهي ته مالڪ کان، عمر بن عبيدالله جي اڳوڻي غلام کان، عائشه کان، رسول الله ﷺ جي زال کان؛ حقيقت ۾ هن ماڻهن کي حڪم ڏنو هو ته جيڪڏهن سعد بن ابو وقاش فوت ٿي ويو هجي ته ان جو لاش مسجد ۾ کڻي وڃن، ته جيئن عائشه ان لاءِ دعا گهري سگهي. پر ماڻهن ان کي رد ڪري ڇڏيو، عائشه چيو؛ 'ماڻهو ڪيترو جلدي وساري ويا! ڇا رسول الله ﷺ سهيل بن بيدله جي لاش لاءِ مسجد کان سواءِ دعا نه گهري هئي؟'
حديث
Imam Malik : 485
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ أَنَّهُ قَالَصُلِّيَ عَلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فِي الْمَسْجِدِ
مون کي مالڪ کان، نافع کان، عبدالله بن عمر کان روايت آهي ته هن چيو ته عمر بن خطاب ان لاءِ مسجد ۾ نماز پڙهي.
حديث
Imam Malik : 486
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍأَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ كَانَ إِذَا صَلَّى عَلَى الْجَنَائِزِ يُسَلِّمُ حَتَّى يُسْمِعَ مَنْ يَلِيهِ
مون کي مالڪ کان ۽ نافع کان روايت آهي ته جڏهن [عبدالله بن عمر] ڪنهن ميت تي نماز پڙهندو هو ته سلام پڙهندو هو جيستائين سندس پٺيان وارا ان کي نه ٻڌندا هئا.
حديث
Imam Malik : 487
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ كَانَ يَقُولُلَا يُصَلِّي الرَّجُلُ عَلَى الْجَنَازَةِ إِلَّا وَهُوَ طَاهِرٌ
مون کي مالڪ کان، ۽ نافع کان، روايت آهي ته [عبدالله بن عمر] چيو ته: ڪو به ماڻهو ميت جي جنازي جي نماز نه پڙهي، جيستائين هو پاڪ نه هجي.
حديث
Imam Malik : 488
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُ قَالَكَانَ بِالْمَدِينَةِ رَجُلَانِ أَحَدُهُمَا يَلْحَدُ وَالْآخَرُ لَا يَلْحَدُ فَقَالُوا أَيُّهُمَا جَاءَ أَوَّلُ عَمِلَ عَمَلَهُ فَجَاءَ الَّذِي يَلْحَدُ فَلَحَدَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
مالڪ مون کي هشام بن عروه کان روايت ڪئي ته سندس پيءُ چيو: مديني ۾ ٻه ماڻهو هئا، جن مان هڪ قبرون کوٽندو هو - انهن کي کوٽڻ جو طريقو قبر جي پاسي ۾ آهي، وچ ۾ نه - ۽ ٻيو نه ڪندو هو. انهن چيو: جيڪو پهريان آيو ۽ اهو ڪيو اهو ئي استعمال ڪيو ويندو. پوءِ جيڪو قبرون کوٽيو اهو آيو ۽ رسول الله صلي الله عليه وسلم جي لاءِ قبر ٺاهي.
حديث
Imam Malik : 489
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ أَنَّ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْرَأَيْتُ ثَلَاثَةَ أَقْمَارٍ سَقَطْنَ فِي حُجْرَتِي فَقَصَصْتُ رُؤْيَايَ عَلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ قَالَتْ فَلَمَّا تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَدُفِنَ فِي بَيْتِهَا قَالَ لَهَا أَبُو بَكْرٍ هَذَا أَحَدُ أَقْمَارِكِ وَهُوَ خَيْرُهَا
مون کي مالڪ کان يحييٰ بن سعيد کان روايت آهي ته رسول الله ﷺ جي زال عائشه چيو ته: مون خواب ڏٺو ته منهنجي ڪمري ۾ ٽي چنڊ ڪري پيا آهن. پوءِ مون پنهنجو خواب ابو بڪر صديق کي ٻڌايو. پوءِ ابو بڪر چيو ته: جڏهن رسول الله ﷺ وفات ڪئي ۽ پنهنجي گهر ۾ دفن ڪيا ويا، ته ابو بڪر چيو: 'هي انهن چنڊن مان هڪ آهي جيڪي توهان ڏٺا آهن، ۽ هي ٽنهي مان بهترين آهي.'
حديث
Imam Malik : 490
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُ قَالَمَا أُحِبُّ أَنْ أُدْفَنَ بِالْبَقِيعِ لَأَنْ أُدْفَنَ بِغَيْرِهِ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أُدْفَنَ بِهِ إِنَّمَا هُوَ أَحَدُ رَجُلَيْنِ إِمَّا ظَالِمٌ فَلَا أُحِبُّ أَنْ أُدْفَنَ مَعَهُ وَإِمَّا صَالِحٌ فَلَا أُحِبُّ أَنْ تُنْبَشَ لِي عِظَامُهُ
مون کي مالڪ کان، هشام بن عروه کان، سندس پيءُ کان روايت آهي ته هن چيو: 'مون کي بقيع ۾ دفن ٿيڻ پسند ناهي. ٻئي هنڌ دفن ٿيڻ اتي دفن ٿيڻ کان بهتر آهي. ڇاڪاڻ ته اتي دفن ٿيندڙ ٻن قسمن جا آهن: ظالم، تنهن ڪري مان ان سان گڏ دفن ٿيڻ نٿو چاهيان، يا نيڪ ماڻهو، تنهن ڪري مان نٿو چاهيان ته انهن جون هڏيون منهنجي لاءِ کوٽيون وڃن - ته جيئن انهن جون اڳيون قبرون ڀرجن -'.
حديث
Imam Malik : 491
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ وَاقِدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ عَنْ نَافِعِ بْنِ جُبَيْرِ بْنِ مُطْعِمٍ عَنْ مَسْعُودِ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَقُومُ فِي الْجَنَائِزِ ثُمَّ جَلَسَ بَعْدُ
مون کي يحييٰ، مالڪ، يحييٰ بن سعيد، واقد بن عمرو بن معاذ، نافع بن جبير بن مطعم، مسعود بن الحڪم، علي بن ابو طالب کان روايت ڪئي آهي ته جڏهن ڪو ماڻهو اتان گذريو ته رسول الله ﷺ اٿي بيٺا، پوءِ ويهي رهيا.
حديث
Imam Malik : 492
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ عُثْمَانَ بْنِ سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا أُمَامَةَ بْنَ سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ يَقُولُكُنَّا نَشْهَدُ الْجَنَائِزَ فَمَا يَجْلِسُ آخِرُ النَّاسِ حَتَّى يُؤْذَنُوا
مون کي مالڪ کان روايت ملي آهي ته [ابوبڪر بن عثمان بن سهل بن حنيف] [ابو امامه بن سهل بن حنيف] کي چوندي ٻڌو ته: 'اسان هڪ ڀيرو هڪ جنازي ۾ شرڪت ڪئي. ڪو به نه ويٺو جيستائين آخري ماڻهو کي ويهڻ جي اجازت نه ڏني وئي.'
حديث
Imam Malik : 493
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ عَنْ عَتِيكِ بْنِ الْحَارِثِ وَهُوَ جَدُّ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَابِرٍ أَبُو أُمِّهِ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ جَابِرَ بْنَ عَتِيكٍ أَخْبَرَهُأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَاءَ يَعُودُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ ثَابِتٍ فَوَجَدَهُ قَدْ غُلِبَ عَلَيْهِ فَصَاحَ بِهِ فَلَمْ يُجِبْهُ فَاسْتَرْجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ غُلِبْنَا عَلَيْكَ يَا أَبَا الرَّبِيعِ فَصَاحَ النِّسْوَةُ وَبَكَيْنَ فَجَعَلَ جَابِرٌ يُسَكِّتُهُنَّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعْهُنَّ فَإِذَا وَجَبَ فَلَا تَبْكِيَنَّ بَاكِيَةٌ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الْوُجُوبُ قَالَ إِذَا مَاتَ فَقَالَتْ ابْنَتُهُ وَاللَّهِ إِنْ كُنْتُ لَأَرْجُو أَنْ تَكُونَ شَهِيدًا فَإِنَّكَ كُنْتَ قَدْ قَضَيْتَ جِهَازَكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ اللَّهَ قَدْ أَوْقَعَ أَجْرَهُ عَلَى قَدْرِ نِيَّتِهِ وَمَا تَعُدُّونَ الشَّهَادَةَ قَالُوا الْقَتْلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الشُّهَدَاءُ سَبْعَةٌ سِوَى الْقَتْلِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ الْمَطْعُونُ شَهِيدٌ وَالْغَرِقُ شَهِيدٌ وَصَاحِبُ ذَاتِ الْجَنْبِ شَهِيدٌ وَالْمَبْطُونُ شَهِيدٌ وَالْحَرِقُ شَهِيدٌ وَالَّذِي يَمُوتُ تَحْتَ الْهَدْمِ شَهِيدٌ وَالْمَرْأَةُ تَمُوتُ بِجُمْعٍ شَهِيدٌ
مون کي ٻڌايو ويو آهي ته يحييٰ، مالڪ کان، عبدالله بن عبدالله بن جابر بن عتيق کان، عتيق بن الحارث کان، يعني عبدالله بن عبدالله بن جابر جو ڏاڏو، سندس ماءُ جو پيءُ، کيس ٻڌايو ته [جابر بن عتيق] چيو ته؛ هڪ ڀيري رسول الله صلي الله عليه وسلم عبدالله بن ثابت جي گهر ويا. انهن کي مرندي ڏٺو. انهن کي سڏ ڪيو، پر انهن جواب نه ڏنو. رسول الله صلي الله عليه وسلم استرجع پڙهيو ۽ چيو؛ "اوھين اسان کان اڳ نڪري ويا آھيو، اي ابو الربيع." عورتون رڙيون ڪري روئڻ لڳيون، جڏهن ته جابر انهن کي خاموش ڪرائڻ جي ڪوشش ڪئي. رسول الله صلي الله عليه وسلم پوءِ فرمايو؛ 'بس انھن کي ڇڏي ڏيو. جيڪڏهن ائين ٿئي ٿو ته ڪو به ان تي نه روئي'. ماڻهن پڇيو، 'يا رسول الله صلي الله عليه وسلم، ڇا ٿيڻ گهرجي؟' هن جواب ڏنو؛ 'جيڪڏهن هو مري وڃي'. سندس ڌيءَ چيو؛ 'الله جو قسم، مون کي اميد آهي ته هو شهيد ٿي ويندو. هاڻي توهان پنهنجو ڪم پورو ڪيو آهي'. رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو؛ 'الله تعاليٰ ان کي سندس نيت مطابق بدلو ڏنو آهي. توهان شهيد کي ڇا چوندا آهيو؟' انهن جواب ڏنو؛ 'الله جي راهه ۾ قتل ڪيو ويو'. رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو؛ 'الله جي راهه ۾ قتل ٿيڻ کان علاوه، ست قسم جي شهادت آهي؛ جيڪڏهن ڪو ماڻهو ثعون جي بيماري سبب مري وڃي ته اهو شهيد آهي. جيڪو ماڻهو ٻڏي مري وڃي اهو شهيد آهي. جيڪو ماڻهو چيچڪ يا ڦڦڙن جي ڪري مري وڃي اهو شهيد آهي. جيڪو ماڻهو پيٽ جي بيماري سبب مري وڃي اهو شهيد آهي. جيڪي ماڻهو سڙي مري وڃن ٿا اهي شهيد آهن. جيڪو ماڻهو ملبي سان ٽڪرائجي مري وڃي اهو شهيد آهي. جيڪو عورت ٻار پيدا ڪرڻ دوران مري وڃي اهو شهيد آهي'.
حديث
Imam Malik : 494
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّهَا سَمِعَتْ عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ تَقُولُ وَذُكِرَ لَهَا أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَيَقُولُ إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ الْحَيِّ فَقَالَتْ عَائِشَةُ يَغْفِرُ اللَّهُ لِأَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَمَا إِنَّهُ لَمْ يَكْذِبْ وَلَكِنَّهُ نَسِيَ أَوْ أَخْطَأَ إِنَّمَا مَرَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِيَهُودِيَّةٍ يَبْكِي عَلَيْهَا أَهْلُهَا فَقَالَ إِنَّكُمْ لَتَبْكُونَ عَلَيْهَا وَإِنَّهَا لَتُعَذَّبُ فِي قَبْرِهَا
مون کي مالڪ کان، عبدالله بن ابي بڪر کان، سندس پيءُ کان، عمرہ بنت عبدالرحمان کان، ٻڌايو هو ته؛ جڏهن ان کي ذڪر ڪيو ويو ته هن [عائشه] کي ٻڌو؛ ته [عبدالله بن عمر] چيو ته 'مڙس کي جيئرن جي روئڻ جي ڪري اذيت ڏني وئي هئي'. عائشه چيو؛ 'الله ابو عبدالرحمان کي معاف ڪري. اصل ۾ هن ڪوڙ نه ڳالهايو، پر هو وساري ڇڏيو يا غلطي ڪئي. رسول الله صلي الله عليه وسلم هڪ يهودي عورت جي لاش وٽان گذريا جنهن جو خاندان روئي رهيو هو، پوءِ پاڻ فرمايائون؛ 'اوھين سڀ ان تي روئو. ان کي سندس قبر ۾ اذيت ڏني وئي هئي'.
حديث
Imam Malik : 495
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا يَمُوتُ لِأَحَدٍ مِنْ الْمُسْلِمِينَ ثَلَاثَةٌ مِنْ الْوَلَدِ فَتَمَسَّهُ النَّارُ إِلَّا تَحِلَّةَ الْقَسَمِ
مون کي يحييٰ، مالڪ، ابن شهاب، سعيد بن مسيب، ابو هريره کان ٻڌايو آهي ته رسول الله ﷺ فرمايو آهي ته: 'اهو مسلمان جنهن جا ٽي ٻار فوت ٿي ويا آهن، ان کي دوزخ جي باهه هڪ لمحي کان سواءِ نه ڇهندي'.
حديث
Imam Malik : 496
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي النَّضْرِ السَّلَمِيِّأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا يَمُوتُ لِأَحَدٍ مِنْ الْمُسْلِمِينَ ثَلَاثَةٌ مِنْ الْوَلَدِ فَيَحْتَسِبُهُمْ إِلَّا كَانُوا لَهُ جُنَّةً مِنْ النَّارِ فَقَالَتْ امْرَأَةٌ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَوْ اثْنَانِ قَالَ أَوْ اثْنَانِ
مون کي مالڪ [محمد بن ابي بڪر بن عمرو بن حزم] کان، [پنهنجي پيءُ] کان، [ابو نضلر السلمي] کان ٻڌايو آهي ته رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو: 'اهو مسلمان ناهي جنهن کي سندس ٽن ٻارن جي مرڻ لاءِ ڇڏي ڏنو وڃي، پوءِ هو صبر ڪري ۽ ثواب جي اميد رکي سواءِ ان جي ته اهي دوزخ جي باهه کان ڍال بڻجي وڃن'. پوءِ هڪ عورت جيڪا رسول الله صلي الله عليه وسلم جي پاسي ۾ هئي، پڇيو، 'يا رسول الله صلي الله عليه وسلم، ٻن بابت ڪيئن؟' رسول الله صلي الله عليه وسلم جواب ڏنو؛ 'جيڪڏهن ٻه هجن ته ساڳي طرح'.
حديث
Imam Malik : 497
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي بَكْرٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لِيُعَزِّ الْمُسْلِمِينَ فِي مَصَائِبِهِمْ الْمُصِيبَةُ بِي
يحييٰ مون کي مالڪ کان، عبدالرحمان بن القاسم بن محمد بن ابوبڪر کان روايت ڪئي ته رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو: 'مسلمانن کي انهن مصيبتن تي عزت ڏيڻ گهرجي جيڪي انهن تي اچن ٿيون جيڪي مون تي آيون آهن.'
حديث
Imam Malik : 498
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ أَصَابَتْهُ مُصِيبَةٌ فَقَالَ كَمَا أَمَرَ اللَّهُ{ إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ }اللَّهُمَّ أْجُرْنِي فِي مُصِيبَتِي وَأَعْقِبْنِي خَيْرًا مِنْهَا إِلَّا فَعَلَ اللَّهُ ذَلِكَ بِهِ قَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ فَلَمَّا تُوُفِّيَ أَبُو سَلَمَةَ قُلْتُ ذَلِكَ ثُمَّ قُلْتُ وَمَنْ خَيْرٌ مِنْ أَبِي سَلَمَةَ فَأَعْقَبَهَا اللَّهُ رَسُولَهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَزَوَّجَهَا
مون کي مالڪ کان [ربيعة بن ابو عبدالرحمٰن]، رسول الله ﷺ جي زال [ام سلمه] کان روايت آهي ته رسول الله ﷺ فرمايو: 'جنهن کي ڪا مصيبت اچي ۽ هو الله جي حڪم مطابق پڙهي: 'ان لله وانا اليه راجعون اللهم جرني في المشيبطي و اقبني خيران منها'، - بيشڪ اسان سڀ الله جا آهيون، ۽ اسان ان ڏانهن موٽنداسين. اي الله، مون کي ان مصيبت جو بدلو ڏي جيڪا مون تي آئي ۽ ان کي ان کان بهتر شيءِ سان بدلو ڏي - 'جيستائين الله واقعي ائين نه ڪري'. ام سلمه چيو: 'جڏهن ابو سلمه فوت ٿي ويو، مون به اها دعا پڙهي. پوءِ مون پاڻ کي چيو: 'ابو سلمه کان بهتر ڪير آهي'. پر پوءِ الله ان جي جاءِ تي رسول الله ﷺ کي موڪليو.' پوءِ رسول الله صلي الله عليه وآله وسلم ان سان شادي ڪئي.
حديث
Imam Malik : 499
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ أَنَّهُ قَالَهَلَكَتْ امْرَأَةٌ لِي فَأَتَانِي مُحَمَّدُ بْنُ كَعْبٍ الْقُرَظِيُّ يُعَزِّينِي بِهَا فَقَالَ إِنَّهُ كَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ رَجُلٌ فَقِيهٌ عَالِمٌ عَابِدٌ مُجْتَهِدٌ وَكَانَتْ لَهُ امْرَأَةٌ وَكَانَ بِهَا مُعْجَبًا وَلَهَا مُحِبًّا فَمَاتَتْ فَوَجَدَ عَلَيْهَا وَجْدًا شَدِيدًا وَلَقِيَ عَلَيْهَا أَسَفًا حَتَّى خَلَا فِي بَيْتٍ وَغَلَّقَ عَلَى نَفْسِهِ وَاحْتَجَبَ مِنْ النَّاسِ فَلَمْ يَكُنْ يَدْخُلُ عَلَيْهِ أَحَدٌ وَإِنَّ امْرَأَةً سَمِعَتْ بِهِ فَجَاءَتْهُ فَقَالَتْ إِنَّ لِي إِلَيْهِ حَاجَةً أَسْتَفْتِيهِ فِيهَا لَيْسَ يُجْزِينِي فِيهَا إِلَّا مُشَافَهَتُهُ فَذَهَبَ النَّاسُ وَلَزِمَتْ بَابَهُ وَقَالَتْ مَا لِي مِنْهُ بُدٌّ فَقَالَ لَهُ قَائِلٌ إِنَّ هَاهُنَا امْرَأَةً أَرَادَتْ أَنْ تَسْتَفْتِيَكَ وَقَالَتْ إِنْ أَرَدْتُ إِلَّا مُشَافَهَتَهُ وَقَدْ ذَهَبَ النَّاسُ وَهِيَ لَا تُفَارِقُ الْبَابَ فَقَالَ ائْذَنُوا لَهَا فَدَخَلَتْ عَلَيْهِ فَقَالَتْ إِنِّي جِئْتُكَ أَسْتَفْتِيكَ فِي أَمْرٍ قَالَ وَمَا هُوَ قَالَتْ إِنِّي اسْتَعَرْتُ مِنْ جَارَةٍ لِي حَلْيًا فَكُنْتُ أَلْبَسُهُ وَأُعِيرُهُ زَمَانًا ثُمَّ إِنَّهُمْ أَرْسَلُوا إِلَيَّ فِيهِ أَفَأُؤَدِّيهِ إِلَيْهِمْ فَقَالَ نَعَمْ وَاللَّهِ فَقَالَتْ إِنَّهُ قَدْ مَكَثَ عِنْدِي زَمَانًا فَقَالَ ذَلِكِ أَحَقُّ لِرَدِّكِ إِيَّاهُ إِلَيْهِمْ حِينَ أَعَارُوكِيهِ زَمَانًا فَقَالَتْ أَيْ يَرْحَمُكَ اللَّهُ أَفَتَأْسَفُ عَلَى مَا أَعَارَكَ اللَّهُ ثُمَّ أَخَذَهُ مِنْكَ وَهُوَ أَحَقُّ بِهِ مِنْكَ فَأَبْصَرَ مَا كَانَ فِيهِ وَنَفَعَهُ اللَّهُ بِقَوْلِهَا
مون کي مالڪ کان [يحييٰ بن سعيد] کان [القاسم بن محمد] تائين روايت آهي ته هن چيو: 'منهنجي زال فوت ٿي وئي. پوءِ [محمد بن ڪعب القرظي] مون سان تعزيت ڪئي ۽ چيو: 'بني اسرائيل ۾ هڪ ماڻهو هو جيڪو هڪ فقيه، هڪ عالم، هڪ پرهيزگار ۽ هڪ مجتهد هو. هن جي هڪ زال هئي جنهن سان هو پيار ڪندو هو ۽ ان جي تعريف ڪندو هو. هڪ ڏينهن هن جي زال فوت ٿي وئي، تنهن ڪري هو تمام گهڻو حيران ۽ غمگين ٿيو. هن پاڻ کي بند ڪري ڇڏيو ۽ ماڻهن کان پاڻ کي الڳ ڪري ڇڏيو. ڪو به هن کي ڏسڻ لاءِ نه آيو. پوءِ هڪ عورت هن واقعي بابت ٻڌي ۽ هن وٽ آئي. هن چيو: 'منهنجو هن سان ڪجهه تعلق آهي. مان هن کان فتويٰ گهرڻ چاهيان ٿي. مان ڪڏهن به مطمئن نه ٿيندس جيستائين مان هن سان سڌو سنئون نه ڳالهائيندس.' ماڻهو هن کي ڇڏي ويا، پر هو دروازي تي انهن جو انتظار ڪندي رهيو ۽ چيو: 'مان بلڪل نه ويندس.' ڪنهن بني اسرائيل جي مرد کي چيو: هتي هڪ عورت آهي جيڪا توهان جو فتويٰ پڇڻ چاهي ٿي، ۽ هن چيو، "مان ان سان ذاتي طور تي ڳالهائڻ نٿي چاهيان." ماڻهو ان کي ڇڏي ويا آهن، پر هوءَ توهان جي گهر جي دروازي کان ٻاهر نه نڪتي آهي. مرد چيو، "ان کي اندر اچڻ ڏيو." عورت اندر آئي ۽ چيو، "مان توهان وٽ هڪ معاملي تي فتويٰ پڇڻ لاءِ آئي آهيان." مرد پڇيو، "اهو ڇا آهي؟" عورت چيو، "مون پنهنجي پاڙيسري کان زيور قرض ورتو هو. مون ان کي پاتو ۽ ڪجهه وقت لاءِ ان کي قرض ورتو. پوءِ انهن مون ڏانهن هڪ قاصد موڪليو ته ڇا مون کي اهو واپس ڪرڻ گهرجي؟" مرد چيو، "ها." عورت چيو، "الله جو قسم، مون اهو ڪجهه وقت لاءِ پاتو آهي." مرد چيو، "اهو ائين آهي. انهن کي ڪجهه وقت لاءِ قرض ڏيڻ کان پوءِ توهان کان واپس وٺڻ جو حق آهي." عورت چيو، "تمام سٺو، الله توهان تي رحم ڪري. ڇا توهان ان تي خوش نه آهيو جيڪو الله توهان کي قرض ڏنو، پوءِ هو ان کي واپس وٺي ٿو، جيتوڻيڪ ان تي توهان کان وڌيڪ حقدار آهي؟" پوءِ مرد کي احساس ٿيو ته ڇا ٿيو هو. الله سندس لفظن سان کيس فائدو ڏنو.
حديث
Imam Malik : 500
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ أَبِي الرِّجَالِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أُمِّهِ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّهُ سَمِعَهَا تَقُولُلَعَنَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمُخْتَفِيَ وَالْمُخْتَفِيَةَ يَعْنِي نَبَّاشَ الْقُبُورِ
يحييٰ مون کي مالڪ کان، ابو رجال محمد بن عبدالرحمان کان، سندس ماءُ کان، عمره بنت عبدالرحمان کان، ٻڌايو ته هن کيس چوندي ٻڌو ته: ”الله جي رسول صلي الله عليه وسلم مختيفي ۽ مختيفيه تي لعنت ڪئي آهي، يعني قبرن مان شيون چوري ڪندڙ“.
